祖訓

祖訓 #4

by 雨久花

Genres: China

320 pages

First published August 27, 2014

About the author

Associated Names:
* 雨久花 (Chinese Profile)
* อวี่จิ่วฮวา (Thai Profile)

Reviews

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

Review 18.4/2562
เรื่อง : ยอดญิงเทพสมุนไพร (5เล่มจบ)
ผู้แต่ง : อวี่จิ่วฮวา
ผู้แปล : เม่นน้อย
เล่ม4 พิมพ์ครั้งที่ 1 : พฤษภาคม 2562

โปรยปกเล่ม4 :
ทันทีที่ชาติกำเนิดของหลี่เมิ่งซีถูกเปิดเผย...
คฤหาสน์สกุลเซียวพลันบังเกิดโกลาหลขึ้น

คนกำลังจะถูกหย่า แทนที่จะเศร้า นางกลับยินดีที่มีทางให้ตนเองได้เดินออกจากที่นี่
ทว่าเพียงคำว่า ‘หย่า’ ถูกเอ่ยออกมา เซียวจวิ้นกลับไม่ยอมให้นางได้สมหวัง
เขายอมขัดคำสั่งของผู้ใหญ่ ยอมไม่เป็นประมุขสกุลเซียว แต่จะไม่ยอมหย่ากับหลี่เมิ่งซี
กระทั่งยอมให้ตนเองถูกลงโทษจนมีอาการป่วยเรื้อรัง ได้แต่นอนซมตรอมตรมใจอยู่บนเตียง
ไม่มีใครไม่ประจักษ์ในความรักของเซียวจวิ้น แม้แต่จิตใจของหลี่เมิ่งซีเองยังหวั่นไหว

แต่ถึงจะหย่าไม่ได้ ใช่ว่ามารดาเขาจะให้นางได้อยู่อย่างสงบสุข
เมื่อลูกชายไม่หย่า หนทางเดียวที่จะขจัดเสี้ยนหนามนี้ไปได้คือลูกสะใภ้คนนี้ต้องตาย!

คำนำสำนักพิมพ์เล่ม4 :
ความลับเรื่องลูกอนุของหลี่เมิ่งซีก็ถูกเปิดเผย นางกำลังยินดีที่ตนเองจะได้หย่าสมปรารถนา และไปใช้ชีวิตในร้านยาอี๋ชุนซึ่งลูกน้องสร้างเรือนรอให้กลับไปอยู่แล้ว ทว่าสามีที่พักหลังเริ่มดูแลนางมากขึ้นยืนกรานปฏิเสธคำสั่งของบรรดาผู้ใหญ่ในเรือน ความดื้อรั้นของเซียวจวิ้นทำให้หลี่เมิ่งซีซาบซึ้งและทดท้อใจใจคราวเดียวกัน

เมื่อชาติกำเนิดของหลี่เมิ่งซีถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่อาจเคียงคู่กับเซียวจวิ้นได้มาร่วมติดตามกันค่ะว่าคนหนึ่งจะหย่า อีกคนไม่ยอมหย่า ท้ายที่สุดใครจะสมหวังหรือศึกความรักครั้งนี้จะมีแต่คนเจ็บปวด เชิญท่านนักอ่านพลิกหน้าต่อไปได้เลยค่ะ

