อริหัวใจ เล่ม 3

針鋒對決 #3

by Shui Qian Cheng, 水千丞, Ying Hu Zhi Shang (Illustrator)

ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ บีบให้กู้ชิงเผยต้องจากไปไกลสองปีเต็ม เวลาอาจเปลี่ยนให้คนหลงลืม แต่เมื่อหยวงหยางโผล่เข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง ทุกอย่างก็อยู่เหนือการควบคุม

เมื่อกู้ชิงเผยปรากฏตัวตรงหน้า หยวนหยางก็แทบเป็นบ้ากับความรู้สึกที่อัดแน่นเต็มอก เมื่อก่อนเขาอาจไม่มีกำลังพอจะดูแลใคร แต่ตอนนี้เขามีอำนาจที่จะช่วงชิงทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งกู้ชิงเผย!

312 pages, Paperback

Published March 1, 2019

About the author

Associated Names:
* Shui Qian Cheng (English)
* 水千丞 (Chinese)

Reviews

[Or_O · Rating 4 out of 5]

คุยกันหลังอ่าน

พล็อตยอดนิยมของนิยายวายเลยค่ะ คนสองคนที่ไม่ถูกกัน ตีกันไปโต้กันมาสุดท้ายจบบนเตียง จากที่เกลียดก็เริ่มผูกพันจนดิ้นไม่หลุด

กู้ชิงเผย นายเอก อายุสามสิบกว่า เก่งกาจด้านการบริหารธุรกิจ รู้จักกับพ่อของพระเอก เป็นที่สนิทสนมไว้ใจจนฝ่ายนั้นขอให้มาช่วยงาน แล้วก็เลยฝากฝังลูกชาย ซึ่งก็คือพระเอก ให้นายเอกช่วยสอนงานด้วย
หยวนหยาง พระเอก อายุยี่สิบต้น ๆ ห่างจากกู้ชิงเผยเกือบสิบปี ในชีวิตไม่เคยสนใจเรื่องธุรกิจเลย บุคลิกหยาบกระด้าง และดื้อรั้น จึงต่อต้านกู้ชิงเผยอย่างหนัก
สองคนเลยงัดข้อไม่มีใครยอมใคร เดิมกู้ชิงเผยคิดว่าถ้าฝึกหยวนหยางไม่ได้ ก็จะหาวิธียั่วโมโหให้ฝ่ายนั้นลงมือกับเขา จะได้เป็นข้ออ้างไม่ยอมทำงานเลี้ยงเด็กต่อ แต่หยวนหยางก็ไม่ยอมลงไม้ลงมือกับเขาสักที ฝ่ายหยวนหยางก็ไม่อยากเป็นฝ่ายแพ้ จึงอยากหาจุดอ่อนของกู้ชิงเผยโจมตี สุดท้ายก็ไปรู้โดยบังเอิญว่ากู้ชิงเผยเป็นเกย์ หยวนหยางวางแผนกับเพื่อนจ้างนกต่อไปหลอกและวางยากู้ชิงเผยเพื่อถ่ายคลิป แต่งานยังไม่สำเร็จนกต่อก็หนีไป หยวนหยางเห็นสภาพกู้ชิงเผยแล้วไม่อาจต่อต้านแรงยั่วยุในใจ สุดท้ายจึงใช้กำลังขืนใจอีกฝ่าย
คืนแห่งความอัปยศของกู้ชิงเผยผ่านไป กลายเป็นว่าหยวนหยางมองกู้ชิงเผยเป็นคนของตน คอยวนเวียน ยั่วยุ สร้างความปวดหัวให้แก่กู้ชิงเผย แต่ใช่ว่ากู้ชิงเผยจะปล่อยให้อีกฝ่ายรังแกอยู่ฝ่ายเดียว กว่าเขาจะขึ้นมาอยู่ในจุดที่เป็นหัวหน้าคนก็ย่อมต้องมีเขี้ยวเล็บพอตัว สร้างความยุ่งยากให้แก่หยวนหยางไม่น้อย ทั้งสองฝ่ายยังคงโต้ตอบอย่างไม่มีใครยอมใคร เพียงแต่รูปแบบและสิ่งกระตุ้นนั้นเบี่ยงไปจากจุดเริ่มต้นแล้ว

