Ο Φιλήμων Σαμπάκος είναι ένας άνθρωπος άλαλος εκ γενετής, ο οποίος αποφάσισε να ασχοληθεί με την ιδιωτική έρευνα. Τα ανήσυχα βήματά του τον έφεραν στον ασταθή και παράξενο κόσμο του μεταφυσικού, όπου και απέκτησε μεγάλη φήμη ανά την Ελλάδα. Έχουν δει πολλά τα μάτια του: απαγωγές από εξωγήινους, εξαφανίσεις χωρίς ίχνη, στυγερές δολοφονίες, τέρατα της λαογραφίας και ταραγμένα μυαλά. Στο παρόν βιβλίο γράφω όσες υποθέσεις του μου περιέγραψε μέχρι τώρα, υπογράφοντας στις γλαφυρές, χειρόγραφες επιστολές του με το ψευδώνυμο Μερακλής Πουαρό. Ζήτησε από εμένα και τους αναγνώστες του βιβλίου να έχουμε ανοιχτό μυαλό και πάθος για την περιπέτεια, απαραίτητους οδηγούς στις αχαρτογράφητες περιοχές που θα μας ταξιδέψει.
7/10 Αρχικά να πω ότι δεν έχω διαβάσει κάτι παρόμοιο και από την αρχή μου κέντρισε το ενδιαφέρον.Σε όλο το βιβλίο βλέπουμε ότι η γραφή είναι ωραία και ο λόγος κυλάει εύκολα χωρίς να κουράζει. Οι ιστορίες που εξιστορούνται, όντας μικρές σε μέγεθος, διαβάζονται η κάθε μία πάρα πολύ γρήγορα και κάθε φορά βλέπεις ότι ο συγγραφέας έχει και κάτι διαφορετικό να σου αφηγηθεί. Κάποιες από τις ιστορίες μου άρεσαν πολύ, κάποιες με άφησαν με απορίες και κάποιες δεν με ικανοποίησαν πλήρως. Ανά διαστήματα συναντούσες κάποια κλισέ και «εύκολες» λύσεις, αλλά σε γενικές γραμμές δεν υπήρχε επανάληψη, κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να το πετύχεις όταν παρουσιάζεις τόσες ιστορίες. Στις υποθέσεις που είχαν ασαφές τέλος, ενώ είμαι άτομο που μου αρέσει να λύνονται όλα όταν κλείνει μια ιστορία, δε με ενόχλησε που υπήρχε ένα είδος μυστηρίου, αντιθέτως μου φάνηκε λογικό και το εκτίμησα που δεν το παρατράβηξε απλά για να χωρέσουν κάποια πράγματα στην «κοινή λογική». Αυτό που θα ήθελα να είναι διαφορετικό, είναι το μέγεθος της κάθε ιστορίας. Θα προτιμούσα να διάβαζα λιγότερες ιστορίες αλλά για κάθε μία να υπήρχε περισσότερος χρόνος να δεθώ με τους ήρωες. Επίσης θα ήθελα, φορά με τη φορά να μάθαινα κάτι και για τον ίδιο τον Φιλήμωνα και τη ζωή του, ώστε να έβλεπα πως τον αλλάζουν οι υποθέσεις και πως γίνεται πιο «σοφός» στις επόμενες. Όμως επειδή κατέληξα ότι ο συγγραφέας ήθελε να δώσει μια καταγραφή γεγονότων και να μην εμβαθύνει καταλαβαίνω το τελικό αποτέλεσμα. Όπως και να έχει το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο διαφορετικό που δεν περνάει απαρατήρητο και αποτελεί μια αξιόλογη προσπάθεια από ένα νέο συγγραφέα που έχει ακόμα πολλά να δώσει.
✍️ Κάπου στα μέσα του Ιούλη, είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω από κοντά τον συγγραφέα του βιβλίου, Βαγγέλη Ιωσηφίδη. Χθες και σήμερα είχα την ευκαιρία να συστηθώ με έναν από τους ήρωες των βιβλίων του, τον Φιλήμων Σαμπάκο, έναν άλαλο εκ γενετής ιδιωτικό ερευνητή, ο οποίος υπογράφει τις επιστολές του με το ψευδώνυμο "Μερακλής Πουαρό". Και μεταξύ μας, όταν το διάβασα για πρώτη φορά εδώ στην περίληψη του goodread's, γέλασα και του έστειλα μήνυμα για να του εκφράσω προσωπικά τον θαυμασμό μου για το λογοπαίγνιο. 😉😜
Σε τελική ανάλυση το βιβλίο είναι καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο, οι υποθέσεις που αναλαμβάνει στα διηγήματα ο Φιλήμων είναι ιδιαίτερες και ενδιαφέρουσες, και μερικές από αυτές συνδέονται μεταξύ τους. Η πλοκή ρέει και δεν σας κρύβω ότι μου άρεσε... αν και για τα γούστα μου θα το προτιμούσα πιο σκοτεινό και αιματηρό. 🤘😜🤘
Ως ο συγγραφέας του βιβλίου, δε θα κάνω κριτική. Σας προτρέπω να είστε ειλικρινείς και όχι ευγενικοί στην κριτική σας. Παρακάτω θα κάνω μια μικρή παρουσίαση του έργου: -Το βιβλίο αποτελείται από 21 αυτοτελείς υποθέσεις του Φιλήμονα, γύρω στις 2400-2500 λέξεις η καθεμία, με κάποιες από αυτές να εκτυλίσσονται σε δύο μέρη. -Δεν ανήκει στην αστυνομική λογοτεχνία ούτε στη λογοτεχνία τρόμου. Έχει ένα 10-20% από αυτά τα είδη στην καλύτερη περίπτωση. -Ο σκοπός μου, όταν έγραφα τις υποθέσεις, ήταν να ικανοποιήσω τον εαυτό μου με το μυστήριο και τη φαντασία που ήθελα να χτίσω. Η ατμόσφαιρα που γυροφέρνει τις υποθέσεις είναι το κατεξοχήν στοιχείο του βιβλίου. -Η μεγαλύτερη επιρροή μου ήταν το The X-Files, απ' το οποίο έχω πάρει πολλά, εκούσια ή ακούσια. Ο Φιλήμων λοιπόν γίνεται το μέσον για να μπορέσει ο καθένας να ταξιδέψει ελεύθερα μέσα σε κάτι ασυνήθιστο και να δώσει τη δική του ερμηνεία στα αμφιλεγόμενα σημεία. -Υπάρχουν ήδη σχέδια για το δεύτερο μέρος. Διάφοροι φίλοι, στους οποίους άρεσε η ιδέα, ήδη γράφουν δικές τους ιστορίες με τον Φιλήμονα. Αυτά. Καλή ανάγνωση!
