ราชันคืนบัลลังก์ เล่ม 5

ราชันคืนบัลลังก์ #5

by Arise Zhang, Arise Zhang, Bou Ptrn (Translator)

แม้นามและสถานะของเขาจะมีมากมาย
แต่ทั้งหมดนี้ ท้ายที่สุดก็มุ่งรวมเป็นหนึ่ง
เขาคือองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าเฉิน!
ผู้ที่ถูกหลางจวิ้นสยา พาออกมาจากบ้านสกุลต้วนตั้งแต่เยาว์วัย
ในขณะที่ต้องเลือกระหว่างความแค้นกับมิตรภาพ
เขาควรจะเลือกทางใด...

ส่วนการที่ได้รู้จักกับอาสี่ “หลี่เยี่ยนชิว”
ก็ได้กำหนดและเริ่มต้นจุดจบแล้ว
ผูู้คนที่พานพบในชีวิต ล้วนสนับสนุนเขา
ต่างรุดหน้ามาต้าเฉินเพื่อช่วยเหลือเขา!

แม้ว่าจะมีศัตรูหมายมาดยึดราชสำนัก
มุ่งหมายช่วงชิงแผ่นดิน
และแม้ว่าจะมีคนสงสัยในสายเลือดราชันของเขา
แต่ว่า ณ บัดนี้ เขาไม่พรั่นกลัวอีกต่อไป!

Genres: China, Historical

464 pages, Paperback

Published March 1, 2019

About the author

Associated Names:
* Arise Zhang
* 非天夜翔
* Fei Tian Ye Xiang
* เฟยเทียนเย่เสียง (Thai)

* 顧雪柔
* Gu Xue Rou
* Cố Tuyết Nhu (Vietnamese)

Reviews

[Kamons · Rating 4 out of 5]

สรุป 5 เล่มเลยแล้วกัน เป็นนิยายที่สมเป็นมาสเตอร์พีชของนักเขียน มันมีทั้ง สุข เศร้า เหงา ซึ้ง เป็นการตามติดชีวิตเด็กคนนึงที่ถูกครอบครัวทิ้งๆ ขว้างๆ ได้รับการช่วยเหลือกลายเป็นเด็กธรรมดา ก่อนที่จะรู้ว่าตัวเองมีภาระที่ยิ่งใหญ่ เติบโตเรียนรู้ในวัยเด็ก จนมาถึงจุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต ผ่านการถูกหักหลัง ได้รับการช่วยเหลือ ลำบาก ต้องต่อสู้ ใช้สมองชิงไหวพริบ
เกือบจะซูหน่อยๆ แต่โดยรวมเป็นอะไรที่กลมกล่อมมาก อ่านจบแล้วยังติดอยู่ในหัวไปอีกหลายวัน

[Isabella Nut · Rating 5 out of 5]

เดินทางมาถึงตอนจบของเรื่องแล้วค่ะ ใช้เวลายาวนานมากกว่าจะมาถึงจุดนี้ ในที่สุดน้องก็ได้กลับคืนราชสำนักสักที

น้องโชคดีมากจริงๆค่ะ ถึงแม้ระหว่างทางกลับคืนราชสำนักจะลำบากไปบ้างก็ตาม อย่างที่มีคนเคยบอกน้องไว้ว่า จะมีคนมากมายยอมทำเพื่อน้องและยอมตายเพื่อน้อง สุดท้ายน้องก็ได้พบเจอคนเหล่านั้น แต่การหวนคืนราชสำนักกลับไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

การจะกลับเข้าสู่ราชสำนักได้ต้องอาศัยแผนการและเวลาที่เหมาะสมไม่ใช่จะกระทำการบุ่มบ่าม น้องรอคอยเวลานี้มานานมากและจะพลาดไม่ได้ รวมทั้งอาสี่เองก็รอคอยเช่นกัน อาสี่นี่ก็ทำอะไรไม่ปรึกษาน้องเลยย เล่นเอาน้องใจหายใจคว่ำ อู่ตู๋ต้องคอยปลอบอยู่นาน