+++

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าตั้งใจซื้อเรื่องนี้เพราะอ่านตัวอย่างแล้วชอบนิสัยนายเอก อ่านเรื่องเต็ม ๆ ก็ยังคงชอบนายเอก และที่ดีมาก ๆ นอกจากนี้คืออารมณ์ ลำดับความคิด เหตุผล การโต้ตอบ มีหลาย ๆ ประโยคที่อ่านแล้วชอบมาก
ที่รู้สึกไม่ค่อยโอเคก็มี เช่น เรื่องมีการใช้กำลังข่มเหง นิสัยพระเอกเป็นแบบพวกที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง รั้นเอาแต่ใจ นิสัยไม่โตน่ะค่ะ แล้วก็มีคำพูดยั่วยุแบบไม่น่าฟังนักด้วย ถ้านายเอกไม่ชอบกลับ หมอนี่จะเป็นตัวร้ายที่รับมือยากสุด ๆ ดื้อด้านตามตอแยเกาะติดแบบปลิงเรียกพี่ทีเดียว
แต่อะไรที่ไม่ดีของพระเอกนี่โดนนายเอกด่าหมดนะ เหมือนพูดแทนใจเราเลย
การกระทำและปฏิกิริยาโต้ตอบการกระทำในเรื่องนี้ค่อนข้างสมจริง อย่างการข่มเหงตอนแรก นายเอกโกรธมาก ๆ พอพระเอกจะแตะตัวอีกปฏิกิริยาโต้ตอบจึงรุนแรงมาก ซึ่งตอนกลาง ๆ เรื่องพระเอกขอโทษนายเอกเรื่องนี้ด้วย โอชอบที่เขาบรรยายว่านายเอกแปลกใจ อารมณ์แบบไม่คิดว่าพระเอกจะขอโทษ และถึงจะขอโทษ ความรู้สึกไม่ดี หรือเหตุการณ์ตอนนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ก็รู้สึกว่ายังดีกว่าไม่พูด หรือตอนท้ายที่พระเอกพูดถึงเรื่องนี้อีก แล้วนายเอกก็ตอกว่าตอนนั้นน่ะ นายข่มขืน เอาเป็นว่าเรื่องนี้เป็นปมในใจทั้งคู่ ถึงช่วงแรกจะไม่หยิบยกมากล่าวถึงเป็นพิเศษ แต่มันมีผลต่อความรู้สึกและทิศทางการดำเนินเรื่องในช่วงหลังแน่นอน
มุมดี ๆ หรือน่ารักของพระเอกเรื่องนี้ก็มีนะคะ ซึ่งมันก็ควรจะมีแหละ ไม่งั้นเราคงสงสัยว่านายเอกชอบพระเอกตรงไหน พระเอกเป็นคนรักษาคำพูด ตรงต่อเวลา มีวินัยและเคร่งครัดต่อสิ่งที่ตัวเองยึดมั่น ชอบอะไร ไม่ชอบอะไรก็จะแสดงออกตรงไปตรงมา (พระเอกเลยไม่ชอบนายเอกตั้งแต่แรก ที่เวลาพูดมีวาทะศิลป์ลื่นไหล หาว่าเป็นคนเสแสร้ง) ดูแลนายเอกดีมาก ทำอาหารให้ งานบ้านเก่งไม่เกี่ยง แล้วก็เป็นคนหัวดีค่ะ ติดที่ดื้อนี่แหละ
นายเอกชอบเปรียบพระเอกเป็นหมา อารมณ์ดีก็มักมาคลอเคลียออดอ้อน เวลาได้ประโยชน์ก็ตาวาว หูตั้ง หางกระดิก ไม่พอใจก็ขู่แฮ่ แล้ววิธีรับมือกับหมาป่าตัวโตก็ห้ามใช้กำลัง ต้องพูดดี ๆ
เมื่อตัดสินใจคบหาเริ่มต้นความสัมพันธ์ ทั้งสองเห็นตรงกันว่าห้ามให้พ่อแม่พระเอกรู้เด็ดขาด แต่ยิ่งความสัมพันธ์ดำเนินไปนานขึ้นเท่าไร โอกาสที่คนจะรู้ก็มากขึ้นเท่านั้น ในที่สุดเรื่องก็แดง พ่อแม่พระเอกก็รู้เรื่อง และความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มดีก็ต้องจบลง
โอชอบเหตุผล และวิธีคิดของตัวละครในเรื่องแทบทุกคนเลยค่ะ
เดิมนายเอกไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยั่งยืนอยู่แล้ว พวกเขาแตกต่างกันทั้งช่วงวัย นิสัย ความสนใจ พื้นฐานครอบครัว แถมรู้แก่ใจว่าเขาทั้งคู่เป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูง พูดง่าย ๆ คือเป็นคนแรงทั้งคู่ ในเมื่อไม่มีใครยอมถอย มันก็มีแต่ต้องแตกหัก แต่ก็หลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกนำไป มีตอนหนึ่งที่โอชอบและจำได้คือ นายเอกพูดว่าไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรกับพระเอก เพราะพระเอกไม่มีความรู้และไม่สนใจในด้านที่นายเอกรู้และสนใจ
เข้าใจมุมมองพ่อแม่ที่ทั้งตกใจ ว่าลูกชายคบผู้ชายที่ตนฝากฝังให้ดูแลสั่งสอน ทั้งไม่คิดว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้จะจริงจีรัง เวลาแค่ไม่กี่เดือน ยังไม่พอจะตัดสินอะไร มองว่าเป็นแค่ความหลงใหลในสิ่งแปลกใหม่ ทั้งผิดหวังในตัวลูก ทั้งผิดหวังในตัวคนที่ไว้ใจ สุดท้ายก็โกรธ ส่วนนายเอกเองก็ทั้งรู้สึกผิด ทั้งละอาย พระเอกอายุน้อยกว่าตนเกือบสิบปี แถมถือว่าเป็นลูกเจ้านาย ตนเองมีวุฒิภาวะมากกว่ากลับควบคุมไม่ได้ ปล่อยให้ความรู้สึกนำเหตุผล สุดท้ายจึงตัดสินใจถอยให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้ แต่พระเอกไม่ยินยอม พ่อพระเอกจึงลงดาบหนักตรงจุดอ่อนของทั้งคู่ ซึ่งทำให้นายเอกโกรธจริง ๆ และทำให้พระเอกโกรธและผิดหวังในตัวพ่อด้วย
โอชอบที่นายเอกโกรธ ชอบที่ผู้เขียนเปลี่ยนอารมณ์ตัวละครให้ไหลไปตามสถานการณ์ ชอบที่พระเอกผิดหวัง แต่ในความผิดหวังลึก ๆ ก็ยังมีความหวังว่าสุดท้ายคนที่ตนรักและครอบครัวจะสามารถกลับมาดีกันได้ ซึ่งมันเป็นความรู้สึกในใจลูก และในใจพ่อแม่ด้วย

