What do you think?
Rate this book
Wrota #2
Wrota 2
Ironia jak u Pratchetta. Humor ze stemplem Wójtowicz. Zabójcze tempo. Kobiety mocne. Faceci inteligentni – czasem.Za Omszałymi Górami, za Szaroskałami, mieszkała królewna Salianka I Ponura. I tyle bajki. Dalej bitwa. Bo królewny nikt w Twierdzy nie więził. To ona była postrachem. W rękach miała moc demona, w głowie wrota do piekieł. Do czasu aż… zniknęły. Siła pozostała. Tym co weszli jej w drogę, wyrywała więc serca i skręcała karki. Wieść gminna niosła, że jest wcieleniem ZŁA, czarrrrownicą o czarnym sercu.Opinię uważamy za wysoce krzywdzącą. Czy gdyby tak było, targałaby na własnych plecach rannego psa? A że pałała żądzą wymordowania wszystkich egzorcystów…Cóż, nawet królewny nie mają wpływu na role, jakie napisze im autorka. A ona lubi droczyć się z baśniami, według których wiedźmy są złe, rycerze dzielni, a żaby nic, tylko czekają na odczarowanie.
- GenresFantasyPolish Literature
352 pages, Paperback
First published January 1, 2008
1 person is currently reading
54 people want to read
About the author
Milena Wójtowicz
48 books78 followersPolska pisarka, autorka, tłumaczka fantastyki. Absolwentka socjologii na UMCSie w Lublinie.
Debiutowała opowiadaniem Bardzo Czarna Dziura na łamach czasopisma internetowego Esensja. Debiutem papierowym autorki było opowiadanie Wielka wyprawa małej Żaby, które pojawiło się na łamach czasopisma Science Fiction. Swoją pierwszą powieść, Podatek, autorka zaczęła pisać po pierwszym roku studiów w trakcie trwania sesji egzaminacyjnej, a wydała za pośrednictwem wydawnictwa Fabryka Słów w roku 2005.
Debiutowała opowiadaniem Bardzo Czarna Dziura na łamach czasopisma internetowego Esensja. Debiutem papierowym autorki było opowiadanie Wielka wyprawa małej Żaby, które pojawiło się na łamach czasopisma Science Fiction. Swoją pierwszą powieść, Podatek, autorka zaczęła pisać po pierwszym roku studiów w trakcie trwania sesji egzaminacyjnej, a wydała za pośrednictwem wydawnictwa Fabryka Słów w roku 2005.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 10, 2022
Gra o tron spotyka Galavanta
Z tym, że całość jest solówką królewny, która napierdala aż bębenki pękają.
Salianka, królewna złowrogiej Twierdzy, cierpi na dziedziczną przypadłość, jaką są Wrota do piekieł w jej głowie, otwierające się, aby wypuszczać i wpuszczać demony oraz epatujące magiczną mocą. Zasadniczo nie taka powinna być królewna zgodnie z tym, co wyniosła z lektury ksiąg, zamknięta w swojej Twierdzy. Salianka, jako osoba z gruntu inteligentna, postanawia więc wykorzystać nadarzającą się okazję w postaci księcia-wybawiciela i ucieka razem z nich do przyległych krain, zażyć wolności i przygody w takiej formie, w jakiej obiecywały ją książki, bajki i podania.