แงงงง ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรต่อไปดี เอาเป็นว่าพูดถึง หลางจวิ้นสยา แล้วกันค่ะ ตอนที่ได้อ่านจดหมายของพี่หลางคือร้องไห้หนักมากก ที่จริงก็พอเดาๆไว้แล้วล่ะค่ะว่าพี่หลางคิดยังไง จริงๆแล้วเราก็คิดไว้ว่าพี่หลางเองก็รักน้องมากเช่นกัน ถึงยอมทำแบบนี้ เห้อออ พี่นี่ปากแข็งจริงๆ

เราอึ้งกับตอนจบไปสักพักเลยค่ะแบบว่า ใครสั่งใครสอนให้เขียนตอนจบแบบนี้ ฮืออออ ที่จริงแอบหวังว่าจะจบสวยกว่านี้นิดนึงหรือว่าจริงๆแล้วตอนจบที่แท้จริงคือตอนพิเศษกันแน่

ตอนพิเศษดีมากจริงๆค่ะออกเป็นแนว What if ถ้าหลี่เจียนหลงไม่ตายจะเกิดอะไรขึ้น เหมือนนักเขียนเขียนออกมาฮีลใจคนอ่าน พูดไปแล้วก็วนไปวนมา ไม่รู้จะเขียนอะไรจริงๆค่ะ มันตื้อไปหมด ฮ่าๆๆๆ

พี่อู่นี่แสนงอนจริงๆค่ะ เอะอะงอนน้อง น้องต้องตามง้อ ตล๊กกกก

เล่มนี้เหมือนพยายามจะเคลียร์ปมหลายๆอย่างแต่ก็มีบางจุดที่เรารู้สึกว่ายังไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่

[Or_O · Rating 2 out of 5]

