What do you think?
Bulwar peryferyjny
Przejmująca, szczera powieść o życiu, które staje się świadomością śmierci, miłości, nadziei i wolności.
Tylko tak bohater może dostać się z domu do szpitala, w którym jego synowa walczy z rakiem - bulwarem peryferyjnym, paryską obwodnicą. Codziennie przemierza tę samą drogę, myśląc o Pauli, która za wszelką cenę nie chce umrzeć i która ma odwagę stanąć twarzą w twarz ze śmiercią. Siedząc przy jej łóżku, zaczyna wspominać historię swojej przyjaźni ze Stefanem sprzed trzydziestu sześciu lat - niezwykłej przyjaźni rozdzielonej przez ruch oporu, wojnę, śmierć i demonicznego esesmana Shadowa. Kiedy odnaleziono zwłoki Stefana zamordowanego w tajemniczych okolicznościach, bohater zaczyna dochodzić prawdy. Spotyka się po latach z byłym oprawcą, zniszczonym, schorowanym człowiekiem, w którego spojrzeniu drzemie coś, co budzi niemal zwierzęcy strach. Klucz do przeszłości znajduje się gdzieś na drodze, którą codziennie pokonuje bohater, obwodnicy między życiem a śmiercią.
Książka zdobyła nagrodę Le Prix du Livre.
Tylko tak bohater może dostać się z domu do szpitala, w którym jego synowa walczy z rakiem - bulwarem peryferyjnym, paryską obwodnicą. Codziennie przemierza tę samą drogę, myśląc o Pauli, która za wszelką cenę nie chce umrzeć i która ma odwagę stanąć twarzą w twarz ze śmiercią. Siedząc przy jej łóżku, zaczyna wspominać historię swojej przyjaźni ze Stefanem sprzed trzydziestu sześciu lat - niezwykłej przyjaźni rozdzielonej przez ruch oporu, wojnę, śmierć i demonicznego esesmana Shadowa. Kiedy odnaleziono zwłoki Stefana zamordowanego w tajemniczych okolicznościach, bohater zaczyna dochodzić prawdy. Spotyka się po latach z byłym oprawcą, zniszczonym, schorowanym człowiekiem, w którego spojrzeniu drzemie coś, co budzi niemal zwierzęcy strach. Klucz do przeszłości znajduje się gdzieś na drodze, którą codziennie pokonuje bohater, obwodnicy między życiem a śmiercią.
Książka zdobyła nagrodę Le Prix du Livre.
243 pages, Paperback
First published January 30, 2008
About the author
Henry Bauchau
61 books17 followersHenry Bauchau was a Belgian political activist and psychoanalyst who is best known as an author of poetry, novels, and plays in French language.
He was born in Mechelen, Belgium on in a French-speaking family of the Catholic bourgeoisie. He studied law at the Catholic University of Leuven between 1932 and 1939 and became a regular writer for the influential Christian Democrat periodical "La Cité Chrétienne". He was also involved in the "Action catholique de la jeunesse belge" (AJCB). Although ideologically opposed to Nazism, Bauchau was inspired by the communitarian and youth movements established over the same period in Nazi Germany.
As a reserve officer, Bauchau was called at the outbreak of World War II and served in the Belgian Army during the German invasion of Belgium in May 1940. He was "profoundly humiliated" by the rapid defeat and embraced the call from King Leopold III to assist in national reconstruction under the German occupation. In this end, he helped to establish a small paramilitary youth movement in September 1940 which became known as the "Service des Volontaires du Travail pour la Wallonie" (SVTW). The movement was inspired by Christian youth organisations and was ideologically royalist and patriotic. In spite of this, it was widely seen as a collaborationist movement and popularly associated with the Rexist Party.
Opposed to the influx of Rexists into the movement, Bauchau left the SVTW in June 1943 and became part of the Belgian Resistance. He joined a group in hiding in the Ardennes and later fled to the United Kingdom.
After Belgium's Liberation, Bauchau's wartime activities led to him being stigmatized as a collaborator. He emigrated to Switzerland where he began to focus as a writer after undergoing psychoanalysis with the French analyst Blanche Reverchon.
Profoundly influenced by his experience of psychoanalysis, Bauchau's first collections of poetry was published as "Géologie" (1958). He subsequently wrote a number of well-received poetry editions, plays, and novels which he combined with his work as the director of a Swiss international college. He moved to Paris in France in 1973 and continued to publish a number of works while devoting himself increasingly to psychoanalysis. He was a friend of Albert Camus, André Gide, Jacques Lacan, and Jacques Derrida.
