Świat w płomieniach

Owoc granatu #3

by Maria Paszyńska

Kolejny tom serii historycznej o Polkach, które II wojna światowa zawiodła z Syberii do Iranu.

Elżbieta i Stefania próbują ułożyć sobie życie – w pięknym, egzotycznym kraju, u boku mężów. Jednak przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć: wracają koszmary wojennej przeszłości. Do tego w Iranie zachodzą zmiany polityczne. Polki znowu zostają skazane na wygnanie.

320 pages, Paperback

First published April 24, 2019

About the author

Polska pisarka, felietonistka, varsavianistka, prawniczka i orientalistka. Ukończyła autorską klasę humanistyczną z rozwiniętym programem wychowania estetycznego w VII LO im. Juliusza Słowackiego w Warszawie, a następnie prawo na Uczelni Łazarskiego oraz iranistykę na Wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. By nauczyć się języka tureckiego, dwa lata studiowała turkologię. Przez kilka lat pracowała jako prawnik oraz przewodnik miejski po Warszawie. Znana z serii wakacyjnych spacerów po Warszawie, które współtworzyła dla Wirtualnej Polski, programu telewizyjnego Poszlafirujemy po Pragie oraz felietonów. Choć urodziła się na Dolnym Śląsku, mówi o sobie, że jest adopcyjnym dzieckiem Warszawy. Zadebiutowała w 2015 roku powieścią "Warszawski niebotyk", która znalazła się w finale I. edycji konkursu Promotorzy Debiutów organizowanego przez Instytut Książki i Fundację Tygodnika Powszechnego. Powieść Owoc granatu. Dziewczęta wygnane została nominowana w plebiscycie portalu lubimy czytać do miana Książki Roku 2018 w kategorii Powieść.
Autorka specjalizuje się w powieści historycznej. Wnikliwe przygotowuje się do pisania każdej kolejnej książki, docierając do trudno dostępnych materiałów źródłowych. Maria Paszyńska skupia się nie tylko na rzetelności w kwestii realiów historycznych, lecz także na wnikaniu w psychikę bohaterów, ukazywaniu ich emocji, dobra tkwiącego w człowieku, zawsze i pomimo wszystko. Szczególnie ważne są dla niej tematy społeczne, przede wszystkim te dotyczące tolerancji, wielokulturowości i dialogu międzyreligijnego. W swoich książkach przedstawiała m.in. przedwojenną Warszawę, Imperium Osmańskie, wojenne losy stołecznego ogrodu zoologicznego prowadzonego przez Jana i Antoninę Żabińskich oraz tułaczkę Polaków zesłanych na Syberię w czasie II wojny światowej.

Reviews

[Rzeznik Malgorzata]

3,5*

[Joanna Czernik]

Trzeci już tom, ale opowieść nadal wciągająca. Na tle osobistych zawirowań Stefanii i Halszki, autorka w świetny sposób przedstawia historię Iranu. Bardzo polecam.

[Marta Piotrowska]

3 5

[Nina]

Trzeci tom Owocu granatu spełnił wreszcie moje oczekiwania. Stało się tak zarówno dzięki relacji z osobistych doświadczeń bohaterów, jak i z coraz bardziej zniuansowanemu opisowi sceny irańskiej aż do dnia, gdy ajatollah Chomeini wraca z wygnania do kraju.

Przeskoki czasowe w rozwijaniu fabuły są dość duże. Jako czterdziestosiedmioletnia kobieta Elżbieta-Halszka ponownie spotyka Jeremiego, swą jedyną miłość. Jednak nie doprowadza to do zerwania małżeństwa z Mehrdadem, który kolejny raz pokazuje klasę. Jest to zdecydowanie najsympatyczniejsza postać sagi, aż żal, że również wszystkie jego ideały i plany polityczne mogą lec w gruzach. Irańczycy już nie jawią się wyłącznie jako życzliwi, rodzinni i otwarci ludzie. Są w większości podatni na populistyczne rewolucyjne hasła, czego przyczyny zresztą są trafnie racjonalizowane w rozmowach Mehrdada z Halszką. Poza tym nawet najbardziej postępowi z nich zdają się nie dostrzegać przemocy domowej, która dzieje się w ich rodzinach.