ใช้เวลาอ่านเรื่องนี้นานมาก หนึ่งเพราะมันหนา สองเพราะงง อ่านไปเหมือนอยู่ในม่านหมอก แรก ๆ พยายามเก็บ ไม่เข้าใจก็อ่านวน ๆ หลัง ๆ ช่างมันละ ปล่อยไปตามยถากรรม สุดแท้แต่สวรรค์จะบันดาล คือโอพอเข้าใจภาพรวมนะ แต่ถ้าถามเจาะรายละเอียด โอจะตอบไม่ได้ ตัวละครเยอะ แล้วผู้เขียนเขาไม่ค่อยใส่รายละเอียดมาที่ชวนให้คนอ่านจำมา ตัวที่ไม่เด่นนี่แทบจะเป็นตัวประกอบจืดจางเลย บางทีอ่าน ๆ ไป โอช็อตกลางอากาศ เหมือนสมองประมวลผลไม่ได้ แบบ นี่ใครนะ อะไรอย่างนี้ เรื่องมันเหมือนจะซับซ้อนนะ แต่โอว่าหลัก ๆ เป็นเพราะวิธีการถ่ายทอดมากกว่าที่ชวนสับสน คุยกันเองเข้าใจกันเอง คนอ่านอย่างโอนั่งงง ถอดความไม่ได้ แผนการชิงไหวชิงพริบที่ดูเข้าใจยากเย็น พอเกิดขึ้นกลับให้ความรู้สึกแบบ นี่น่ะนะ ที่เธออุตส่าห์ทำ ผลลัพธ์แค่นี้เอง คือมันไม่ว้าว มันไม่คม
.
สิ่งที่ชอบที่สุดในเรื่องสำหรับโอคือ โอไม่รู้ว่าใครเป็นพระเอก แล้วเพราะไม่รู้ โอเลยเซอร์ไพรส์สุด ๆ เมื่อรู้ว่าคนนี้เป็น อารมณ์มันไต่ระดับจากติดลบ มาศูนย์ เพิ่มมาหนึ่ง สอง เออ คนนี้ดีนะ สาม สี่ มีโมเมนต์น่ารักเหมือนกัน ห้า หก ชักยังไง ๆ เจ็ด แปด ชัวร์ป๊าบ เก้า สิบ น่ารักขั้นสุด โมเมนต์ไต่ระดับของพระนายเรื่องนี้ดีมาก และน่ารักมาก เล่มสองคือเล่มที่โอชอบและปลื้มมากที่สุด
.
ตัวเอกชื่อต้วนหลิ่ง เป็นเด็กสกุลต้วนที่ถูกรังแกกลั่นแกล้ง ขังไว้ให้ห้องเก็บฟืน แม่ตาย พ่อไม่รู้ชะตากรรม วันหนึ่งก็มีคนมาช่วยเขา พาต้วนหลิ่งออกไป และเข้าเรียนในสถานศึกษา คนผู้นั้นไม่ยอมบอกรายละเอียดอะไรแก่ต้วนหลิ่ง บอกเพียงว่าสักวันหนึ่ง พ่อของต้วนหลิ่งจะมาหา ให้อดทนและตั้งใจเรียน ผ่านไปหลายปี พ่อของต้วนหลิ่งก็มาหาจริง ๆ เขาก็คือหลี่เจียนหง เป็นอ๋องที่เป็นเทพสงคราม นับจากนั้น หลี่เจียนหงก็ดูแลต้วนหลิ่งเอง ดูแล อบรมสั่งสอน เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่ต้วนหลิ่งมี
.
แต่สถานการณ์บ้านเมืองขณะนั้นไม่สงบ มีการรบแย่งชิงดินแดนกันต่อเนื่อง สถานการณ์ภายในของแคว้นของหลี่เจียนหงก็ไม่ดี สุดท้าย หลี่เจียนหงจำต้องจากไปเตรียมความพร้อม ให้ต้วนหลิ่งเรียนหนังสือที่เดิม ระหว่างนั้นก็คอยส่งจดหมายมาหา แต่สุดท้าย หลี่เจียนหงก็ไม่ได้เจอหน้าต้วนหลิ่งอีก เขาตายกลางสงคราม
.
สงครามมาถึงเมืองที่ต้วนหลิ่งอยู่ ต้วนหลิ่งจำต้องหนีภัย ระหว่างนั้นพลัดหลงกับเพื่อนและคนคุ้มกัน เสียของแสดงตัวตนไป ต้องร่อนเร่เอาชีวิตรอดคนเดียว เดินทางไปยังบ้านเมืองพ่อ โดยไม่รู้เลยว่าหลี่เจียนหงเสียชีวิตแล้ว เมื่อไปถึง กลับโดนหักหลัง เกือบเอาชีวิตไปทิ้ง โชคดีที่มีคนช่วยเหลือ ต้วนหลิ่งจึงต้องวางแผนใหม่ เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เพื่อที่จะกลับคืนสุดที่ที่ตนควรอยู่ ไม่ไว้วางใจใครง่าย ๆ อีกต่อไป
.
เรื่องราวหลัก ๆ ก็ตามชื่อเรื่อง เป็นการพยายามกลับสู่บัลลังก์ โดยมีสถานการณ์บ้านเมืองที่วุ่นวายมาก ไม่ว่าภายในหรือภายนอก
.
ตอนโออ่านเล่มหนึ่ง รู้สึกอยู่อย่างว่าเรื่องนี้มีสกินชิป หรือการสัมผัสระหว่างเนื้อตัว หนักมาก ไม่ว่ากับเพื่อน กับพ่อ กับคนรัก อย่างเล่มหนึ่ง จะเป็นระหว่างต้วนหลิ่งกับพ่อ ก็รู้สึกเลยว่าเรื่องนี้มีมากกว่าเรื่องไหน แต่ถ้าดูตามเนื้อเรื่องก็พอเข้าใจได้ เหมือนต้วนหลิ่งเขาจะขาดเรื่องนี้มาแต่เด็ก พอได้มาก็จะโหยหามากกว่าปกติ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวนัวเนีย ซึ่งกับพ่อไม่เท่าไร พอกับคนรักที่เขินเลย
.
สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างคนรัก เหมือนมันพัฒนามาจากต้วนหลิ่งเห็นพ่อเป็นไอดอลสุด ๆ คือหลี่เจียนหงนี่เทพมาก ต่อสู้ก็เก่ง ต้วนหลิ่งถามอะไรก็ตอบได้ ใจดี อบอุ่น ตามใจ เหมือนเขามีประสบการณ์ที่ดีกับผู้ชาย เลยมองหาคนที่ใกล้เคียงกับพ่อมาเป็นคนรักโดยไม่รู้ตัว ซึ่งในเรื่องนี้ โอชอบภาพที่สร้างกับช่วงที่มี มันสอดคล้องกัน ว่าทำไมต้วนหลิ่งถึงติดสัมผัส ทำไมถึงประทับใจคนแบบนี้ ทำไมรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างคนรักจึงเป็นแบบนี้ อะไรอย่างนี้
.
ซึ่งพอรักกันแล้ว อารมณ์ที่อยากอ่านของโอมันลดลงพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับไม่อยากอ่าน มาเริ่มรู้สึกไม่ไหวเอาตอนเล่มสุดท้าย เหมือนเรารู้บทสรุปอยู่แล้ว เราแค่รอว่าเมื่อไรเรื่องจะเดินไปถึงจุดนั้นสักที มันช้า ไม่ทันใจ ยิ่งตอนพิเศษยิ่งรู้สึกแบบ อะไรอีกเนี่ย พอสักทีเ���อะ ไม่อยากอ่านแล้ว โอเข้าใจว่าแนวคิดตอนพิเศษนะ มันคือ “ถ้า...ไม่ จะเป็นอย่างไร” แต่มันยาวไป แล้วต่อยไม่ตรงที่ บทจะซึ้ง จะน็อก มันก���ไม่มี ไม่ใช่ รวม ๆ แล้วเหนื่อย
.
สรุปเรื่องนี้ โอชอบความสัมพันธ์ระหว่างพระนาย โมเมนต์พระนายมาก ๆ อย่างเดียว อย่างอื่น ไม่ค่อยเข้าถึง ไม่ว่าความสัมพันธ์กับเพื่อน หรือกับคนอื่น ๆ โอรู้สึกว่าต้วนหลิ่งรู้สึก มากกว่าที่เรื่องให้เรา การวางแผน ลำดับขั้นตอนวิธีการ ก็ไม่ประทับใจ ค่อนข้างอ่านยากค่ะเรื่องนี้
.
(3.5+5+4+3.5+2)/5 = 3.6 ดาว