After 1990, Bauchau's literary work received increasing recognition. He was admitted to the "Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique" in 1991 and won the Prix Victor-Rossel for Antigone (1997). He remained active until his death on 21 September 2012.
Bauchau married Mary Kozyrev in 1936. Their son is the actor Patrick Bauchau.
He was born in Mechelen, Belgium on in a French-speaking family of the Catholic bourgeoisie. He studied law at the Catholic University of Leuven between 1932 and 1939 and became a regular writer for the influential Christian Democrat periodical "La Cité Chrétienne". He was also involved in the "Action catholique de la jeunesse belge" (AJCB). Although ideologically opposed to Nazism, Bauchau was inspired by the communitarian and youth movements established over the same period in Nazi Germany.
As a reserve officer, Bauchau was called at the outbreak of World War II and served in the Belgian Army during the German invasion of Belgium in May 1940. He was "profoundly humiliated" by the rapid defeat and embraced the call from King Leopold III to assist in national reconstruction under the German occupation. In this end, he helped to establish a small paramilitary youth movement in September 1940 which became known as the "Service des Volontaires du Travail pour la Wallonie" (SVTW). The movement was inspired by Christian youth organisations and was ideologically royalist and patriotic. In spite of this, it was widely seen as a collaborationist movement and popularly associated with the Rexist Party.
Opposed to the influx of Rexists into the movement, Bauchau left the SVTW in June 1943 and became part of the Belgian Resistance. He joined a group in hiding in the Ardennes and later fled to the United Kingdom.
After Belgium's Liberation, Bauchau's wartime activities led to him being stigmatized as a collaborator. He emigrated to Switzerland where he began to focus as a writer after undergoing psychoanalysis with the French analyst Blanche Reverchon.
Profoundly influenced by his experience of psychoanalysis, Bauchau's first collections of poetry was published as "Géologie" (1958). He subsequently wrote a number of well-received poetry editions, plays, and novels which he combined with his work as the director of a Swiss international college. He moved to Paris in France in 1973 and continued to publish a number of works while devoting himself increasingly to psychoanalysis. He was a friend of Albert Camus, André Gide, Jacques Lacan, and Jacques Derrida.
After 1990, Bauchau's literary work received increasing recognition. He was admitted to the "Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique" in 1991 and won the Prix Victor-Rossel for Antigone (1997). He remained active until his death on 21 September 2012.
Bauchau married Mary Kozyrev in 1936. Their son is the actor Patrick Bauchau.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
November 20, 2012
DA VALLE A VIALE
Michelangelo, Creazione di Adamo, particolare. Cappella Sistina. 1512
Bella copertina, con un taglio di luce che può ricordare Caravaggio, ma il gesto delle due mani vicine che si cercano ricorda piuttosto Michelangelo.
Il titolo nella traduzione italiana è più bello di quello originale in francese, "Le boulevard périphérique", anche se il viale in periferia è un elemento importante del libro.
William Blake: Ancient of Days. 1794
È un'opera la cui grandezza, secondo me, più che nella storia e nei personaggi, è racchiusa negli squarci di luce che Bauchau lancia su momenti, luoghi e azioni (banali) del vivere quotidiano.
Come quel taglio di luce sulle due mani della copertina che sembrano cercarsi, cercare un aiuto o offrire un appiglio: ma basta ruotare la copertina di 180° e l'impressione è molto diversa, potrebbero essere due mani che stanno per stringersi in un semplice saluto.
Ecco il miracolo di Bauchau, la luce che sa emanare sull'esistenza anche più trita: il traffico, un operaio arabo impegnato in un lavoro stradale, il fioraio, l'ascensore, un parcheggio, ecc.
Comunque, Paule, nella sua malattia, è un personaggio che entra dentro e ci rimane; così come Stéphane, angelo della terra: le descrizioni delle scalate, con il contorno di pensieri, emozioni e sentimenti, sono indimenticabili.
Meno penetrante il personaggio di Shadow, sia per questo strano nome che si adatta male a un russo cresciuto in Belgio: sia per un eccesso di superomismo che stona.
Lo stesso Bauchau usa la parola 'sovraumano' per Shadow e per Stéphane: se, però, nel secondo caso risulta in qualche modo calzante, nel primo caso lascia ampio margine al dubbio.
