Θλιμμένος Σεπτέμβρης

by Μαρία Τσακίρη

Αύγουστος 2004. Η Ροζάνα ακούμπησε απαλά μέσα σε ένα τοσοδά ξύλινο κουτάκι τα γεμάτα δίψα για ζωή όνειρά της, μαζί με μια κόκκινη γυαλιστερή χάντρα και μια φωτογραφία από τον Πάνορμο της Νάξου. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα νεανικά της όνειρα και στη γαλάζια φουσκοθαλασσιά του Αιγαίου, στρίμωξε και κάτι ακόμα: μια μακρινή ημερομηνία που σημείωσε με πράσινο στιλό. Υποσχέθηκε να χαρίσει το κουτάκι στον Αλέξανδρο τη μέρα που θα ξεκινούσαν τα σχολεία, με την εφηβική σιγουριά πως, ύστερα από δέκα χρόνια, εκείνη θα είναι δικηγόρος και ο αγαπημένος της βραβευμένος συγγραφέας. Όμως, καθώς ύφαινε τα όνειρά της, τα λεπτά που κυλούσαν στο Μπεσλάν δημιουργούσαν ένα συγκλονιστικό σκηνικό, και η μοίρα έστηνε το δικό της τρομακτικό σενάριο.
Ο Σεπτέμβριος του 2004, με την τριήμερη αιματηρή ομηρία μαθητών μέσα στο σχολείο τους, θα αφήσει πίσω του βαθιά θλίψη. Εκείνοι που θα τα καταφέρουν σκορπίζονται στους πέντε ανέμους. Για να προχωρήσουν στη ζωή, πρέπει να αναμετρηθούν με τις αναμνήσεις. Για να γίνει αυτό, πρέπει να περπατήσουν στους δρόμους όπου βάδισαν εκείνο το πρωί, να νιώσουν τις μυρωδιές που μύριζαν τις ατελείωτες ώρες της αιχμαλωσίας, να ακούσουν τα φτερουγίσματα των πουλιών, τους θορύβους της πόλης όταν ξυπνάει κι όταν κοιμάται. Πρέπει να σταθούν απέναντι στο στοιχειωμένο σχολείο και να βρουν το κουράγιο να το κοιτάξουν. Επειδή, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί, η ελπίδα πάντα μένει κάπου εκεί έξω. Θα απλώσουν το χέρι να την πιάσουν; Θα αφήσουν λίγο χώρο για να ριζώσει και πάλι στην ψυχή τους η αγάπη; Ο έρωτας; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν το χτες, να ζήσουν το σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο; Υπάρχει αύριο για τα παιδιά του Μπεσλάν;

464 pages, Paperback

Published March 7, 2019

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Δύο χρόνια μετά το "Ιφιγένεια: Ο κύκλος της σιωπής", ένα βιβλίο που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και που σόκαρε το αναγνωστικό κοινό με την ωμή βία και με τη σκληρή του αλήθεια και που συζητήθηκε όσο λίγα, η συγγραφέας Μαρία Τσακίρη επιστρέφει με ένα νέο πόνημα που βασίζεται για μια ακόμα φορά σε αληθινά γεγονότα. Γεγονότα σκληρά, αιματηρά, βίαια. Γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη Ιστορία και που μέχρι και σήμερα δεν μπορεί να τα χωρέσει ανθρώπινος νους, γιατί είναι τρομακτικά δύσκολο το να αποδεχθείς πως ο άνθρωπος είναι το πιο σκληρό πλάσμα αυτού του πλανήτη, που μπορεί να συμπεριφερθεί και να λειτουργήσει αποτρόπαια, χωρίς λογική, χωρίς συναίσθημα, κυριευμένο από κτηνώδη ένστικτα που κανένα υγιές πλάσμα δεν θα μπορούσε να διανοηθεί.