[Anne · Rating 5 out of 5]

หลังจากอ่านจนจบทั้ง 5 เล่มแล้ว เรารู้สึกว่านี่ไม่ใช่นิยายรักที่จำกัดอยู่แค่ความรักในรูปแบบคนรักอ่ะ จริงๆ เรารู้สึกว่านักเขียนแทบไม่ได้เขียนเน้นให้เราซาบซึ้งกับความรักของพระเอกนายเอกเท่าไหร่ ถ้าใครคาดหวังจะมาเสพย์ความรักของพระนายให้ชุ่มปอดอาจจะต้องผิดหวัง

หนังสือบอกเล่าเส้นทางชีวิตขององค์ชายนอกวังคนนึง ว่าต้องพบเจออะไรบ้างกว่าจะก้าวกลับมาสู่ตำแหน่งที่ควรจะเป็นของตัวเอง ต้องเจอกับการถูกหักหลัง ความผิดหวัง ความเสียใจ ความลำบากต่างๆสารพัด มีอุปสรรคมากมาย ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ต้องวางแผนทุกย่างก้าว เพราะเมื่อไหร่ที่ก้าวพลาดก็อาจจะกลายเป็นความตายของตัวเอง แต่ก็ยังโชคดีมีมิตรภาพดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างทางมากมาย และยังได้พบกับบุรุษผู้หนึ่งที่ยอมอุทิศทุกอย่างเพื่อช่วยแผ้วถางเส้นทางสายนี้ให้

