Έρωτας στα χιόνια

by Alexandros Papadiamantis, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άης-Bασίλης, Φώτα.

Και αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:

―Σεβτάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς…· έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.

Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι: «O μπαρμπα- Γιαννιός ο Έρωντας».

Genres: Christmas

11 pages, Paperback

First published January 1, 1896

About the author

Alexandros Papadiamantis (Greek: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) was an influential Greek novelist and short-story writer.
He was born in Greece, on the island of Skiathos, in the western part of the Aegean Sea. The island would figure prominently in his work. His father was a priest. He moved to Athens as a young man to complete his high school studies, and enrolled in the philosophy faculty of Athens University, but never completed his studies.
He returned to his native island in later life, and died there. He supported himself by writing throughout his adult life, anything from journalism and short stories to several serialized novels. From a certain point onwards he had become very popular, and newspapers and magazines vied for his writings, offering him substantial fees. Papadiamantis did not care for money, and would often ask for lower fees if he thought they were unfairly high; furthermore he spent his money carelessly and took no care of his clothing and appearance. He never married, and was known to be a recluse, whose only true cares were observing and writing about the life of the poor, and chanting at church: he was referred to as "kosmokalogeros" (κοσμοκαλόγερος, "a monk in the world"). He died of pneumonia.

Reviews

[Ian D · Rating 4 out of 5]

Αν το χιόνι ήταν σύμβολο της απόλυτης μοναξιάς, τότε ο Παπαδιαμάντης το έκανε να πέφτει ασταμάτητα πάνω από την ψυχή του κεντρικού του ήρωα, ενός γέρου ρακένδυτου, που βρίσκεται μεθυσμένος μέσα στο κρύο, χαμένος σε σκέψεις για έναν έρωτα που ποτέ δεν του ανήκε. Και ενώ το αλκοόλ τού χαρίζει μια στιγμιαία ψευδαίσθηση ζεστασιάς, το αναπόφευκτο τον περιμένει. Ο έρωτας δεν τον έσωσε ποτέ, ούτε και τώρα θα το κάνει αλλά συμπυκνώνει μέσα σε λίγες σελίδες μια ολόκληρη ζωή γεμάτη πόνο, απωθημένα και ανεκπλήρωτες λαχτάρες.

Με την κλασική του ικανότητα να αποτυπώνει την ελληνική κοινωνία της εποχής, τη λαϊκή τάξη, τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση, ο Παπαδιαμάντης δεν γράφει ένα απλό ρομαντικό διήγημα, αλλά έναν σπαρακτικό μονόλογο ύπαρξης. Και με την υπέροχη μουσικότητα της γραφής του σε πρώτο πλάνο.

[Christina Papadopoulou · Rating 4 out of 5]

Κάθε Χριστούγεννα επιστρέφω -- και ο λόγος:

"... Εφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, εν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα ..."