Blauwe zomer

by Leo Blokhuis

Eind jaren vijftig. Terwijl via Radio Luxemburg langzaam de rock-’n-roll ons land binnendruppelt, is Den Haag het centrum van feesten waar Indische jongeren op elektrische gitaren een mengeling van rock-’n-roll en traditionele krontjong spelen. Het is ook de plek waar twee achttienjarige jongens met totaal verschillende achtergronden voor een keuze komen te staan: een burgermansbestaan of het avontuur zoeken in de muziek.
De Nederlandse Johan wil het gelovige milieu van zijn ouders ontvluchten en vindt in zijn Indische vrienden en hun muziek een ongekende vrijheid. De in Indonesië geboren en naar Nederland gevluchte Chris wil het verleden van zich afschudden, maar botst tegen de harde, verzuilde Nederlandse mentaliteit. De twee komen samen in de band De Rocking Blue Boys en vanaf dat moment neemt hun leven een flinke wending.

Genres: Fiction, Music

352 pages, Paperback

Published September 1, 2019

About the author

Leo Blokhuis is de auteur van Grijsgedraaid (30.000 exemplaren verkocht) en Het Plaatjesboek. Tien jaar lang maakte hij samen met Jan Douwe Kroeske De 2 meter sessies. Hij maakt samen met Mart Smeets het radioprogramma For the Record en heeft een radioprogramma op KX Radio. Met Matthijs van Nieuwkerk presenteert hij het televisieprogramma Top 2000 a gogo. Samen schreven zij het Klein abc van de popmuziek.

In voorjaar 2009 stond hij, samen met Ricky Koole, in de theaters met de voorstelling Harmonium. In 2010 speelde hij, wederom samen met Ricky Koole, een theatervoorstelling, Laagland. In 2012 en 2013 tourde hij door Nederland met de theatervoorstelling The Band, Music From Big Pink To The Last Waltz.

In 2013 schreef hij met Electrifying Berlijn het geschenk voor de Week van het Luisterboek 2013, dat hij ook zelf insprak.

Reviews

[Jan Wijngaarden · Rating 3 out of 5]

Een goede roman schrijven is natuurlijk meer dan onderzoek doen, interviews houden en researchreizen maken. Romans schrijven is een vak. En niet Leo Blokhuis' vak. Nu had ik toevallig de mogelijkheid om hem persoonlijk te mogen spreken een paar maanden geleden en hij vertelde mij ook dat het schrijven van dit boek jaren heeft geduurd en heel wat kruim heeft gekost. Logisch. Een vakman is Leo zeker maar dit is niet zijn specialisme. Moet je hem daarop afrekenen? Ik vind van niet. En tegelijk als je je dan begeeft in de hoek van romanschrijvers dan moet je je ook realiseren dat je daar als romanschrijver wordt beoordeeld. Ik ben ook geen specialist maar heb wel heel veel romans gelezen. Als ik daar naar kijk: dit is niet een van de betere romans die ik heb gelezen. Je merkt toch wel door het taalgebruik, de zinsopbouw etc dat het allemaal wat simpeler is. Overigens kan dat ook een bewuste keuze zijn. Maar ik vermoed dat het gebrek aan ervaring en talent is. Is dat erg? Nou dit gezegd hebbend vond ik het een heel prettig boek om te lezen en ook onderhoudend. Het onderwerp, Nederlands Indie en wat daar gebeurd is, was voor mij redelijk nieuw. Ik realiseerde me daardoor hoe weinig er over die tijd gesproken is, ook in mijn jeugd. Ik kan me niet heugen dat het er op school over ging. Best wel ontluisterend. En nu dus via het boek van Leo leer ik op een heel mooie en ook speelse (het is tenslotte een verhaal) manier meer over de historie, de gruwelijke tijd die daar ook is geweest, het onbegrip van de Nederlandsers hier, de worstelingen van zij die over kwamen naar Nederland, ontheemd etc. En het verhaal vervlecht dat natuurlijk mooi met de Indo-rock uit die tijd. En dan komen we wel op het vlak waar Leo heer en meester is. En dat voel je gelijk. Erg mooi om te lezen hoe in de jaren zestig een simpel bandje kon uitgroeien tot een succesvolle band. En ook weer hoe dat kan stoppen. En de bandleden bijna allemaal gewone burgermannen worden.