ภาษาในเรื่องหลายๆจุดยากต่อความเข้าใจของเราพอสมควร อาจจะเป็นด้วยสไตล์การเขียน สไตล์การแปล หรือเป็นความตั้งใจของนักเขียนเราก็ไม่แน่ใจ ทำให้หลายครั้งที่ต้องย้อนกลับไปอ่านใหม่ในโยคที่เพิ่งอ่านจบไปเพื่อทำความเข้าใจ และบางทีถึงอ่านซ้ำหลายรอบก็ไม่เข้าใจอยู่ดี 55555 แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการทำความเข้าใจเนื้อเรื่องโดยรวมแต่อย่างใด แต่ด้วยความที่เราเป็นคนชอบอ่านหนังสือแบบเก็บรายละเอียดเลยรู้สึกว่าเราอาจจะพลาดรายละเอียดบางอย่างไปในประโยคที่อ่านไม่เข้าใจเหล่านั้น

หนังสือมีชื่อคนเยอะมาก แถมจำยาก ซึ่งถ้าคนไหนที่ไม่ค่อยมีบทบาทให้พูดถึงบ่อยๆ พอถูกกล่าวถึงทีก็จะงงที่ว่ากำลังพูดถึงใคร เรารู้สึกว่านักเขียนซ่อนรายละเอียดไว้ระหว่างบรรทัดเยอะมาก โดยที่เราไมาทันได้สังเกต พออ่านมาจนถึงบทสรุปก็จะนึกได้รางๆ ทำให้รู้สึกว่าอยากกลับไปอ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อเก็บรายละเอียดที่นักเขียนแอบซ่อนไว้ให้หมด

เราชอบความสัมพันธ์ของทุกคนในเรื่อง รวมถึง ความคิด การแสดงออก ของทุกคนในเรื่องที่ค่อนข้าง real ไม่มีใครขาวบริสุทธิ์ ไม่มีใครดำจนมืดมิด ไม่มีใครที่ทำผิดตลอด ไม่มีใครถูกเสมอ มันให้ความรู้สึกว่านี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้จริงๆ เรารักตัวละคร ‘เกือบ’ ทุกตัวในเรื่อง (การกระทำบางคนก็ทำใจให้เข้าใจไม่ได้จริงๆ)

บทสรุปหลายๆจุดที่นักเขียนปล่อยไว้เป็นปลายเปิด ปล่อยให้เราจินตนาการเอาเอง มันทำให้เราหยุดคิดไม่ได้ ถึงจะอ่านจบไปแล้ว แต่อารมณ์ ความรู้สึกต่างๆมันยังอบอวลอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะหายไปง่ายๆเลย T^T

มีจุดขัดใจนิดหน่อยตรงอ่านละเจอคำผิด พิมพ์ผิดประปราย ทั้งๆที่เป็นสำนักพิมพ์ใหญ่น่าจะมีการพิสูจน์อักษรที่ดีกว่านี้