Juan de Ávalos: gli amanti di Teruel nella chiesa omonima in Spagna. 1955. Due amanti del XIII secolo, Juan de Marcilla – conosciuto con il nome di Diego – e Isabel de Segura, ma un amore contrastato, come quello di Romeo e Giulietta.
Michelangelo, Creazione di Adamo, particolare. Cappella Sistina. 1512
Bella copertina, con un taglio di luce che può ricordare Caravaggio, ma il gesto delle due mani vicine che si cercano ricorda piuttosto Michelangelo.
Il titolo nella traduzione italiana è più bello di quello originale in francese, "Le boulevard périphérique", anche se il viale in periferia è un elemento importante del libro.
William Blake: Ancient of Days. 1794
È un'opera la cui grandezza, secondo me, più che nella storia e nei personaggi, è racchiusa negli squarci di luce che Bauchau lancia su momenti, luoghi e azioni (banali) del vivere quotidiano.
Come quel taglio di luce sulle due mani della copertina che sembrano cercarsi, cercare un aiuto o offrire un appiglio: ma basta ruotare la copertina di 180° e l'impressione è molto diversa, potrebbero essere due mani che stanno per stringersi in un semplice saluto.
Ecco il miracolo di Bauchau, la luce che sa emanare sull'esistenza anche più trita: il traffico, un operaio arabo impegnato in un lavoro stradale, il fioraio, l'ascensore, un parcheggio, ecc.
Comunque, Paule, nella sua malattia, è un personaggio che entra dentro e ci rimane; così come Stéphane, angelo della terra: le descrizioni delle scalate, con il contorno di pensieri, emozioni e sentimenti, sono indimenticabili.
Meno penetrante il personaggio di Shadow, sia per questo strano nome che si adatta male a un russo cresciuto in Belgio: sia per un eccesso di superomismo che stona.
Lo stesso Bauchau usa la parola 'sovraumano' per Shadow e per Stéphane: se, però, nel secondo caso risulta in qualche modo calzante, nel primo caso lascia ampio margine al dubbio.
Juan de Ávalos: gli amanti di Teruel nella chiesa omonima in Spagna. 1955. Due amanti del XIII secolo, Juan de Marcilla – conosciuto con il nome di Diego – e Isabel de Segura, ma un amore contrastato, come quello di Romeo e Giulietta.
August 3, 2019
رمان قشنگی بود. جالبه نویسندهاش توی 95 سالگی این رمان را مینویسه و برندهی جایزه لیور انتر میشه و 4 سال بعد در 99 سالگی فوت میکنه. نویسنده روانکاو هست و آثار این روانکاو بودن را در کتاب میشه دید.
********************************************************************************
در قرن نوزدهم، سکس یک تابو بود و کسی از آن صحبت نمیکرد، اما ما همواره از حضور مرگ زندگی میکردیم، حال آنکه امروزه به راحتی از سکس حرف میزنیم اما مرگ را پنهان میکنیم. از کتاب تاریخ مرگ: فیلیپ آریس. ص24 کتاب
ما حتی قادر نیستیم یک گام به طرف آسمان برداریم. مسیر عمودی برای ما ممنوع است. اما به قول اشیل اگر مدت زمان درازی به آسمان، به این آسمان ملکوتی بنگری این صعود به راحتی عملی خواهد بود. ص 48 کتاب
باید بروم و لباسی را که سفارش دادهام از فروشنده تحویل بگیرم. فروشنده جوان خوش تیپی است که دیدن او به من میفهماند که تغییر کردهام، پیر شدهام. این دیگرانند که مرا از این امر آگاه میکنند. مثل وقتی که آگاهم کردند و به من فهماندند که دیگر بچه نیستم، که دیگر نوجوان نیستم. همیشه در مورد من یک دیگر وجود دارد، و اینکه همیشه من دیگر آنچه که بودم نیستم. این دیگران بیرحمانه وادارتان میکنند تا دریابید همه چیز تغییر میکند و مردن را به شما میآموزند. اگر دیگران نبودند، آیا باز ما هم میمردیم؟ ص 277 کتاب
********************************************************************************
در قرن نوزدهم، سکس یک تابو بود و کسی از آن صحبت نمیکرد، اما ما همواره از حضور مرگ زندگی میکردیم، حال آنکه امروزه به راحتی از سکس حرف میزنیم اما مرگ را پنهان میکنیم. از کتاب تاریخ مرگ: فیلیپ آریس. ص24 کتاب
ما حتی قادر نیستیم یک گام به طرف آسمان برداریم. مسیر عمودی برای ما ممنوع است. اما به قول اشیل اگر مدت زمان درازی به آسمان، به این آسمان ملکوتی بنگری این صعود به راحتی عملی خواهد بود. ص 48 کتاب
باید بروم و لباسی را که سفارش دادهام از فروشنده تحویل بگیرم. فروشنده جوان خوش تیپی است که دیدن او به من میفهماند که تغییر کردهام، پیر شدهام. این دیگرانند که مرا از این امر آگاه میکنند. مثل وقتی که آگاهم کردند و به من فهماندند که دیگر بچه نیستم، که دیگر نوجوان نیستم. همیشه در مورد من یک دیگر وجود دارد، و اینکه همیشه من دیگر آنچه که بودم نیستم. این دیگران بیرحمانه وادارتان میکنند تا دریابید همه چیز تغییر میکند و مردن را به شما میآموزند. اگر دیگران نبودند، آیا باز ما هم میمردیم؟ ص 277 کتاب
January 1, 2022
امتیاز 3.7
یه کتاب خوشخوان و دوست داشتنی از یه نویسندهی خوشفکر.