Als met al een 7+ en voor wie interesse heeft in een van de twee onderwerpen wel een aanrader.

[Ina Laarman · Rating 3 out of 5]

Stilistisch niet heel sterk, maar wel een prachtig verhaal.

[Kees Nan · Rating 3 out of 5]

leuk boek

[Yvonne Bogaarts · Rating 4 out of 5]

Mooi boek. In één ruk uitgelezen. Twee verhalen, vd strenggereformeerde Johan en de Indische Chris , die zich verstrengelen

[Britt · Rating 4 out of 5]

Leuk boek, met plezier gelezen. Het verhaal is vlot geschreven en Blokhuis behandelt veel verschillende thema's, zowel uit de geschiedenis als hedendaags. Aan het eind wilde ik heel graag weten hoe het allemaal afloopt en komt het mooi samen (wel een beetje treurig einde). Ik zou niet zeggen dat dit zijn romandebuut is!

[Kees van Duyn · Rating 3 out of 5]

Zijn oorspronkelijke beroep is eigenlijk grafisch ontwerper, maar Leo Blokhuis is vooral bekend als popjournalist. Hij is presentator van radio- en televisieprogramma’s en zijn bekendheid is vooral te danken aan het programma Top 2000 à gogo, dat hij samen met Matthijs van Nieuwkerk presenteert en vlak voor de kerstdagen op televisie wordt uitgezonden. Daarnaast heeft hij diverse boeken over popmuziek geschreven en treedt hij geregeld op in het theater. In september 2019 verscheen zijn eerste roman, Blauwe zomer, waarin muziek ook een belangrijke rol speelt.

Aan het eind van de jaren vijftig komt de uit een streng gelovig gezin komende achttienjarige Johan in aanraking met rock-‘n-rollmuziek. Eerst nog stiekem, maar door zijn vriendschap met de uit Nederlands-Indië afkomstige Chris verbergt hij deze liefde steeds minder. Samen met Rob, de broer van Chris en Stephan beginnen ze de band De Rocking Blue Boys. Voor Johan en Chris betekent dit een enorme verandering in hun bestaan. Daarnaast hebben ze allebei ook nog te kampen met hun achtergrond, voor de een het geloof, voor de ander het leven in Nederlands-Indië.

Blokhuis is opgegroeid in een gereformeerd gezin, zijn vader was predikant, en dat is in Blauwe zomer te merken. Want, zo blijkt ook uit een aantal door hem gegeven interviews, het verhaal van Johan is gebaseerd op zijn eigen leven. Die indruk krijgt de lezer ook al als hij deze debuutroman aan het lezen is, het geloof, of misschien wel de worsteling daarmee, heeft namelijk een belangrijke rol in het verhaal. De grote passie van Blokhuis, muziek, is het andere thema in het boek. Daarbij richt hij zich vooral op de opmars van de rock-‘n-roll in Nederland en in zekere zin ook in de omringende landen. De expertise van Blokhuis is dan onmiskenbaar.

Blauwe zomer heeft een aantal verhaallijnen, een korte in het heden (2005) en een paar langere die in 1950 beginnen en vervolgens chronologisch eindigen in het midden van de jaren negentig. Al deze subplots, en dat is vanaf het begin al duidelijk, hebben met elkaar te maken en die in het verleden komen al redelijk snel samen. Uit alles blijkt dat Blokhuis veel tijd heeft besteed aan research, dat valt min of meer ook op te maken uit het dankwoord en de verantwoording. De feiten die in het verhaal verwerkt zijn, kloppen daarom ook. Het gevolg is wel dat het verhaal nogal statisch overkomt, alsof het geen ziel heeft. Het spreekt voor een groot deel niet tot de verbeelding.