Την άποψή μου μπορείτε να βρείτε και στον Βιβλιολόγο εδώ.
Βαθμολογία: 4/5
Ο Φιλήμων Σαμπάκος είναι ένας από τους κορυφαίους ιδιωτικούς ερευνητές του μεταφυσικού στην Ελλάδα. Καθώς η φήμη του εξαπλώνεται, αυτός καλείται σε διάφορα μέρη της χώρας για να λύσει (ή και να μη λύσει) διάφορες υποθέσεις. Με τα μοναδικά του γκάτζετς και ενίοτε τη βοήθεια των συνεργατών του Βασίλη και Τάνιας, θα συναντήσει φαντάσματα, πνεύματα, σκιές, μάγισσες, κλώνους και διάφορα άλλα υπερφυσικά όντα, θα αντιμετωπίσει τις πιο περίεργες καταστάσεις, συχνά στα πιο περίεργα μέρη: υπόγεια, μαυσωλεία, πυραμίδες κ.α.
Ως κάποιος που έχει ασχοληθεί στο παρελθόν με X-Files, Edgar Allan Poe και Lovecraft, εκτίμησα και διασκέδασα πολύ με τις 21 ιστορίες που απαρτίζουν το βιβλίο του Βαγγέλη Ιωσηφίδη. Ο συγγραφέας έχει φροντίσει κάθε ιστορία να είναι εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη και διαβάζονται σαν να είναι επεισόδια κάποιας τηλεοπτικής σειράς. Ο Φιλήμων είναι τόσο ιδιαίτερος χαρακτήρας που τον λάτρεψα. Άλαλος εκ γενετής, χρησιμοποιεί τη νοηματική για να συνεννοηθεί, αλλά πιο συχνά γράφει στο τάμπλετ που έχει πάντα μαζί του (και μάλλον χρειάζεται συνεχώς να φορτίζει!). Είναι έξυπνος, θαρραλέος, περίεργος, καλοπροαίρετος και επαγγελματίας. Αλλά δεν είναι υπερδύναμος. Ξέρει τα όριά του και πότε πρέπει να κάνει πίσω.
Κίνητρο του Φιλήμονα, όπως λέει και στο βιβλίο, είναι να εξερευνήσει τη φύση, να καταλάβει τι ανήκει εντός και εκτός των ορίων της και να το καταγράψει. Στόχος του είναι να κυρίως να βοηθήσει τους πελάτες του και όχι απαραίτητα να πολεμήσει το μεταφυσικό, γι’ αυτό και οι περισσότερες από τις ιστορίες κλείνουν με πιο μυστήριο τρόπο απ’ ότι ξεκίνησαν.
Η γραφή του Βαγγέλη Ιωσηφίδη, αν και βρίσκεται σε καλό επίπεδο, σίγουρα μπορεί να βελτιωθεί. Άλλωστε ο συγγραφέας είναι ακόμη νεαρός. Έχει ήδη ανακοινώσει ότι γράφει και άλλες ιστορίες με τον Φιλήμονα που ελπίζω να ξεφύγουν από το όριο των δέκα σελίδων, όπως επίσης θα ήθελα να ανακαλύψουμε περισσότερα για το παρελθόν του ήρωα, κάτι που εδώ δεν εξερευνήθηκε αρκετά. Ευκολοδιάβαστο, πρωτότυπο, ατμοσφαιρικό και μυστηριώδες, το βιβλίο του «Φιλήμονα» είναι κάτι που ξεχωρίζει από τα συνηθισμένα μου αναγνώσματα και σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστο.
Επειδή είναι ο ερευνητής του μεταφυσικού, δεν γινόταν να μην τον ξεψαχνίσω. Νέο αίμα στον χώρο, να μην πάρω μία γεύση; Το βιβλίο είναι μία συλλογή ιστοριών των 10-12 σελίδων. Ευτυχώς, δεν υπάρχουν επαναλήψεις μεταξύ τους και ο συγγραφέας καταπιάνεται σχεδόν με κάθε είδος μυστηρίου που υπάρχει στον κόσμο μας - όχι το σύμπαν μας. Από ψυχές νεκρών, παρεξηγήσεις, δεισιδαιμονίες, αρχαίους πολιτισμούς, επιστήμονες σε κρυφά εργαστήρια, μέχρι και τους εξωγήινους. Διαβάζεται παντού, σε κάθε εύκαιρο δεκάλεπτο διάλειμμα, και θα σας κάνει καλή παρέα. Έχει την ιδιότητα να σας παρασύρει αμέσως, όποια στιγμή και αν το πιάσετε, ακόμη και για τόσο λίγο χρόνο. Είναι μία ωραία συλλογή και σύλληψη ιδέας και έλειπε ένας τέτοιος χαρακτήρας, σαν τον Φιλήμων, από την Ελληνική λογοτεχνία του είδους, αλλά είμαι σίγουρος πως θα λειτουργούσε καλύτερα εάν οι ιστορίες ήταν μεγαλύτερες και εάν είχαν κάτι κοινό να τις συνδέει. Κάποιο στοιχείο μέσω του οποίου ο Φιλήμων θα εξελισσόταν. Η γλώσσα στέκεται εκεί που πρέπει, οριακά. Ο Βαγγέλης έχει δυνατότητες και φαίνεται, αλλά θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη εάν επέλεγε να της δώσει τον χώρο να αναπτυχθεί. Σε μεγαλύτερα κείμενα θα μπορούσε να αναπνεύσει περισσότερο, είμαι σίγουρος, το βλέπω. Αφέσου, Βαγγέλη. Επίσης, πρέπει να τονίσω πως και ως έκδοση το βιβλίο είναι πολύ καλό, δεν περιέχει πολλά λάθη (αλίμονο αν δεν είχε, όλα έχουν), γεγονός που σπάνια συναντάμε σε τόσο νεαρούς σε ηλικία εκδοτικούς οίκους.
