In questo suo libro, Stephen Johonson si dedica ad un'appassionata esplorazione dei più profondi misteri psicologici, domandandosi cosa determini il comportamento umano ed in che modo si possa intervenire sulle sue manifestazioni distruttive. Per rispondere a queste domande, egli si serve degli strumenti offerti da vari approcci psicologici, quali la psicoanalisi, la teoria delle relazioni oggettuali, la psicologia del sé e la bioenergetica. I nomi utilizzati dall'autore per individuare le diverse strutture caratteriali - il bambino odiato, il bambino abbandonato, il bambino posseduto, il bambino disciplinato - non solo collegano le esperienze infantili alla personalità ed alla psicopatologia dell'adulto, ma rendono più umana la diagnosi psichiatrica.
I think I'm going to have to read this again before writing a slightly more worthwhile review.
It presents a typology of character types, or character issue types rather: schizoid, oral, symbiotic, narcissistic, masochistic, histrionic and obsessive-compulsive; and it relates each one to a particular stage / type of early-childhood experience. This relating seems (as with psychoanalysis and its cousins) fundamentally untestable, at least in practice, and therefore unverifiable, unfalsifiable. And, again like all infancy-focused approaches to therapy*, it raises the question of how or why understanding the childhood origin of a psychological problem would help to solve it. Maybe I missed that page; I'll report back if so. But the descriptions of the character types themselves I found really quite impressive, just because I recognised some of them so clearly, the particular combinations of behavioural and mental habits packaged together. The convincingness of that aspect of the book (which makes up the bulk of it) makes me sort of want to believe that the whole theory is on the right track. Plus it would be dead handy: you could (with application) get cured by a shrink! Ah well, a man can dream...
Either way, an enjoyable and thought-provoking read if you like that sort of thing. Obviously I do.
*I'm not in any way qualified to make this sweeping statement, but I've read a good few books in this field and, perhaps by pure chance, none of them have offered any convincing account of this.
So much! Read this for an Advanced Individual Counseling class -in my PhD program- and this book was so well written and approachable. Whether you are interested in psychology or just interested in people's different character styles, this book is interesting and very insightful. One of those textbooks you don't sell at the end of the semester for cash.
Ťažké čítanie, ale asi najlepšie a najpraktickejsie zhrnutie možných osobnostný porúch. A len tak ...nie je covert narciss len forma obsedantno kompluzivnej osobnostnej poruchy ?
Muszę przyznać, że miałam nieco inne wyobrażenie o tej książce. STYLE CHARAKTERU, to bardzo ciekawa i poważna pozycja w temacie. Kształtowanie się osobowości, przepracowywanie traum, to jak mocno dzieciństwo wpływa na życie dorosłe - głęboko i szczegółowo zarysowane STYLE CHARAKTERU, momentami tak głęboko, że można się przerazić. Jesteśmy bardzo skomplikowani, a świat, otoczenie ma na nas ogromny wpływ. Grzechy rodziców zdają się być ważniejsze, niż tak popularna teoria o genach. Oczywiście rodzicie przekazują nam swoje geny, czyli mamy większe tendencje do popełniania ich błędów, lub kopiowania ich sukcesów, ale odnoszę wrażenie, zwłaszcza czytając STYLE CHARAKTERU, że istotniejsze jest to, jak nas traktują, jak nas wychowują, co do nas mówią i czy nas rozumieją, czy tylko udają, że rozumieją. W grę wchodzą także sprawy poważniejsze, bo w tej książce mamy do czynienia z opisem charakterów skrzywdzonych, dzieci, które doznały przemocy słownej i fizycznej. Takie rany goją się bardzo długo, częściej jednak nie goją się wcale, a nawet jeśli, to blizny pozostają. Stephen M. Johnson przedstawia nam naukowe podejście to tematu. Mamy tu dużą dawkę wiedzy, możemy czytać o doświadczeniach, o konkretnych przypadkach, o naukowcach i ich ocenie poszczególnych charakterów. Zaskoczyło mnie w tej pozycji jej nastawienie na to, co złe, bo nie mamy tu "dobrych charakterów", a tylko te nadające się do naprawy. STYLE CHARAKTERU ukazują czarną stronę "przeżywania życia", uwypuklają wstrząsy i obdzierają nieświadomego czytelnika z poczucia, że sam od siebie zależy. To wstrząsająca wiedza, ale wiedza ogromnie potrzebna. Warto, by każdy rodzić dysponował tą książką i wziął sobie do serca to, co w niej przeczyta. Autor pokazał też proces leczenia, długi i żmudny, ale nie niemożliwy. Zawsze trzeba próbować, nawet jeśli przypadek wydaje się beznadziejny. Ludzie od zawsze radzili sobie ze swoimi koszmarami w JAKIŚ sposób, czasem separują się od społeczeństwa, czasem reagują agresywnie, czasem rozpaczają, czasem umiejętnie kryją swoje demony, ale zawsze wołają o pomoc. Nie da się uratować wszystkich, ale dobrze spróbować uratować chociaż siebie i swoich bliskich. Nie krzywdzić - to podstawowe przykazanie, które skierować należy i względem własnej osoby i osób z otoczenia. Słuchać - to też dobra rada. Miej gadać... i inne, ważne rzeczy, których powinni się nauczyć wszyscy ci, którzy szybko oceniają innych.
to kim jesteś, nie jest tylko Twoją winą Wydawnictwo Zysk i S-ka
An excellent and very approachable overview of character styles, expressed as a continuum of known mental illness through healthy states. Developmental approach.
This entire review has been hidden because of spoilers.