Ήταν 1η Σεπτεμβρίου του 2004 όταν μια ομάδα τρομοκρατών, που απαιτούσε το τέλος του πολέμου στην Τσετσενία, κατέλαβε ένα σχολείο στο Μπεσλάν της Ρωσίας, έχοντας ως ομήρους πάνω από 1100 άτομα. Μια ομηρία που κράτησε τρεις ολόκληρες ημέρες και που έληξε στις 03 Σεπτεμβρίου, με δυνάμεις ασφαλείας της Ρωσίας να εισβάλουν στο σχολείο χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό. Εκεί ήταν που επικράτησε το απόλυτο χάος. Εκρήξεις, ανταλλαγή πυρών, φωτιές που ξέσπασαν και τύλιξαν το σχολικό συγκρότημα στις φλόγες. Εκατοντάδες οι άνθρωποι που τραυματίστηκαν και τουλάχιστον 385 οι νεκροί, με 186 από αυτούς -ίσως και λίγοι περισσότεροι- να είναι παιδιά. Η τραγωδία ανείπωτη, με ποικίλες επιπτώσεις στη Ρωσία, τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό. Χρειάστηκε να περάσουν 12,5 χρόνια για να καταδικαστεί η Ρωσία για το ότι η εκτόξευση βλημάτων από τανκς και χειροβομβίδων συνιστούσε «δυσανάλογη» χρήση βίας και να της ζητηθεί να καταβάλει στα 409 θύματα που προσέφυγαν στο δικαστήριο αποζημίωση 2,9 εκατομμυρίων ευρώ συν 88.000€ νομικά έξοδα. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι, αφού οι νεκροί δε γυρίζουν πίσω.

Στη σφαγή αυτή βασίζεται το πρώτο μέρος του "Θλιμμένου Σεπτέμβρη", μετά το τέλος της οποίας δεν διενεργήθηκαν καν νεκροψίες στα περισσότερα θύματα, με αποτέλεσμα να μην είναι σαφές αν σκοτώθηκαν από σφαίρες τρομοκρατών ή μελών των δυνάμεων ασφαλείας. Μια συγκάλυψη εξίσου τραγική με το ίδιο το γεγονός που οδήγησε, με λανθασμένους χειρισμούς σε αυτό το τρομακτικό αποτέλεσμα. Εκείνες οι μέρες είναι που αλλάζουν για πάντα και τη ζωή της Ροζάνας. Μέρες βουτηγμένες στο αίμα και στην απελπισία που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει, αλλά που πρέπει να ψάξει βαθιά μέσα του να βρει το κουράγιο να τις αντιμετωπίσει, μαζί με τις τραγικές τους συνέπειες, αναζητώντας και πάλι τη χαμένη του δίψα για ζωή προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει. Γιατί η ελπίδα δεν πεθαίνει, παρά μονάχα χάνεται κάποιες στιγμές, κι εμείς πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη και τη θέληση να αρπάξουμε ξανά τα ηνία της και να πορευτούμε μέσα σε αυτό το μονοπάτι που λέγεται ζωή.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ωστόσο, η κυρία Τσακίρη θίγει ένα εξίσου σοβαρό και τρομακτικό ζήτημα, αυτό του trafficking, που εμπορεύεται όχι μόνο ανθρώπινα σώματα, μα και ψυχές, συνειδήσεις, συναισθήματα. Ένα αγόρι πέντε ετών και τρία κορίτσια έξι ετών, αντίστοιχα, ετοιμάζονται να δημοπρατηθούν σαν να ήταν ένα κομμάτι κρέας, και οι πρωταγωνιστές μας μπλέκονται στην υπόθεση αυτή με τρόπο που μας κόβει την ανάσα και στέλνει ρίγη ανατριχίλας στη ραχοκοκαλιάς μας. Βήμα βήμα, τους ακολουθούμε στην πορεία μιας διαδρομής γεμάτη ανατροπές και ανατριχιαστικά ρεαλιστικές απεικονίσεις μιας πραγματικότητας που όσο κι αν θέλουμε καμιά φορά να κλείνουμε τα μάτια μας απέναντί της, αυτή συνεχίζει να υπάρχει, να καταστρέφει ζωές και ανθρώπους και να αποδεικνύει, για πολλοστή φορά, τη χειρότερη πλευρά της κοινωνίας μας που όσο κι αν εξελίσσεται, τόσο πίσω μένει σε ζητήματα ηθικής, τουλάχιστον από κάποιους, είτε συμμετέχουν άμεσα στην όποια φρίκη είτε έμμεσα, παριστάνοντας πως δεν ήξεραν, δεν είδαν, δεν άκουσαν.