Συνολικά, είναι ένα καλό βιβλίο, που θα σας δώσει ιδέες και θα σας κάνει να αναρωτηθείτε και να καταπιαστείτε με το μεταφυσικό, εάν δεν το έχετε ήδη κάνει.
Απόλυτη σιωπή... Και ξαφνικά αρχίζουν ν' αναδύονται ανεπαίσθητοι ήχοι... Δεν τους ακούς, μπορείς όμως να νιώσεις το ανατριχιαστικό πέρασμα που αφήνουν καθώς κατρακυλάνε κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς σου, ν' αντιληφθείς την ομιχλώδη σκιά τους να περνά πίσω από τον καθρέφτη, τα αδιόρατα ίχνη στα όνειρά σου... Ποιος θα μπορούσε, αλήθεια, να ακούσει τη σιωπή των ήχων, ν' αναπαραγάγει τις μαγικές δονήσεις τους, να δει το αόρατο, να του απλώσει το χέρι για να το φέρει κοντά μας; Αυτό κάνει ο Φιλήμων... Με όπλο του μια ακόρεστη περιέργεια για το άγνωστο, με βοηθό την οξυμένη διαίσθηση, με την τύχη να παίζει μαζί του, ποτέ χαμογελώντας του και πότε κρύβοντας το πρόσωπό της, γίνεται ξεναγός και συνταξιδιώτης μας στον παράξενο κόσμο του. Δεν ξέρω τι περίμενα να συναντήσω εκεί μέσα, όμως σίγουρα αυτός που με περίμενε είχε πολλούς άσσους κρυμμένους στο μανίκι του. Ο Φιλήμων είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας, μια εντελώς διαφορετική και πρωτότυπη περσόνα, με πολλές προοπτικές δράσης κι εξέλιξης, αλλά έχω την εντύπωση πως, ίσως, βιάστηκε να βγει "εκεί έξω", όντας ακόμη άγουρος και πρωτόλειος... Θα έπρεπε να αφεθεί να ωριμάσει στη σκέψη, καθώς αυτήν παίρνουμε κυρίως από έναν εκ γενετής άλαλο, αλλά και να σκιαγραφηθεί εντονότερα η πορεία κι ο χαρακτήρα του. Να του δωθεί ο χρόνος να "μιλήσει" στον καθένα μας, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Με λίγα λόγια, δε μου έφτασε αυτήν η αδιόρατη κι αδιευκρίνιστη γεύση από τον Φιλήμονα. Θέλω να τον γευτώ στο σύνολό του, να τον ζωγραφίσω στη σκέψη μου, να μπω στο μυαλό του, να γίνω αυτός, να νιώσω τη διαφορετικότητά του, τις ιδιαιτερότητες που έχει αναπτύξει λόγω αυτής, τον τρόπο που στέκεται στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και του κόσμου γενικότερα. Δεν έχω κάτι να πω για την πλοκή των ιστοριών. Είναι ενδιαφέρουσες. Όχι πρωτότυπες, αλλά δοσμένες όμορφα και στρωμένες με αμείωτο ενδιαφέρον. Μου αρέσει ιδιαίτερα το στοιχείο της ελληνικής μυθολογίας που περνάει μέσα ο συγγραφέας. Το βρίσκω συναρπαστικό. Μόνη μου ένσταση, η μικρή τους έκταση. Θα προτιμούσα λιγότερες ιστορίες μεγαλύτερης διάρκειας, καθώς δεν προλαβαίνα να μπω στο κλίμα κι αμέσως έπρεπε να βγω, ελαφρώς απογοητευμένη γιατί ήθελα περισσότερο... Το διήγημα που θα χαρακτήριζα ως αρτιότερο από αφηγηματικής κι επεξηγηματικής πλευράς, καθώς κι από πλευράς ανάπτυξης, είναι: "Η Ομίχλη". Μυρωδιά εκλεκτής λογοτεχνίας, άλλων εποχών, με πινελιές Λάβκραφτ και Πόε να σε περιμένουν στη γωνία. (Αδικήθηκε... Του έπρεπε πολύ περισσότερος χώρος, χρόνος κι ανάπτυξη..) Αυτό όμως που σου μένει τελικά, είναι η αίσθηση πως αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι σίγουρα πιο συναρπαστικό...