راوی یه مرد 80 ساله هست که عروسش مبتلا به سرطان شده. و این پیرمرد تو کتاب "جاده کمربندی" زندگیش رو بین رفت و آمد به بیمارستان و امید بخشیدن به عروسِ مریض احوالش، و مرور خاطرات دورِ یه دوست خیلی قدیمی بیان میکنه. پشت کتاب نوشته : (عکس زیر)
قلم نویسنده رو دوست داشتم، تو حیت خوندنش دائم این حسو داشتم که خیلی واقعی نوشته کتابشو. به شخصه به سبک رئالیسم جادویی علاقهای ندارم، و با وجود اینکه این کتاب بعضی وقتا رئالیسم جادویی بنظر میرسید اما چنین چیزی اذیتم نکرد. حتی بنظرم روند کتاب و توصیفات و افکار نویسنده به آدم حس اطمینان و نزدیکی میداد.
در کل یه رمان خوشخوان بود که یه ته مایه های روانشناسی / اسطورهشناسی هم داشت. و با وجود اینکه 320 صفحه هست اینقد جذابیت داره که بشه تو 4-5 نشست هم خوندش.
ترجمه هم خوب و مناسب بود.
یه کتاب خوشخوان و دوست داشتنی از یه نویسندهی خوشفکر.
راوی یه مرد 80 ساله هست که عروسش مبتلا به سرطان شده. و این پیرمرد تو کتاب "جاده کمربندی" زندگیش رو بین رفت و آمد به بیمارستان و امید بخشیدن به عروسِ مریض احوالش، و مرور خاطرات دورِ یه دوست خیلی قدیمی بیان میکنه. پشت کتاب نوشته : (عکس زیر)
قلم نویسنده رو دوست داشتم، تو حیت خوندنش دائم این حسو داشتم که خیلی واقعی نوشته کتابشو. به شخصه به سبک رئالیسم جادویی علاقهای ندارم، و با وجود اینکه این کتاب بعضی وقتا رئالیسم جادویی بنظر میرسید اما چنین چیزی اذیتم نکرد. حتی بنظرم روند کتاب و توصیفات و افکار نویسنده به آدم حس اطمینان و نزدیکی میداد.
در کل یه رمان خوشخوان بود که یه ته مایه های روانشناسی / اسطورهشناسی هم داشت. و با وجود اینکه 320 صفحه هست اینقد جذابیت داره که بشه تو 4-5 نشست هم خوندش.
ترجمه هم خوب و مناسب بود.
March 14, 2022
che fatica leggere in francese raga
July 5, 2017
ایمان و اعتقاد ،بسیار سخت و دشوار است.به امید متوسل می شویم بی آنکه درگیرش شویم،او چیزی جز یک پوشش نازک و ظریف بیشتر ندارد،هر زمان اراده کنیم می توانیم آن را از هم بدرانیم.
سکوت برآمده از ابدیت است...
سکوت برآمده از ابدیت است...