Τρομοκρατία και trafficking, λοιπόν, τα δύο βασικά θέματα που θίγονται στον "Θλιμμένο Σεπτέμβρη". Δύο ζητήματα εξαιρετικής σημασίας και σπουδαιότητας και, δυστυχώς, πολύ σημερινά, τόσο που η σκέψη και μόνο του πως θα αντιδρούσαμε εμείς αν βρισκόμασταν μπλεγμένη σε μια οποιαδήποτε συνθήκη από αυτές μας προκαλεί ένα σφίξιμο στο στήθος και κλέβει λίγη από την ανάσα μας. Με τον χαρακτηριστικό δυναμισμό της πένας της, χωρίς να ωραιοποιεί γεγονότα και καταστάσεις, με ωμό ρεαλισμό και σκληρή απεικόνιση της πραγματικότητας, η κυρία Τσακίρη, για ακόμα μία φορά, μας προσφέρει ένα μυθιστόρημα που σίγουρα δεν είναι για ευαίσθητα στομάχια, μα που αποτελεί, την ίδια στιγμή, γροθιά στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά κατεστημένα, μα και στην ίδια μας τη συνείδηση ως ενεργά μέλη αυτών, προσφέροντάς μας τροφή για σκέψη, προβληματίζοντάς μας, συγκινώντας μας, μα πάνω απ' όλα, θυμίζοντάς μας πως η ελπίδα ποτέ δεν χάνεται αρκεί να ξέρουμε που να την αναζητήσουμε και να έχουμε το κουράγιο να την μετουσιώσουμε σε κάτι ακόμα πιο ισχυρό.

[Elisso]

Ο ηλιόλουστος Σεπτέμβρης του 2004 θα έπρεπε να ήταν μια μέρα χαράς για τους μικρούς μαθητές του σχολείου του Μπεσλάν της Βόρειας Οσετίας. Θα έπρεπε να ήταν μια μέρα γιορτής αφού η 1η Σεπτεμβρίου είναι η έναρξη του σχολικού έτους για τη μικρή πόλη του Μπεσλάν και κάθε χρόνο γίνεται μια ιδιαίτερη υποδοχή των παιδιών της πρώτης τάξης. Οι μικροί μαθητές και οι γονείς τους φοράνε τα καλά τους ρούχα, ετοιμάζουν δωράκια για τους δασκάλους τους, κρατούν χρωματιστά μπαλόνια, χορεύουν, τραγουδάνε και υποδέχονται τη νέα σχολική χρονιά μέσα από μια ιδιαίτερα ζεστή ατμόσφαιρα.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 2004 όμως ο χρόνος σταμάτησε στο Μπεσλάν. Το σχολείο νούμερο Ένα δέχτηκε επίθεση από Τσετσένους τρομοκράτες οι οποίοι απαιτούσαν τη λήξη του πολέμου στην Τσετσενία. Μια τριήμερη ομηρία 1.300 ατόμων ξεκινά με το Κρεμλίνο να έχει κυριολεκτικά χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του και τους γονείς να αγωνιούν για την τύχη των παιδιών τους.

Όλος ο κόσμος παρακολουθεί μουδιασμένος τις εξελίξεις και τίποτα δεν μαρτυρά ότι όλο αυτό το γεγονός θα έχει μια αίσια κατάληξη. Δυστυχώς η ομηρία καταλήγει σε ένα λουτρό αίματος με τον φοβερό απολογισμό των 380 νεκρών ανάμεσα τους και 186 παιδιά. Σε ολόκληρο το Μπεσλάν ακούγονται οι σπαρακτικοί θρήνοι των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους στο γυμναστήριο του σχολείου νούμερο Ένα και για την πόλη από εδώ και πέρα θα ξημερώνει πάντα ένα χλωμό πρωινό. Γιατί ο Σεπτέμβρης από εδώ και πέρα θα είναι θλιμμένος όπως θλιμμένη θα είναι και η ζωή όσων έμειναν πίσω να γυρνάνε στα καψαλισμένα ερείπια του σχολείου αφήνοντας ένα μπουκάλι νερό για εκείνους που έφυγαν. Ώστε να μην διψάνε.

Η ιστορία του βιβλίου «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» ξετυλίγεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία. Ανάμεσα στην αφήγηση της συγγραφέα η οποία καταγράφει, μέσα από την έρευνα που έχει κάνει, τα γεγονότα καρέ καρέ που έλαβαν χώρα μέσα στο σχολείο αλλά στη σφαίρα της φαντασίας της όπου δημιουργεί τέσσερις ήρωες που παλεύουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους μετά τα όσα βίωσαν τις ημέρες της ομηρίας τους. Η ίδια ως δημοσιογράφος γνωρίζει απόλυτα πως να εξερευνήσει το διαδίκτυο μέσα από διάφορες πήγες ώστε να ανασύρει εκείνες τις πληροφορίες που χρειαζόταν προκειμένου να στήσει τον σκελετό του μυθιστορήματος της. Αυτός ο σκελετός εμπλουτίστηκε μετά με την πολύ όμορφη γραφή της ώστε να καταφέρει να περάσει στους αναγνώστες της τα συναισθήματα των ηρώων που έχει πλάσει.

Ο Αλέξανδρος, η Ροζάνα, η Ελένα και ο Ιβάν κρατούν τα ηνία της αφήγησης στο βιβλίο της Μαρίας Τσακίρη και ακολουθούμε τα μονοπάτια της ζωής τους πριν και μετά την τρομοκρατική επίθεση στο σχολείο του Μπεσλάν. Τα παιδιά του Μπεσλάν μετρούν τις πληγές τους και παλεύουν να ορθοποδήσουν από ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά τις ζωές τους αλλά και το μέλλον τους. Κουβαλούν μέσα τους ένα βάρος σαν το σταυρό του μαρτυρίου που δεν μοιράζεται, που δεν μπορούν να το ξεφορτωθούν που δεν μπορούν να βρουν εκείνες τις λέξεις για να περιγράψουν τη φρίκη που έζησαν. Πορεύονται με μια ψυχή κομματιασμένη, γεμάτη οργή και απόγνωση, σε μια ζωή καταθλιπτική και χωρίς νόημα με εικόνες του παρελθόντος θαμπές αλλά με τη μνήμη τους πλήρη και γεμάτη θάνατο, ουρλιαχτά και κραυγές.

Η πάλαι ποτέ παρέα θα σκορπίσει καθώς οι πληγές που άφησε πίσω της η τραγωδία είναι ανοιχτές ακόμα. Πως θα καταφέρουν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια; Πως θα συνεχίσουν να ζουν με τις μνήμες του παρελθόντος; Πρέπει να δημιουργήσουν νέες μνήμες για το μέλλον. Για να το καταφέρουν όμως αυτό θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τις στάχτες του παρελθόντος, να περπατήσουν ξανά στα αποκαΐδια των χναριών που άφησαν εκείνο το πρωί, να αισθανθούν στα ρουθούνια τους εκείνες τις μυρωδιές τις ώρες που ήταν αιχμάλωτοι, να αφουγκραστούν την πόλη που μεγάλωσαν, να κοιτάξουν με κουράγιο το στοιχειωμένο σχολείο. Πρέπει να καταλάβουν ότι κι όταν όλα έχουν χαθεί υπάρχει μια αμυδρή ελπίδα κάπου εκεί έξω που περιμένει να απλώσουν το χέρι τους για να την πιάσουν. Για να μπορέσουν να ξεχάσουν το χθες, να ζήσο��ν το σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο. Άραγε υπάρχει αύριο για τα παιδιά του Μπεσλάν ή θάφτηκε κάτω από τα συντρίμμια του σχολείου νούμερο Ένα;

Η Μαρία Τσακίρη ίσως είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που αποφάσισε να γράψει για εκείνο το θλιβερό πρωινό του 2004 όπου όλος ο κόσμος ξύπνησε με τις κραυγές των παιδιών του Μπεσλάν. Η απόφαση της να γράψει ένα βιβλίο για τα τραγικά γεγονότα στο σχολείο του Μπεσλάν ήρθε από τη στιγμή που πήγε το δικό της παιδί στο σχολείο και έτυχε να δει απ’ έξω έναν ένστολο στρατιώτη φέρνοντας της στο μυαλό τις εικόνες που παρακολουθούσε στην τηλεόραση φοβούμενη ότι θα συνέβαινε το ίδιο και στο δικό της παιδί. Όσο παράλογο και αν φαίνεται αυτό γεγονότα όπως εκείνα του Μπεσλάν δημιουργούν ανάλογες αντιδράσεις σε πολλούς από εμάς. Επιλέγει να βασίσει την ιστορία του βιβλίου της σε πραγματικά γεγονότα πλάθοντας τέσσερις ήρωες που ζουν τα τραγικά γεγονότα του 2004 βάζοντας τον αναγνώστη απέναντι τους θέλοντας να βιώσει κι εκείνος την τριήμερη ομηρία αλλά και να παρακολουθήσει τις ζωές τους μετά από αυτό το συμβάν και μακριά από την πόλη που τους πλήγωσε.

Παράλληλα, στις σελίδες του βιβλίου της, κάνει και μια μεγάλη αναφορά σε ένα άλλο μεγάλο θέμα που βασανίζει τη σύγχρονη κοινωνία. Εκείνο του trafficking που εμπορεύεται ανθρώπους ευάλωτους τάζοντας τους ίσως μια καλύτερη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο η συγγραφέας προσθέτει και αστυνομική χροιά στο βιβλίο της. Μόνο που ο «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» αναφέρεται αποκλειστικά στην τρομοκρατική επίθεση στο σχολείο του Μπεσλάν και εκεί ακριβώς θα έπρεπε να εστιάσει η συγγραφέας. Αντίθετα αναλώνεται αρκετά με το θέμα του trafficking αφήνοντας λίγο πίσω της του κυρίαρχους ήρωες του βιβλίου και φέρνοντας στην επιφάνεια έναν άλλον, τον αστυνόμο Πάλεβ. Και τελικά εκεί όπου όλα μοιάζουν ασύνδετα καθώς διαβάζουμε έρχεται η γραφή της Μαρίας Τσακίρη να δέσει απόλυτα όλα τα γεγονότα μεταξύ τους την κατάλληλη στιγμή χωρίς να αφήνει τίποτα μετέωρο. Παρόλα αυτά η δική μου ένσταση είναι ότι θα ήθελα να δω να ξετυλίγονται λίγο παραπάνω οι πρωταγωνιστές της κύριας ιστορίας.

Ο «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» όμως δεν παύει να είναι ένας φόρος τιμής στα παιδιά του Μπεσλάν. Σε εκείνα που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους αλλά και σε εκείνα που κατάφεραν να επιβιώσουν. Σε εκείνα τα παιδιά που ανήκουν πλέον σε όλον τον κόσμο καθώς όλοι παρακολουθούσαν λεπτό προς λεπτό την πιο παρανοϊκή τρομοκρατική επίθεση που έγινε ποτέ. Σε εκείνα που κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους εκείνες τις μαύρες ώρες, να προχωρήσουν μπροστά και να χρωματίσουν τις ζωές και τα όνειρα τους από την αρχή.

[Natalie · Rating 5 out of 5]

Ωμά ρεαλιστικό, σπαρακτικό, βαθιά ανθρώπινο!! Ανατριχιάζει ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα....

[Evdoxia Kolydaki · Rating 5 out of 5]

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, όπως η ομηρία και η "σφαγή" του Μπεσλάν με θύματα αθώα παιδιά, εκκινώντας από τις οδυνηρές αναμνήσεις των επιζώντων, η κ. Τσακίρη, συνδέει το τραγικό τότε με το σήμερα (μία δεκαετία αργότερα), και μέσω της μυθοπλασίας, ασχολείται με δύο θέματα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε, την τρομοκρατία και την εμπορία ανθρώπων, μέσα από τη ζωή του Αλεξάντερ, της Ελένα και του Ιβάν, εστιάζοντας στην μνήμη, την ευθύνη και τη λήθη. Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, διαφορετικό από τα συνηθισμένα, η κ. Τσακίρη μετά την "Ιφιγένεια" έκανε πάλι τη "διαφορά".

[BitsA56 · Rating 5 out of 5]

ΑΡΙΣΤΟΎΡΓΗΜΑ.

Πραγματικά δεν έχω λόγια για να περιγράψω το τι νιώθω αυτή την στιγμή.

Αυτό το βιβλίο με κατέστρεψε με τον πιο όμορφο τρόπο. Μου έδειξε πόσο όμορφη είναι η ζωή και πως πρέπει να ζούμε το κάθε λεπτό.

Ωστόσο το βιβλίο έχει αρκετά TW. Καλύτερα να τσεκάρει κάποιος πριν το διαβάσει.

Αλλά πραγματικά το συστήνω ανεπιφύλακτα είναι ένα αληθινά καθηλωτικό βιβλίο που με έκανε να κοιτάζω τον τοίχο για πολλή ώρα αφού το τελείωσα.

[Martha Sakka · Rating 5 out of 5]

#30 Θλιμμένος Σεπτέμβρης
Δεν ήξερα που να φωτογραφίσω τελικά το βιβλίο. Ίσως τα σχολικά βιβλία της Κ. είναι ένας μικρός φόρος τιμής για εκείνα τα παιδιά στο Μπεσλαν.
Μια πραγματική ιστορια φρίκης που δεν γνώριζα και έμαθα μέσα από αυτό το βιβλίο.
Δεν έχω πολλά να πω. Όποιος το διαβάσει (και το συνιστώ ανεπιφύλακτα) ας σφίξει τα δόντια.
Υ.Γ. : η βία πάντα φέρνει βία

[Αργυρώ (Ηρώ) Φουτζοπούλου · Rating 5 out of 5]

Τίτλος : Θλιμμένος Σεπτέμβρης
Συγγραφέας : Μαρία Τσακίρη
Εκδόσεις : Ψυχογιός

Την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2004 η Ελλάδα ζούσε όμορφες στιγμές. Το 2004 η Ελλάδα ξεχυθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του Euro και φωνάζοντας ρυθμικά τα ονόματα του Ζαγοράκη του Χαριστέα και τόσων ακόμα. Το 2004 η Ελλάδα γιόρταζε την επιστροφή των Ολυμπιακών αγώνων στη γενέτειρα τους και όλοι ζούσαμε ακόμα στον ρυθμό του Φοίβου και της Αθηνάς.
Το 2004 ήμουν μικρή. Τελείωνα το γυμνάσιο και ανυπομονούσα για την νέα σχολική χρονιά αγνοώντας πως 3000 χιλιόμετρα μακριά η σφαγή του Μπεσλαν έπαιρνε σάρκα και οστά.
Η σφαγή που πήρε μαζί της 385 ανθρώπους εκ των οποίων τα 186 ήταν παιδιά. Παιδιά που πυροβοληθηκαν εξ επαφής. Παιδιά που τα ανατίναξαν και τα έκαψαν ζωντανά. Παιδιά που μέχρι να τα σκοτώσουν τα είχαν διψασμένα και γονατισμένα στο δάπεδο.

"Πως μπορεί να εξοικειωθεί κανείς με την ιδέα του θανάτου; ρώτησε μέσα απ τα δόντια του ο Αλέξανδρος"

Διάβαζα το βιβλίο της Μαρίας Τσακίρη με δάκρυα στα μάτια κ μ ένα τεράστιο γιατί να με συνοδεύει. Γιατί γίνεται πόλεμος; γιατί υπάρχει άνθρωπος που δεν λυγίζει κοιτώντας ένα παιδί και το πυροβολεί ανάμεσα στα μάτια;
Η συγγραφέας έχει κάνει τεράστια έρευνα και αυτό φαίνεται σε κάθε λέξη του βιβλίου και αυτό είναι και που το κάνει τοσο ασφυκτικό, τόσο έντονο και αληθινό, με τόσο ρεαλιστικές σκηνές δίψας που μ έκανε να σταματάω να διαβάζω για να πιω λίγο νερό και να ηρεμήσω την καρδιά μου και το μυαλό μου.

"Ακόμα και η λέξη Μπεσλάν ήταν σκοτεινή. Ηχούσε σκληρά. Ήταν πικρή και δεν έβγαινε εύκολα απ το στόμα. Πως θα μπορούσαν άραγε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα;"

Πως επιβιώνεις απ όλο αυτό; Άραγε οι επιζήσαντες του Μπεσλάν κατάφεραν να βρουν λύτρωση στη ζωή τους; κατάφεραν ποτέ να ζήσουν ή μόνο επιβιώνουν μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα;
Δεν ήξερα για τα παιδιά του Μπεσλάν αλλά εξαιτίας του βιβλίου αυτού έμαθα και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
Πέντε ⭐⭐⭐⭐⭐

[Konstantina Mousouri · Rating 5 out of 5]

Είχα καιρό να αγαπήσω ένα βιβλίο τόσο. Ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα με κομμάτια μυθοπλασία. Ότι και να πω είναι λίγο. Έχει μια ροή το βιβλίο που σε κρατάει συνέχεια σε εγρήγορση. Η συγγραφέας με το στιλ που γράφει δεν σε κουράσει καθόλου. Απλός τρόπος γραφής χωρίς πολλά έξτρα.
Ένα βιβλίο μυθιστόρημα γραμμένο στο σήμερα και στα σύγχρονα γεγονότα. Η ιστορία γράφετε καθημερινά και τιμή στην συγγραφέα που ασχολήθηκε με ένα θέμα της επικαιτότητας.

[Poco Loco · Rating 5 out of 5]

Απλά υπέροχο! Μιλάει για πολύ σοβαρά θέματα όπως για την τρομοκρατία, το μετατραυματικό στρες, το τράφικινγκ.
Δείχνει ότι για να προχωρήσεις στο μέλλον πρέπει να αντιμετωπίσεις, να ξεπεράσεις, να αποδεχτείς το παρελθόν!

[Iωάννα · Rating 4 out of 5]

Πολύ δυνατή ιστορία ... σε αγγίζει από την πρώτη στιγμή ..Δεν μπορείς να αφήσεις πρόταση που να μην διαβάσεις ..Δεν μπορεί να μην πονέσεις ..να μην συγκινηθείς ...να μην αισθανθείς....Και ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η μυθοπλασία που σε κάνει να ξεχνιέσαι από τις δυνατές εικόνες στο Μπεσλαν.

Από το βιβλίο :
"Πολλές φορές ο άνθρωπος μπερδεύει τον δρόμο με το αδιέξοδο ,επειδή είναι πολύ μακρύ όσο και ο δρόμος. Αν κατορθώσει να δει λίγο πιο πέρα από αυτό που βλέπει, τότε θα διαπιστώσει πως μετά τη δύσκολη στροφή δεν υπάρχουν άλλα εμπόδια...."

" Λένε πως αν μείνουμε μονοι για πολύ καιρό , γεμίζουμε τον κενό χώρο με φαντάσματα"

" Ξορκίζω τον χρόνο στα όνειρα μου, επειδή φοβάμαι μήπως, αφού όλα τα γιατρεύει, γιατρέψει και τη βαθιά πληγή μου"

[Agapi Nikolaou · Rating 3 out of 5]

Υπέροχη γραφή! Υπέροχη ροή! Τα 3 αστερια οφειλονται στο οτι μαλλον εγω δεν "αντέχω " τετοια σκληρα γεγονοτα.. με πληγώνει η σκεψη πως υπεφεραν τοσοι άνθρωποι. Πως χαθηκαν τοσα παιδια. Και οσοι επεζησαν.. έπρεπε πια να συμφιλιωθουν με την νεα τους ζωη.. μια ζωη σημαδεμενη .. μπραβο στη συγγραφέα γιατι καταφερε να αποδοσει πληρως το" βαρυ κλιμα " μα και την ελπιδα .. πως η ζωη παντα σου επιφυλάσσει μια ομορφη έκπληξη!!!

[Alexandra Kapsali ಌஜಌ · Rating 4 out of 5]

Πραγματικά είναι από τα βιβλία που σε συγκλονίζουν. Και πως μπορεί άλλωστε να μη σε συγκλονίσει μία αληθινή ιστορία, πόσο μάλλον όταν περιέχει και πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων που επέζησαν από το γεγονός.
Το 1 αστέρι που λείπει είναι μόνο και μόνο επειδή σε όλη την πορεία της αφήγησης από την κ. Τσακίρη, πάντα ένιωθα ότι κάτι λείπει.. Κάπου υστερεί..

"- Πώς μπορεί να εξοικειωθεί κανείς με την ιδέα του θανάτου?
- Όλοι μας προς τον θάνατο δεν βαδίζουμε? Απλώς ήθελα ακόμα λίγες στιγμές μαζί της για να την αποχαιρετήσω. Αυτό είναι το παράπονό μου.."

" Πολλές φορές ο άνθρωπος μπερδεύει τον δρόμο με το αδιέξοδο, επειδή είναι τόσο μακρύ όσο και ο δρόμος. Αν κατορθώσει να δει λίγο πιο πέρα από αυτό που βλέπει, τότε θα διαπιστώσει πως μετά τη δύσκολη στροφή Δεν υπάρχουν άλλα εμπόδια.."