4,5 στα πέντε και θα εξηγήσω αμέσως γιατί! Ο Φιλήμων είναι σαν χαρακτήρας ένας από τους πιο έξυπνους σε δημιουργία χαρακτήρες που έχω δει από Έλληνα συγγραφέα! Οι υποθέσεις τις οποίες ανέλαβε πολλές και διαφορετικές σε ένα μεγάλο φάσμα του μεταφυσικού θυμίζοντας μας πολλές φορές υποθέσεις μυστηρίου (σαν επεισόδια ενός ελληνικού x-files ίσως;). Τι μου έλειψε; Από έναν τέτοιο χαρακτήρα θα ήθελα να μάθω περισσότερα πράγματα για το παρελθόν του. Για το ποια πράγματα τον έκαναν να γίνει ερευνητής του μεταφυσικού. Τι ήταν αυτό που πραγματικά κυνηγούσε να μάθει. Ποια αλήθεια έψαχνε; επίσης η αλληλεπίδραση με συνεργάτες και φίλους. Γενικά θέλω να μάθω το παρελθόν του. Πιστεύω πραγματικά ότι ο Φιλήμων μας χρωστάει ένα βιβλίο ακόμα! Δεν ξέρω αν θα είναι όπως αυτό με πολλές υποθέσεις. Ίσως να είναι μια μεγάλη υπόθεση όπου θα αναπτυχθούν όλα τα παραπάνω! Και μια απειλή προς τον συγγραφέα. Η βαθμολογία θα κατέβει αν δεν βγει δεύτερο βιβλίο! Χαχαχα
Υ.Γ. έχω πει πως όποιο βιβλίο μου αρέσει σαν σύνολο θα βάζω πενταρι. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου κριτικό για να κάνω ανάλυση, το βλέπω απλά σαν αναγνώστης. Μου αρέσει γενικά με τα καλά του και τα κακά του; πενταρι. Έτσι κι έτσι; 3-4 . Δεν μου αρέσει; από εκεί και κάτω έως και κανένα αστεράκι!
Το οπισθόφυλλο με προετοίμασε για κάτι πολύ ενδιαφέρον, με δική του φωνή, και με έκανε να πιστέψω ότι ο ήρωας θα ήταν τουλάχιστον ιντριγκαδόρικος (περιμένεις πολλά από κάποιον που υπογράφει τα γράμματά του ως "Μερακλής Πουαρώ"). Το ξεκίνημα (οι πρώτες μια-δυο ιστορίες) ήταν κάπως αργό, έθετε τα δεδομένα, οπότε περίμενα να δω αυτό το πολύ ενδιαφέρον και ιντριγκαδόρικο στις επόμενες ιστορίες.
Διαψεύστηκα. Ενώ ο συγγραφέας δίνει στον Φιλήμωνα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, μένει μόνο εκεί, στην δήλωση αυτών των χαρακτηριστικών. Δεν εμβαθύνουμε ποτέ στον ψυχισμό του, δεν μαθαίνουμε τίποτε άλλο γι' αυτόν, παρά μόνο ότι είναι άλαλος και ότι είναι ερευνητής του μεταφυσικού. Από την αρχή ως το τέλος μού δίνει την αίσθηση του ερζάτς, της πλασματικής βιτρίνας, που πίσω της υπάρχει μόνο κενό.
Αυτή η αίσθηση εντείνεται από το ότι ο Φιλήμωνας, στην πλειοψηφία των υποθέσεών του, παραμένει απλά θεατής. Για να το πω καλύτερα:
-ο Φ. δέχεται ένα τηλέφωνο από τον πελάτη (που συνήθως λέει μόνο "ελάτε γρήγορα, θα σας πω όταν έρθετε") -ο Φ. οδηγεί ως το σπίτι του πελάτη -ο πελάτης ανοίγει την πόρτα -ο πελάτης εξηγεί στον Φ. περί τίνος πρόκειται -ο Φ. στήνει τις συσκευές του (ή και όχι, κάποιοι δεν τον αφήνουν) -δε γίνεται τίποτα, οπότε ο πελάτης λέει του Φ. "αχ, μην φύγετε, ώρα που 'ναι, μείνετε εδώ, έχω ένα έξτρα δωμάτιο" -ο Φ. κοιμάται στο σπίτι του πελάτη -κάτι συμβαίνει. Αυτό το κάτι είναι 9 φορές στις 10 παντελώς άσχετο με την εμφάνιση του Φ. στο σπίτι. Θα μπορούσε να είχε συμβεί κυριολεκτικά οποιαδήποτε άλλη στιγμή. -προαιρετικά, γίνεται μια μικροσυμπλοκή. -λύσις του αινίγματος, στην οποία τις μισές φορές ο Φ. έχει καθαρά διακοσμητικό ρόλο, γιατί ο πελάτης καταλαβαίνει μόνος του τι τρέχει
Όλο αυτό αποτελεί μια κουραστική, μετά την τέταρτη επανάληψη, μανιέρα και με αφήνει εντελώς ανικανοποίητη σε σχέση με το τι έχει υποσχεθεί το hype του βιβλίου. Κι είναι κρίμα, γιατί οι ιδέες στα διηγήματα δεν είναι καθόλου κακές (άσχετα που μερικές φορές οι εξηγήσεις είναι το λιγότερο επιπόλαιες).
Το κακό είναι πως θα μπορούσε να κερδίσει με το σπαθί του το τρίτο αστεράκι κι ίσως και κάτι παραπάνω. Αλλά κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα στα πραγματολογικά στοιχεία της αφήγησης. Δυο-τρία χαρακτηριστικά (έχει κι άλλα):
-διπολικός δεν είναι ο σχιζοφρενής, αυτό που έχει διχασμένη προσωπικότητα και σαφώς δεν θα το έλεγε αυτό ένας ψυχολόγος -ελεύθερη κατάδυση δεν είναι κατάδυση χωρίς βαθυσκάφος, αλλά χωρίς φυάλες οξυγόνου, το δε ρεκόρ μπορεί να είναι στα 122 μέτρα, όμως αυτό δε σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις έρευνες σε βυθό 100 μέτρων -κανείς, ακόμα κι όσοι δεν είναι αρχαιολόγοι, δεν τολμά να ισχυριστεί ότι στο συγκεκριμένο σημείο της Μεσογείου δεν υπάρχουν ναυάγια. Παντού υπάρχουν ναυάγια στη Μεσόγειο, απλά δεν τα έχουμε βρει ακόμη.