สำนักพิมพ์แจ่มใส

เล่ม4 :
เซียวจวิ้นถูกหามกลับมารักษาที่เรือนเซียวเซียง ทุกคนกังวลกันหมด จือตงขอร้องให้หลี่เมิ่งซีไปดูอาการของเซียวจวิ้นเพราะกลัวว่าจะตายด้วยโรคบาดทะยักเหมือนบิดาตนเอง พอหลี่เมิ่งซีมาดูอาการตอนแรกคิดเพียงว่าแค่คุกเข่าไม่น่าเป็นอะไรโดยลืมนึกถึงแผลกรรไกรบาดมือที่เซียวจวิ้นได้รับตอนห้ามนางสาบานคำร้ายแรง หลี่เมิ่งซีจัดการบาดแผลที่มือให้เรียบร้อย และดูแลให้กินยาตอนแรกหงจูก็ไม่ยินยอมแต่จนใจที่สะใภ้รองสั่งหนักแน่นและกว่าจะรอหมอมาก็นานมาก และเขียนใบสั่งยาให้ไปต้มยามาประคบหัวเข่าเพื่อไม่ให้เกิดโรคเรื้อรังภายหลัง ภายหลังเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ตามมาจึงบอกว่าเพราะตนทำผิดพลาดบ่อยเลยโดนทำโทษประจำ เหล่าไท่จวินให้ใช้ยาได้ และพอท่านหมอมาตรวจดูก็บอกว่าไม่เป็นไรให้พักผ่อน ทำแผลดีแล้วถ้าช้ากว่านี้เป็นไข้ขนาดนี้อาจจะปัญญาอ่อนได้เพราะเคยเจอคนไข้ที่ไข้สูงไม่ลดเช่นกัน และก็ดูใบสั่งยาบอกว่าเป็นยาดี ขอเอาไปใช้บ้างได้หรือไม่ตามหามานานยังไม่เคยเห็นเลยทีเดียว เมื่อเหล่าไท่จวินฟังก็คิดถึงคำพูดของจิ้งอวิ๋นต้าซือที่บอกว่าหลี่เมิ่งซีเป็นผู้อุปถัมภ์เซียวจวิ้นขึ้นมาอีก จึงอยากเก็บนางไว้ในคฤหาสน์ติดที่เป็นลูกอนุขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ ตอนนี้ก็ให้ดูแลเซียวจวิ้นไปก่อน พอถึงตอนที่เซียวจวิ้นใกล้จะฟื้น หลี่เมิ่งซีก็กำชับให้ดูแลเซียวจวิ้นให้ดี ส่วนตนเองจากไปที่เรือนปีกตะวันออก พอเซียวจวิ้นฟื้นขึ้นมาก็ถามหาหลี่เมิ่งซีแต่ทำยังไงนางก็ไม่ยอมมาพบบอกว่าเจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว ไม่มีวาสนาต่อกันก็ไม่ควรเจอกันอีก แต่เพราะถูกคนเรียกพบมากในที่สุดก็ต้องออกมา แต่ไม่แสดงความเคารพทั้งเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ และนายหญิงใหญ่ คิดว่าไหนๆก็จะหย่าแล้วก็จัดการให้ได้ก่อนที่เซียวจวิ้นจะฟื้นก็ไม่ได้ผล ตอนนี้พอเซียวจวิ้นฟื้นนางก็ยังอยากจะได้หนังสือหย่าอีก นายหญิงใหญ่อยากจะจัดการหลี่เมิ่งซีอยู่แล้วเลยคิดว่าจะจัดการไปเลย แต่เซียวจวิ้นกลัวว่าหลี่เมิ่งซีจะเป็นอะไรไปเลยพยายามจะเขียนหนังสือหย่า เหล่าไท่จวินก็เลยให้หลี่เมิ่งซีไปอยู่ที่อารามชิงซินก่อนชั่วคราวเพราะในใจนั้นอยากจะเก็บหลี่เมิ่งซีไว้ติดที่นางเป็นลูกอนุเท่านั้น เซียวจวิ้นนั้นรู้ดีว่าหลี่เมิ่งซีจะต้องลำบากแน่นอนก็พยายามจะเขียนหนังสือหย่าแต่ทำไม่ได้ พอหลี่เมิ่งซีไปก็ไม่ยอมกินน้ำและอาหารอีก กลายเป็นโรคใจ กินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกมา
ส่วนหลี่เมิ่งซีไปอยู่อารามชิงซินตอนแรกคิดว่าเหล่าไท่จวินรับปากให้อยู่ก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้เพราะทำตามคำสั่งเหล่าไท่จวิน แต่ที่ไหนได้นายหญิงใหญ่อยากให้นางตาย เปลี่ยนคนชุดใหญ่ สั่งให้โดนบ่าวไพร่กลั่นแกล้งทั้งเรื่องอาหารการกิน ถ้าเกิดเจ็บป่วยก็ไม่มีทางหาหมอมารักษามีแต่ตายสถานเดียว และยังโดนกักบริเวณไม่ยอมให้ใครเข้าและออกเด็ดขาดแจ้งข่าวไม่ได้เลยซักนิด ยังดีกับที่คุณชายสามเซียวอวิ้นมาทำให้ช่วยเหลือหลี่เมิ่งซีเอาไว้ได้
หลังจากหลายวันเซียวจวิ้นอาการยิ่งทรุดหนัก ใครก็ไม่อาจรักษาได้เพราะกินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด ในที่สุดนายท่านใหญ่ก็ลองไปขอร้องที่ร้านยาอี๋ชุน แต่หลงจู๊หลี่ดันไม่อยู่ เด็กในร้านได้รับคำสั่งจากจือชิวจึงเสียมารยาทกับนายท่านหลี่ ทำให้นายท่านหลี่ต้องคุกเข่าขอร้องอยู่หน้าร้านยาจนหลงจู๊หลี่กลับมา พอได้ยามาเซียวจวิ้นก็ยังไม่สามารถกินได้อีกอาเจียนออกมาหมด ทุกคนหมดหนทางในที่สุดเหล่าไท่จวินจึงบอกกับเซียวจวิ้นว่าตกลงยอมให้หลี่เมิ่งซีอยู่ที่สกุลเซียวไม่ต้องหย่า ประมุขสกุลไม่เป็นก็ได้ แล้วไปขอร้องหลี่เมิ่งซีด้วยตนเอง
