What do you think?
Rate this book
ブロードキャスト
It is the first time for Kaname Minato to write a school novel. Machida Keisuke lost his dream when he missed a national tournament. He is invited into the school's boardcasting department and reaimed a nationalwide high school boardcasting contest. However, conflicts broke out in the department. Does he give up his dream again?
町田圭祐は中学時代、陸上部に所属し、駅伝で全国大会を目指していたが、3年生の最後の県大会、わずかの差で出場を逃してしまう。その後、陸上の強豪校、青海学院高校に入学した圭祐だったが、ある理由から陸上部に入ることを諦め、同じ中学出身の正也から誘われてなんとなく放送部に入部することに。陸上への未練を感じつつも、正也や同級生の咲楽、先輩女子たちの熱意に触れながら、その面白さに目覚めていく。目標はラジオドラマ部門で全国高校放送コンテストに参加することだったが、制作の方向性を巡って部内で対立が勃発してしまう。果たして圭祐は、新たな「夢」を見つけられるか―。
町田圭祐は中学時代、陸上部に所属し、駅伝で全国大会を目指していたが、3年生の最後の県大会、わずかの差で出場を逃してしまう。その後、陸上の強豪校、青海学院高校に入学した圭祐だったが、ある理由から陸上部に入ることを諦め、同じ中学出身の正也から誘われてなんとなく放送部に入部することに。陸上への未練を感じつつも、正也や同級生の咲楽、先輩女子たちの熱意に触れながら、その面白さに目覚めていく。目標はラジオドラマ部門で全国高校放送コンテストに参加することだったが、制作の方向性を巡って部内で対立が勃発してしまう。果たして圭祐は、新たな「夢」を見つけられるか―。
- GenresFictionJapanContemporary
312 pages, Paperback
First published August 23, 2018
2 people are currently reading
87 people want to read
About the author
Kanae Minato
51 books1,748 followersKanae MINATO (湊 かなえ, born 1973) is a Japanese writer of crime fiction and thriller.
She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.
She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.
She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.
She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
April 17, 2020
"นี่เคสุเกะ นายคิดว่าความรู้สึกประสบความสำเร็จนี่เป็นยังไง"
เรื่องราวของ "มาจิดะ เคสุเกะ" นักเรียนชายมัธยมต้น สมาชิกของชมรมกรีฑา ผู้มีเพื่อนอย่าง "ยามากิชิ เรียวตะ" เป็นไอดอลด้านการวิ่งและอยากเป็นอย่างเขาเสมอมา แต่แล้วเมื่อขึ้นมัธยมปลาย ความฝันของเคสุเกะก็พังทลายลง ทั้งที่เขาวางแผนว่าจะเข้าชมรมกรีฑาต่อ เพราะเขาประสบอุบัติเหตุจนทำให้เขาไม่สามารถวิ่งได้อีก ในช่วงที่เขากำลังเคว้งคว้าง เขาก็พบกับ "มิยาโมโตะ มาซายะ" เพื่อนจากโรงเรียนมัธยมต้นเดียวกันมาชวนเขากับ "คุเมะ ซากุระ" เด็กสาวที่ไม่สุงสิงกับใครให้เข้าชมรมกระจายเสียงด้วยความมุ่งมั่น ทั้งที่ใจเคสุเกะไม่ได้สนใจอะไรกับชมรมนี้เท่าไหร่ แต่ดูเหมือนมาซายะจะพาเขามาไกลเกินกว่าที่เขาจะปลีกตัวออกมาแล้วน่ะสิ...
เล่มนี้เป็นผลงานของ "มินะโตะ คะนะเอะ" ค่ะ..
ใช่แล้วค่ะ มินะโตะ คะนะเอะ คนนั้นแหละค่ะ คนที่เขียนเรื่อง "คำสารภาพ" "ชดใช้" "คดีฆาตกรรมเจ้าหญิงสโนว์ไวท์" และนิยายแนวระทึกขวัญมากมายอีกหลายเล่ม แต่หนังสือเล่มนี้ต่างออกไปนะคะ มันไม่ใช่แนวระทึกขวัญสั่นประสาทแบบปกติที่พวกเราคุ้นเคยกัน แต่เป็นหนังสือแนวอบอุ่นหัวใจที่มีพวกเด็กๆ เป็นคนเดินเรื่อง ออกแนวนิยายวัยรุ่นตามล่าหาความฝัน นิยายฟีลกู๊ดอะไรทำนองนั้น
เราอ่านจบแล้วรู้สึกชอบเล่มนี้มากเลยค่ะ คือต่อให้เรื่องนี้ไม่ใช่แนวระทึกขวัญ เราอาจจะไม่ได้เห็นความวิปริตของตัวละครในเรื่อง แต่มินะโตะยังคงสไตล์การเขียนแบบเดิม เธอยังคงพาเราเข้าไปรู้จักกับจิตใจและความรู้สึกส่วนลึกของตัวละครหลักได้อย่างลึกซึ้งอยู่ดี ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของเคสุเกะได้เลยว่า ความรู้สึกฝันสลายเป็นยังไง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองก้าวไม่ถึงฝันมันเป็นยังไง ความรู้สึกเคว้งคว้าง การได้แต่มองคนอื่นก้าวไปข้างหน้า แต่ตัวเองกลับก้าวออกไปไม่ได้ มันแย่แค่ไหน
เคสุเกะในตอนม.ต้น เป็นคนที่ทุ่มเททั้งกำลังกายและกำลังใจทั้งหมดกับการวิ่งและการฝึกฝนอยู่กับสมาชิกชมรมกรีฑา แต่แล้วก็วิ่งไม่ได้โดยไม่ใช่ความผิดของตนเอง พอขึ้นม.ปลาย ก็จะเคว้งคว้าง ก๊องๆ มึนๆ ไปไหนต่อไม่ถูก แต่ก่อนที่เขาจะปิดกันตัวเองจากทุกอย่างและจมอยู่กับความผิดหวัง เขาก็ได้เจอกับมาซายะ เพื่อนเก่าม.ต้นจากโรงเรียนเดิมชวนเขาเข้า "ชมรมกระจายเสียง" ชมรมที่เป็นเหมือนศูนย์รวมความประหลาด แม้แต่เคสุเกะ แม้จะไม่แสดงออกตรงๆ แต่เราก็รับรู้ได้ว่าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากคนอื่นว่าชมรมนี้เพี้ยนๆ