Στο σύνολό του, ένα βιβλίο που ίσως προικονομεί ένα καλύτερο δεύτερο βιβλίο, αλλα δεν καταφέρνει να φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Ο Φιλήμων Σαμπάκος ερευνά το μεταφυσικό στην Ελλάδα, προσπαθώντας να λύσει υποθέσεις που η λογική δεν είναι σε θέση να ξεδιαλύνει. Πρόκειται για ένα άτομο που δε μιλάει και παρόλα αυτά έχει μια τέλεια ικανότητα να επικοινωνεί. Έχει μάθει να παρατηρεί όσα δε φαίνονται με την πρώτη ματιά και διατηρεί ένα ανοιχτό μυαλό, δεδομένου του ότι ξέρει πως ζούμε σε μια κοινωνία που ως ένα βαθμό διψάει να πιστέψει στη μαγεία.
Το βιβλίο πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων ή όπως χαριτωμένα αναγράφεται στο οπισθόφυλλο, για τις υποθέσεις που έχει αναλάβει και τις μοιράστηκε με το συγγραφέα μέσω επιστολών. Από την αρχή μένει ένα ανοιχτό παράθυρο για να μπαινοβγαίνει το μεταφυσικό την κατάλληλη στιγμή. Τι είναι όμως στα αλήθεια μεταφυσικό; Ένα γεγονός που εκ πρώτης φύσεως μοιάζει αδύνατο; Κάτι που ξεπερνάει τα όρια της επιστημονικής γνώσης; Κάτι άπιαστο και για λίγους; Πρόκειται για αναπάντητα ερωτήματα που ίσως ποτέ να μην καταφέρουμε να ξεκαθαρίσουμε όσο προηγμένη τεχνολογία και να έχουμε. Και ο βασικός λόγος είναι ότι την ανθρώπινη φαντασία δεν την φτάνει καμία μηχανή.
Δεν έχει νόημα να βαθμολογήσω το βιβλίο, καθ��ς σαν ανθολογία για μένα αποτέλεσε ένα roller coaster. Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν περισσότερο από άλλες και φανταζόμουν το συγγραφέα να τις αναπτύσσει περισσότερο σε ένα μυθιστόρημα. Είχαν ένα είδος πρωτοτυπίας ή άγγιζαν θέματα που προσωπικά με ιντριγκάρουν όπως η ιστορία με τίτλο O Φύλακας . Σαν σύνολο παρόλα αυτά ήταν αρκετά δυνατό και ατμοσφαιρικό. Υπήρξαν στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει τριγύρω, ενώ η ιστορία με καλοκαιρινή διάθεση ( Βυθός ) με έπεισε να μην πάω στην παραλία την ερχόμενη Πέμπτη. Ο λόγος είναι ότι μέσα στη λιτότητα του λόγου (όχι απλοϊκότητα) ο συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει προτάσεις που στάζουν μυστήριο και τρόμο. Αν ψάχνετε από τώρα τι να διαβάσετε το μήνα του Halloween, ο Φιλήμων θα πρέπει να είναι μέσα στις επιλογές σας.
Με δεδομένο ότι το σύστημα "αστέρων" είναι προβληματικό εκ φύσεως, ας αναφερθεί εδώ πως αξιολογώ το κάθε κείμενο όχι επί του συνόλου της λογοτεχνικής παραγωγής ανά τους αιώνες (σε αυτή την περίπτωση 5 αστέρια για τον Αισχύλο είναι υπερβολικά λίγα) αλλά ως αυτό που είναι το κάθε κείμενο. Ο Φιλήμων παίρνει τα 5 αστέρια του όχι γιατί είναι ένα ανυπέρβλητο λογοτεχνικό έργο, αλλά γιατί μου θύμισε έντονα τις νουάρ αυτοτελείς ιστορίες που δημοσιεύονταν στα λογοτεχνικά περιοδικά του '50 και του '60. Οι ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες, τις διαβάζεις αβίαστα, ο ήρωας δείχνει τώρα να "χτίζεται" -λογικά θα υπάρξει συνέχεια στο περιστατικό του- και η ιστορικές αναφορές προσδίδουν αληθοφάνεια η οποία με την σειρά της οδηγεί σε έναν προβληματισμό σχετικά με το "μεταφυσικό" και τον φυσικό κόσμο. Overall, τίμια δουλειά.
Αυτό το βιβλίο μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Όλες αυτές οι ιστοριούλες μαζεμένες θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα πολύ ιδιαίτερο παζλ. Εν μέρει τα καταφέρνουν κιόλας. Η γραφή είναι καλή και απλή και έτσι οι σελίδες φεύγουν νεράκι.Ο πρωταγωνιστής παρουσιάζει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον με τα χαρακτηριστικά που του έδωσε ο συγγραφέας. Αυτό που θα ήθελα είναι περισσότερες ιστορίες σαν τον Σύντροφο, όπου φαίνεται λίγο περισσότερο ο χαρακτήρας του. Έχω μια μικρή ένσταση στο τελείωμα μερικών ιστοριών που μένουν αρκετά μετέωρες. Σε κάποιες η πρακτική λειτουργεί καλά σε άλλες όχι και τόσο. Επίσης το μοτίβο που αρχίζει η κάθε ιστορία είναι το ίδιο και κουράζει λίγο. Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι ένα δεύτερο βιβλίο θα παρουσίαζε ενδιαφέρον. Να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνει ο συγγραφέας με το Φιλήμονα καθώς αναγνωρίζω στο έργο του ταλέντο και μεράκι.