สรุปสิ่งที่โอชอบในเรื่องคือโอชอบนายเอก ชอบวิธีคิด วิธีการแสดงออก ชอบรายละเอียดระหว่างเรื่อง การใส่อารมณ์ให้สอดคล้องกับเรื่องและเหตุผลของตัวเรื่อง ชอบการโต้ตอบของพระนายที่ต่างฝ่ายต่างใส่กันอย่างไม่ยั้ง อาจจะมีช่วงที่รู้สึกว่าซ้ำย้ำอยู่ แต่ก็อยู่ในขอบเขตของเรื่องและเป็นการดึงอารมณ์ให้ดิ่งลึก

ลังเลระหว่างสี่กับสี่จุดห้า สุดท้ายตบที่ 4 ดาว

.
.
.

เขาลงจากเครื่องบิน เดินออกมาทางช่องทางวีไอพีก็เห็นหยวนหยางยืนพิงผนังกระจก จ้องมองมาที่เขานิ่ง ๆ
กู้ชิงเผยเลิกคิ้ว
หยวนหยางเดินเข้ามา คว้ากระเป๋าเดินทางไปจากมือเขา “ประธานกู้ ฉันมารับนาย”
“ฉันไม่ได้ให้นายมา ไม่ต้องขยันขนาดนั้นหรอก”
หยวนหยางก้มตัวมากระซิบข้างหูเขา “ฉันเผลอทำนายเลือดออกตรงนั้น มารับนายสักหน่อยก็สมควรแล้ว ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ”
กู้ชิงเผยฟังออกจากน้ำเสียงว่าเขากำลังไม่พอใจมาก ตอนนี้ขอแค่หยวนหยางไม่มีความสุข เขาก็มีความสุขสุด ๆ เขาพูดยิ้ม ๆ ว่า “ก็ควรนะ แต่คราวหน้าเวลามาเจอฉันอย่าลืมใส่ชุดเต็���ยศ คนขับรถก็มีฟอร์มของคนขับรถ อ้อ จริงสิ รถฮัมวี่ของนายไม่อยู่แล้วสินะ เจ้าคันนั้นมันกินน้ำมัน อย่าขับเลย ถือว่าช่วยโลก”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าหยวนหยางกระตุกเล็กน้อย เขาแสยะยิ้มเห็นฟันขาว “จะจำคำสั่งสอนของประธานกู้ไว้ คราวหน้าถึงจะเป็นตอนที่เอากัน ฉันก็จะใส่เต็มยศเลย”
“คราวหน้า?” กู้ชิงเผยยิ้มอย่างดูแคลน “เสี่ยวหยวน ถ้านายลีลาดีกว่านี้อีกสักนิด ฉันก็อาจจะดีใจนะ เวลาหาใครเหมาะ ๆ ไม่ได้ก็เล่นกับนายแก้ขัดไปก่อน แต่ว่า...นายยังต้องไปฝึกอีกเยอะ” กู้ชิงเผยก้าวยาว ๆ ไปที่ลานจอดรถ
หยวนหยางถือกระเป๋าเดินตามหลัง สายตาจ้องมองคนข้างหน้าราวกับจะทะลุ
ขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว จู่ ๆ กู้ชิงเผยก็พูดขึ้นมาว่า “เอ้อ ฉันลืมถามนายไป คืนนั้นที่หังโจวทำไงล่ะ”
หยวนหยางแค่นเสียงหัวเราะ “ไปเดินเล่นที่ซีหู วิวสวยดี”
“ก็ดีนะ สูดอากาศฟรี ๆ แล้วช่วงนี้มีข้าวกินหรือเปล่า อาทิตย์หน้าเงินเดือนออกแล้ว ทนไหวใช่ไหม”
หยวนหยางกำพวงมาลัยรถแน่น “เช้ากลางวันกินที่บริษัท ตอนเย็นท้องว่าง ประธานกู้พอใจแล้วใช่ไหมครับ”
กู้ชิงเผยเม้มปากยิ้ม “ก็ยังดี”
หยวนหยางประชดว่า “นายยุ่งกับเงินฉันรถฉันหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ห้อง ไม่ไปยุให้พ่อฉันเอาไปด้วยซะเลยล่ะ”
กู้ชิงเผยพยักหน้า “ไว้ว่าง ๆ ฉันจะไปคุยกับประธานกรรมการหยวนนะ”

หน้า 155-156 บทที่ 4
เล่ม 1
.
.
.