มาซายะเองก็เป็นตัวละครที่น่าสนใจ เป็นเด็กผู้ชายที่มุ่งมั่นเพื่อเป็นผู้เขียนบทละครวิทยุที่ดี เรานึกภาพออกเลยว่า เด็กคนนี้ต้องตั้งใจแค่ไหนกับการสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้เพื่อจะเข้าชมรมนี้ให้ได้ ชนิดที่ว่า งานหลักคือชมรมกระจายเสียง งานอดิเรกคือการเรียน (ฮ่าๆๆๆ) บวกกับซากุระ เด็กสาวเงียบๆ อีกคนที่ไม่สุงสิงกับใครสักคน แม้แต่เพื่อนร่วมห้องอย่างเคสุเกะ เธอมักจะก้มหน้าก้มตาจนผมปิดหน้าเสมอ แต่เมื่อพูดถึงงานอนิเมชั่นและนักพากย์เสียงทีไร เธอจะเงยหน้ามาคุยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกาย ทั้งสองคนช่างเป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยไฟแห่งแรงบันดาลใจที่ลุกโชนตลอดเวลาจริงๆ ไหนจะพวกรุ่นพี่ในชมรมนั่นอีก ทุกคนต่างก็ตั้งเป้าหมายและมีความฝันที่แตกต่างกันออกไป และเพราะพระเอกรายล้อมไปด้วยคนที่มีความฝัน แถมถูกคนเหล่านั้นดึงให้ช่วยทำภารกิจอันยิ่งใหญ่ของชมรม นั่นก็คือ การลงแข่งขันของ JBK องค์กรกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งชาติของญี่ปุ่น (เป็นองค์กรสมมติในเรื่อง) โดยมีเงื่อนไขว่าผลงานใดผลงานหนึ่งต้องผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศระดับประเทศให้ได้
เนื้อเรื่องหลักๆ ก็จะเน้นไปที่ประเด็นปัญหาของเด็กๆ เป็นหลักค่ะ แต่ไม่ได้ดราม่าหนักหน่วงเหมือนผลงานทั่วไปของมินะโตะ ออกจะเป็นปัญหาทั่วไปที่เด็กๆ พบเจอ เช่น ยังไม่รู้ว่าจะวางแผนอนาคตตัวเองยังไง ปัญหาการบูลลี่กันในโรงเรียน อุปสรรคระหว่างการทำงานร่วมกันของคนหมู่มาก มีทั้งทุกข์ทั้งสุข ร่วมหัวเราะและร้องไห้ อาจจะมีบ้างที่หงุดหงิดกับปัญหาง้องแง้งงี่เง่าของวัยรุ่น อะไรแบบนี้ 55555 แต่ก็สนุกดีนะคะ ให้ฟีลลิ่งเหมือนเราได้ย้อนกลับไปเป็นนักเรียนอีกครั้ง ไปยังวัยที่พยายามไล่ล่าและเติมเต็มความฝันตัวเอง วัยที่กล้าทำกล้าลองทุกอย่าง ตัวละครทุกคนมีพลังของตัวเองหมดเลยค่ะ คือพวกเขาไม่ได้แค่ดึงเคสุเกะจากความผิดหวังอย่างเดียวแล้วล่ะ เพราะคนอ่านอย่างเราอ่านแล้วยังรู้สึกหัวใจพองโต ยังรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจอยากลุกมาทำอะไรที่ใจอยากทำเหมือนตัวละครในเรื่องบ้าง 555555
บทสรุปของเรื่อง เราโอเคเลยนะ ทุกคนไปได้สุดทางอย่างที่ใจต้องการ ความเป็นวัยรุ่นมันรั้งไม่อยู่จริงๆ 555555 ชอบที่ทุกคนได้สู้จนสุดทางเพื่อตามความฝัน และพยายามเรียนรู้จากบทเรียนชีวิตที่ตัวเองได้รับ แม้จะมีเหวี่ยงๆ งอนๆ ขี้แพ้ชวนตีบ้าง แต่ก็ค่อยๆ ยอมรับความจริงและพัฒนาตัวเองต่อไป โดยเฉพาะพระเอกของเรื่องอย่างเคสุเกะ ที่ความฝันบนเส้นทางนักวิ่งได้หยุดลงและหลงทางไร้หนทางอยู่พักนึง หลายคนอาจจะพยายามเลี่ยงปัญหาด้วยการเมินหรือไม่พูดถึงมันซะ แต่กับเคสุเกะไม่ใช่ เขากล้าที่จะเปิดใจรับสิ่งใหม่ กล้าที่จะเปลี่ยนเส้นทางความฝันและประสบความสำเร็จในรูปแบบที่เขายินดี
ชมรมกระจายเสียงไม่ได้มีไว้แค่อ่านข่าวหรือเปิดเพลงให้นักเรียนในโรงเรียนฟังอย่างเดียวหรอก
แต่มันคือชมรมที่สร้างผลงานเพื่อส่งต่อข้อความคิดที่ทรงอิทธิพลออกสู่สาธารณะต่างหาก
อ่านเรื่องนี้แล้วได้อะไรมากกว่าที่คิดนะคะ :)
เรื่องราวของ "มาจิดะ เคสุเกะ" นักเรียนชายมัธยมต้น สมาชิกของชมรมกรีฑา ผู้มีเพื่อนอย่าง "ยามากิชิ เรียวตะ" เป็นไอดอลด้านการวิ่งและอยากเป็นอย่างเขาเสมอมา แต่แล้วเมื่อขึ้นมัธยมปลาย ความฝันของเคสุเกะก็พังทลายลง ทั้งที่เขาวางแผนว่าจะเข้าชมรมกรีฑาต่อ เพราะเขาประสบอุบัติเหตุจนทำให้เขาไม่สามารถวิ่งได้อีก ในช่วงที่เขากำลังเคว้งคว้าง เขาก็พบกับ "มิยาโมโตะ มาซายะ" เพื่อนจากโรงเรียนมัธยมต้นเดียวกันมาชวนเขากับ "คุเมะ ซากุระ" เด็กสาวที่ไม่สุงสิงกับใครให้เข้าชมรมกระจายเสียงด้วยความมุ่งมั่น ทั้งที่ใจเคสุเกะไม่ได้สนใจอะไรกับชมรมนี้เท่าไหร่ แต่ดูเหมือนมาซายะจะพาเขามาไกลเกินกว่าที่เขาจะปลีกตัวออกมาแล้วน่ะสิ...
เล่มนี้เป็นผลงานของ "มินะโตะ คะนะเอะ" ค่ะ..
ใช่แล้วค่ะ มินะโตะ คะนะเอะ คนนั้นแหละค่ะ คนที่เขียนเรื่อง "คำสารภาพ" "ชดใช้" "คดีฆาตกรรมเจ้าหญิงสโนว์ไวท์" และนิยายแนวระทึกขวัญมากมายอีกหลายเล่ม แต่หนังสือเล่มนี้ต่างออกไปนะคะ มันไม่ใช่แนวระทึกขวัญสั่นประสาทแบบปกติที่พวกเราคุ้นเคยกัน แต่เป็นหนังสือแนวอบอุ่นหัวใจที่มีพวกเด็กๆ เป็นคนเดินเรื่อง ออกแนวนิยายวัยรุ่นตามล่าหาความฝัน นิยายฟีลกู๊ดอะไรทำนองนั้น
เราอ่านจบแล้วรู้สึกชอบเล่มนี้มากเลยค่ะ คือต่อให้เรื่องนี้ไม่ใช่แนวระทึกขวัญ เราอาจจะไม่ได้เห็นความวิปริตของตัวละครในเรื่อง แต่มินะโตะยังคงสไตล์การเขียนแบบเดิม เธอยังคงพาเราเข้าไปรู้จักกับจิตใจและความรู้สึกส่วนลึกของตัวละครหลักได้อย่างลึกซึ้งอยู่ดี ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของเคสุเกะได้เลยว่า ความรู้สึกฝันสลายเป็นยังไง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองก้าวไม่ถึงฝันมันเป็นยังไง ความรู้สึกเคว้งคว้าง การได้แต่มองคนอื่นก้าวไปข้างหน้า แต่ตัวเองกลับก้าวออกไปไม่ได้ มันแย่แค่ไหน
เคสุเกะในตอนม.ต้น เป็นคนที่ทุ่มเททั้งกำลังกายและกำลังใจทั้งหมดกับการวิ่งและการฝึกฝนอยู่กับสมาชิกชมรมกรีฑา แต่แล้วก็วิ่งไม่ได้โดยไม่ใช่ความผิดของตนเอง พอขึ้นม.ปลาย ก็จะเคว้งคว้าง ก๊องๆ มึนๆ ไปไหนต่อไม่ถูก แต่ก่อนที่เขาจะปิดกันตัวเองจากทุกอย่างและจมอยู่กับความผิดหวัง เขาก็ได้เจอกับมาซายะ เพื่อนเก่าม.ต้นจากโรงเรียนเดิมชวนเขาเข้า "ชมรมกระจายเสียง" ชมรมที่เป็นเหมือนศูนย์รวมความประหลาด แม้แต่เคสุเกะ แม้จะไม่แสดงออกตรงๆ แต่เราก็รับรู้ได้ว่าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากคนอื่นว่าชมรมนี้เพี้ยนๆ
มาซายะเองก็เป็นตัวละครที่น่าสนใจ เป็นเด็กผู้ชายที่มุ่งมั่นเพื่อเป็นผู้เขียนบทละครวิทยุที่ดี เรานึกภาพออกเลยว่า เด็กคนนี้ต้องตั้งใจแค่ไหนกับการสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้เพื่อจะเข้าชมรมนี้ให้ได้ ชนิดที่ว่า งานหลักคือชมรมกระจายเสียง งานอดิเรกคือการเรียน (ฮ่าๆๆๆ) บวกกับซากุระ เด็กสาวเงียบๆ อีกคนที่ไม่สุงสิงกับใครสักคน แม้แต่เพื่อนร่วมห้องอย่างเคสุเกะ เธอมักจะก้มหน้าก้มตาจนผมปิดหน้าเสมอ แต่เมื่อพูดถึงงานอนิเมชั่นและนักพากย์เสียงทีไร เธอจะเงยหน้ามาคุยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกาย ทั้งสองคนช่างเป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยไฟแห่งแรงบันดาลใจที่ลุกโชนตลอดเวลาจริงๆ ไหนจะพวกรุ่นพี่ในชมรมนั่นอีก ทุกคนต่างก็ตั้งเป้าหมายและมีความฝันที่แตกต่างกันออกไป และเพราะพระเอกรายล้อมไปด้วยคนที่มีความฝัน แถมถูกคนเหล่านั้นดึงให้ช่วยทำภารกิจอันยิ่งใหญ่ของชมรม นั่นก็คือ การลงแข่งขันของ JBK องค์กรกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งชาติของญี่ปุ่น (เป็นองค์กรสมมติในเรื่อง) โดยมีเงื่อนไขว่าผลงานใดผลงานหนึ่งต้องผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศระดับประเทศให้ได้
เนื้อเรื่องหลักๆ ก็จะเน้นไปที่ประเด็นปัญหาของเด็กๆ เป็นหลักค่ะ แต่ไม่ได้ดราม่าหนักหน่วงเหมือนผลงานทั่วไปของมินะโตะ ออกจะเป็นปัญหาทั่วไปที่เด็กๆ พบเจอ เช่น ยังไม่รู้ว่าจะวางแผนอนาคตตัวเองยังไง ปัญหาการบูลลี่กันในโรงเรียน อุปสรรคระหว่างการทำงานร่วมกันของคนหมู่มาก มีทั้งทุกข์ทั้งสุข ร่วมหัวเราะและร้องไห้ อาจจะมีบ้างที่หงุดหงิดกับปัญหาง้องแง้งงี่เง่าของวัยรุ่น อะไรแบบนี้ 55555 แต่ก็สนุกดีนะคะ ให้ฟีลลิ่งเหมือนเราได้ย้อนกลับไปเป็นนักเรียนอีกครั้ง ไปยังวัยที่พยายามไล่ล่าและเติมเต็มความฝันตัวเอง วัยที่กล้าทำกล้าลองทุกอย่าง ตัวละครทุกคนมีพลังของตัวเองหมดเลยค่ะ คือพวกเขาไม่ได้แค่ดึงเคสุเกะจากความผิดหวังอย่างเดียวแล้วล่ะ เพราะคนอ่านอย่างเราอ่านแล้วยังรู้สึกหัวใจพองโต ยังรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจอยากลุกมาทำอะไรที่ใจอยากทำเหมือนตัวละครในเรื่องบ้าง 555555
บทสรุปของเรื่อง เราโอเคเลยนะ ทุกคนไปได้สุดทางอย่างที่ใจต้องการ ความเป็นวัยรุ่นมันรั้งไม่อยู่จริงๆ 555555 ชอบที่ทุกคนได้สู้จนสุดทางเพื่อตามความฝัน และพยายามเรียนรู้จากบทเรียนชีวิตที่ตัวเองได้รับ แม้จะมีเหวี่ยงๆ งอนๆ ขี้แพ้ชวนตีบ้าง แต่ก็ค่อยๆ ยอมรับความจริงและพัฒนาตัวเองต่อไป โดยเฉพาะพระเอกของเรื่องอย่างเคสุเกะ ที่ความฝันบนเส้นทางนักวิ่งได้หยุดลงและหลงทางไร้หนทางอยู่พักนึง หลายคนอาจจะพยายามเลี่ยงปัญหาด้วยการเมินหรือไม่พูดถึงมันซะ แต่กับเคสุเกะไม่ใช่ เขากล้าที่จะเปิดใจรับสิ่งใหม่ กล้าที่จะเปลี่ยนเส้นทางความฝันและประสบความสำเร็จในรูปแบบที่เขายินดี
ชมรมกระจายเสียงไม่ได้มีไว้แค่อ่านข่าวหรือเปิดเพลงให้นักเรียนในโรงเรียนฟังอย่างเดียวหรอก
แต่มันคือชมรมที่สร้างผลงานเพื่อส่งต่อข้อความคิดที่ทรงอิทธิพลออกสู่สาธารณะต่างหาก
อ่านเรื่องนี้แล้วได้อะไรมากกว่าที่คิดนะคะ :)
May 2, 2020
อ่านเพลินดี แต่รู้สึกว่าตัวละครชายในเรื่องนี้ดูจะ sensitive ไปนิด หรือเพราะคนญี่ปุ่นเค้าเป็นแบบนี้กันอยู่แล้วก็เป็นได้ ชอบประเด็นการใส่ใจในรายละเอียดในการทำงานแต่ละขั้นตอน...แค่เด็กมัธยมเองนะเนี่ย
May 30, 2021
'โปรดฟังให้จบ' เป็นนิยายวัยรุ่นชมรมโรงเรียน อ่านแล้วนึกถึงการ์ตูนยุค 90 ที่นักเรียนม.ต้นม.ปลายช่างเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ความฝัน และความหวัง (เคยอ่าน Touch ของอะดาจิใช่มั้ยทุกคน)
เรื่องราวจับพลัดจับผลูที่ทำให้พระเอกของเราต้องไปช่วยงานถ่ายละครประกวดของชมรมสื่อสาร เพราะชมรมจะส่งงานเข้าประกวดงานใหญ่ประจำปีชิงแชมป์กับโรงเร���ยนม.ปลายจากทั่วประเทศ แต่สมาชิกชมรมมีไม่พอ
เราเลยได้มองเห็นพลังงานวัยรุ่นและการจัดการโครงการของนักเรียนญี่ปุ่นว่าเค้าต้องทำงาน บริหารงาน และผลิตชิ้นงานด้วยความทุ่มเทตั้งใจแบบนี้มาตั้งแต่เป็นเด็กม.ปลายเลยเหรอ?