«Ο Φιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού», είναι μια συλλογή σύντομων ιστοριών. Κεντρικός χαρακτήρας ο Φιλήμονας Σαμπάκος, ένας ιδιωτικός ερευνητής του μεταφυσικού, άλαλος εκ γενετής, που υπογράφει τις επιστολές του με το ψευδώνυμο "Μερακλής Πουαρό». Ακολουθώντας τα χνάρια του, θα μας ταξιδέψει με τις περιπέτειες του. Το όνομα του γίνεται γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα και η φήμη του απογειώνεται, λύνοντας την μια υπόθεση μετά την άλλη. Ο αναγνώστης γίνεται αναπόφευκτα συνοδοιπόρος του ανάμεσα στο φυσικό και το μεταφυσικό κόσμο. Εκεί που η διαχωριστική γραμμή είναι λεπτή μεταξύ του νου και της ύλης και τον υπεραισθητό κόσμο. Κάθε ιστορία του «απλώνει» σαν δίχτυ το μυστήριο της γύρω μας. Κάθε περιπέτεια του κεντρικού χαρακτήρα του βιβλίου μας ταξιδεύει σε αρχαίους πολιτισμούς, ψυχές νεκρών, δεισιδαιμονίες, αστρικές πύλες, αποκρυφισμούς. Ο Φιλήμων είναι ένας χαρακτήρας ιδιαίτερος, με πνεύμα οξύ ανοικτό σε όλες τις αντισυμβατικές συμπεριφορές της φύσης, κατανοώντας και δίνοντας λύσεις στα θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους που τον εμπιστεύονται, έχοντας την βοήθεια των ειδικών μηχανημάτων του και τους δυο συνεργάτες του, Βασίλη και Τάνια. Ο συγγραφέας με πένα βουτηγμένη στο μυστήριο, μεταφέρει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ατμοσφαιρικές στιγμές που καθηλώνουν, με την αγωνία να μεταφέρεται απλόχερα στον αναγνώστη. Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης μέσα από τις ιστορίες του σε παρασύρει με την αμεσότητα του λόγου του . Απλή και κατανοητή γραφή χωρίς να κουράζει, δυνατή πλοκή. Οι ιστορίες είναι σύντομες και σε κάθε μια κάτι καινούργιο διηγείται ο συγγραφέας μέσα από μια αύρα μυστηρίου , με λίγη επιρροή από τα «X-Files». Προσωπικά σε κάποιες ιστορίες θα ήθελα λίγη ακόμη διάρκεια , καθώς δεν ήθελα να τελειώσουν. Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης εξιτάρει την φαντασία με ένα βιβλίο διαφορετικό που δεν περνά σε καμία περίπτωση απαρατήρητο!
Ένα βιβλίο με διηγήματα που έχουν γρήγορη πλοκή και εύκολο να διαβαστεί απ' τον οποιοδήποτε! Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική και πολλές φορές έχει διπλό νόημα ή αφήνει την απάντηση στη φαντασία του αναγνώστη. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Ένας άλαλος κεντρικός χαρακτήρας και πολλές μικρές ιστορίες με γρήγορη ροή, που δεν επαναλαμβάνονται. Η νουάρ σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι μεταφυσικές μορφές και η αχόρταγη περιέργεια του πρωταγωνιστή για το μυστήριο, ξεδιπλώνονται μέσα από την άμεση γραφή και το πλούσιο λεξιλόγιο του Βαγγέλη Ιωσηφίδη. Σε όποιον άρεσε το X-Files, να διαβάσει τον Φιλήμων. Συγχαρητήρια Βαγγέλη!
Ένα τίμιο και αξιοπρεπές ανάγνωσμα, που απευθύνεται σε εφηβικό κατά βάση κοινό. Απλή, στρωτή και σε σωστά ελληνικά γραφή που δίνει ως αποτέλεσμα μικρές (και 2-3 όχι τόσο μικρές) ιστορίες μυστηρίου. Με άρωμα από X-Files, ενώ συχνά (και νοσταλγικά) θυμίζει Scooby Doo, περιμένω να τελειώσουν τα παιδιά με τα μαθήματα για να τους το δώσω να το διαβάσουν.
Ενημέρωση: κατά τη διάρκεια των διακοπών το διαβασε και ο γιος μου (είναι στα 13). Όπως το περίμενα, του άρεσε. Μου είπε ότι όλο αυτό το μυστήριο ήταν που τον έκανε να θέλει να δει τι γίνεται παρακάτω, αν και θα προτιμούσε σε κάποιες ιστορίες να μην έμεναν ανεξήγητα τα γεγονότα. Με ρώτησε μαλιστα αν αυτός ο συγγραφέας έχει γράψει και κάτι άλλο (θα του δώσω να διαβάσει τους Αμόλυντους).
5,5/10 Μικρα διηγηματα που διαβαζονται ευκολα, γρηγορα και θα σας διασκεδασουν. Για το κατι παραπανω, ηθελε δουλεια ομως. Σχεδον ολα τα διηγηματα εχουν το ιδιο μοτιβο ακριβως. Τηλεφωνο για δουλεια-ταξιδι-αφιξη/συζητηση με πελατη- τοποθετηση μηχανηματων η/και διανυκτερευση- κατι γινεται- εξηγηση(η και οχι). Επισης υπαρχουν αλματα λογικης και πολλοι χαρακτηρες ειναι τρομερα ευκολοπιστοι. Ειδικα οι αστυνομικοι, κατι που του στερει ρεαλισμο. Θα παρω καποια στιγμη και το επομενο βιβλιο του συγγραφεα, μιας και δειχνει εδω οτι εχει ωραιες ιδεες. Απλα ηθελαν λιγο περισσοτερη δουλεια.