Is Blokhuis’ roman daarom ronduit vervelend? Nee, dat gaat ook weer veel te ver. Het is over het algemeen redelijk onderhoudend, hoewel er soms wel eens vraagtekens gezet kunnen worden bij de manier van schrijven. Die is voor een groot deel vrij eenvoudig, niet gecompliceerd en daardoor ook niet erg diepgaand, het blijft vaak nogal oppervlakkig. Dit is volledig tegenstrijdig met het aan deze roman meegegeven etiket meeslepend. Wat dat betreft, zeker met het oog op wat er destijds in voormalig Nederlands-Indië is gebeurd, had er meer uitgehaald kunnen worden. Dat zou het boek ongetwijfeld meer glans hebben gegeven.

Wat goed overkomt in het verhaal is de innerlijke strijd die Chris en Johan voeren. Voor de buitenwereld zijn het twee jonge en volop in het leven staande jongens, maar diep van binnen worstelen ze met hun afkomst, hun strijd met het volwassen worden en vooral met hun vader-zoonrelatie. Hoewel die van Chris volkomen anders is dan die van Johan. Blokhuis is sterk in het vertellen van verhalen, dat heeft hij vaak genoeg bewezen, en ook uit dit boek blijkt dat hij dat beheerst. Maar meer dan een krappe voldoende verdient Blauwe zomer echter niet.

[Robert Hoogstad · Rating 3 out of 5]

Een ode aan de indorockers uit einde jaren '50 en begin '60. Terecht, zij sleepten de kolen uit het vuur. Kregen daarvoor weinig erkenning. De meisjes waren wel op hun hand, haha. Hoe die mensen in Ned werden ontvangen na het wegvallen van de kolonien, pfff. Er is veel werk besteed aan de details, de gitaren van Helmond, de Vox versterkers, de haagse winkels, zat Gerritsen muziek niet in de Torenstraat? Den Haag wordt ook recht gedaan in dit vermakelijke boek, alleen de christelijke connectie (het is muziek van de duivel, die rocknroll) krijgt veel ruimte. In die tijd speelde dat echt niet in Den Haag Maar het zij hem vergeven. Mooi boek geschreven, leve Den Haag en de indorockgeschiedenis.

[Menno Pot · Rating 3 out of 5]

Als Leo Blokhuis de lotgevallen en de muziek van de fictieve indorockband The Rockin' Blue Boys beschrijft, is hij het muziekdier, die 'popprofessor' zo je wilt, een alwetende verteller. Die muzikale schets is charmant en meeslepend. Maar de echte waarde van deze debuutroman zit 'm in de beschrijving van de worsteling van Johan met zijn streng gereformeerde achtergrond (een worsteling die deels autobiografisch lijkt) en vooral de vriendschap tussen de 'Indo'-losbol Chris (frontman van de band) en diezelfde Johan. Ze zijn twee jongens die allebei een verleden te verwerken hebben. Vooral het einde, met Chris en Johan op hogere leeftijd, vond ik prachtig: vriendschap, liefde, weemoed, een beetje spijt - en uiteindelijk de acceptatie dat het allemaal liep zoals het liep. Vooral die vriendschap en dat einde zullen me bijblijven. Mooi romandebuut.

[Elja · Rating 2 out of 5]

De thematiek is intrigerend, vooral de paralellen tussen de twee verhaallijnen: een man die zich aan zijn gereformeerde milieu (m.n. zijn vader) ontworstelt en een man die zijn geboorteland is ontvlucht maar blijft worstelen met de traumatische dood van zijn vader. Beiden worstelen met een verleden waar zij maar niet los van komen. Het verhaal blijft echter oppervlakkig en staat boordevol clichés - stilistisch is het geen sterke roman.

[Roosje De Vries · Rating 2 out of 5]

Ik had geen verwachting. Het onderwerp is sympathiek: indorock en de problematiek van de Indische Nederlanders, en een gereformeerde jongen. Stijl spreekt niet zo aan; badend in clichés. Geen aanrader. Toch vermaakte dit luisterboek mee best tijdens een lange wandeling.
Alles relatief en verwachtingen maken een groot deel uit van je appreciatie van een boek.