เราชินกับชมรมกีฬาหรือชมรมการแสดงอยู่แล้วจากการอ่านการ์ตูนมานานปี แต่เล่มนี้พูดเรื่องราวของชมรมสายนิเทศ ที่ต้องเตรียมทั้งงานผลิตละครวิทยุ ประกาศข่าว สารคดีวิทยุและโทรทัศน์
แต่ถึงแม้จะเป็นสาขาเฉพาะทางขนาดนี้ ที่ญี่ปุ่นก็ยังมีการจัดประกวดระดับเขต ระดับจังหวัด และชิงแชมป์ทั่วประเทศเช่นเดียวกับการไปโคชิเอ็งของชมรมเบสบอล น่าทึ่งมาก!
ส่วนที่เราชอบเป็นพิเศษคือ การได้เห็นการทำงานเบื้องหลังการผลิตผลงาน ว่าคนเขียนบทมีผลขาดไหน การสื่อสารในทีมเพื่อตีความและทำความเข้าใจบทของคนกองส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อชิ้นงานอย่างไร และเราชอบที่ในเรื่องมีการเปรียบเทียบ
การผลิตสื่อเพื่อส่งประกวด มันไม่เหมือนแข่งอย่างอื่นที่คนไปแข่งตอนนั้น แล้วก็ตัดสินตรงนั้น แต่การทำละครหรือสารคดี มันคือการทำผลงานให้เสร็จแล้วส่งไปให้กรรมการตัดสิน ช่วงเวลารอคอยระหว่างรอผลประกาศ คนเขียนบรรยายได้ดีในทุกช่วงจนอดลุ้นไปด้วยไม่ได้ คือรู้สึกกดดันและลุ้นตามตัวละครในเรื่องไปด้วยแบบสุดๆ
ในเล่ม จะมีตัวเอกอยู่ 3 คน
คนที่ 1 พระเอกของเรา เป็นผู้ชายแสนจะเซนซิทีฟ(ตอนอ่านก็สงสัยว่าตกลงเรื่องนี้จะวายไหมนะ?) ที่ตั้งใจทำอะไร ไม่เคยได้อย่างที่หวังเลย... สงสารน้องนะ เจอแต่ละเรื่องมันหนักมากเลยล่ะ
คนที่ 2 เป็นเพื่อนพระเอกผู้แสนจะร่าเริง เป็นนักเขียนบทมือดีที่หัดเขียนบทละครด้วยตัวเอง เค้ามุ่งมั่นตั้งใจสอบเข้าโรงเรียนม.ปลายแห่งนี้เพื่อจะมาร่วมชมรมสื่อสาร
คนที่ 3 ซากุระ เด็กหญิงผมปรกหน้าที่้เพื่อนผู้หญิงในห้องไม่เคยเห็นเธอในสายตา
เรื่องราวของวัยรุ่นม.ปลาย 3 คน รุ่นพี่มึนๆ อาจารย์งงๆ การต่อสู้และคราบน้ำตา
เพื่อนเราว่า 'โปรดฟังให้จบ'เป็นงานฟีลกู้ด
ส่วนเราคิดว่า มันเป็นงานแนวให้กำลังใจคน ไม่ว่าคนๆ นั้นจะล้มหนักขนาดไหน พยายามหนักเท่าไร หรือมีเวลาเหลือน้อยแค่ไหนก็ยังเลือกจะทุ่มเทเต็มกำลัง เป็นงานเขียนที่อ่านแล้วชุบชูจิตใจค่ะ
ป.ล. ถ้าบนปกไม่บอกว่าเป็นงานของมินะโตะ คะนะเอะ ก็คงไม่มีทางรู้ว่านี่คืองานเขียนของเธอ เพราะในเล่มนี้ไม่มีลายเซ็นต์ของเธอผสมอยู่ตรงไหนเลยล่ะ
เรื่องราวจับพลัดจับผลูที่ทำให้พระเอกของเราต้องไปช่วยงานถ่ายละครประกวดของชมรมสื่อสาร เพราะชมรมจะส่งงานเข้าประกวดงานใหญ่ประจำปีชิงแชมป์กับโรงเร���ยนม.ปลายจากทั่วประเทศ แต่สมาชิกชมรมมีไม่พอ
เราเลยได้มองเห็นพลังงานวัยรุ่นและการจัดการโครงการของนักเรียนญี่ปุ่นว่าเค้าต้องทำงาน บริหารงาน และผลิตชิ้นงานด้วยความทุ่มเทตั้งใจแบบนี้มาตั้งแต่เป็นเด็กม.ปลายเลยเหรอ?