Szybko jednak ma dość, przekonując się, że życie księżniczki nie jest specjalnie rozrywkowe, książęta są pyszałkowaci i nieciekawi, a wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Porzuca więc bajkowe wyobrażenia, wraca do domu i sięga po władzę. Zdobywa swoją pozycję jako Pierwsza Rady, Pani Twierdzy i bezwzględna czarownica, podbijająca armią łupieżców sąsiednie krainy. Zasadniczy problem Salianki polega jednak na tym, że tak jak nie jest ona bajkową księżniczką o niebieskich oczach, rzucającą z murów haftowane chusteczki cnym rycerzom, nie jest bezwzględną wiedźmą, jaką ją malują. Żadna z bajkowych ról nie pasuje do prawdziwej Salianki, którą coraz trudniej znaleźć w wyobrażeniach na jej temat. Walcząc z projekcjami innych, królewna szuka własnej tożsamości i sposobu na przetrwanie w świecie, który z dziwną konsekwencją osadza ją w roli tej złej. Przy okazji knuje, pozbywa się złudzeń, walczy o szacunek, pomaga tym, których powinna ciemiężyć na tyle dyskretnie, by nie zniszczyło to jej reputacji, spiskuje z demonami i poznaje tajemnice swojej przypadłości.
Oba tomy Wrót są najlepszymi książkami Wójtowicz. Warto było przeczytać Załatwiaczkę i Podatek, żeby poznać autorkę i Wrota. Uwielbiam w tych książkach absolutnie wszystko – Saliankę i jej wzrastającą ze strony na stronę wszechmoc, fabułę, którą osadza egzorcystów w roli źródła zła wszelkiego (przynajmniej w pierwszym tomie, bo w drugim wszystko się komplikuje), determinacją z jaką rozsadzony zostaje wątek miłosny (w obu tomach), rozwój postaci Salianki jako coraz bardziej zdeterminowanej kobiety, która umie zadbać o swoje, przy czym widzimy jak się nią staje i za pomocą jakich środków się to dzieje, i że makijaż ma w tym udział, podobnie jak piekielne moce i zdolność do lewitacji toporów. Świetne są nawet postaci poboczne, Jala jako jedyna zaufana członkini Rady, demon-mózgojadek w roli posłańca i seksowny wilkołak w roli opiekuna królewny i jej (nominalnie) faworyta. Pomimo humorystycznego wydźwięku Wrota nie uciekają od cięższych tematów, jak kwestie propagandy, fanatyzmu, powojennych strat, politycznych machlojek. Oczywiście przedstawiają je w uładzonej formie, ale pojawiające się w drugim tomie egzystencjalne lęki Salianki nie pozostają bez echa w emocjach czytelniczki. Wrota dochodzą do poziomu Opowieści z Wilżyńskiej Doliny, a to znaczący komplement, biorąc pod uwagę, że babcia Jagódka stanowi szczyt możliwości polskiej fantastyki. Niecierpliwie czekam na trzeci tom, aby dowiedzieć się, jak Salianka porodziła sobie z kolejnymi problemami, jakie piętrzy przed nią niesprawiedliwie i upierdliwie życie.
Z tym, że całość jest solówką królewny, która napierdala aż bębenki pękają.
Salianka, królewna złowrogiej Twierdzy, cierpi na dziedziczną przypadłość, jaką są Wrota do piekieł w jej głowie, otwierające się, aby wypuszczać i wpuszczać demony oraz epatujące magiczną mocą. Zasadniczo nie taka powinna być królewna zgodnie z tym, co wyniosła z lektury ksiąg, zamknięta w swojej Twierdzy. Salianka, jako osoba z gruntu inteligentna, postanawia więc wykorzystać nadarzającą się okazję w postaci księcia-wybawiciela i ucieka razem z nich do przyległych krain, zażyć wolności i przygody w takiej formie, w jakiej obiecywały ją książki, bajki i podania.