July 10, 2019
در تمام مدت داستان و در تمام درگیری های ذهنی راوی با مرگ و زندگی درگیریم، مرگ و زندگی پاول، استفان و شادو و این درگیری ما رو به درک روشنتری از زندگی میرسونه، در کتاب از کتاب دیگری نقل قول شده: "در قرن نوزدهم سکس یک تابو بود و کسی از آن صحبت نمی کرد اما ما همواره از حضور مرگ زندگی می کردیم، حال آنکه امروزه به راحتی از سکس حرف می زنیم اما مرگ را پنهان می کنیم".
September 9, 2020
((سکوت برآمده از ابدیت است))
در جاده کمربندی با رمانی روبهرو هستیم که سعی کرده به همۀ زوایای روح انسان سرکشی کند. عشق و نفرت، مرگ و زندگی، توانایی و ناتوانی، ظلم و عدالت. رمان سرشار از این تقابلهاست. تقابلهایی که زندگی انسان بدون آنها دوام نمیآورد.
در جاده کمربندی با رمانی روبهرو هستیم که سعی کرده به همۀ زوایای روح انسان سرکشی کند. عشق و نفرت، مرگ و زندگی، توانایی و ناتوانی، ظلم و عدالت. رمان سرشار از این تقابلهاست. تقابلهایی که زندگی انسان بدون آنها دوام نمیآورد.
July 6, 2026
جاده ی کمربندی اثر نویسنده و پزشک روانکاو بلژیکی آنری بوشو داستانی روانشناسه در باره ی مرد مسن روانکاوی است که عروسی مبتلا به سرطان و بستری در بیمارستان دارد و همزمان خاطرات قدیمی دوستی از دست رفته را مرور می کند. راوی داستان خود مرد است و روایت ( به جز ارجاعات به گذشته) در زمان حال انجام می شود. زمان روایت چند روز(یا حداکثر دو، سه هفته) است اما زمان داستان شامل سه بخش مجزای حال، گذشته و گذشته ی دور است.
در زمان حال راوی هر روز به ملاقات همسر پسرش، پولین( یا پول*) می رود که پزشکان دارویی جدید را به عنوان آخرین امید درمان برای او تجویز کرده اند. او داستان را با یکی از ملاقات هایش از پولین شروع می کند و پس از چند سطر به گذشته ی دور و سال های دوستی اش با مردی جالب به اسم استفان می رود. راوی و استفان در سال .۱۹۴ با یکدیگر آشنا شده اند و استفان که عضو نهضت مقاومت بوده در سال ۱۹۴۴ دستگیر شده و توسط نازی ها به قتل رسیده است. استفان صخره نوردی فوق العاده ماهر بوده و این کار را به راوی آموخته است. زمان گذشته ی دور داستان از جمله شامل چند ماجرای صخره نوردی مشترک راوی به همراه استفان است که به شکلی بسیار گیرا و مؤثر به تصویر کشیده شده است.
زمان گذشته ی داستان عمدتاٌ مربوط به ملاقات های راوی با افسر نازی است که استفان را دستگیر کرده و به نحوی غیر معمول به قتل رسانده است. اسم افسر شادو است. شادو سال های آخر عمر خود را در زندان سپری می کند و راوی به دستور دادستان به زندان محل نگهداری او احضار شده است تا در آن جا به خاطرات او از جمله در مورد چگونگی دستگیری و قتل استفان گوش کند.
روایت مربوط به سه زمان داستان به تناوب و گاه بدون فاصله گذاری و تنها از طریق تداعی های ذهن راوی از پی یکدیگر می آیند و در مجموع اثری جذاب و خواندنی را شکل می دهند که به گفته ی پشت جلد کتاب برنده ی جایزه ی بهترین رمان کتاب فروشی های فرانسه شده است.
در زمان حال راوی هر روز به ملاقات همسر پسرش، پولین( یا پول*) می رود که پزشکان دارویی جدید را به عنوان آخرین امید درمان برای او تجویز کرده اند. او داستان را با یکی از ملاقات هایش از پولین شروع می کند و پس از چند سطر به گذشته ی دور و سال های دوستی اش با مردی جالب به اسم استفان می رود. راوی و استفان در سال .۱۹۴ با یکدیگر آشنا شده اند و استفان که عضو نهضت مقاومت بوده در سال ۱۹۴۴ دستگیر شده و توسط نازی ها به قتل رسیده است. استفان صخره نوردی فوق العاده ماهر بوده و این کار را به راوی آموخته است. زمان گذشته ی دور داستان از جمله شامل چند ماجرای صخره نوردی مشترک راوی به همراه استفان است که به شکلی بسیار گیرا و مؤثر به تصویر کشیده شده است.
زمان گذشته ی داستان عمدتاٌ مربوط به ملاقات های راوی با افسر نازی است که استفان را دستگیر کرده و به نحوی غیر معمول به قتل رسانده است. اسم افسر شادو است. شادو سال های آخر عمر خود را در زندان سپری می کند و راوی به دستور دادستان به زندان محل نگهداری او احضار شده است تا در آن جا به خاطرات او از جمله در مورد چگونگی دستگیری و قتل استفان گوش کند.
روایت مربوط به سه زمان داستان به تناوب و گاه بدون فاصله گذاری و تنها از طریق تداعی های ذهن راوی از پی یکدیگر می آیند و در مجموع اثری جذاب و خواندنی را شکل می دهند که به گفته ی پشت جلد کتاب برنده ی جایزه ی بهترین رمان کتاب فروشی های فرانسه شده است.
July 25, 2021
Quelle déception ! J'attendais un texte profond et puissamment écrit. Mais au lieu de profondeur j'ai trouvé beaucoup d'affectation et parfois de naïveté à ce récit composé de deux thèmes : celui du souvenir d'une amitié passée est plutôt prenant, au moins dans les moments où l'action prend corps (et Bauchau m'a paru, pour le coup, excellent narrateur). Mais l'affaire sombre dans un symbolisme indigeste - que j'ai finalement parcouru en diagonale. L'autre thème (au temps présent) m'a paru carrément inconsistant.
J'étais également interloquée que cet homme (apparemment maladroit et parfois peu pertinent dans son analyse de ses relations avec autrui) ait pu exercer comme psychanalyste. J'imagine qu'il y a là un effet de génération, mais ça donne froid dans le dos.
J'étais également interloquée que cet homme (apparemment maladroit et parfois peu pertinent dans son analyse de ses relations avec autrui) ait pu exercer comme psychanalyste. J'imagine qu'il y a là un effet de génération, mais ça donne froid dans le dos.
July 6, 2026
راوی پیرمردیه که عروسش به سرطان مبتلا سده و با مرگ دستوپنجه نرم میکنه. راوی تو رفت و برگشتهایی که به بیمارستان داره و از جاده کمربندی میره، موازی با داستان، به یاد دوستی باگه نام استفان میفته که تو دروان جنگ با هم بودن. استفان شخصیتی جالب و عاشق زندگی داره. در مقابل استفان، شخصیتی به نام شدو یا سایه رو داریم که نماد شر و سیاهیه. نویسنده با دیدی روانکاوانه، به مفهوم جنگ، امید به زندگی و خیر و سر در کنار هم پرداخته. کتاب خیلی خوشخوان نیست و تا حدودی میشه گفت سیال ذهنه. ضمن اینکه ترجمه خوبی هم نداره. اما اثر بزرگیه و خوندن این کتاب از اوناس که در آخر دید جدیدی به آدم میده.
January 8, 2025
چقدر مسخره !
هیچکدوم از کتابهای اخیر رو که امانت گرفتم کامل نخوندم ، نتونستم با بشو و متنش ارتباط بگیرم .
این بار از انتخاب هیچ کتابی شانس نیاوردم
هیچکدوم از کتابهای اخیر رو که امانت گرفتم کامل نخوندم ، نتونستم با بشو و متنش ارتباط بگیرم .
این بار از انتخاب هیچ کتابی شانس نیاوردم
January 31, 2026
désert aride, construit comme un château de sable par un enfant à l’ombre de sa revue estivale Passeport, tout sauf plaisant je le crains
May 26, 2021
Pas top
October 19, 2023
Achat au hasard en seconde main de ce livre écrit par un auteur belge inconnu pour moi. Coïncidence, il s’agit de l’oncle de l’écrivain Bernard Tirtiaux.
L’histoire est assez simple, mais elle n’est qu’un prétexte qu’utilise l’auteur pour développer ses pensées et ses enseignements : En 1980, alors qu’il emprunte quotidiennement le boulevard périphérique pour rendre visite à sa belle-fille, Paule, hospitalisée qui lutte contre un cancer virulent, le narrateur se souvient de son meilleur ami, Stéphane, compagnon d’escalade qui rejoignit la Résistance et fut retrouvé mort à la fin de la guerre dans des circonstances non élucidées. Quelques années plus tard, il entrera en contact avec ‘’Shadow’’ l’officier SS qui, sur son lit de mort , lui raconte comment Stéphane a quitté ce monde.