หลี่เมิ่งซีกับเหล่าไท่จวินตกลงกัน ทั้งสองเป็นคนเก่งคนฉลาดทั้งคู่ต่างใช้ประโยชน์จากกัน เหล่าไท่จวินทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของสกุลและคำพูดของจิ้งอวิ๋นต้าซือจึงเชื่อว่าหลี่เมิ่งซีคือผู้อุปถัมภ์สกุลเซียว ติดที่ฐานะลูกอนุแต่กลับอยากให้หลี่เมิ่งซีอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียว ส่วนหลี่เมิ่งซีเพื่อความปลอดภัยตอนอยู่ในคฤหาสน์ก็ประจบเอาใจเหล่าไท่จวิน ในที่สุดทั้งสองก็ตกลงกันให้หลี่เมิ่งซีกลับไปดูแลเซียวจวิ้น บอกว่ามีเพียงเซียวจวิ้นที่เขียนหนังสือหย่าได้คนอื่นจะไม่ยุมีใครบังคับได้ ส่วนหลี่เมิ่งซีบอกว่าวันใดที่ออกจากสกุลเซียวขอให้ตนสามารถพาจือตง จือซย่าไปด้วยได้
พอหลี่เมิ่งซีมาดูแลเซียวจวิ้น เรียกแทนตนเองว่าข้าภรรยา เซียวจวิ้นก็รู้สึกว่าช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่มีความสุขที่สุดเหมือนช่วงเพิ่งแต่งงานแต่พอจะขอคำสัญญาจากหลี่เมิ่งซีนางก็จะเปลี่ยนเรื่องไปทุกครั้ง
ส่วนนายหญิงใหญ่ยังไม่ละความพยายาม ความเกลียดที่มีต่อหลี่เมิ่งซีฝังรากลึก คิดแต่จะกำจัดนางให้ตายให้ได้ ให้สาวใช้หาทางซื้อตัวจางอี๋เหนียงหรือหงอวี้เอาไว้เพื่อใช้ประโยชน์
หลี่เมิ่งซีนั้นหลังจากที่เซียวจวิ้นหายดีก็ดูแลนางอย่างดี แต่นางก็ยังรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยควรรีบหาทางออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวได้แล้ว และร้านยาอี๋ชุนก็ขาดยาหลายตัวที่นางต้องปรุงเอง หลังจากครั้งนั้นตอนที่เซียวจวิ้นป่วยแล้วนางจะออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่สนใจหนังสือหย่าตอนนี้ไปที่ไหนมีแต่คนติดตา���มากมาย จึงคิดแผนการขอออกไปเที่ยวนอกคฤหาสน์โดยตรงจากนั้นวางแผนลักพาตัวเองระหว่างทาง แผนการรัดกุม เพียงแต่ไม่คิดว่าเซียวจวิ้นที่ออกไปธุระข้างนอกจะมารอกลางทางเพราะในใจอยากไปท่องเที่ยวผ่อนคลายกับหลี่เมิ่งซีอยู่แล้ว แผนการเปลี่ยนไม่ได้ แถมยังยกเลิกไม่ได้อีก พอกลุ่มคนชุดดำบุกมา เซียวจวิ้นจึงต่อสู้และปกป้องหลี่เมิ่งซีสุดชีวิต ทำให้ถูกแทงได้รับบาดเจ็บ หลี่เมิ่งซีตกใจอย่างมากสั่งให้ไปร้านยาอี๋ชุนทันที และตอนนั้นรัชทายาทก็มาหาเซียนปรุงยาด้วยเรื่องของไทเฮาที่ทรงพระประชวน ทำให้หลี่เมิ่งซีนึกได้ที่เคยให้เครื่องหอมที่ปรุงจากหงซินเจียวแก่รัชทายาท และก็ไม่อาจให้รัชทายาทเห็นตนได้ มีแต่ต้องปิดบังใบหน้าด้วยหมวกคลุมหน้า เซียวจวิ้นเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจเพราะรัชทายาทจ้องมองแต่ซีเอ๋อร์ของตน มีหึงหวงด้วยนะ
กลับถึงคฤหาสน์นายหญิงใหญ่ก็คิดจะลงโทษหลี่เมิ่งซีเพราะคิดว่าเป็นตัวการให้เซียวจวิ้นได้รับบาดเจ็บ ยิ่งเกลียดนางเข้าไปใหญ่ แต่เซียวจวิ้นกลับขอรับโทษเองเพราะบอกว่าตอนลงใต้มีศัตรูลอบทำร้าย ทำให้ทุกคนทำอะไรไม่ได้ นายหญิงใหญ่ทนจนจะทนไม่ไหวแล้ว อยากจะกำจัดหลี่เมิ่งซีไปให้พ้นๆ คิดว่าถ้าหลี่เมิ่งซีตายเซียวจวิ้นคงจะคิดได้
แผนการเกิดขึ้นโดยจากอี๋เหนียงวางแผนกับสาวใช้พอดีเซียวผิงบุตรสาวมาแอบได้ยิน นางไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็พอรู้ว่าอี๋เหนียงอยากให้มารดาตาย นางชอบมารดามาก มารดาใจดีแต่ความที่เป็นเด็กทำอะไรไม่ได้ ไม่กล้าบอกเพราะกลัวว่าถ้าบอกอี๋เหนียงจะต้องตาย สุดท้ายหลี่เมิ่งซีสังเกตเห็นจึงใช้แผนซ้อนแผนแกล้งตายเพื่อจะได้ออกจากคฤหาสน์ แต่ไม่มีใครรู้ยิ่งเซียวจวิ้นกลับมาทันได้ยินเซียวผิงบอก เข้าไปหาหลี่เมิ่งซียากำลังออกฤทธิ์พอดี เห็นนางตายในอ้อมอก คำสั่งเสียสุดท้ายคือฝังนางใว้ที่เขาลู่ติ่ง เพื่อให้ไดเห็นขุนเขาและสายน้ำ และพาจือซย่า จือตงออกจากคฤหาสน์ไปด้วย
เซียวจวิ้นไม่เชื่อว่าหลี่เมิ่งซีตาย คุกเข่าหน้าร้านยาอี๋ชุนถึงสี่วันขอพบเซียนปรุงยาใครพูดยังไงก็ไม่ฟัง จนสุดท้ายมีกลุ่มคนชุดดำจะมาชิงหลี่เมิ่งซี สุดท้ายจึงยอมกลับคฤหาสน์สกุลเซียว พอกลับมา เหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ แต่ละคนจะให้จัดพิธีศพหลี่เมิ่งซีแบบอนุภรรยา เซียวจวิ้นไม่ยินยอม ทะเลาะกับที่บ้าน อยู่ร่วมเตียง ตายร่วมหลุม ไม่ขอเป็นประมุขสกุล ไม่อย่างนั้นก็จะฆ่าตัวตายตามหลี่เมิ่งซีไป ทุกคนเห็นความรักของเซียวจวิ้นที่มีต่อหลี่เมิ่งซี ส่วนเซียวจวิ้นสุดจะผิดหวังต่อครอบครัว จะจัดการสอบสวนทุกคนที่เกี่ยวข้องล้วนโดนฆ่าปิดปากหมด ทำให้หมดใจไปกับสกุลเซียวทันที มีแต่ความเห็นแก่ตัว และได้เห็นเนื้อแท้ในใจคนทำให้หมดใจกับสกุลเซียว ตัวสินใจจะพาหลี่เมิ่งซี และจือซย่า จือตงออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวไปเอง ละทิ้งสกุลเซียวไปเลย พอดีจือชิวมาบอกว่ามียาที่ได้จากเซียนปรุงยาที่ทราบเรื่องจึงมอบให้ ในที่สุดหลี่เมิ่งซีก็ฟื้น แต่ก็ยังอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวเหมือนเดิม แผนการผิดพลาดเพราะคาดไม่ถึงความรักที่เซียวจวิ้นมีให้กับตนเอง แต่ยังไงนางก็ไม่มีวาสนากับเซียวจวิ้นไม่มีความคิดที่จะอยู่แบบสามภรรยาสี่อนุ ทั้งยังคำสอนบรรพบุรุษที่ไม่อาจก้าวข้าม ทำให้เป็นครั้งแรกที่นางนึกเกลียดคำสอนบรรพบุรุษสกุลเซียวยิ่งนัก ทั้งหลี่เมิ่งซีคิดจะไปสารภาพความจริงกับเซียวจวิ้นว่าตนคือเซียนปรุงยา แต่โดนสาวใช้ข้างกายทั้งหลายขัดขวางและบอกว่ารัชทายาทก็สงสัยเช่นกัน แต่ที่ไม่เปิดโปงเพราะกลัวว่าร้านยาอี๋ชุนจะเกิดผิดใจกับสกุลเซียวช่วงนี้ต้องระวังอย่างมากเพราะไทเฮาทรงพระประชวน เยียนอ๋องก็คอยจับตามองอยู่ ทำให้ในที่สุดหลี่เมิ่งซีก็ไม่ได้เปิดเผยความจริง
นายหญิงใหญ่ยังไม่ละความพยายามอยากให้จางซิ่วเป็นอนุของเซียวจวิ้น ถึงแม้เซียวจวิ้นจะไม่ยอมเป็นประมุขสกุลแต่ถ้าได้บุตรชายที่เกิดจากจางซิ่วก็ยังดี ท่านป้าชุยยิ่งเห็นด้วยเข้าไปอีก จางซิ่วนั้นละเมอเพ้อพกมานานมีหรือจะเปลี่ยนใจ ขอเป็นพี่ชายนางยอมเป็นอนุได้ อีกไม่นานพี่ชายย่อมเปลี่ยนใจกลับมาหานางแน่นอน คือแบบหลงตัวเอง หลอกตัวเองที่สุดแล้วละเมอสุดๆ จางซิ่วนี่หลอกตัวเอง หลงตัวเอง งมงาย คลั่งรักมากที่สุด
เหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ ตามเซียวจวิ้นกับหลี่เมิ่งซีมาพบเพื่อจะบอกว่าให้รับจางซิ่วเป็นอนุ หลี่เมิ่งซีทั้งที่ไม่ชอบแต่ก็ขัดธรรมเนียมไม่ได้ ตอบตกลง เซียวจวิ้นเห็นอย่างนั้นก็คิดว่าซีเอ๋อร์ไม่หึงหวงตน แปลว่าไม่มีตนในใจเลย เมื่อก่อนใช้วิธีผิดไปที่แกล้งทำเป็นชอบอีกคนเพื่อเรียกร้องความสนใจ ตนจะไม่ทำอย่างนั้นอีก จึงเป็นคนปฏิเสธเอง ทั้งยังสาบานร้ายแรงว่าชาตินี้จะไม่รับอนุภรรยาอีกเพราะเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะอนุในเรือนหลังก่อให้เกิดความวุ่นวายมากมาย หลี่เมิ่งซีเห็นดังนั้นก็เริ่มเปิดใจให้เซียวจวิ้น นางไม่รู้ว่าเซียวจวิ้นรู้ความปรารถนาของนางที่อยากอยู่เป็นคู่ผัวเมียเดียวตลอดชีวิต เซียวจวิ้นก็จะทำให้นางสมปรารถนาเอง สุดท้ายเซียวจวิ้นก็ถูกลงโทษอีกจนได้ เล่มนี้คนที่รับบทหนักเพราะสกุลไม่ใช่ใครอื่นคือเซียวจวิ้นนี่เอง เมื่อเห็นว่าสกุลที่สูงส่งที่แท้ก็มีแต่ผลประโยชน์ ตนเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น พอกลับจวนหลี่เมิ่งซีที่เริ่มมองเซียวจวิ้นก็ไปช่วยดูแลเช็ดหน้าให้ ทำให้มีอารมณ์อ่อนไหว ในที่สุดก็ได้อย่ใกล้ชิดกันซักที ดันมาโดนขัดจังหวะเพราะจางซิ่วมา นางขอพูดกับเซียวจวิ้นตามลำพัง สุดท้ายเซียวจวิ้นก็บอกว่าไม่เคยรัก ทำให้จางซิ่วในที่สุดก็รู้ตัวจากรักจึงเปลี่ยนเป็นแค้น
เกิดอุทกภัยทางตอนใต้ ในราชสำนักวุ่นวาย ทั้งยังเกิดคำทำนายโหรหลวง ตอนแรกจะให้สละอัครเสนาบดีเพื่อบ้านเมือง ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของเยียนอ๋อง ราชสำนักแบ่งเป็นสองฝ่าย รัชทายาทไปทำพิธีบวงสรวงสวรรค์แทนฮ่องเต้ แต่หลังจากนั้นยังเกิดโรคระบาดทางตอนใต้ ทางตอนเหนือข้าศึกรุกรานกองทัพพ่ายศึก เกิดดาวหาง ทำให้มีข่าวลือมากมายให้ปลดรัชทายาท ฮ่องเต้กลัดกลุ้ม สุดท้ายไปวัดจิ้งอวิ๋นเป็นการส่วนตัว ทำให้ออกราชโองการงดงานรื่นเริงสามเดือน นิรโทษนักโทษเป็นการสร้างกุศล ให้รัชทายาทร่วมกับเซียนปรุงยาแก้ไขโรคระบาดทางใต้เพื่อสร้างความดีความชอบ และคนของรัชทายาทก็สืบรู้มาว่าที่แพ้ศึกทางเหนือเพราะมีไส้ศึก ตอนนี้มีทางเดียวคือหาตัวเซียนปรุงยาให้พบและยับยั้งโรคระบาดทางให้ได้ซึ่งหลี่จั้นรู้แล้วว่าใครคือเซียนปรุงยา

หลังอ่านเล่ม4 :
เซียวจวิ้นรู้แล้วว่าชีวิตนี้หลี่เมิ่งซีคือภรรยารัก จึงทำทุกอย่างเพื่อนาง ยอมสละแม้แต่ตำแหน่งประมุขสกุลเซียว แต่คนอื่นจะยอมเหมือนเซียวจวิ้นที่ไหน ยังคิดว่าถ้าไม่มีหลี่เมิ่งซี เซียวจวิ้นก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม การกระทำต่างๆเพื่อหลี่เมิ่งซีในครั้งนี้เป็นบทพิสูนจ์ความรัก และความจริงใจที่ใครก็ไม่อาจขัดขวางได้ เหลือเพียงหลี่เมิ่งซีที่จะยอมเปิดใจให้เซียวจวิ้นได้หรือไม่ เพราะตลอดมานางคิดเสมอว่าถึงจะมีความรักมากเพียงใด สุดท้ายก็ไม่อาจผ่าฝืนคำสอนของบรรพบุรุษได้ และความคิดของนางที่เห็นคนเท่าเทียมกัน กับบุรุษเป็นใหญ่ทั้งยังมีสามภรรยาสี่อนุจะไปด้วยกันได้อย่างไร ความลับเซียนปรุงยาจะรักษาได้นานขนาดไหน ต้องตามอ่านในเล่มจบ

[Kittenlittle · Rating 3 out of 5]

เหนื่อยค่ะ จริงๆ รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่เล่มก่อนละ เหลืออีกเล่มนึง หวังว่าจะดีขึ้นนะ

[Ning · Rating 3 out of 5]

วนๆ อืดๆ อืดๆ วนๆ

กว่าจะได้ออกจากบ้าน อ่านแล้วเพลีย

[Fonfoniny · Rating 3 out of 5]

ยอดหญิงเทพสมุนไพร 4

เซียวจวิ้นควรทำประกันชีวิตจริงๆ เดี๋ยวป่วย เดี๋ยวบาดเจ็บ เป็นพระเอกที่อาภัพที่สุดของนักเขียนคนนี้แล้วมั้ง
แก่นของเรื่องนี้จริงๆเราว่าอยู่ที่ การที่ผู้ใหญ่เอาคำว่า "กตัญญู" มาบังคับลูกหลานให้ทำตามที่สั่ง เถียงพ่อแม่ไม่ได้ ไม่มีพ่อแม่ที่ผิด มีแต่ลูกที่อกตัญญู พ่อแม่จะพูดจาทำร้ายจิตใจลูกยังไงก็ได้ ลูกห้ามโกรธห้ามเกลียด พระเอกเลยเป็นคนที่น่าสงสารโดนค่านิยมสมัยนั้นกดหัวไว้

สำหรับเรา เราว่าลูกมีสิทธิทุกประการที่จะโกรธพ่อแม่ได้ พ่อแม่เสียใจได้ ลูกก็เสียใจได้เหมือนกัน ลูกก็มีความรู้สึก เป็นมนุษย์คนหนึ่ง มีความต้องการของตัวเอง มีความคิดของตัวเอง แต่พระเอกเรื่องนี้ไม่มีสิทธิเลยสักอย่าง อนุแต่ละคนก็เป็นคนที่แม่แต่งเข้ามาให้ ภรรยาก็เป็นคนที่ปู่หมั้นไว้ให้ จะดีกับเมียตัวเองก็ไม่ได้เพราะแม่จะน้อยใจ จุดนี้สงสารเซียวจวิ้นมากๆที่เกิดมาในบ้านประสาทแดกเเบบนี้

อีกจุดหนึ่งของนักเขียนคนนี้คือ มักจะไม่เน้นเรื่องในบ้านนางเอก กล่าวถึงผ่านๆไม่กี่บรรทัด พ่อแม่พี่น้องญาติฝ่ายนางเอกแทบไม่เคยปรากฎในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ยอดหญิงหมอเทวดา ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม มีบทน้องชายนิดหน่อย รวมถึงเรื่องนี้ เราชอบนักเขียนคนนี้นะ มันน้ำเน่า อ่านไปบ่นไปแต่ก็น่าติดตาม อยากอ่านเรื่องอื่นที่เป็นการไฝว้กันในบ้านนางเอกบ้าง หรือเรื่องที่ครอบครัวฝ่ายนางเอกมีบทบาทมากกว่านี้

[Hammu · Rating 2 out of 5]

เล่มนี้ช่วงต้นเหมือนจะยืด แต่ตอนปลายเรื่องกลับรวบรัด เริ่มเอาเรื่องการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อเรื่อยๆ จากตอนแรกที่เกริ่นมาเหมือนไม่ใช่เนื้อหาสาระสำคัญของเรื่อง แต่ก็พยายามโยงให้เข้ามาเกี่ยวจนได้ในท้ายที่สุด

ส่วนนางเอกก็ยังคงเพียนพยายามจะหาทางออกจากคฤหาสน์จนทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปทั่ว ทั้งๆ ที่ถ้าคิดนิดนึงก็จะรู้ถึงผลดีผลเสียแล้ว แต่ตัวเองกลับไม่สนใจอะไร คิดแต่ตัวเองเป็นหลัก แล้วมาสำนึกเสียใจภายหลัง

เนื้องเรื่องก็ยังลูปเดิมๆ เพิ่มเติมคือ ยิ่งอ่านยิ่งทำให้รู้สึกไม่ชอบนางเอกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

[4e3a · Rating 3 out of 5]

รีวิวเล่ม 4

เล่มนี้เหมือนพายเรือในอ่าง บาดเจ็บป่วย>หย่า>ไม่ให้หย่า>หนี>ไม่ให้หนี>บาดเจ็บ แล้วก็วนลูปไปมา อิพอ.พอตื่นรู้ปุ๊บก็ดื้องมงาย ทั้งๆที่รู้ว่าตระกูลตัวเองเลวก็ดันทุรังเนาะ จะให้นอ.อยู่กะตัวเองอยู่ได้ อิตระกูลเซียวก็เห็นแก่ตัว เป็นตระกูลที่ฟอนเฟะมากรวบรวมแต่คนเลว มีที่ดีหน่อยไม่กี่คน เป็นครอบครัวที่โคตรToxic เลย อิย่านี่ตัวดีเลยเห็นแก่ตัวสุดๆ บ้าอำนาจด้วย สนใจแต่อำนาจตระกูลตัวเอง ชีวิตคนอื่นชั่งมัน ส่วนอิแม่ก็ประสาทแดกจะยัดเยียดหลานตัวเองให้เป็นเมียลูกชายแบบไม่ลืมหูลืมตา ทำทุกวิถีทางฆ่าคนรัวๆเลย ฝังใจอะไรขนาดนั้นว่ะ โคตรอยากให้ตระกูลนี้ล่มสลายเลย ส่วนอิน้องมโนในที่สุดก็โดนพอ.ตอกหน้าจนตื่นรู้สักที เลยเลิกเพ้อเจ้อหันมาแค้นแทน ดีๆๆเชียร์ให้ทำให้อิตระกูลเซียวล่มจมเลยดีๆ สุดท้ายนี้ก็ยังยืนยันนอนยันว่าหลี่เมิ่งซีหนีไป๊

[Nessy Bunny · Rating 3 out of 5]

เห็นแก่ตัวมันทั้งตระกูล! จะทำร้ายพระเอกชั้นไปถึงหนายยยยยย! คนจะตายอยู่แล้ว ขอตายร่วมโรงยังไม่ยอมให้ ตกลงจะเอายังไง
ดื้อรั้นได้น่ารังเกียจจริงเชียว!
นางเอกก็เป็นอะไรที่น่าขัดใจมาก ด่านางเลยได้มั้ย เสียสถาบัน! หัวแข็ง! ใจดำ รวมๆแล้วไม่เข้าใจด้วยช้ำว่าอะไรทำให้เชียวจวินรักนางได้มากมายจนจะเป็นจะตายขนาดนี้
ดูจะรักง่าย และรักเข้ากระดูกทั้งๆที่ฉันไม่ได้รู้สึกถึงความน่ารักน่าใคร่ของนางเอกคนนี้เลย ยิ่งมาเล่ม 4 ยิ่งไม่ชอบนาง
จะทำอะไรก็ไม่ทำให้สุด พระเอกจะตายอยู่แล้วก็คิดแต่จะหย่า จะหย่า อยู่นั่น ทำอะไรไม่เคยอธิบายให้เขาเข้าใจ แล้วจะมาเรียกร้องอะไรอีก น่าหมั่นไส้จริงๆพับผ่าสิ! 😒😒😒

[M · Rating 3 out of 5]

ทั้งเล่มไม่มีไรเลยอีกแล้ว
นางเอกจะหนี หนีไม่รอด พระเอกป่วย นางเอกมาพยาบาล เสร็จจะหนีใหม่ พระเอกยื้อหนักมากกกกก หนีไม่รอด พระเอกป่วย นางเอกพยาบาล นางเอกหนี พระเอกยื้อออ ฝืนทุกกฎระเบียบตระกูล โดนลงโทษ ป่วย 5555555 อห!

นี่ปมแม่ผัวลูกสะใภ้เยอะจนได้แต่คิดแล้วก็สงสัย คนแต่งมีปัญหากะแม่ผัวป่าว

ท้ายๆ คือพลิกคร่าวๆ ละ มีเรื่องชิงตำแหน่งรัชทายาทโผล่มาอีก ที่ตามหาเซียนปรุงยาก็หาไปซิ แต่เล่มหน้าต้องเฉลยละ เล่มจบ ดีนะมีแค่ 5 เล่ม ไม่ยื้อไปเจ็ด ดว่าเนื้อหาไม่มีแล้วอ่ะ พระเอกจะป่วยบ่อยบาดเจ็บบ่อยเบอร์นี้ก็ไม่ได้

แต่ลุ้นอยู่นะช่วงนางเอกหนี ถึงจะหนีไม่ได้ซักรอบก็เหอะ

[Rintea W · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เซียวจวิ้นทุ่มสุดตัว ทำทุกอย่างให้ได้อยู่กับหลี่เมิ่งซีภรรยารัก (ที่เขาไม่รักตอบ)
คืออ่านไปก็น่าสงสารนะ บทจะคลั่งรักก็สุดกู่ บทจะงี่เง่าในเล่มแรกๆก็อย่างกับคนละคน
สกุลเซียวคือหาคนดีไม่ได้เลย ไม่มีใครมีคุณธรรมสักคน😠 อะไรมันจะสุดขั้วขนาดนี้ อย่างกับดูหนังน้ำเน่ายุคเก่า ญาติผู้น้องก็เว่อร์ แม่ก็ไม่มีเหตุผล เห็นแก่ตัวกันหมด😑🙄
เอาเหอะ อ่านๆไปสงสารพระเอก ไม่ยุให้หย่าก็ได้ แต่พี่ช่วยแสดงความสามารถปกป้องภรรยาให้ดีๆหน่อยแล้วกัน เล่นป่วยบอกเหลือเกิน🥶

[Natcha Sittichaikan · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วน้ำตาไหลลล นี่มันตระกูลอะไรกันเนี่ยยยย ออกยากออกเย็นเหลือเกินนนน ค้างมากกกกก เล่มนี้เราอ่านแล้วร้องไห้เลยตอนพระเอกขอให้ฝังศพตัวเองคู่กับนางเอกบนเขา เฮ้ออออ ลำคาณอีแม่พระเอกจัง น่าลำใยกว่าแม่พระเอกเรื่องยอดหญิงหมอเทวดาอีก

[Pan · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้แทบจะมีแต่เรื่องพระเอกที่ต้องคอยยอมทุกคนในครอบครัว ทั้งท่านย่า ท่านแม่ ท่านพ่อ โอ๊ย อ่านแล้วอึดอัดมากมาย จะไม่มีปากเสียงอะไรขนาดนั้น พวกคนแก่ๆทั่งหลายก็ไม่มีเหตุผลซะจริง ���ล่มนี้แทบจะข้ามๆไปซะครึ่งนึง

[Giyongchy · Rating 2 out of 5]

เป็นเล่มที่เหมือนเรือวนในอ่าง เนื้อเรื่องไม่ไปไหนซักที ตัวละครก็อยู่กับปัญหาเดิม ป่วยเหมือนเดิม สามารถอ่านเล่ม 3 แล้วข้ามไปเล่ม 5 ได้เลยนะเนี่ย

[Saicharot · Rating 3 out of 5]

ในที่สุดก็ได้ออกจากบ้านสามีซักทีเว้ยยยย ร่ำไรมานาน 😂😂😂

[Ferby · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ อืด ๆ ยืด ๆ เหมือนถ่วงเวลา ไม่มีอะไรใหม่เลย มุขเดิม ๆ ทั้งเล่มเลย