กู้ชิงเผยหัวเราะเย็นชา “นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร”
หยวนหยางดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปากเขาแล้วเชิดคางพูดอย่างยโส “ผู้ชายของนาย”
กู้ชิงเผยแค่เสียงหนัก บ่งบอกถึงความดูแคลน
หยวนหยางหรี่ตาลง “ยังไงสักวันต้องทำให้นายยอมให้ได้”
กู้ชิงเผยเหล่ตามองเขา “นายอยากทำให้ฉันยอม ก็ทำงานที่ฉันมอบหมายให้ดีเสียก่อนเถอะ ฉันเคารพแต่คนที่มีความสามารถมากกว่า ไม่ใช่พละกำลังมากกว่า”
หยวนหยางวางตะเกียบลงเสียงดัง “หมายความว่ายังไง”
“ฉันหมายความว่าไงนายยังไม่เข้าใจ แล้วยังคิดจะทำให้ฉันยอมอีก” กู้ชิงเผยใช้ตะเกียบเคาะชามน้ำแกง “หยวนหยาง นายก็เหมือนชามนี้นี่แหละ ว่างเปล่า แล้วจะให้ฉันยอมอะไรนาย”

หน้า 219 บทที่ 6
เล่ม 1

.
.
.

กู้ชิงเผยทอดสายตามองอาคารสำนักงานหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกตอนนี้เหมือนท้องฟ้าที่ถูกบดบังด้วยป่าคอนกรีต ไรซึ่งความปลอดโปร่งอย่างที่ควรมี เหลือเพียงช่องแคบ ๆ ที่เพียงกรองผ่านเรื่องเกี่ยวกับหยวนหยางก็จะตีบตัน ไม่ทะลุปรุโปร่ง ปัญหาที่หยวนหยางสร้างให้เขามากเกินกว่าภาระหน้าที่ที่ยากเย็นไปไกล เขาไม่อาจใช้ประสบการณ์ ความรู้ หรือแม้กระทั่งสามัญสำนักทั่วไปเอาชนะได้ ได้แต่ปล่อยให้หยวนหยางยั่วโมโหอย่างมืดแปดด้าน หรือไม่ก็ถูกหยวนหยางทำให้สะเทือนอารมณ์อย่างมืดแปดด้าน การมีตัวตนของหยวนหยางทำให้เขาสับสนขัดแย้งกันอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

หน้า 102-103 บทที่ 11
เล่ม 2

.
.
.

“ทำไมฉันถึงได้บอกว่าเราสองคนคุยกันไม่รู้เรื่อง เพราะว่านายไม่ใช่แค่อารมณ์หุนหันไม่ฟังเหตุผล แต่ยังไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่น อยากทำอะไรก็ทำ ตรงข้ามกับฉันโดยสิ้นเชิง ฉันก็เลยไม่ชอบนิสัยดึงดันเอาแต่ใจของนาย ส่วนนายก็ไม่ชอบความเสแสร้งลื่นไหลของฉัน ถ้าเราไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนก็คงต้องเป็นปฏิปักษ์กันไปแบบนี้ตลอดกาล แต่ฉันเปลี่ยนไม่ได้ หยวนหยาง ฉันเปลี่ยนนิสัยของฉันไม่ได้ ถ้านายอยากให้เรารักษาความสัมพันธ์แบบนี้ไปอย่างสงบสุข ก็มีแต่นายต้องเปลี่ยน หรืออาจไม่บอกว่าเปลี่ยน แค่เติบโตขึ้น ถ้านายไม่โตขึ้น เราก็จะไม่ถูกกันไปแบบนี้ ฉันก็จะไม่ชอบนายไปแบบนี้”

หน้า 106 บทที่ 11
เล่ม 2

.
.
.

หยวนหยางจับแขนเขาแล้วพูดอย่างแน่วแน่ “อะไรที่นายอยากได้ วันข้างหน้าฉันจะหามาให้ทุกอย่าง ฉันให้นายแน่ แต่ตอนนี้นายไปจากฉันไม่ได้ นายเป็นของฉัน อย่าว่าแต่พ่อฉันเลย ไม่ว่าใคร...ไม่ว่าใครก็ทำให้เราแยกจากกันไม่ได้”
กู้ชิงเผยก้มหน้าต่ำ “หยวนหยาง นายกลับไปก่อนเถอะ ตอนนี้ฉัน...อยากอยู่คนเดียว”
หยวนหยางมองเขาอย่างลังเล สุดท้ายก็เชยคางเขาขึ้นมาจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งแล้วพูดเสียงขรึม “กู้ชิงเผย ฉันจะไม่ยอมยกนายให้ใครเด็ดขาด”
กู้ชิงเผยทอดถอนใจ “กลับไปเถอะ”
หยวนหยางกำหมัดแน่นก่อนจะเปิดประตูออกไป
กู้ชิงเผยทิ้งตัวนั่งบนโซฟา เหม่อมองบ้านที่เขากับหยวนหยางเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ภาพตรงหน้าราวกับภาพนิ่งในจอโทรทัศน์ ทุกอย่างประทับอยู่ในสายตาเขา แต่ก็เหมือนมองไม่เห็นอะไร บ้านที่ไม่มีหยวนหยาง ถึงจะเปิดฮีตเตอร์อุ่นแค่ไหนก็ยังทำให้หนาวยะเยือกจากในใจ เมื่อคิดถึงว่าช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างราบรื่นจะไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกแล้ว หัวใจเขาก็ปวดมวน
บนโลกนี้มีเรื่องราวหลายอย่างที่ยากเย็น และการทอดทิ้งความรู้สึกที่ทำให้ลุ่มหลงอาลัยก็เป็นเรื่องยากราวกับเชือดเฉือนเนื้อของตนอย่างไรอย่างนั้น เพราะหากใครคนหนึ่งมาอยู่ในใจแล้ว เขาก็จะอยู่ทุกที่ทุกแห่งหน ทั้งในความทรงจำ ในสายตา ในห้อง และยังในภาพอนาคต การโยนทุกสิ่งนี้ทิ้งไป จะต้องใช้พลังใจมากแค่ไหนกันนะ กู้ชิงเผยไม่อยากแม้แต่จะคิดเลย

หน้า 183 บทที่ 13
เล่ม 2

.
.
.

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวม 3 เล่ม

เป็น 3 เล่มที่อ่านติดงอมแงมเลยค่ะ


ชื่อเรื่อง อริหัวใจ ทำให้รู้ว่าพระเอก-นายเอก แย่งผู้หญิงกันรึเปล่า แต่จริงๆ ไม่ใช่นะ ชื่อเรื่องนี่หมายถึง พระเอก - นายเอก ไม่ถูกกัน แต่ก็มารักกันในที่สุด

เหตุที่ไม่ถูกกันก็เพราะนิสัยที่ต่างกันสุดขั้ว นายเอกจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีเล่ห์เหลี่ยมพอตัว สามารถขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงได้ทั้งที่อายุแค่ 30 กลางเท่านั้น ส่วนพระเอกเป็นวัยรุ่นนิสัยมุทะลุ ตรงไปตรงมา แมนๆ เมื่สองคนถูกผูกติดกันโดยให้คนแก่ดูแลเด็ก เด็กเลยเกิดการต่อต้าน หาเรื่องกลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายถูกเด้งออกไปจากวงจรชีวิต แต่เกิดความผิดพลาดบางอย่าง พระเอกเกิดทานทนความยั่วยวนของนายเอก (ที่โดนวางยา) ไม่ไหว เกิดไปใช้กำลังขืนใจเข้า จากนั้นความสัมพันธ์ก็ยุ่งเหยิง พระเอกเกิดติดใจและคิดไปว่ามันคือรสชาติแปลกใหม่ ฝั่งนายเอกซึ่งเป็นเกย์ก็ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน ก็พอจะเออออไปได้ แต่ไม่ใช่ว่าจะลืมได้ ยังเป็นเหตุการณ์อัปยศที่ฝังใจนายเอกอยู่ เพียงแต่ว่านายเอกมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ พยายามปล่อยวางใช้ชีวิตให้ดี ไม่ได้อาฆาตแค้นวางแผนทำลายฝ่ายตรงข้าม

เรื่องนี้เรากรี๊ดนายเอกมาก รู้สึกว่าเป็นผู้ชายที่เท่สุดๆ เป็นผู้ใหญ่ เก่ง ฉลาด มาดเนี้ยบ คารมคมคาย พึ่งพาได้ ชอบลุคนักธุรกิจใส่สูท เซ็ตผมเนี้ยบๆ แบบนี้ ชอบทั้งบุคลิกภายนอกและนิสัย ส่วนพระเอกนี่ไม่ใช่แนว หุ่นหันพลันแล่น ป่าเถื่อนเลือดร้อน และไม่รู้จักโต (ในช่วงแรก)

เราชอบการตอบโต้กันระหว่าง พระ-นาย มาก นายเอกด่าเก่ง (แบบผู้ดี) พระเอกประชดเก่ง (แบ��เด็กน้อยเอาแต่ใจ) เวลาดีกันก็เรียกชื่อ เวลาโกรธกันนี่ตำแหน่งมาเต็ม เดี๋ยวประธานกู้ เดี๋ยวประธานหยวน มีช่วงกลางเรื่องที่ทั้งสองคนต้องทำซึนใส่กัน วาจาช่วงนั้นบาดใจจริงๆ