Szybko jednak ma dość, przekonując się, że życie księżniczki nie jest specjalnie rozrywkowe, książęta są pyszałkowaci i nieciekawi, a wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Porzuca więc bajkowe wyobrażenia, wraca do domu i sięga po władzę. Zdobywa swoją pozycję jako Pierwsza Rady, Pani Twierdzy i bezwzględna czarownica, podbijająca armią łupieżców sąsiednie krainy. Zasadniczy problem Salianki polega jednak na tym, że tak jak nie jest ona bajkową księżniczką o niebieskich oczach, rzucającą z murów haftowane chusteczki cnym rycerzom, nie jest bezwzględną wiedźmą, jaką ją malują. Żadna z bajkowych ról nie pasuje do prawdziwej Salianki, którą coraz trudniej znaleźć w wyobrażeniach na jej temat. Walcząc z projekcjami innych, królewna szuka własnej tożsamości i sposobu na przetrwanie w świecie, który z dziwną konsekwencją osadza ją w roli tej złej. Przy okazji knuje, pozbywa się złudzeń, walczy o szacunek, pomaga tym, których powinna ciemiężyć na tyle dyskretnie, by nie zniszczyło to jej reputacji, spiskuje z demonami i poznaje tajemnice swojej przypadłości.
Oba tomy Wrót są najlepszymi książkami Wójtowicz. Warto było przeczytać Załatwiaczkę i Podatek, żeby poznać autorkę i Wrota. Uwielbiam w tych książkach absolutnie wszystko – Saliankę i jej wzrastającą ze strony na stronę wszechmoc, fabułę, którą osadza egzorcystów w roli źródła zła wszelkiego (przynajmniej w pierwszym tomie, bo w drugim wszystko się komplikuje), determinacją z jaką rozsadzony zostaje wątek miłosny (w obu tomach), rozwój postaci Salianki jako coraz bardziej zdeterminowanej kobiety, która umie zadbać o swoje, przy czym widzimy jak się nią staje i za pomocą jakich środków się to dzieje, i że makijaż ma w tym udział, podobnie jak piekielne moce i zdolność do lewitacji toporów. Świetne są nawet postaci poboczne, Jala jako jedyna zaufana członkini Rady, demon-mózgojadek w roli posłańca i seksowny wilkołak w roli opiekuna królewny i jej (nominalnie) faworyta. Pomimo humorystycznego wydźwięku Wrota nie uciekają od cięższych tematów, jak kwestie propagandy, fanatyzmu, powojennych strat, politycznych machlojek. Oczywiście przedstawiają je w uładzonej formie, ale pojawiające się w drugim tomie egzystencjalne lęki Salianki nie pozostają bez echa w emocjach czytelniczki. Wrota dochodzą do poziomu Opowieści z Wilżyńskiej Doliny, a to znaczący komplement, biorąc pod uwagę, że babcia Jagódka stanowi szczyt możliwości polskiej fantastyki. Niecierpliwie czekam na trzeci tom, aby dowiedzieć się, jak Salianka porodziła sobie z kolejnymi problemami, jakie piętrzy przed nią niesprawiedliwie i upierdliwie życie.
February 16, 2019
Not as great as part one. Though, the biggest downside of this part is the length of the volume :( However, a big plus for more interesting characters, the return of the king and his knights, general chaos in the emotions of each new paranormal ... And there is so much comedy here that although I do not read books without the story of romance I did not even notice the lack of it :D I will remember how Salianka talks with people of the opposite sex forever xD Best random book I've picked up ever!
January 23, 2012
Ciekawa i przyjemna opowieść. Przede wszystkim przyjemna - nie jest, ani raczej nie miałaby to być książka przełomowa czy zapierająca dech w piersiach, pełna zwrotów akcji. Nie, Wrota 2 czyta się po prostu miło, szybko i przyjemnie. Nie daję 5/5 bo czasem mam wrażenie można było coś lepiej podkręcić - ale to w sumie tylko tyle. Dostałam to czego oczekiwałam - dziękuję :)
February 13, 2013
I LOVED it. But my rating is the lowest possible because of the ending! It is not an ending, it is total disrespect! (of the author towards her readers)
I will never by another book by Milena Wójtowicz.
I will never by another book by Milena Wójtowicz.
November 7, 2014
Naprawde swieta zabawa. Kompetentnie napisana, z humorem, napieciem, no wszystkim czego potrzeba oprocz... Trzeciej czesci. Gdzie jest trzecia czesc???!!!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews