Το λιμάνι των χαμένων γυναικών

by Νάγια Δαλακούρα

Μπουένος Άιρες, 1912.

Η Ρόζα φτάνει στο μεγάλο πόρτο της Νότιας Αμερικής έχοντας επάνω της ακόμα το άρωμα της Σικελίας. Μια μετανάστρια ανάμεσα σε χιλιάδες, που ονειρεύεται μονάχα να στεριώσει, μα αγνοεί ότι η ευτυχία βιάζεται να πετάξει μακριά.

Ο Λουίς, νταής του ισπανικού γκέτο, με ρίζες ανδαλουσιανές, ζει στον υπόκοσμο του λιμανιού και δεν ονειρεύεται ποτέ. Ξέρει ότι εκείνο το λιμάνι θα έχει στέμμα του πάντα τη θλίψη.

Από τη γη της Αίτνας έως τη Γη του Πυρός οι δυο θα βυθιστούν σε ένα περιπετειώδες ταξίδι προσπαθώντας να χορέψουν έξω από τη σκιά τους. Με φόντο τον κόσμο των θρύλων και των ιθαγενών, όπου ο έρωτας και η μαγεία ορίζουν τη μοίρα των ανθρώπων, θα αγωνιστούν σκληρά για ένα κομμάτι ευτυχίας.

Genres: Romance

456 pages, Paperback

First published March 1, 2019

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Ειλικρινά, χαίρομαι πάρα πολύ όταν εμφανίζονται νέοι, δημιουργικοί συγγραφείς, οι οποίοι έχουν να προσφέρουν κάτι το διαφορετικό. Όταν οι λογοτεχνικές τους προτάσεις δεν είναι τόσο συνηθισμένες, αλλά αντίθετα τολμάνε να σπάσουν τα στερεοτυπικά, ίσως και τα πιο εμπορικά, καλούπια της εποχής μας, θυμίζοντάς μας πως η λογοτεχνία μπορεί να είναι και... αλλιώς. Μια τέτοια, χαρακτηριστική περίπτωση, θα έλεγα πως είναι και αυτή της Νάγιας Δαλακούρα, το πρώτο βιβλίο της οποίας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Αυτό το πρώτο μυθιστόρημα της κυρίας Δαλακούρα πραγματεύεται την ιστορία δύο ανθρώπων, που αν και προέρχονται από ολότελα διαφορετικούς κόσμους, οι ζωές τους έμελλε ν' ανταμώσουν, και να μπλεχτούν, με τρόπο απροσδόκητο που θα αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο τους, αλλά και την κοσμοθεωρία τους. Εκείνη μετανάστρια από την Ιταλία, φτάνει στη Νότια Αμερική αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Εκείνος κομμάτι του υποκόσμου του Μπουένος Άιρες, μέλος του γκέτο του λιμανιού που αποτελεί σπίτι και φυλακή του. Η Ρόζα και ο Λουίς, δυο άνθρωποι καμωμένοι από διαφορετικά "υλικά", μα με κοινές ελπίδες να φωλιάζουν στο βάθος της καρδιάς τους, ακόμα κι αν δεν τις εξομολογούνται σε κανέναν.

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αργεντινή των αρχών του 20ου αιώνα και είναι απόλυτα εμφανές πως η συγγραφέας έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος του χρόνου της προκειμένου να μελετήσει την εποχή, τόσο ιστορικά και ηθογραφικά, όσο και εθνογραφικά. Όλα αυτά τα στοιχεία τα αξιοποιεί στον μέγιστο βαθμό και τα εντάσσει στην αφήγησή της ταξιδεύοντάς μας σε αλλοτινές εποχές και τόπους φέρνοντάς μας σε επαφή μαζί τους σε όλα τα επίπεδα. Περιγραφική και γλαφυρή, αλλά όχι φλύαρη και κουραστική, η αφήγηση των εκάστοτε γεγονότων μας μεταφέρει στην καρδιά μιας γοητευτικής χώρας σε μια κρίσιμη γι' αυτήν περίοδο, που παρά τις όποιες απειλητικές της νότες, παραμένει ερωτικά μυστηριώδης.

Φυσικά, όπως κάθε ιστορία, έτσι και η συγκεκριμένη έχει έναν κεντρικό άξονα που δεν είναι άλλος από τον ιδιότυπο έρωτα ανάμεσα στους Ρόζα και Λούις. Όμως, όλα όσα περιστρέφονται γύρω από αυτόν, σχετίζονται και με άλλα πράγματα, πέραν του έρωτα, που ίσως και να είναι πιο σημαντικά και ουσιαστικά. Το ζήτημα του μεταναστευτικού κινήματος της εποχής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, η κοινωνική δομή της χώρας, το πως αυτή διαμορφώθηκε, από τι και ποιους επηρεάστηκε και πως εξελίχθηκε με το πέρασμα των χρόνων, οι δυσκολίες με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωποι οι μεν μετανάστες και οι δε ντόπιοι σε μια εποχή όπου το κλίμα έβραζα και υπήρχε μια ευρύτερη κοινωνικοπολιτική αστάθεια, είναι μόνο ορισμένα από αυτά.

Συνοπτικά, θα λέγαμε πως "Το λιμάνι των χαμένων γυναικών" είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που μας συστήνει μία εποχή και μία πτυχή της Ιστορίας που δεν είναι τόσο πολυχρησιμοποιημένη, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τους Έλληνες συγγραφείς, γεγονός πως καθιστά την μυθιστορία του άκρως ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερη, φρέσκια και εναλλακτική. Μια ιστορία γεμάτη πάθος, δράση, εκπλήξεις, ανατροπές, άκρως ερωτική και περιπετειώδης, ορθά ριζωμένη στην πραγματικότητα αλλά χωρίς να εξαρτάται από αυτή σε βαθμό που δεν επιτρέπει στη μυθιστορία της να αναπνεύσει ελεύθερα. Μα πάνω απ' όλα, μια ιστορία οι χαρακτήρες των οποίων, πρωταγωνιστές και μη, διαμορφώνονται, εξελίσσονται, πορεύονται μέσα στα μονοπάτια της ζωής τους κυνηγώντας όλα αυτά που ίσως να φαίνονται άπιαστα, με έναν τρόπο τόσο σωστά δομημένο και βαθιά ανθρώπινο που μας συγκινεί και μας παρασύρει.

[Christina · Rating 3 out of 5]

3.5 stars.

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο μυθιστόρημα της Νάγιας Δαλακούρα είναι ένα βιβλίο που σε γεμίζει με εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα και σε ταξιδεύει μοναδικά στην Νότια Αμερική των αρχών του εικοστού αιώνα. Μία αισθαντική περιπέτεια με ανατροπές, έρωτα, μυστικά, μαφία κι έγκλημα, φτωχογειτονιές, τάνγκο κι ανθρώπους ξεπεσμένους και συνάμα μαχητικούς και παθιασμένους, με μετανάστες από όλα τα οικονομικά στρώματα, μήκη και πλάτη της γης, το Το λιμάνι των χαμένων γυναικών είναι ένα κείμενο καλοδουλεμένο με εμφανή έρευνα και γνώση της συγγραφέως για τις ισπανόφωνες χώρες εκείνης της ηπείρου, που διακατέχεται κι από ελληνικό άρωμα, στοιχείο που μου άρεσε κι έδεσε αρμονικά με όλα τα υπόλοιπα. Εντέλει ένα μυθιστόρημα για όλες τις ρομαντικές ψυχές που διψούν για ταξίδια κι έρωτα από μία πολύ καλή γυναικεία ελληνική πένα.

[Καλλιοπη Κουγιώνη- Γιακουμή · Rating 5 out of 5]

«Το λιμάνι των χαμένων γυναικών»
Συγγραφέας Νάγια Δαλακούρα
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
.
Για «Το λιμάνι των χαμένων γυναικών» είχα διαβάσει πολλά θετικά σχόλια που τράβηξαν την προσοχή μου, ο τίτλος του όμως μου έκανε από την πρώτη στιγμή, εντύπωση.. Σε ποιο λιμάνι αναφέρεται και γιατί χαμένων γυναικών;; Θέλησα λοιπόν να κάνω αυτό το ταξίδι και να τα ανακαλύψω όλα και ομολογώ πως ούτε για μια στιγμή δεν το μετάνιωσα μιας και αυτό το αναγνωστικό απόπλου με “καπετάνιο” την Νάγια Δαλακούρα και προορισμό «Το λιμάνι των χαμένων γυναικών», έκρυβε πολλές εκπλήξεις που με γέμισαν ικανοποίηση και ενθουσιασμό..
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή..
Λιμάνι των χαμένων γυναικών, ονομάζουν κάποιοι το λιμάνι του Μπουένος Άιρες. Εκεί μας μεταφέρει η συγγραφέας, το 1912 και μας εκεί, μας συστήνει τους δυο κεντρικούς ήρωες του βιβλίου της, την Ρόζα και τον Λούις. Οι δυο τους με οδηγό τον έρωτα, ξεκινούν το δικό τους συναρπαστικό ταξίδι, στην αισθησιακή, αντιφατική, μυστηριακή γη της Αργεντινής.
Οι δυο νέοι, σαν ήρωες σε αρχαία τραγωδία, ξεκινούν χωρίς να το ξέρουν το δικό τους επικό ταξίδι.. Γύρω τους κινούνται πολλά άλλα πρόσωπα που με τον δικό τους τρόπο, βοηθούν στην εξέλιξη της πλοκής, ιθαγενείς, ντόπιοι, μετανάστες, Εβραίοι που χωρίς να φλυαρούν με τις ιστορίες τους, προσθέτουν στην πλοκή το δικό τους χρώμα και νόημα. Οι πράξεις και τα γεγονότα, που συνθέτουν την ιστορία, ξετυλίγονται με φυσική σειρά, προκαλώντας μας το ενδιαφέρον να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα και φυσικά να δούμε τι έγινε ως το τέλος.
Η συγγραφέας μας μεταφέρει με μεγάλη μαεστρία στην ατμόσφαιρα της εποχής.
Η Νάγια Δαλακούρα ξεκινά να συνθέτει μια μελωδία ενός πολύ αισθαντικού και έντονου αργεντίνικου τάνγκο. Πρώτοι σε αυτό αρχίζουν να στροβιλίζονται οι ήρωες της, παρασυρμένοι από τον ρυθμό που σύντομα και έντεχνα, κατακλύζει και τους αναγνώστες. Εκείνη ελέγχει τα πάντα! Πότε οι νότες είναι χαμηλές και αισθησιακές, γεμάτες έρωτα και σαγήνη, πότε πάλλονται προκαλώντας έντονες συγκινήσεις και πότε προσδίδουν στην μελωδία πάθος και μυστήριο, ένταση και αγωνία.

Η ιστορία ρέει απρόσκοπτα, ταξιδεύοντας μας χρόνια πίσω, αρχές το 20ου αιώνα. Από την Αργεντινή και το Μπουένος Άιρες ως την Γη του Πυρός και την Ουσουάια την πιο πολύχρωμη πόλη στο “τέλος του…κόσμου”, ξετυλίγει το κουβάρι του μίτου της ιστορίας της, η Νάγια Δαλακούρα. Οι εικόνες εναλλάσσονται κινηματογραφικά στις σελίδες του βιβλίου, τα σκηνικά εντυπωσιακά, σκιαγραφούν διαφορετικούς κόσμους, υπόκοσμος, δολοπλοκίες, μαφία, πορνεία, δεισιδαιμονίες.
Οι γλαφυρές μα όχι κουραστικές και υπεραναλυτικές περιγραφές, προσδίδουν στο κείμενο μια ξεχωριστή γοητεία, εντείνουν μέσα μας τον θαυμασμό στην αφηγηματική δεινότητα της συγγραφέως και κρατούν την φαντασία μας σε διέγερση.
Η συγγραφέας μας αναλύει την προσωπικότητα του κάθε ήρωα του βιβλίου της σε βάθος, στην ουσία ψυχογραφεί το κάθε άτομο τόσο αναλυτικά που ο αναγνώστης νιώθει πως βρίσκεται μέσα στις εξελίξεις. Η Νάγια Δαλακούρα οδηγεί σελίδα τη σελίδα στον ψυχισμό όλων των ηρώων, έτσι ώστε να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης τους, τα συναισθήματά τους, τα θέλω τους και τις ανάγκες τους.

Ευρηματική ιδέα, που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα λογοτεχνικά θέματα, εξαιρετικά δοσμένη από τη συγγραφέα, η οποία μας περιγράφει με μεγάλη δεξιοτεχνία το κλίμα και τις συνθήκες της εποχής, τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τους φόβους και τις αγωνίες τους, ενώ μας “περνάει” πολλές από τις αμφισβητήσεις ή φόβους ή αγωνίες, που κι εμείς οι ίδιοι ίσως έχουμε αισθανθεί σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής μας.
«Το λιμάνι των χαμένων γυναικών», είναι ένα πολυπρόσωπο βιβλίο, που ενώ κινείται πάνω στον κεντρικό άξονα του ερωτικού μυθιστορήματος, εμπεριέχει πολλά ιστορικά και εθνογραφικά χαρακτηριστικά της Αργεντινής και της Ουρουγουάης και εστιάζει στο ζήτημα της μετανάστευσης, μέσα από μαρτυ��ίες που συγκλονίζουν καθώς περιγράφουν τον τρόπο, που αντιμετωπίστηκαν άνθρωποι, από ανθρώπους. Με αυτό τον τρόπο το βιβλίο γίνεται επίκαιρο, καθώς φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με το μεταναστευτικό πρόβλημα στην χώρα μας, δημιουργώντας του σκέψεις που πρέπει να ξανακάνει, χρησιμοποιώντας διαφορετικά οπτικά πρίσματα, που ίσως μέχρι τώρα να μην γνώριζε. Οι εποχές και οι τόποι αλλάζουν, σπάνια τα γεγονότα και τα στερεότυπα. Έντονος και ο κοινωνικός χαρακτήρας του βιβλίου. Αγγίζει με ευαισθησία και θίγει πάρα πολλά κοινωνικά θέματα, τον διαρκή και διαχρονικό αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία, την πίστη και το δικαίωμα στο όνειρα, την αξιοπρεπή διαβίωση, την ισοτιμία της ανθρώπινης υπόστασης και την δίκαιη κατανομή ίσων ευκαιριών.
Τα ιστοριογραφικά και εθνογραφικά στοιχεία του βιβλίου, ενυπάρχουν αρμονικά στο βιβλίο, μαρτυρώντας την επιμελημένη έρευνα μα και βαθιά γνώση της συγγραφέως γύρω από αυτά. Η ατμοσφαίρα, ο πολιτισμός, η μαγεία του τόπου, οι άνθρωποι και οι θρύλοι, δένονται μεταξύ τους αριστουργηματικά και καθηλώνουν τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.
Ένα βιβλίο που προβληματίζει, που συγκινεί, που εξαγριώνει, που παραδειγματίζει, που αφυπνίζει και που παραμένει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη του αναγνώστη..
Ένα αναγνωστικό ταξίδι που πρέπει να κάνετε..

[Νατάσα Παυλίτσεβιτς · Rating 4 out of 5]

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με πολύ έρωτα. Θίγει κοινωνικά θέματα, εντάσσει στις περιγραφές ντόπιους χαρακτηρισμους (φαίνεται η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας), σε ταξιδεύει. Η γλαφυρή γραφή και τα πολλά πρόσωπα του βιβλίου κάνουν την ανάγνωση βαριά, αλλά αξίζει να την ολοκληρώσει κανείς. Μια επιφύλαξη για τις εγκληματικές ενέργειες του Λουίς, όπως αναφέρονται και στο οπισθόφυλλο: δύσκολο να γίνει ερωτεύσιμος κάποιος που μας συστήνεται ως τόσο βίαιος. Στο σύνολο του όμως το βιβλίο είναι πολύ δυνατό.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 4 out of 5]

" Το λιμάνι των χαμένων γυναικών"

Κάθε φορά, που διαβάζω ένα βιβλίο, γίνομαι " ιχνηλάτης" της γνώσης & της μάθησης.
Αντλώ από τα βιβλία δύναμη, αγάπη και κάποιες φορές αισθάνομαι ότι με αλλάζουν σαν άνθρωπο προς το καλύτερο.

Οι ιστορίες των ανθρώπων που περνούν από τις σελίδες των βιβλίων γίνονται μονοπάτια για προβληματισμόυς και τροφή για σκέψη.

Κάποιες φορές, " φοράω παρωπίδες" αλλά ευτυχώς όμως βρίσκω αναγνώσματα που μπορούν να μου αλλάξουν την θεωρία μου για τα βιβλία και τις κατηγορίες τους.

Ξεκινώντας, λοιπόν να διαβάζω το βιβλίο
: Το λιμάνι των χαμένων γυναικών, είχα στον νου μου ότι θα διαβάσω ένα ιστορικό μυθιστόρημα.
Λάθεψα αλλά από την άλλη ένιωσα μία ευχάριστη έκπληξη για αυτό το βιβλίο.

Στην πραγματικότητα είναι ένα βιβλίο, που μέσα του δεσπόζει ο έρωτας, η επιβίωση για τη ζωή, τα πάθη των ανθρώπων, οι εξελίξεις της ανθρώπινης ζωής και τα συναισθήματα σε κάθε διαφορετική κατάσταση, που βιώνουν ήρωες στα μονοπάτια της ζωής τους.

Το θετικό στο βιβλίο είναι ότι αν, και θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως θυμίζει λίγο άρλεκιν είναι ότι είναι εμπλουτισμένο με ιστορία γύρω από τις χώρες όπου συμβαίνουν τα γεγονότα της ζωής των ηρώων, που ακυρώνεται άμεσα αυτή η " ταμπέλα"

Στην πραγματικότητα το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό της ζωής.
Τα στοιχεία, που είναι άρτια δομημένα στην ιστορία σε κατακλύζουν με συναισθήματα.
Υπάρχουν στιγμές, που νιώθεις να ταράζεσαι, υπάρχουν στιγμές,που η αγωνία χτυπάει κόκκινο, άλλες πάλι φορές νιώθεις τα δάκρυά σου να τρέχουν ανεξέλεγκτα χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνεις.
Τα συναισθήματα εναλλάσσονται με τα γεγονότα, που δοκιμάζουν τους ήρωες.

📌A look at the history of the book.

Ένα καράβι, ένα πορνείο, ψυχές εγκλωβισμένες στη ματαιοδοξία της ύπαρξης τους. Χρήματα, που αλλάζουν χέρια πωλώντας κορμιά ψυχών ρημαγμένων.
Έρωτες γεννημένοι στη φωτιά και παραδομένοι στον αέρα του φόβου.
Ένας χορός του πάθους.
Ένα ταγκό χυδαία ερωτικό και ποθητό.
Φόνοι στο όνομα του χρήματος και της μαφίας.
Άνθρωποι του περιθωρίου,που έπαιξαν για λίγο τον ρόλο του βασιλιά, πριν χαθούν στο Έρεβος της εκδίκησης και χαθούν στον ορίζοντα του τάφου, που τους αναγέννησε.

Έρωτας η αρχή και το τέλος.
Η εκδίκηση πηγή ζωής.
Χορεύουν σε ένα ταγκό οι δύο τους.
Ένα τανγκό που στο τέλος του θα χυθεί το αίμα των ψυχών που κρατούν σαν φυλαχτό στις πύλες τους.

" Η ντάμα μία γυναίκα κοινή, ταλαιπωρημένη, με σκισμένες διχτυωτές κάλτσες είχε βλέμμα περιφρονητικό.
Ο καβαλιέρος, μεθυσμένος, με μία πρόχειρη λιγδιασμενη χωρίστρα στα μαλλιά, μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια, για ένα τσιγάρο να κρέμεται από το στόμα για παρηγοριά. Άνθρωποι του περιθωρίου, άτυχοι, βγαλμένη από έναν κόσμο ολόκληρο διαφορετικό από τον δικό της. Ο ήχος επικλητικός, σχεδόν τραγικός.
τα δύο κορμιά ενώνονται ταλαντεύονται άλλοτε με δύναμη και άλλοτε νωχελικα σε ρυθμούς πρωτόγνωρους, αισθησιακόυς, από ο άντρας οδηγούσε γρήγορα, κοφτά, ενώ η γυναίκα πίστα και ρυθμικά, σαν την παλίρροια τον ακολουθούσε. Εκείνος με ένα φθαρμένο ριγωτό κουστούμι έγερνε πάνω της κάθε τόσο και με μάτια κλειστά χάιδευε τα μαλλιά της με την άκρη του πρόσωπό του.
Η χορεύτρια, ποθητή και σχεδόν πρόστυχη συνάμα, στυφό γυρνούσε κάθε τόσο τις χοντρές γάμπες της επιδεικνύοντας τις μαύρες λασπωμένες γόβες της που πρόβαλλαν ερωτικά, σχεδόν άσεμνα, ανάμεσα στα ανδρικά μοκασίνια. Παιζόταν ένα κρυφτό κυνηγητό μεταξύ τους. Εκείνη δεν μπορούσε να ξεφύγει από το λαγωνικό παρά μόνο αν εκείνο το ήθελε.
Εκείνος δεν μπορούσε να φύγει από τη σαγήνη, ήταν φυλακισμένος".

Καθώς διάβαζα το βιβλίο, είχα ξεχάσει ότι διαβάζω βιβλίο Έλληνα συγγραφέα.
Πίστευα ότι κράτουσα στα χέρια μου ένα βιβλίο ξένου συγγραφέα.
Η γραφή λυρική, και άρτια δομημένη με τις ανάγκαιοτητες της ιστορίας.
Νιώθεις ότι δε γράφτηκε με μελάνι, μα βούτηξε στις ψυχές των ανθρώπων και έντυσε το λιμάνι των χαμένων γυναικών.
Μία βουτιά, που πολλές φορές μπορεί να αποβεί και μοιραία. Και όμως αυτή τη φορά δημιούργησε ένα υπέροχο εκπληκτικό βιβλίο, χωρίς να έχει κάτι διαφορετικό σαν ιστορία από άλλα βιβλία, που έχουμε διαβάσει, το κάνει όμως διαφορετικό ο τρόπος, που γράφτηκε και παρουσιαστηκε η ιστορία του.

Buenos aires, Αργεντινή και η γη του πυρός τα τρία σημεία της ιστορίας.
Κάθε χώρα και ένας μοναδικός περίπατος στα μονοπάτια των ηρώων.
Κάθε χώρα κενός χορός.
Κάθε χώρα και ένα δράμα.
Κάθε χώρα και ένας βρόμικος, χυδαίος Μα συνάμα τρυφερός έρωτας.
Κάθε χώρα και μία αρχή.
Κάθε χώρα και ένα τέλος.
Ώσπου ήρθε το τέλος.
Και δε λυτρώνει.
Μόνο για λίγο ξαποσταίνει για , να ηρεμήσουν οι ψυχές, πριν παραδοθούν στο λαγωνικό εκείνου του ταγκό.
Του χρόνου και της λήθης.
Του χρόνου που, ξορκίζει τα πάντα.
Ακόμα και εκείνες τις χαμένες δεύτερες ευκαιρίες.

Ένα το ταγκό με μουσική του το πάθος, με παπούτσια φορεμένα του φόβου και του πάθους και απέναντι δύο ισχυροί αντίπαλοι χορεύουν.
Η εκδίκηση και ο έρωτας.
Ένας χορός σαγηνευτικός, πρόστυχος, προδότης.. Μα πώς να ξεφύγεις από τα λάγνα βήματα του;
Δεν μπορείς.
Πώς να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου;
Πώς να ξεφύγεις από τα όνειρα σου.
Προχωράς γλύφοντας τις πληγές σου, γεύεσαι το αίμα σου για, να μείνεις και να νιώσεις ζωντανός.

[Despoina Kolagi · Rating 5 out of 5]

Πολύ ωραίο βιβλίο. Η ιστορία της Ρόζας και του Λουίς πέρασε από σαράντα κύματα αλλά άντεξε στο χρόνο και πάντα θα είναι μαζί ....
Γλυκόπικρο το τέλος η αλήθεια είναι αλλά εξαιρετικό βιβλίο και εξαιρετική πένα η συγγραφέας

[Vivi Chatzikiriakou · Rating 4 out of 5]

"Η ζωή, πλανεύτρα, είχε μαγέψει τον Λουίς και τη Ρόζα και τίποτα πια δεν μπορούσε να αγγίξει το όνειρο που ζούσαν και είχαν χαθεί μέσα του. Γιατί όταν είναι κανείς ερωτευμένος, σπάνια συλλογιέται τα μελλούμενα."

Τι υπέροχο ανάγνωσμα ήταν αυτό! Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και για άλλη μια φορά με καθήλωσε. Το λιμάνι είναι το βιβλίο με το οποίο έκανε το ντεμπούτο της στον συγγραφικό κόσμο και οφείλω να αναφέρω πως ο τρόπος που επιλέγει να αφηγείται τις ιστορίες της, από το ξεκίνημά της, στηρίζεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, με περιγραφές που ζωντανεύουν το τοπίο γύρω σου και ποικίλους αληθινούς χαρακτήρες που συμπαθείς ή σε διχάζουν, όλα κάτω από το πρίσμα των δυσκολιών της εποχής που επέλεξε για την ιστορία της.

Η ιστορία της Ρόζα μού θύμισε αμυδρά το Τριανταφυλλάκι και τον Μπρούτζινο Καβαλάρη. Είναι μία πρωταγωνίστρια, που παρά το νεαρό της ηλικίας της και της ζωής που είχε πρότερα, είναι Αγωνίστρια. Μόνη της, σε ένα καράβι γεμάτο επιβάτες που ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο, ταξιδεύει από την Σικελία στο Μπουένος Άιρες με σκοπό να βρει τον μοναδικό συγγενή που της έχει απομείνει. Αν η ζωή είναι σκληρή, τότε έδειξε και με το παραπάνω τα δόντια της στην Ρόζα. Αρχοντική, αξιαγάπητη χάρις το σικελιάνικο ταμπεραμέντο της, δυναμική, γονατίζει και ξανασηκώνεται παρά τα όσα εμπόδια η μοίρα της στέλνει.

Πέρα από την εσωτερική δύναμη που κρύβει, κινητήριος δύναμη είναι και ο Λουίς, το δεξί χέρι ενός μαφιόζου που δρα στην περιοχή του λιμανιού του Μπουένος Άιρες. Ο χαρακτήρας του Λουίς, απρόσιτος στην αρχή χάρη στον αυτάρεσκο όλο μαγκιά τρόπο του, ξεδιπλώθηκε ανέλπιστα σε έναν εκπληκτικό άντρα πλάι στην Ρόζα και ήταν επόμενο να τον αγαπήσω και να θέλω με όλη μου την καρδιά αυτοί οι δύο να είναι μαζί. Ο Λουίς διαθέτει εκείνο το πακέτο που τρελαίνει τις γυναίκες, πρώτα με την εξωτερική ομορφιά του κι έπειτα με τον κυριαρχικό χαρακτήρα του και τον τρόπο που επιβάλλεται στην Ρόζα για να την προστατεύσει.

Όσο γράφω αυτές τις γραμμές, νοιώθω ακόμα τα υπολείμματα των συναισθημάτων που μού έβγαλε στην επιφάνεια αυτό το βιβλίο, ακόμα κι αν πέρασαν μέρες που το διάβασα. Είναι η μαγεία της γραφής που προσφέρει η συγγραφέας μέσα από την αφήγησή της. Άλλες φορές επιτηδευμένη λόγο της σκηνής που μας αφηγείται και άλλες απλή για να πετύχει με καθαρότητα τις στιγμές αληθινής αγάπης των δύο πρωταγωνιστών μεταξύ τους. Δυστυχώς, όμως, δεν τους αφήνει σε χλωρό κλαρί και οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι ατελείωτες. Σε αυτό, συμβάλλουν πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες όπου ο καθένας τους δίνει τη δική του πινελιά σε κάθε δυσκολία. Άλλοι συμβάλουν στο κακό και άλλοι προσπαθούν να το αποτρέψουν ή να μειώσουν τον αντίκτυπό του στο ζευγάρι. Είναι χαρακτήρες, τους οποίους η συγγραφέας έδωσε υπόσταση και χώρο μέσα στην ιστορία της, όπως γίνεται και στην πραγματική ζωή. Άνθρωποι, οι οποίοι επηρεάζουν με τον δικό τους τρόπο, θετικά ή αρνητικά, την ροή της ζωής των άλλων. Δίνοντας τους έτσι την ευκαιρία, ο αναγνώστης να τους προσέξει και να τους συμπαθήσει ή το αντίθετο.

Ένα ακόμα ταξίδι σε μία μακρινή χώρα, ξένη στα μάτια μου σε εικόνες και μυρωδιές. Κι όμως, η συγγραφέας μέσα από ενδελεχή ερεύνα και με περισσή αγάπη για την ιστορία και τους χαρακτήρες της, μου πρόσφερε ένα μοναδικό ταξίδι στο μακρινό Μπουένος Άιρες και στην άκρη της γης. Το λιμάνι είναι από τα βιβλία που καταφέρνουν να κρυφτούν στην καρδιά και στο μυαλό σου, πάντα έτοιμα να βγουν στην επιφάνεια ώστε να σού προκαλέσουν την ανάγκη να τα ξαναδιαβάσεις για δεύτερη φορά. Πιστεύω πως ο λόγος είναι η Ρόζα και τι αντιπροσωπεύει ο χαρακτήρας της. Θα μπορούσε κάποιος να την παρομοιάσει με την Πηνελόπη αλλά η Ρόζα είναι πολλά περισσότερα, που μέσα στην ατυχία της ξαναλέω, διαθέτει στοιχεία που σε βάζουν να σκεφτείς, ίσως να αναθεωρήσεις προσωπικές αποφάσεις ή ακόμα και τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα γύρω σου. Οι μόνοι λόγοι που δεν λαμβάνει πέντε αστέρια το βιβλίο είναι γιατί ήθελα περισσότερους διαλόγους, ανάμεσα στην Ρόζα και τον Λούις και γιατί παρά το ό,τι υπήρχε τελικά happy end αυτό αναφέρεται έμμεσα στο τέλος οπότε εκεί μοιάζει σαν να μας άρπαξε από το χέρι το γλυκό κι εμείς μπήξαμε τα κλάματα.

Υ.Γ. Δεν είναι η πρώτη φορά που το τέλος μίας ιστορίας με αφήνει μετέωρη. Δεν μπορώ να γνωρίζω τους λόγους που ένας/μία συγγραφέας αποφασίζει να "πετάξει" ένα ομιχλώδες τέλος έτσι για να κλείσει την ιστορία του. Ακόμα και αν το τέλος αφορά τον θάνατο ενός από τους πρωταγωνιστές (προσοχή, το παράδειγμα μου δεν κάνει σπόιλερ την συγκεκριμένη ιστορία) θεωρώ πως το μόνο δίκαιο είναι ο συγγραφέας να δώσει την ίδια και, γιατί όχι, ακόμα περισσότερη προσοχή από εκείνη που διέθεσε όσο ξεδίπλωνε την ιστορία των πρωταγωνιστών του. Είναι το άγιο δισκοπότηρο για έναν αναγνώστη ένα ολοκληρωμένο τέλος.

[Lefki Sarantinou · Rating 5 out of 5]

Η πρωτοεμφανιζόμενη Κομοτηναία συγγραφέας και αρχαιολόγος μας μεταφέρει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με το πρώτο της πόνημα και συγκεκριμένα στην Αργεντινή των αρχών του 20ου αιώνα.
Πρωταγωνίστρια είναι η Ρόζα, μια Σικελή με φλογερό ταμπεραμέντο και πολλά κρυμμένα μυστικά που αποβιβάζεται στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες το 1912, τότε ακριβώς που ο Νέος Κόσμος κατακλυζόταν από Ευρωπαίους μετανάστες κάθε κοινωνικής τάξης και εθνικότητας. Θα γνωρίσει τον Λουίς, έναν γοητευτικό άντρα του ισπανικού γκέτο του λιμανιού και η συνάντησή τους θα αποβεί μοιραία και για τους δύο.
Η τοιχογραφία της πασίγνωστης μεγαλούπολης της νοτιοαμερικανικής ηπείρου, του υποκόσμου της, της ιταλικής μαφίας που ανθίζει εκεί, καθώς και των πορνείων και των χαμαιτυπείων του λιμανιού είναι εκπληκτική.
Η συγγραφέας όμως δεν αρκείται σε αυτήν, αλλά μας μεταφέρει ακολούθως και στην απεραντοσύνη της αργεντίνικης πάμπας, αλλά και στη μακρινή, παγωμένη και απρόσιτη Γη του Πυρός. Με γρήγορες όσο και αναπάντεχες εναλλαγές στην υπόθεση και με ένα απρόσμενο φινάλε, η πολυδιαβασμένη και πολυταξιδεμένη στα μονοπάτια της λογοτεχνίας και του κόσμου συγγραφέας, μας προσφέρει ένα ξεχωριστό πόνημα το οποίο σίγουρα, όποιος επιλέξει να το διαβάσει, θα το κουβαλάει κατόπιν μέσα του για αρκετό καιρό, τόσο για τις εικόνες που θα τον κατακλύσουν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, όσο και για την ιδιαίτερη μυθοπλασία και γραφή του.
Η Δαλακούρα μας προσφέρει εκπληκτικές περιγραφές, τόσο των τοπίων, όσο και των προσώπων και των συναισθημάτων που βιώνουν εκείνοι καθώς αλέθονται στις μυλόπετρες του έρωτα και του χρόνου. Μας παρακινεί να νιώσουμε κι εμείς τη θλίψη και τη χαρά των πρωταγωνιστών, να μυρίσουμε το άρωμα, αλλά και τον ιδρώτα των κορμιών στα καταγώγια του λιμανιού, να γευτούμε τις λατινοαμερικάνικες γεύσεις, αλλά και να αγναντέψουμε την απεραντοσύνη του Ατλαντικού και της αργεντίνικης πάμπας. Εκείνο που μετράει πάνω απ' όλα είναι η θέληση των πρωταγωνιστών του βιβλίου να ζήσουν και να ρουφήξουν τη ζωή από το μεδούλι τους, να απολαύσουν την ομορφιά της φύσης και τη μαγεία του έρωτα στο έπακρο και σε αυτό ακριβώς είναι που δίνει βάση και η ίδια η συγγραφέας.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η εξαιρετική γραφή που συνεπαίρνει τον αναγνώστη και το πρωτότυπο θέμα που μας ταξιδεύει μακριά από τα συνηθισμένα αναγνωστικά θέματα των Ελλήνων συγγραφέων.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: σίγουρα οι λάτρεις της ιστορίας, της φύσης της Νότιας Αμερικής και της καλής και ξεχωριστής λογοτεχνικής γραφής. Επειδή όμως έχει για πρωταγωνιστές αρκετά στοιχεία του υποκόσμου σίγουρα θα το αγαπήσουν και οι λάτρεις της νουάρ λογοτεχνίας!

[Ελένη Καραχανίδη · Rating 4 out of 5]

Καθηλωτικο, ατμοσφαιρικό, αρκετά αισθησιακό κ γεμάτο ανατροπές. Μ έκανε να κρατήσω την ανάσα μ πολλές φορές. Σαφώς θα ήθελα διαφορετικό τέλος. Ωραια γλώσσα ωραία πλοκή ωραία ιστορία. Μαφία, κόσμος νύχτας, ένταση, πάθη, λάθη, αγάπη. Απ όλα είχε ο μπαξές κ πλούσιος σε όλα.