[Agnes · Rating 4 out of 5]

Veel van geleerd historisch gesproken, gegruwd van het geweld, graag geluisterd naar een met veel inleving geschreven relevant verhaal over hoe je achtergrond je bepaalt, hoe muziek je vleugels kan geven, hoe geloof en twijfel, leven in het nu, leven voor later, schuldgevoel en waarom eigenlijk, je leven en je relaties met anderen kunnen bepalen en uitersten bij elkaar steun kunnen vinden.

[Axel Koolhaas · Rating 3 out of 5]

A tranquil read. First time reading a music-centered coming of age book. It was interesting to experience the perspective of that era, especially regarding Dutch-Indo relations. I did have to brush up on some boomer vocabulary, but it added to the overall experience.

In the beginning it was slow, but definitely got in a better rythm afterwards.

[Jelle Joustra · Rating 5 out of 5]

Lekker verhaal over de geschiedenis van rockmuziek en Indonesië. Je leest duidelijk terug dat Leo zoveel weet over de muziek, hoe de stijlen elkaar beïnvloeden en ze zich ontwikkelen. Het lijkt zo vanzelfsprekend, hoe de verschillende bands zoals Beatles of Bill Haley klonken en speelden, maar door de ogen van de jongens in dit boek leer je over het muzikale werk dat erachter zit.

[Margreeth · Rating 2 out of 5]

Een verhaal waarin de muziek in doorklinkt. De worsteling, kenmerkend voor het calvinistisch Nederland, sppelt zich niet alleen af op religieus gebied, masr ook cultureel maatschappelijk. De verhaallijnen die een zekere spanning kennen in de opbouw gaan helaas als een nachtkaars uit.

[Carin van de Sande · Rating 3 out of 5]

Boeiend boek, ik heb veel geleerd over de na oorlogse periode van Indonesië en hoe Nederlandse Indonesiërs zich in Nederland voelden. En wat betreft muziek en de betekenis daarvan ook veel geleerd.
Prachtig verteld, genoten van het boek tot de laatste letter

[Ruth · Rating 3 out of 5]

Eens met de review van Jan Wijngaarden. Een aardig boek, maar geen topper. Was nieuwsgierig naar een boek van Leo's hand, maar ik zal niet snel nog een va hem lezen Bijzondere combinatie van onderwerpen, rock coverband en de Nederlands Indonesische geschiedenis. Best verrassend resultaat.

[Kim Nijenhuis · Rating 3 out of 5]

De eerste helft van het boek is mega sterk, maar daarna begon het tegen te vallen. Ik had graag meer connectie gezien tussen de twee hoofdpersonen; nu leken het meer twee losse verhalen naast elkaar. Wel veel interessants over na-oorlogs Indonesië!

[Eiby Pen · Rating 3 out of 5]

Verrassend mooi boek. Daar heeft de auteur heel wat achtergrondinformatie voor moeten verzamelen. De niet-chronologische opbouw maakte me nieuwsgierig. De levens van de hoofdpersonages Johan en Chris zijn heel verschillend en toch komt alles mooi samen.

[Frans Petersen · Rating 2 out of 5]

Aardig verhaal met interessante muzikale details, maar vrij matig neergepend. Naarmate het boek vorderde kon ik het toch niet wegleggen, dus in de kern zit er blijkbaar iets pakkends in.

[Fonny Pasma · Rating 4 out of 5]

Mooi verhaal, lekker leesbaar!

[Madam Ypsilon · Rating 5 out of 5]

Levendige en hele goede beschrijving van de indo-rock geschiedenis. Als de pophistorie zo wordt verteld mag je van mij zelfs over heavy metal of hiphop vertellen, wow!

[Carla · Rating 3 out of 5]

Interessante combi lectuur met Revolusi van David van Reybrouck in gedachten.
Zot hoe verschillend de culturen van 2 buurlanden kunnen zijn, de geschiedenis die voortleeft...

[Frans Van Der Zanden · Rating 3 out of 5]

Beetje stichtelijk boek over o.a. een zwaar christelijke jongen, die in de jaren 60 in tweestrijd staat om te kiezen tussen geloof en muziek. Daarnaast speelt een vriendschap met Indische jongens en de geschiedenis van het naoorlogse Indonesië een belangrijke rol in het boek. Leo Blokhuis kan zich beter blijven richten op zijn non-fictie muziekverhalen.