เราชินกับชมรมกีฬาหรือชมรมการแสดงอยู่แล้วจากการอ่านการ์ตูนมานานปี แต่เล่มนี้พูดเรื่องราวของชมรมสายนิเทศ ที่ต้องเตรียมทั้งงานผลิตละครวิทยุ ประกาศข่าว สารคดีวิทยุและโทรทัศน์
แต่ถึงแม้จะเป็นสาขาเฉพาะทางขนาดนี้ ที่ญี่ปุ่นก็ยังมีการจัดประกวดระดับเขต ระดับจังหวัด และชิงแชมป์ทั่วประเทศเช่นเดียวกับการไปโคชิเอ็งของชมรมเบสบอล น่าทึ่งมาก!
ส่วนที่เราชอบเป็นพิเศษคือ การได้เห็นการทำงานเบื้องหลังการผลิตผลงาน ว่าคนเขียนบทมีผลขาดไหน การสื่อสารในทีมเพื่อตีความและทำความเข้าใจบทของคนกองส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อชิ้นงานอย่างไร และเราชอบที่ในเรื่องมีการเปรียบเทียบ
การผลิตสื่อเพื่อส่งประกวด มันไม่เหมือนแข่งอย่างอื่นที่คนไปแข่งตอนนั้น แล้วก็ตัดสินตรงนั้น แต่การทำละครหรือสารคดี มันคือการทำผลงานให้เสร็จแล้วส่งไปให้กรรมการตัดสิน ช่วงเวลารอคอยระหว่างรอผลประกาศ คนเขียนบรรยายได้ดีในทุกช่วงจนอดลุ้นไปด้วยไม่ได้ คือรู้สึกกดดันและลุ้นตามตัวละครในเรื่องไปด้วยแบบสุดๆ
ในเล่ม จะมีตัวเอกอยู่ 3 คน
คนที่ 1 พระเอกของเรา เป็นผู้ชายแสนจะเซนซิทีฟ(ตอนอ่านก็สงสัยว่าตกลงเรื่องนี้จะวายไหมนะ?) ที่ตั้งใจทำอะไร ไม่เคยได้อย่างที่หวังเลย... สงสารน้องนะ เจอแต่ละเรื่องมันหนักมากเลยล่ะ
คนที่ 2 เป็นเพื่อนพระเอกผู้แสนจะร่าเริง เป็นนักเขียนบทมือดีที่หัดเขียนบทละครด้วยตัวเอง เค้ามุ่งมั่นตั้งใจสอบเข้าโรงเรียนม.ปลายแห่งนี้เพื่อจะมาร่วมชมรมสื่อสาร
คนที่ 3 ซากุระ เด็กหญิงผมปรกหน้าที่้เพื่อนผู้หญิงในห้องไม่เคยเห็นเธอในสายตา
เรื่องราวของวัยรุ่นม.ปลาย 3 คน รุ่นพี่มึนๆ อาจารย์งงๆ การต่อสู้และคราบน้ำตา
เพื่อนเราว่า 'โปรดฟังให้จบ'เป็นงานฟีลกู้ด
ส่วนเราคิดว่า มันเป็นงานแนวให้กำลังใจคน ไม่ว่าคนๆ นั้นจะล้มหนักขนาดไหน พยายามหนักเท่าไร หรือมีเวลาเหลือน้อยแค่ไหนก็ยังเลือกจะทุ่มเทเต็มกำลัง เป็นงานเขียนที่อ่านแล้วชุบชูจิตใจค่ะ
ป.ล. ถ้าบนปกไม่บอกว่าเป็นงานของมินะโตะ คะนะเอะ ก็คงไม่มีทางรู้ว่านี่คืองานเขียนของเธอ เพราะในเล่มนี้ไม่มีลายเซ็นต์ของเธอผสมอยู่ตรงไหนเลยล่ะ
December 9, 2020
โอโหหห คะนะเอะนี่ยังทำให้ว้าวได้ตลอด ช่วงนี้ไม่มีนิยายที่ทำให้อ่านติดพันขนาดวางไม่ลงมานานมากแล้วค่ะ แต่ broadcast ทำให้วางไม่ลงเลยสักนิดดดด อ่านจนจบรวดเดียวเลย
ตอนอ่านนี่ก็แบบ เขาแต่งยังไงกันนะให้เหมือนเด็กวัยรุ่นมอปลายมาเขียนเองขนาดนี้ ประทับใจมาก ไม่มีตัวละครไหนสูญเปล่าเลยสักตัว ปกติไม่ชอบอ่านงานเจ้าหญิงแห่งวงการนิยายสืบสวนเลยเพราะอ่านแล้วอินเกินไป แต่งานก็หนักหนาสาหัญเรื่องจิตใจมนุษย์ แต่เล่มนี้อย่างฮีลเลยค่ะ แนะนำมาก
ตอนอ่านนี่ก็แบบ เขาแต่งยังไงกันนะให้เหมือนเด็กวัยรุ่นมอปลายมาเขียนเองขนาดนี้ ประทับใจมาก ไม่มีตัวละครไหนสูญเปล่าเลยสักตัว ปกติไม่ชอบอ่านงานเจ้าหญิงแห่งวงการนิยายสืบสวนเลยเพราะอ่านแล้วอินเกินไป แต่งานก็หนักหนาสาหัญเรื่องจิตใจมนุษย์ แต่เล่มนี้อย่างฮีลเลยค่ะ แนะนำมาก
April 16, 2020
เป็นเรื่องที่สองที่โออ่านงานเขียนของผู้เขียนค่ะ (เรื่องแรกคือ ‘คำสารภาพ’) สำหรับเรื่องนี้ไม่ใช่แนวสืบสวนนะคะ เป็นแนวที่แสดงการเติบโตของตัวละคร โดยมีตัวละครหลักเป็นวัยรุ่น ที่ทั้งเปราะบาง ทั้งเปี่ยมพลัง มีความฝัน ความหวัง และความกล้า ยังคงมีลักษณะของผู้เขียนที่โดดเด่นอยู่ในงาน คือมีชั้นเชิงการเล่า มีข้อมูลอ้างอิงที่เป็นประโยชน์ มีการแทรกมุมมอง และทิ้งประเด็นไว้ให้คิด
.
ตัวเอกของเรื่องชื่อมาจิดะ เคสุเกะ เป็นนักวิ่งชมรมกรีฑาของโรงเรียนมัธยมต้น ในการแข่งเอคิเด็ง (วิ่งผลัดระยะไกล) ระดับจังหวัดเพื่อหาทีมตัวแทนไปแข่งระดับประเทศ ทีมเขาแพ้ไปสิบแปดวินาที ซึ่งก็หมายถึงว่าถ้าพวกเขาหกคนทำเวลาได้เร็วกว่าเดิมเพียงคนละสามวินาที ก็จะไม่แพ้ เคสุเกะก็ทั้งเสียใจ เสียดาย ยิ่งเมื่อนึกถึงเรียวตะ ที่เป็นทั้งเพื่อนชมรมและไอดอลการวิ่งของเขา ก็ยิ่งเจ็บใจแทน เรียวตะเป็นนักวิ่งที่โดดเด่น ถ้าเขาได้ลงแข่ง พวกเขาต้องชนะแน่ เคสุเกะคิดอย่างนี้ น่าเสียดายที่เรียวตะไม่มีโอกาสลงแข่งขันเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า สุดท้ายเรียวตะชวนเคสุเกะให้ไปพยายามด้วยกันใหม่ที่โรงเรียนมัธยมปลาย เคสุเกะตั้งใจอ่านหนังสือ สุดท้ายก็สอบติด แต่วันที่ไปดูผลนั่นเอง เขาประสบอุบัติเหตุถูกรถชน ต้องผ่าตัดที่ขา สุดท้ายความฝันที่จะเข้าชมรมกรีฑาก็ต้องพับไป
.