Μια συλλογή διηγημάτων, η οποία δίνει στους αναγνώστες μυστήρια δίχως οριστική και απόλυτη λύση. Όπως και θα έπρεπε, πιστεύω. Η μαγεία του μυστηρίου είναι αυτή που κεντρίζει περισσότερο από τη λύση του, σαν τα τρικ ενός μάγου: αν μάθεις πως γίνονται, δεν αγαπάς το ίδιο τη μαγεία. Αυτή ακριβώς η ελευθερία, το να πλάσω μόνος μια λύση, είναι που με τράβηξε περισσότερο. Ελπίζω να δω κι άλλες δουλειές του συγγραφέα στο μέλλον!
Αυτό το βιβλίο είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια: οι ιστορίες του είναι ��ε μέγεθος μπουκίτσας, και καθεμία έχει μια ξεχωριστή γεύση να προσφέρει! Από φαντάσματα μέχρι κρυφούς πολιτισμούς, από χρονοταξιδιώτες μέχρι διεστραμμένα πειράματα, υπάρχει κάτι για οποιονδήποτε αναγνώστη έχει έστω και λίγο ενδιαφέρον για το υπερφυσικό. Πέρασα πολύ όμορφα διαβάζοντάς το, και αναμένω και τις επόμενες περιπέτειες του Φιλήμονα!
Ένα βιβλίο ευανάγνωστο με γρήγορη ροή και ιστορίες που κρατούν ενεργό το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Μπορεί να το προσεγγίσει οποιοσδήποτε αναγνώστης, ακόμα και αυτός που δεν καταπιάνεται ιδιαίτερα με το φανταστικό και να του είναι το ίδιο ευχάριστο. Πρόκειται για μια σειρά διηγημάτων με τον πρωταγωνιστή-ντετέκτιβ "Φιλήμονα" ο οποίος καλείται να λύσει κάποια μυστήρια που σχετίζονται με το φανταστικό και το απρόσμενο στην Ελλάδα και όχι μόνο. Περιμένουμε τη συνέχεια 😁 Καλή ανάγνωση σε όλους!
Μικρές ιστορίες που σε ταξιδεύουν σε κάθε γωνια της Ελλάδας κρύβοντας μύθους και θρύλους είτε γνωστούς είτε δημιουργηματα απο την οπως φαινεται αστείρευτη φαντασια του συγγραφέα. Εχει μια γραφή γρήγορη που σε κάνει να μην μπορείς να αφήσεις το βιβλίο κάτω! Το μόνο αρνητικό είναι ότι δεν μαθαίνουμε πολλά για την ζωή του βασικού χαρακτήρα που μοιάζει να είναι πολύ ενδιαφέρον. Αν υπάρξουν και άλλα βιβλία στην σειρά ανυπομονώ να τα διαβάσω.
Βιβλιοέναυσμα #73: Φιλήμων, ο Ερευνητής του Μεταφυσικού του Ευάγγελου Ιωσηφίδη (ολόκληρο το άρθρο και στο ιστολόγιό μου, Κοιλάδα της Γνώσης: https://www.koiladatisgnosis.gr/logot...)
Πρόσφατα πήρα ένα βιβλίο που το έβαζα κι έβγαζα κάμποσο καιρό στα καλάθια αγορών: τη συλλογή διηγημάτων 7 Καταραμένες Ιστορίες (Ελκυστής, 2019, 470 σ.) του Ευάγγελου Ιωσηφίδη. Μαζί της όμως πήρα και ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα, την – επίσης – συλλογή διηγημάτων Φιλήμων: Ο Ερευνητής του Μεταφυσικού (Ελκυστής, 2019, 240 σ.).
Το βιβλίο αποτελείται από μικρά διηγήματα, περίπου 2-3 χιλιάδες λέξεις τα περισσότερα, όπου ο Φιλήμων, ένας άλαλος ιδιωτικός ερευνητής, αναλαμβάνει διάφορες υποθέσεις με άρωμα μεταφυσικού. Οι υποθέσεις αυτές διαδραματίζονται τόσο εντός του αστικού ιστού όσο και κατά μήκος και πλάτος της ελληνικής επαρχίας, με μερικές να καταπιάνονται με λαογραφικά και μυθολογικά στοιχεία. Συχνά το μεταφυσικό δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία των εμπλεκομένων αλλά κάποτε όχι μόνο υπάρχει αλλά και σε ταρακουνάει με την παρουσία του. Ουκ ολίγες φορές ο Φιλήμων αναλαμβάνει την εξιχνίαση εξαφανίσεων, στοιχειωμένων τόπων και παράξενων αντικειμένων, με τον Ιωσηφίδη να κατορθώνει όμως να δώσει μία ξεχωριστή πινελιά στις περισσότερες ιστορίες. Κάποια λίγα διηγήματα αποτελούν κομμάτια μίας μεγαλύτερης ιστορίας, όπως τα Εξαφάνιση-Ίχνη-Αρτέμιος και τα – ίσως κορυφαία του βιβλίου, μιας και λαμβάνουν μέρος στο Λύκαιον της Αρκαδία και αφορούν τη σχετική αρχαιοελληνική παράδοση περί λυκανθρώπων – Σφραγιδόλιθος και Λύκος.