Podczas gdy Elżbieta mimo prywatnych dylematów wiedzie w miarę satysfakcjonujące i naukowo aktywne życie, małżeństwo Stefanii z Jędrzejem okazuje się prawdziwą katastrofą. Przy okazji autorka udostępnia wgląd w ich wnętrze. Jędrzej wspomina swoją niewolniczą służbę w charakterze lekarza u czerwonoarmistów, stress z tym związany i środki, jakie sobie nadal aplikuje, aby się znieczulić. Stefania aby pokonać depresję, wydobyć się z wewnętrznej pustki, ima się dość dziwnych zajęć. Oboje myślą o opuszczeniu Iranu. Pewnie więcej dowiemy się na ten temat w czwartym tomie, zatytułowanym „Powroty”. Czy dojdzie po wielu latach do spotkania bliźniaczek?

[Natalia]

Ta książka podobała mi się najmniej ze wszystkich części. Przeskoki czasowe były zbyt duże, by w ogóle zainteresować się akcją, dialogi często strasznie suche i nienaturalne, nie mówiąc już o postaci Elżbiety, która była po prostu nie do wytrzymania.

O wiele lepiej czytało mi się rozdziały/fragmenty Stefanii niż jej siostry. Halszka popełniała złą decyzję za złą decyzją. Poza tym strasznie nie pasował mi wątek Halszki i Jędrzeja, według mnie relacja ta powinna zostać w drugim tomie i nigdy nie wracać.

Ogólnie 2,5/5, głównie za dobrze poprowadzony wątek Stefanii.

[Adri Dosi]

Možná máte pocit, že se to táhne, jde o ságu, příběh života. V reálu, i když tento díl byl nejpomalejší, neměl tolik zjevných zvratů, nesl dost důležitou linku. Dost toho také odhalil z minulosti, dal dost věcí pochopit. Co se zdálo v jednom světle, tu se ukázalo jiné. Tento díl byste měli číst prepeclive. MNO...a mně se četl kupodivu nejlépe. Zatímco předešlé jsem přečetla jeden za den, tenhle jsem zvládla během 8 hodin.

[Joanna]

Akcja trzeciej części sagi "Owoc Granatu" Marii Paszyńskiej dzieje się w latach 60 i 70 ubiegłego wieku. Historia dalej toczy się dwutorowo, jako że siostry Łukowskie nadal nie utrzymują ze sobą żadnych relacji i skupia się bardziej na życiu Elżbiety. O Stefanii nie dowiadujemy się dużo poza tym, że cierpi na depresję i nie jest szczęśliwa w swoim drugim małżeństwie. Akcja powieści biegnie dość powoli (może nawet zbyt wolno) i nabiera tempa dopiero pod koniec pozostawiając mnie z lekkim niedosytem. Przyznam się, że mam problem z bohaterami tej książki, jako że ciężko mi z nimi sympatyzować i jedyną osobą którą polubiłam jest Mehrdad, czyli mąż Elżbiety. Natomiast ona sama wybitnie mnie irytuje. ;-) Stefanii natomiast zaczęło mi być żal. Ogólnie książka wydaje mi się ciekawa, zwłaszcza ze względu na tło historyczne i genezę rewolucji islamskiej w Iranie.

[Dominika]

Skończyłam trzeci, przedostatni, tom sagi OWOC GRANATU. Bardzo przyjemnie czyta mi się Paszyńską.

[Anna]

Ostatnia część cyklu z siostrami Elżbietą i Stefanią. Żyją zupełnie oddzielnie od siebie. Jerzy, który ożenił się ze Stefanią, zaczyna jej mieć dosyć. Jego żona okazuje się pustą lalką. Elżbieta w tym czasie pracuje w laboratorium i nieoczekiwanie zachodzi w ciążę. Jednak w Iranie zaczyna być niespokojnie.