สรุปความรู้สึกหลังอ่านจบคือ ชอบ และจะกลับไปอ่านซ้ำอีกรอบ

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

- จบสวยยมากกกก งานขึ้นหิ้ง ของดีมากสมคำร่ำลือ เป็นงานของพ่อเฟยเทียนเรื่องแรกของเรา ประทับใจพล็อตที่สุด ซับซ้อนแต่ก็ไม่ยากเกินเข้าใจ จังหวะขมวดปม จังหวะคลี่คลาย ดีมากทั้งหมด ตลอดทั้งเรื่องมีหลากหลายอารมณ์ ทั้งดราม่าสะเทือนใจ ตื่นเต้นลุ้นระทึก ผ่อนคลายขำขัน สุขเศร้าเหงาซึ้งครบทุกรสชาติที่แท้ทรู เป็นเรื่องราวที่จะติดอยู่ในใจไปอีกนานน TvT
- เล่มจบเปิดฉากศึกสุดท้ายในรั้ววัง ลุ้นสุดอะไรสุด สถานการณ์ล่อแหลมอันตรายยิ่งกว่าจัดทัพรับมือข้าศึกนอกด่านซะอีก ต่างคนต่างมีแผนการของตัวเอง แสดงละครตบตากันไปมา คำพูดแต่ละคำ แฝงความหมายซับซ้อนหลายชั้น แบบต้องค่อยๆ อ่านอ่ะ ไม่งั้นจะมึนมากและตามไม่ทันได้
- หลังจากฉากงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ในจวนมู่ค่วงต๋า ทุกอย่างจะชัดเจนขึ้น สู้กันสนุกเลย ตอนจบไม่ผิดคาด ชื่อเรื่องเองก็สปอยไว้แล้วนี่เนอะ แต่ส่วนที่เซอไพรส์มากๆ คือ พี่หลางของพวกเรา ขโมยซีนมากๆ ในเล่มนี้
- โดยเฉพาะไม่กี่หน้าสุดท้ายตอนจบของเนื้อเรื่องหลัก จดหมายของหลางจวิ้นสยาคือขโมยซีนอย่างโดดเด่นจนกลบทุกคนมิดหมดเลย เข้าใจว่ามีมาเพื่อคลายปมในใจน้องต้วน (และข้อสงสัยในใจเราด้วย) แต่ โห ช่างทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆ ของเราเหลือเกิน พี่หลางคนซึนที่แท้ พูดน้อยคิดเยอะ เขียนออกมาทีนึงทำคนอ่านซึมเปงส้วมเลย แอบรู้สึกเหมือนพ่อเฟยเองก็เลือกไม่ได้ รักพี่เสียดายน้อง ไม่รู้จะให้ใครเป็นพระเอกดี ถึงได้เขียนบทพี่หลางออกมาเป็นแบบนี้ ฮาๆ
- การมีอยู่ของตัวละครหลางจวิ้นสยา คือสิ่งที่เราไม่เคยเจอจากนิยายเรื่องไหนๆ เลยจริงๆ มันทำให้ทั้งเรื่องนี้มีความล้ำลึกอย่างมาก เป็นเรื่องราวอีกเรื่องที่ซ้อนอยู่ข้างหลังอีกชั้นหนึ่ง และทำให้คิดว่า ถ้าเรากลับไปเริ่มอ่านตั้งแต่เล่มแรกใหม่ จะต้องได้อีกอรรถรสหนึ่งอย่างแน่นอน

ตอนพิเศษษ คือไรอ่ะ เป็นโลกคู่ขนานเหรอ ฮึ่ยย เรื่องนี้ตบหัวลูบหลังเก่งเหลือเกิน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขออีกสักห้าเล่มหนาๆ เป็นโลกคู่ขนานที่แด๊ดดี้เจียนหงยังอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบเลยก็ได้นะ >.<

[Peach P &#x1f4c6;&#x1f4da; · Rating 3 out of 5]

Meh.
I've read every works of Fei Tian Ye Xiang till this one and my feeling is still the same: intriguing plot and interesting storyline, but when it comes to romance - He does a shitty job at it.

That's why in this review I will be ranting about the unsatisfying romance in this story that I find it such a turn off.

I really REALLY enjoyed the storyline(fun!), but I felt put off by the obvious daddy kink that the author has. Moreover, I cannot feel any love-love chemistry between the main couple. To put it simply, I like the story but I think the main couple who plays an obvious role of father-son shouldn't be f**king each other???

Like, they were acting like father and son (or brothers, or whatever kind of relationship that has a huge age gap) and suddenly they are lusting after each other??? Thus, The romance, in my opinion, is really unnecessary in order for the story to progress.
Also, my brain went blank throughout the story due to the pseudo incestuous feels of it, so much that i couldn't get into the story after the main couple started sleeping with each other (i doubt it might has something to do with the Thai translation - sex scenes are so dull,boring and weird - the words used in every sex scenes turned me off in the worst way possible)

All in all, i think Fei Tian Ye Xiang is great but I don't like how he presents romance in his story(because I don't like couple with huge age gap that resemble incestuous relationship), this is it, folks - the end of my rant.

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

โดยรวมทุกเล่มถือว่าสนุกดี ลุ้นๆ บ้าง แต่ด้วยความที่นายเอกพระเอกบางทีก็มีซูบ้าง โชคดีมากไปหน่อยบ้างมันก็จะอืมนะ
ชอบความรักของหลางจวิ้นสยา น้ำตาซึมเลยท้ายๆ นายเอกเหมือนมีฮาเร็มอ่ะ อิจฉา