Ce sont donc plusieurs histoires qui s’entremêlent et qui toutes traitent de la mort, ou plutôt des différentes manières d’en finir quand l’heure arrive, soit en s’allégeant, soit en s’enfonçant. Shadow contre Stéphane, le lourd contre le léger, et puis Paule…
« Je ne haïssais pas Stéphane, mais quelque chose en moi le haïssait. Pourquoi ? A cause de la haine de ce qui s'appesantit pour ce qui s'allège. L'un déborde, se vide, devient de l'air, de la lumière, atteint peut-être le vide nécessaire au dieu. L'autre se durcit, s'alourdit, concentre de la matière dense, de la connaissance toujours plus opaque. »
‘’Boulevard périphérique’’ m’a semblé être un roman difficile voire complexe. Certains diront ennuyeux. Je le qualifierais de psychologique, profond, avec ce que cela renferme parfois de cotonneux, ou l’on nage entre rêves, symboles et réalité. Pour ma part, impossible d’appréhender tous les concepts de ce long roman, ce qui me poussera peut-être à tenter une relecture.
En tous cas, chapeau bas à Henry Bauchau qui a écrit ce livre à l’âge de 93 ans.
L’histoire est assez simple, mais elle n’est qu’un prétexte qu’utilise l’auteur pour développer ses pensées et ses enseignements : En 1980, alors qu’il emprunte quotidiennement le boulevard périphérique pour rendre visite à sa belle-fille, Paule, hospitalisée qui lutte contre un cancer virulent, le narrateur se souvient de son meilleur ami, Stéphane, compagnon d’escalade qui rejoignit la Résistance et fut retrouvé mort à la fin de la guerre dans des circonstances non élucidées. Quelques années plus tard, il entrera en contact avec ‘’Shadow’’ l’officier SS qui, sur son lit de mort , lui raconte comment Stéphane a quitté ce monde.
Ce sont donc plusieurs histoires qui s’entremêlent et qui toutes traitent de la mort, ou plutôt des différentes manières d’en finir quand l’heure arrive, soit en s’allégeant, soit en s’enfonçant. Shadow contre Stéphane, le lourd contre le léger, et puis Paule…
« Je ne haïssais pas Stéphane, mais quelque chose en moi le haïssait. Pourquoi ? A cause de la haine de ce qui s'appesantit pour ce qui s'allège. L'un déborde, se vide, devient de l'air, de la lumière, atteint peut-être le vide nécessaire au dieu. L'autre se durcit, s'alourdit, concentre de la matière dense, de la connaissance toujours plus opaque. »
‘’Boulevard périphérique’’ m’a semblé être un roman difficile voire complexe. Certains diront ennuyeux. Je le qualifierais de psychologique, profond, avec ce que cela renferme parfois de cotonneux, ou l’on nage entre rêves, symboles et réalité. Pour ma part, impossible d’appréhender tous les concepts de ce long roman, ce qui me poussera peut-être à tenter une relecture.
En tous cas, chapeau bas à Henry Bauchau qui a écrit ce livre à l’âge de 93 ans.
February 1, 2015
hmmm.Twee heel verschillende verhaallijnen (kanker/afscheid - vriendschap/WOII) worden flinterdun aaneen gelast. Zeer houterig, met sporadisch een goeie alinea. Na een wat warrige opening, volgt wel een goed stuk met daarin de passage die beschrijft hoe het hoofdpersonage leert rotsklimmen (stukken die klimmen behandelen zijn in deze roman steeds bij de beste) en een beklemmend relaas van een treffen tussen SS'ers en protesterende dorpsbewoners. Daarna verliest Bauchau me met de introductie van het personage'Shadow', de eindeloze bezoeken aan de ziekenhuiskamer van zijn schoondochter (steevast met zuurstofmasker) en de introspecties van de hoofdpersoon.
Een tegenvaller.
Een tegenvaller.
February 5, 2008
Bonne literature bien qu'un peu confusante au debut. Tres bien ecrit et un plaisir a lire. Malgre que le sujet soit un peu triste. C'etait parfait pour un mois de Janvier....
January 4, 2015
Excellent, ce croisement de 2 histoires, celle de la femme qui meurt d'un cancer et cet homme jeune tué 30 ans plus tôt à la guerre...
Displaying 1 - 17 of 17 reviews