เคสุเกะได้แต่มองเรียวตะที่สวมเสื้อชมรมกรีฑากลับมาวิ่งอีกครั้ง ด้วยสีหน้าที่พยายามให้ดูปกติที่สุด เวลาผ่านไปไม่นาน แต่ทุกอย่างกลับกันโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นเขาเสียใจแทนเรียวตะที่ไม่ได้วิ่ง ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องเสียใจที่ไม่มีโอกาสวิ่งเสียเอง
.
ระหว่างที่เคสุเกะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเข้าชมรมอะไรในโรงเรียนมัธยมปลาย มาซายะ เพื่อนใหม่ ก็ชวนเขาเข้าชมรมกระจายเสียง ความมุ่งมั่นของมาซายะดึงดูดเขาจนได้แต่ยอมเออออตาม สุดท้ายก็เข้ามาอยู่ชมรมกระจายเสียงโดยไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว
.
ชมรมกระจายเสียงรับผิดชอบสร้างสรรค์ผลงานประเภทละครโทรทัศน์ ละครวิทยุ สารคดีโทรทัศน์ และสารคดีวิทยุ ซึ่งจะส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดและระดับประเทศ (และยังมีการแข่งประเภทผู้ประกาศและอ่านออกเสียงด้วย)
.
เด็กใหม่ของชมรมนอกจากเคสุเกะ มาซายะ ยังมีซากุระ พวกเขาเป็นเด็กม.4 ที่เข้ามาในช่วงที่รุ่นพี่ม.6 กำลังปั่นป่วน โดนมอบหมายหน้าที่ที่ไม่เคยทำ ต้องเรียนรู้เรื่องใหม่และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน เพื่อเป้าหมายที่สำคัญสำหรับจิตใจ
.
+++
.
เปิดมาเหมือนแนว ๆ การ์ตูนอนิเมะกีฬา ต่อด้วยแนวชมรมกิจกรรม เด็ก ๆ ต้องฝ่าฟันอุปสรรคด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่อะไรประมาณนี้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ผู้เขียนสร้างเรื่องได้น่าติดตาม โดยมีการสอดแทรกสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแนวคิด หรือมุมมองที่มีต่อกัน มีคำพูดโดน ๆ โผล่มาให้เก็บเยอะมาก
.
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ที่โอชอบมาก ๆ คือในเรื่องเด็ก ๆ จะลุยงานจริง เห็นเรื่อง เห็นปัญหา ระดมความเห็น หาแนวทางแก้ไข และแต่ละคนก็จะมีแนวความคิดเห็นที่ต่างกัน คนอ่านอย่างเราก็จะได้เรียนรู้ไปพร้อมเด็กพวกนี้
.
เด็กม.4 รับผิดชอบทำละครวิทยุ เราจะเห็นตั้งแต่บทดั้งเดิมที่มาซายะเขียน ถกกันเพื่อปรับบท ควรปรับตัวละครมั้ย เวลาล่ะ จะสร้างเนื้อหาที่พอดีกับเวลาที่กำหนดอย่างไรได้บ้าง บทควรพูดเร็วแค่ไหนจึงจะทำให้คนฟังละครวิทยุเข้าใจ แทรกความเห็นของสมาชิก เราจะเห็นขั้นตอนที่ค่อย ๆ ปรับไปเรื่อย ๆ จนเข้ารูปเข้ารอย นอกจากนี้ในช่วงแข่งขัน เด็ก ๆ ยังร่วมวิเคราะห์และแสดงความเห็นต่อง���นของผู้เข้าแข่งขันอื่น ซึ่งหลาย ๆ ครั้งก็ไม่มีใครผิดใครถูก เพราะมันขึ้นอยู่กับมุมมองและความสนใจด้วย แต่ในการแข่งขันย่อมต้องมีตัวชี้วัดและมีเกณฑ์ที่อาจมองไม่เห็นอยู่ บางเรื่องในมุมมองเด็กเห็นว่ามันไม่ได้สำคัญ แต่ในแง่ของกรรมการเขาไม่สามารถมองข้ามได้ อะไรอย่างนี้ ซึ่งถ้าใครสนใจงานประเภทสื่อ สิ่งพิมพ์ ชอบการวิเคราะห์แสดงความเห็น อยากเรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ น่าจะชอบเรื่องนี้ เขาไม่ได้ใส่มาแบบเป็นวิชาการจ๋าเลยนะ มันเป็นทริกหรืออะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ที่เก็บไปใช้ได้จริงมากกว่า แล้วที่สำคัญคืออ่านสนุกด้วย
.
และถึงจะบอกว่าตัวเอกรับผิดชอบละครวิทยุ แต่พวกเขาก็มีส่วนร่วมในงานชนิดอื่น อาจเป็นในทางความเห็น หรือประสบการณ์ผ่านตา ซึ่งไม่บ่อยนักหรอกค่ะที่จะมีใครมาตีแผ่อะไรอย่างนี้ให้เราอ่านตรง ๆ ง่าย ๆ กำไรคนอ่านล้วน ๆ เลยละ
.
ชอบค่ะ อ่านสนุก ได้ประโยชน์ด้วย ให้ 4 ดาว
.
ตัวเอกของเรื่องชื่อมาจิดะ เคสุเกะ เป็นนักวิ่งชมรมกรีฑาของโรงเรียนมัธยมต้น ในการแข่งเอคิเด็ง (วิ่งผลัดระยะไกล) ระดับจังหวัดเพื่อหาทีมตัวแทนไปแข่งระดับประเทศ ทีมเขาแพ้ไปสิบแปดวินาที ซึ่งก็หมายถึงว่าถ้าพวกเขาหกคนทำเวลาได้เร็วกว่าเดิมเพียงคนละสามวินาที ก็จะไม่แพ้ เคสุเกะก็ทั้งเสียใจ เสียดาย ยิ่งเมื่อนึกถึงเรียวตะ ที่เป็นทั้งเพื่อนชมรมและไอดอลการวิ่งของเขา ก็ยิ่งเจ็บใจแทน เรียวตะเป็นนักวิ่งที่โดดเด่น ถ้าเขาได้ลงแข่ง พวกเขาต้องชนะแน่ เคสุเกะคิดอย่างนี้ น่าเสียดายที่เรียวตะไม่มีโอกาสลงแข่งขันเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า สุดท้ายเรียวตะชวนเคสุเกะให้ไปพยายามด้วยกันใหม่ที่โรงเรียนมัธยมปลาย เคสุเกะตั้งใจอ่านหนังสือ สุดท้ายก็สอบติด แต่วันที่ไปดูผลนั่นเอง เขาประสบอุบัติเหตุถูกรถชน ต้องผ่าตัดที่ขา สุดท้ายความฝันที่จะเข้าชมรมกรีฑาก็ต้องพับไป
.