Από τα σημαντικότερα προσόντα του βιβλίου είναι ο μεστός, ώριμος λόγος του Ιωσηφίδη. Ο χαρακτήρας του Φιλήμονα είναι λακωνικά αλλά άρτια πλασμένος, ενώ και η – μέσω τεχνολογίας – μέθοδος επικοινωνίας του είναι απλή και δεν δημιουργεί προβλήματα στην αφήγηση (εκτός από όταν ο γραπτός λόγος του Φιλήμονα θυμίζει προφορικό, με επιφωνήματα και αντίστοιχες εκφράσεις). Το μικρό μέγεθος των ιστοριών δίνει ένα άρωμα Αντρέα Καμιλέρι (βλ. το Τριάντα Μέρες με τον Επιθεωρητή Μολνταμπάνο) και η παράλληλη επίτευξη καλού αποτελέσματος επιδεικνύει τις λογοτεχνικές αρετές του συγγραφέα. Κάποια διηγήματα δεν είχαν βέβαια δυνατή κλιμάκωση, με το τέλος μάλλον να ξενίζει παρά να προσφέρει κάθαρση, κυρίως όταν ο Ιωσηφίδης πάει να δώσει έναν συμβολισμό ή να αντιστρέψει το αναμενόμενο τέλος. Ο Φιλήμων θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο ως χαρακτήρας (ίσως σε μελλοντικό βιβλίο;) και οι ιστορίες θα ευνοούνταν από λιγότερο γραμμική και επαναλαμβανόμενη πλοκή. Επίσης, θα ήταν ευπρόσδεκτη ακόμα μεγαλύτερη τριβή με αστικούς μύθους και λαογραφικές και μυθολογικές παραδόσεις καθώς και ένα πιο ποίκιλο οπλοστάσιο τεχνολογικών συσκευών.
Εν κατακλείδι, ελπίζω να απολαύσετε τα σφηνάκια που κερνάει ο Ιωσηφίδης σε αυτό το βιβλίο. Πιστεύω πως το βιβλίο είναι μια καλοδεχούμενη προσθήκη στην εγχώρια λογοτεχνία και σίγουρα θα ήθελα να διαβάσω κι άλλες ιστορίες με τον Φιλήμονα. Ψάξτε και το προαναφερθέν βιβλίο του Αντρέα Καμιλέρι.
Πρόκειται για μικρές ιστορίες μυστηρίου, συχνά παραφυσικού, όπου η αποκάλυψη στο τέλος της κάθε μιας υποτίθεται ότι θα κάνει τον αναγνώστη να μείνει με ανοικτό το στόμα. Ίσως να το έκανε αν οι ιστορίες ήταν μεγαλύτερες σε διάρκεια, αλλά όταν ο μέσος όρος της κάθε μιας είναι 8 σελίδες και τουλάχιστον 2 αναλώνονται κάθε φορά στο να περιγράψουν το πώς ξεκινάει η κάθε υπόθεση, τότε είναι κομμάτι δύσκολο να νοιαστείς για οτιδήποτε. Ο συγγραφέας μετά βίας προλαβαίνει να σου περιγράψει το μυστήριο και χωρίς να χτίσει χαρακτήρες ή αξιόλογες καταστάσεις, αμέσως έρχεται η απάντηση από κάποιον που σου πετάει στα μούτρα την απάντηση. Δεν υπάρχει καθόλου το στοιχείο της έρευνας ή του ντετέκτιβ, και οι λύσεις δεν βασίζονται στην αφαιρετική λογική αλλά στην καρτουνίστικη λογική των κακών που αραδιάζουνε το σχέδιό τους, ή τον πρωταγωνιστή να πετάγεται σε συμπεράσματα χωρίς πρώτα να έχει δώσει στοιχεία στον αναγνώστη.
Ο Φιλήμων είναι ένας χαρακτήρας ξεκάθαρα πρωτότυπος αλλά και συνάμα απόλυτα γνώριμος για όλους τους λάτρεις των X-Files και του Twilight Zone. Οι περιπέτειές του, προσαρμοσμένες στην Ελληνική πραγματικότητα και το σήμερα, είναι από τη μία τόσο εξωπραγματικές όσο είναι και στα όρια του πιστευτού, του αστικού μύθου που όλοι έχουμε ακούσει. Αυτό καθιστά το έργο μια περίεργη αλλά και απολαυστική μείξη φολκλορ και φαντασίας. Η ικανότητα του συγγραφέα να δίνει αβίαστα τόσο πιστευτή φωνή σε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα όπως ο Φιλήμων είναι πραγματικά αξιέπαινη και κάθε "υπόθεση" που αναλαμβάνει ο ερευνητής μας είναι ένα συναρπαστικό μα και περίεργα γνώριμο ταξίδι προς το άγνωστο, που δημιουργεί μια αίσθηση λογοτεχνικού ντεζά βου. Εν τούτοις, αυτό δεν είναι κάτι το αρνητικό αλλά, αντίθετα, συμβάλλει στην ικανοποίηση του αναγνώστη όταν τελικά γυρνά και την τελευταία σελίδα του βιβλίου.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συλλογη ιστοριών, με γλαφυρές εικόνες και πρωτότυπες ιδέες σε κάθε ιστορία. Ο συγγραφέας εχει δικιά του φωνή, κάτι που φαίνεται απο το στυλ της γραφής του. Σαν κεντρικός χαρακτήρας, ο Φιλήμων ειναι ενδιαφέρουσα περίπτωση και μου φάνηκε αρκετά πρωτότυπη η επιλογή του συγγραφέα να δώσει φωνή στον χαρακτήρα μέσω της γλώσσας του σώματος και τον αντιδράσεων του. Το μόνο αρνητικό που μπορω να βρω ειναι οτι οι ιστορίες είναι μικρές! Πάνω που σε βάζει μέσα, τελειώνει. Η ποικιλία, ωστόσο, και ο κόσμος που έχει πλάσει ο συγγραφέα σε τραβάνε να γυρίσεις κάθε σελίδα ανυπόμονα για να δεις τι θα γίνει.
Ένα ευχάριστο και πρωτότυπο βιβλίο, με ατμόσφαιρα μυστηρίου και έναν συμπαθή πρωταγωνιστή. Οι ιστορίες διαβάζονται γρήγορα και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Ήταν η πρώτη μου αναγνωστική εμπειρία με fantasy αλλά και τον συγγραφέα