στο σύνολο της ζωής μας βιώνουμε δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, μικρούς θανάτους πριν τον μέγα, τον εξαγνιστικό. η νεκροτομή έρχεται όταν η νεκροψία δεν μπορεί να βρει τα αίτια των θανάτων αυτών. με ευγένεια και τρυφερότητα ο νεκροτόμος θα μας ανοίξει, θα σκάψει μέσα μας και θα βγάλει ανθρώπους, στιγμές, μερικά απογεύματα, χαμένα δρομολόγια τραίνων, σίγουρα μερικά κοχύλια, εκείνο το πρωί που έπαιζε το Άννα μην κλαις στο δρόμο για Φλώρινα, έναν μικρό καθρέφτη που δείχνει μόνιμα τον πατέρα σου, κελαηδίσματα πουλιών που μπόρεσες να ερμηνεύσεις. και άλλες πολλές αιτίες.
(Κείμενο παρουσίασης του βιβλίου από τον ποιητή, την παραμονή της κυκλοφορίας του)
Η σχέση μου με την ποίηση είναι ουσιαστικά σχεδόν ανύπαρκτη, κάτι για το οποίο λέω να κατηγορήσω το σχολείο και το μάθημα της Λογοτεχνίας! Μετά όμως διάβασα το Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά και μπορεί να μην είναι ακριβώς ποίηση αλλά κατάφερε να μου ανοίξει την όρεξη και να ξυπνήσει το ενδιαφέρον μου! Διάλεξα τον Τρυφερούλη Νεκροτόμο γιατί μου άρεσε ο τίτλος, το εξώφυλλο και ήταν καινούριο. Δηλαδή το πήρα στην τύχη! Και...εντάξει....δεν το βρήκα κακό....αλλά δεν ενθουσιάστηκα κιόλας......κάποια ποιήματα ήταν κάπως καλά, αλλά τις περισσότερες φορές ένιωθα πως διάβαζα ξεκάρφωτα quotes από βιβλία........είχε και κάποια πεζά κειμενάκια μέσα τα οποία ομολογώ πως μου άρεσαν περισσότερο..............εν ολίγοις δηλαδή δεν ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα.........
οι καταιγίδες γεννιούνται μέσα στο στόμα παιδιών που λένε το πρώτο τους ψέμα
Αν βρίσκεσαι σε ένα καφέ μέσα σε μια υπαίθρια αυλή, σούρουπο, να παίζει πολύ απαλά και αργά μπλουζ, στο διπλανό τραπέζι να κάθεται ένα ζευγάρι τουριστών και η κοπέλα να λικνίζεται με τη μουσική, να σου στέλνει κλέφτες ματιές, εσύ να έχεις στο τραπέζι πέντε έξι βιβλία, τότε διαλέγεις το Δομιανό και αφήνεσαι στη στιγμή. …..με όλες τις ενοχές σου.