ช่วงครึ่งแรกของเล่มสองมีช่วงพายเรือในอ่าง เรื่องไม่เดิน แต่หลังจากนั้นเข้าสู่ดราม่า เป็นช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจและการเปลี่ยนแปลง เราจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงแบบก้าวกระโดดของพระเอกในช่วงนี้ เราชอบนะ การพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อใครสักคน ไม่ใช่แบบประชดรักแล้วทำตัวเหลวไหล แบบนั้นไม่อยากเอาใจช่วย

เส้นทางรักของทั้งสองคนย่อมมีอุปสรรค นอกจากนิสัยที่เข้ากันไม่ได้ของ พระ-นาย แล้ว ทางฝั่งครอบครัวพระเอกยังรับไม่ได้ เพราะพระเอกเป็นผู้ชายอยู่ดีๆ เกิดจะมีแฟนเป็นผู้ชายแบบปุบปับ ซึ่งเรื่องนี้ได้นำไปสู่ช่วงดราม่าหลักของเรื่อง ส่วนพ่อแม่ฝั่งนายเอกไม่มีปัญหาเพราะรับรู้เรื่องลูกชายมานานแล้ว พ่อ-แม่ฝั่งนายเอกน่ารักมาก

เรื่องนี้มีครบทุกอารมณ์ค่ะ ทั้งบู๊ จิกกัด หวานๆ เรื่องธุรกิจก็สนุกน่าสนใจ เรื่องครอบครัว อ่านเพลิน ไม่บรรยายเยอะเกิน บทสนทนาพระ-นาย เป็นแบบผู้ชายคุยกันแมนๆ พระรองก็น่าเชียร์อยู่ แต่นายเอกเราใจแข็งมากกกก

นอกจากเนื้อหาแล้ว ปกก็สวยมาก ไม่ค่อยชอบลายเส้นที่ดูการ์ตูนไปนิด แต่ชอบฉากต้นแปะก๊วยมาก ไม่ค่อยเจอปกหนังสือมีใบแปะก๊วย รักเลย

สรุปว่าเชียร์ค่ะ เรื่องนี้นักเขียนเดียวกับ คุณอาผู้เดียวดาย เรื่องนั้นก็ชอบ แต่เรื่องนี้ชอบมากกว่าอีก จบเรื่องนี้ขอสมัครเป็นสาวกนักเขียนแล้วค่ะ

[Chanyaku · Rating 4 out of 5]

อ่า....

นิยายเรื่องนี้ใช่แนว พระเอกที่ 'ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา' มั้ยนะ 55555555555 ตอนแรกฮีเกลียดนายเอกเหลือเกิน ทั้งรังเกียจเหยียดหยาม ทั้งวางแผนเล่นงานเขา และสุดท้ายก็ตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้เข้าอย่างจัง นอกจากจะตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว ยังได้รับผลกรรมจากแผนที่ตัวเองวางไว้เล่นงานคนอื่นอย่างเจ็บแสบอีกด้วย (อยากจะสมน้ำหน้ามันนะ ถ้าไม่ติดว่าคนที่ซวยจากเรื่องนี้คือนายเอก)

เรื่องนี้พระเอกคลั่งรักอ่ะ คลั่งที่แปลว่าคลั่งของจริง ขอจัดพระเอกเรื่องนี้ไว้ในหมวด 'คนบ้าเสียสติ' ฮีแกคลั่งรักเหมือนหมาบ้าอ่ะ ตื๊อแบบหน้าด้านหน้าทน แถมยังขี้หึงขี้หวงรุนแรงมาก ชนิดฆ่าคนได้เลย (มันบ้าจริงๆ นะ อิพระเอกคนนี้😂)

คือเอาจริงป่ะ ทั้งเรื่องอ่ะ สงสารนายเอกสุดละ ไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย แค่พยายามตั้งใจทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัว และทุ่มเทให้กับอาชีพของตัวเอง อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ ใช้สมองและกำลังของตัวเองล้วนๆ กว่าจะฝ่าฟันขึ้นมาเป็นมือต้นๆ ของวงการธุรกิจได้ แต่ดันมาเจอเข้ากับอีพระเอกและพ่อของมันเข้าซะก่อน ชีวิตหลังจากนั้นเหมือนดิ่งลงเหวทันที

ชอบความใจแข็ง ใจเด็ดของนายเอกนะ เรารู้สึกว่าเค้าแมนมากอ่ะ เจอปัญหาอะไรก็รับมือได้หมด และรู้จักรุกรู้จักถอย รู้จักปล่อยวางด้วยในเวลาที่ควรปล่อยด้วย สมกับที่ไต่เต้ามาจนถึงขั้นนี้ได้ เราว่าพระเอกนายเอกเหมาะกันมากเลย คนหนึ่งมีเหตุผล ใช้สมองคำนวนตลอดเวลา อีกคนหนึ่งใช้แต่อารมณ์ล้วนๆ

มีแค่นายเอกจริงๆ ที่เอาพระเอกอยู่หมัด(หลังๆ มาพ่อพระเอกก็จำต้องยอมรับนายเอก เพราะใครก็เอาพระเอกไม่อยู่จริงๆ)

ช่วงแรกๆ เราเกลียดพระเอกมาก เรารู้สึกว่าพระเอกโคตรชั่ว แต่หลังๆ มาคือยอมอ่ะ ฮีแกรักของแกจริงๆ คืออ่อนอกอ่อนใจกับพระเอก มันตื๊อแบบลูกบ้าจริงๆ เข้าใจนายเอกเลยอ่ะ ต่อให้เป็นคนใจแข็งเป็นหินแค่ไหน จะแค้นแค่ไหนก็ต้องยอมมันจริงๆ ความยึดติดของพระเอกมันเกินลิมิตมากๆ และพระเอกก็พยายามอย่างหนักจริงๆ เพื่อให้ได้คนรักกลับคืนมา

เป็นสามเล่มที่ตอนอ่านรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไบโพลาร์อ่ะ เดี๋ยวก็กัดฟันกรอดๆ แค้นอิพระเอกกับพ่อมัน เดี๋ยวก็ร้องไห้สงสารพระเอก อยากให้นายเอกใจอ่อนสักที /ทึ้งหัวตัวเอง

เรื่องนี้สนุกนะ แต่จุดที่ไม่ชอบก็เรื่องที่พระเอกวางแผนชั่วร้ายกับนายเอก แล้วก็มุมมองพวกเหยียดเพศที่สาม ยิ่งถ้ามาจากตัวเอกเราจะรู้สึกลบกับตัวละครนั้นไปเลยอ่ะ

[addie · Rating 3 out of 5]

3.5/5 แอบดรอปช่วงท้าย แต่ก็ยังสนุกมากๆอยู่ดี อ่านรวดเดียวจบเลย แต่ช่วงคืนดีกันรู้สึกว่าง่ายไปหน่อย ยังดึงอารมณ์ได้ไม่สุด

[Wakaba · Rating 4 out of 5]

แนวพล็อตยุงชุม เริ่มจากเกลียดมาเป็นรัก
พักจากแนวทะลุมิติ จีนโบราณ นุ่มฟู มาพล็อตเก่าๆ แบบนี้ก็ติดหนึบไปเลย

นิสัยทั้งพระและนายแมนทั้งคู่ เพราะพระเอกเด็ก มุทะลุ นิสัยเหมือนหมาบ้า(บ้าจริงๆ) อ่านแล้วสงสารนายเอก นายเอกอายุต่างกับพระเอก 10 ปี มุมมองความรักและการทำงานเป็นผู้ใหญ่ โทนจะออกผู้ใหญ่ๆ ไม่ได้ใสๆ วัยเรียน เห็นด้วยเรื่องมุมมองการใช้ชีวิตของนายเอกในหลายๆ เรื่อง

พระรองเรื่องนี้งานดีมาก มีอำนาจ เป็นผู้ใหญ่ ทุ่มเท ไม่ถอย ทั้งที่นายเอกปฎิเสธตลอด ตอนอ่านก็ได้แต่คิดตามนายเอกว่า ถ้าเขาเจอกันก่อนพระเอก ชีวิตนายเอกคือสมบูรณ์แบบแล้ว

พระเอกข้อเสียเยอะไปหมด หนักๆ คือปากเสีย ใจร้อน กัดไม่ปล่อย หวงก้าง ไม่มีเหตุผล เชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด เอาอะไรมาฉุดก็จนคิดว่าคุยกับคนบ้าใช้เหตุผลไปก็เท่านั้น ยอมใจนายเอกทนได้ จะเรียกทนก็ไม่ได้ ต้องเรียกหนีไม่ได้ เพราะพระเอกทั้งตาม ทั้งขังยิ่งกว่าสโตกเกอร์ เป็นหมาบ้าจริงๆ ข้อดีคือ ซื่อสัตย์ รักเจ้าของแบบถวายขีวิต

จุดที่คิดว่าพระเอกชนะพระรองคงเป็นความรักที่มีให้ แบบรู้ได้เลยว่าในโลกนี้คงไม่มีใครรักนายเอกแบบยอมตายแทนได้แล้ว ยอมเปลี่ยนตัวเอง ทำทุกอย่าง จริงๆ นายเอกหนีพระเอกหลายรอบมาก สรุปก็คือไม่รอด ดีที่สุดท้ายทั้งคู่รักกันไม่งั้น BAD END จริง ที่หนีคนที่ข่มขืนตัวเอง ถูกแบล็กเมย์ ดึงชีวิตในลงต่ำได้ขนาดนี้ไปไม่ได้ตลอดชีวิต

NC เรื่องนี้ดุเดือด เพราะคุยกันแมนๆ ไม่มีเหนียมอาย อยากก็บอกว่าอยาก พระเอกชอบ Dirty Talk หื่นใส่นายเอกตลอดเวลา

[Annie Ann · Rating 4 out of 5]

ชั่งใจระหว่าง 3 ดาว กับ 4ดาว 3ดาวเพราะน้ำเน่าละครหลังข่าว แต่ 4 ดาวเพราะวางไม่ลง ได้กันมาตั้งแต่ต้นเล่ม 1 กว่าจะรักกันก็ปาเข้าไปเล่ม 3 ท้ายเรื่อง ช่วงปกติมี 260หน้า ไปรักกันโน่นนนน หน้า 223 !!!!! ทำร้ายไตเรามาก เพราะระหว่างทางนั้นมันมีเรื่องมาตลอด อีกคนทำทุกอย่างเพื่อยื้อไม่ให้ไป อีกคนก็จะไปอย่างเดียว ซ้ำร้าย ร่วมกับคนข้างนอกมาหักหลัง ปักมีดเสร็จแล้วก็บินหายเข้ากลีบเมฆไป ติดต่อไปได้ ข้อความไม่อ่าน ไอ้คนอ่านอย่างเรางี้.....เจ็บจ๊๊ดดดด น้ำตาร่วงเผาะ รอดูว่าเมื่อไหร่หยวนหยางจะเลิกรักนาง ไม่ค่ะ ไม่มี๊.....ตาคนอ่านนี่บวมไปหมดแล้ว สงสารหยวนหยาง ประโยคที่ดูเหมือนว่าหยวนหยางได้สติที่สุดหลังทำทุกวิถีทางแล้วเค้าไม่ใยดี ก็คือ ......ไม่ได้สำคัญว่าจะยกโทษรึไม่ยกโทษให้ ประเด็นคือนายไม่ต้องการชั้นแล้ว.....นี่!!!! เอาใจช่วยให้นางปล่อยมือ เปล่าเล้ยยยยย ยังทู๋ซี้ไปต่อจนโดนที่เขี่ยบุหรี่ทุบหัวเข้าให้ หัวร้างค่างแตกไปอีกลูกกุ แล้วไม่โกรธเค้าซะด้วย โอยยย สงสาร ตบจูบ มาโซคิสมากคู่นี���

[stroom · Rating 4 out of 5]

3.65/5 - สนุกมากก เป็นเรื่องที่อ่านแล้ววางไม่ลง รู้ตัวอีกทีอ่านจบเล่มแล้ว พระเอกมีมุมน่าสงสารก็จริง แต่พอเราคิดว่าถ้าในชีวิตจริงมีผู้ชายแบบพระเอกก็น่ารำคาญอยู่นะ เริ่มแรกกลิ่นโฮโมโฟบชัดมาก แต่กรรมก็ตามสนองอย่างรวดเร็วในรูปแบบพ่อ ไหนจะเป็น rapist อีก คสพแบบท้อกสิกดี คนหนึ่งตื้อคนหนึ่งหนี ส่วนตัวชอบการวางคาร์ของกู้ชิงเผยมากก เท่ เป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผล ฉลาดและหล่อค่ะ

[the right book at the right time · Rating 5 out of 5]

5/5
ไม่น่าเชื่อว่าจะชอบมากขนาดนี้ ขอยกให้เป็นนิยายที่ดีที่สุดอีกเรื่องที่ได้อ่านในปีนี้ 2025 เลย
ชอบในทุกๆอย่างๆ ทุกๆประเด็นที่คนเขียนต้องการจะส่ง message มาให้
เป็น 3 เล่มที่คุ้มค่าและดีใจมากที่ได้อ่าน ถึงแท้อาจจะมีบางปมที่ปล่อยหายไปเฉยๆไม่ได้ปิด แต่ก็ไม่เป็นไรถือว่าไม่ได้เสียหายอะไร
เป็นนิยายเรื่องที่สองของนักเขียนท่านนี้ที่ได้อ่าน เรื่องแรกคือคุณอาผู้เดียวดายกับเจ้าชายเลือดผสม เรื่องนั้นก็สนุก
แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าสั้นไปหน่อย ไม่จุใจ
มาเรื่องนี้คือเต็มอิ่มมากๆสำหรับคนที่ชอบแนวนี้
ต้องบอกไว้ก่อนว่านิยายเรื่องนี้อาจไม่ได้เหมาะสำหรับทุกคน ก่อนอ่านควรเช็ค TW ก่อน
แต่สำหรับเราคือไม่ติดอะไรเลย ติดอย่างเดียว คือน่าจะยาวกว่านี้ 555 ยังอยากอ่านเรื่องราวของประธานกู้และหยวนหยางไปอีกเรื่อยๆ เป็นนิยายในไม่กี่เรื่องที่ได้อ่านและรู้สึกผูกพันกับตัวละครมากๆ ประทับใจมาก