เคสุเกะได้แต่มองเรียวตะที่สวมเสื้อชมรมกรีฑากลับมาวิ่งอีกครั้ง ด้วยสีหน้าที่พยายามให้ดูปกติที่สุด เวลาผ่านไปไม่นาน แต่ทุกอย่างกลับกันโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นเขาเสียใจแทนเรียวตะที่ไม่ได้วิ่ง ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องเสียใจที่ไม่มีโอกาสวิ่งเสียเอง
.
ระหว่างที่เคสุเกะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเข้าชมรมอะไรในโรงเรียนมัธยมปลาย มาซายะ เพื่อนใหม่ ก็ชวนเขาเข้าชมรมกระจายเสียง ความมุ่งมั่นของมาซายะดึงดูดเขาจนได้แต่ยอมเออออตาม สุดท้ายก็เข้ามาอยู่ชมรมกระจายเสียงโดยไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว
.
ชมรมกระจายเสียงรับผิดชอบสร้างสรรค์ผลงานประเภทละครโทรทัศน์ ละครวิทยุ สารคดีโทรทัศน์ และสารคดีวิทยุ ซึ่งจะส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดและระดับประเทศ (และยังมีการแข่งประเภทผู้ประกาศและอ่านออกเสียงด้วย)
.
เด็กใหม่ของชมรมนอกจากเคสุเกะ มาซายะ ยังมีซากุระ พวกเขาเป็นเด็กม.4 ที่เข้ามาในช่วงที่รุ่นพี่ม.6 กำลังปั่นป่วน โดนมอบหมายหน้าที่ที่ไม่เคยทำ ต้องเรียนรู้เรื่องใหม่และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน เพื่อเป้าหมายที่สำคัญสำหรับจิตใจ
.
+++
.
เปิดมาเหมือนแนว ๆ การ์ตูนอนิเมะกีฬา ต่อด้วยแนวชมรมกิจกรรม เด็ก ๆ ต้องฝ่าฟันอุปสรรคด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่อะไรประมาณนี้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ผู้เขียนสร้างเรื่องได้น่าติดตาม โดยมีการสอดแทรกสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแนวคิด หรือมุมมองที่มีต่อกัน มีคำพูดโดน ๆ โผล่มาให้เก็บเยอะมาก
.
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ที่โอชอบมาก ๆ คือในเรื่องเด็ก ๆ จะลุยงานจริง เห็นเรื่อง เห็นปัญหา ระดมความเห็น หาแนวทางแก้ไข และแต่ละคนก็จะมีแนวความคิดเห็นที่ต่างกัน คนอ่านอย่างเราก็จะได้เรียนรู้ไปพร้อมเด็กพวกนี้
.
เด็กม.4 รับผิดชอบทำละครวิทยุ เราจะเห็นตั้งแต่บทดั้งเดิมที่มาซายะเขียน ถกกันเพื่อปรับบท ควรปรับตัวละครมั้ย เวลาล่ะ จะสร้างเนื้อหาที่พอดีกับเวลาที่กำหนดอย่างไรได้บ้าง บทควรพูดเร็วแค่ไหนจึงจะทำให้คนฟังละครวิทยุเข้าใจ แทรกความเห็นของสมาชิก เราจะเห็นขั้นตอนที่ค่อย ๆ ปรับไปเรื่อย ๆ จนเข้ารูปเข้ารอย นอกจากนี้ในช่วงแข่งขัน เด็ก ๆ ยังร่วมวิเคราะห์และแสดงความเห็นต่อง���นของผู้เข้าแข่งขันอื่น ซึ่งหลาย ๆ ครั้งก็ไม่มีใครผิดใครถูก เพราะมันขึ้นอยู่กับมุมมองและความสนใจด้วย แต่ในการแข่งขันย่อมต้องมีตัวชี้วัดและมีเกณฑ์ที่อาจมองไม่เห็นอยู่ บางเรื่องในมุมมองเด็กเห็นว่ามันไม่ได้สำคัญ แต่ในแง่ของกรรมการเขาไม่สามารถมองข้ามได้ อะไรอย่างนี้ ซึ่งถ้าใครสนใจงานประเภทสื่อ สิ่งพิมพ์ ชอบการวิเคราะห์แสดงความเห็น อยากเรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ น่าจะชอบเรื่องนี้ เขาไม่ได้ใส่มาแบบเป็นวิชาการจ๋าเลยนะ มันเป็นทริกหรืออะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ที่เก็บไปใช้ได้จริงมากกว่า แล้วที่สำคัญคืออ่านสนุกด้วย
.
และถึงจะบอกว่าตัวเอกรับผิดชอบละครวิทยุ แต่พวกเขาก็มีส่วนร่วมในงานชนิดอื่น อาจเป็นในทางความเห็น หรือประสบการณ์ผ่านตา ซึ่งไม่บ่อยนักหรอกค่ะที่จะมีใครมาตีแผ่อะไรอย่างนี้ให้เราอ่านตรง ๆ ง่าย ๆ กำไรคนอ่านล้วน ๆ เลยละ
.
ชอบค่ะ อ่านสนุก ได้ประโยชน์ด้วย ให้ 4 ดาว
September 10, 2023
เข้าใจหัวอกพระเอกที่เป็นนักวิ่งแต่มีเหตุให้กลับไปวิ่งแบบเดิมไม่ได้มากมาก พอเรามีสิ่งที่เรายึดถือยึดมั่นอยู่สิ่งเดียว ทั้งชีวิตเราทุ่มเทไปกับมันแต่วันนึงเราทำมันไม่ได้อีกต่อไป มันก็เจ็บปวดมาก เอาจริงนี่ก็ถือว่าตัวละครพระเอกเข้มแข็งมากๆแล้ว
เล่มนี้นักเขียน develop ตัวละครดี มีความเป็นเด็กญี่ปุ่นกำลังโตที่จะร้ายก็ยังร้ายไม่เต็มที่ จะดีก็ยังงงๆว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันดีแล้วไหม วัยสับสนอลเวง
ชอบการที่พูดถึงกิจกรรมชมรมเป็นหลัก กิจกรรมชมรมบ้านเค้าคือโคตรเจ๋ง มันจริงจังและจับต้องได้ มันมีจุดที่ทำให้คนในชมรมอยากเดินไปพร้อมๆกัน รู้ว่าที่ทำอยู่ ทำเพื่ออะไร
อ่านเพลินๆดีค่ะ
เล่มนี้นักเขียน develop ตัวละครดี มีความเป็นเด็กญี่ปุ่นกำลังโตที่จะร้ายก็ยังร้ายไม่เต็มที่ จะดีก็ยังงงๆว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันดีแล้วไหม วัยสับสนอลเวง
ชอบการที่พูดถึงกิจกรรมชมรมเป็นหลัก กิจกรรมชมรมบ้านเค้าคือโคตรเจ๋ง มันจริงจังและจับต้องได้ มันมีจุดที่ทำให้คนในชมรมอยากเดินไปพร้อมๆกัน รู้ว่าที่ทำอยู่ ทำเพื่ออะไร
อ่านเพลินๆดีค่ะ
April 16, 2020
This story reminds me of this famous quote:
"When one door closes, another opens; but we often look so long and so regretfully upon the closed door that we do not see the one which has opened for us." (Alexander Graham Bell)
"When one door closes, another opens; but we often look so long and so regretfully upon the closed door that we do not see the one which has opened for us." (Alexander Graham Bell)
March 27, 2023
ส่วนตัวเราอ่านเรื่อยๆได้จนจบ เนื้อหาเป็นเรื่องราวของเด็กม.ปลาย ชีวิตมีพลิกพัน ไม่ได้เข้าไปแข่งขัน แล้วเรื่องราวชีวิตก็พาให้ไปพบเจอกับเส้นทางอื่นๆแทน
โดยรวมก็ดีนะ อ่านได้เรื่อยๆดี
โดยรวมก็ดีนะ อ่านได้เรื่อยๆดี
December 16, 2021
"เวลาเห็นคนรุ่นลุงหลงคิดว่ายุคตัวเองรุ่งเรืองสุดๆแล้ว ผมเองยังเคยนึกเห็นใจว่าลุงพวกนั้นช่างน่าสงสารที่ต้องหยุดเวลาไว้แค่ในอดีต ไม่อยากเชื่อว่าผมจะกลายเป็นอย่างนั้นเสียเอง"
ได้อ่านเรื่องนี้ในช่วงเวลาที่มีอาการปวดหูจนนอนไม่หลับ
สูญเสียการได้ยินจากหูข้างนั้นไปหลายวัน เลยยิ่งรู้สึกถึงความสำคัญของการได้ยิน แต่หนังสือเล่มนี้พาเราเห็นความสำคัญที่มากกว่าแค่ได้ยิน คือการตั้งใจฟัง อย่างน้อยให้ฟังจนจบ ก่อนตัดสินใจ ก่อนพูดแทรก ก่อนพูดตอบโต้
...ความคิด ความเชื่อของคนพูด
เรื่องราวที่ใช้ความกล้าหาญกว่าจะเล่าออกมาได้
ความทรงจำที่เจ็บปวด ความชอบล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดมีแต่คนตั้งใจฟังเท่านั้น ถึงจะได้ยิน...
...ชอบเรื่องชมรมที่เป็นโครงสร้างของเรื่อง
ได้เห็นความจริงจังในสไตล์ญี่ปุ่นผ่านนิยายวัยรุ่นน่ารักๆ เรื่องนี้ "เรื่องเล่นเราจริงจัง" นอกจากจะสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้คนทั่วโลกได้แล้ว ยังสร้างวัฒนธรรมเคารพความฝันของกันและกันได้ด้วย ไม่ว่าวัยไหนก็ล้วนต้องผ่านวัยเด็ก แม้เวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ ก็ต้องเข้าใจว่าตอนเป็นเด็กมองโลกด้วยสายตายังไง
…โอกาสสุดท้าย อาจไม่จริงเสมอไป ทำไมเราไม่ลองดู ไม่เผื่อใจ ไม่เก็บแรงไว้กับโอกาสครั้งถัดไป บ้าง
...สรุป "เป็นหนังสือชุบชูใจในวันอ่อนล้า"..
ได้อ่านเรื่องนี้ในช่วงเวลาที่มีอาการปวดหูจนนอนไม่หลับ
สูญเสียการได้ยินจากหูข้างนั้นไปหลายวัน เลยยิ่งรู้สึกถึงความสำคัญของการได้ยิน แต่หนังสือเล่มนี้พาเราเห็นความสำคัญที่มากกว่าแค่ได้ยิน คือการตั้งใจฟัง อย่างน้อยให้ฟังจนจบ ก่อนตัดสินใจ ก่อนพูดแทรก ก่อนพูดตอบโต้
...ความคิด ความเชื่อของคนพูด
เรื่องราวที่ใช้ความกล้าหาญกว่าจะเล่าออกมาได้
ความทรงจำที่เจ็บปวด ความชอบล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดมีแต่คนตั้งใจฟังเท่านั้น ถึงจะได้ยิน...
...ชอบเรื่องชมรมที่เป็นโครงสร้างของเรื่อง
ได้เห็นความจริงจังในสไตล์ญี่ปุ่นผ่านนิยายวัยรุ่นน่ารักๆ เรื่องนี้ "เรื่องเล่นเราจริงจัง" นอกจากจะสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้คนทั่วโลกได้แล้ว ยังสร้างวัฒนธรรมเคารพความฝันของกันและกันได้ด้วย ไม่ว่าวัยไหนก็ล้วนต้องผ่านวัยเด็ก แม้เวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ ก็ต้องเข้าใจว่าตอนเป็นเด็กมองโลกด้วยสายตายังไง
…โอกาสสุดท้าย อาจไม่จริงเสมอไป ทำไมเราไม่ลองดู ไม่เผื่อใจ ไม่เก็บแรงไว้กับโอกาสครั้งถัดไป บ้าง
...สรุป "เป็นหนังสือชุบชูใจในวันอ่อนล้า"..
October 30, 2021
เปลี่ยนอารมณ์จากนิยายฆาตกรรม นาเป็นอารมณ์สดใส วัยรุ่น สะท้อนปัญหาของเวัยเยาว์ จากฝีมือนักเขียน มินาโตะ คานาเอะ เล่มนี้ถือว่าสนุกมาก ได้ย้อนวัยกลับไปสมัยเรียนอีกครั้ง ความมุ่งมันของการใช้ชีวิต การเรียน การเล่นในช่วงมัธยมต้น มัธยมปลาย
ผมชอบการเล่าเรื่องจากตัวละครหลักที่สุด ในการบรรยายความคิด และการพูด ใครจะรู้ว่าเพียงแค่งานเขียนก็ทำให้เราได้ยินเสียงของตัวละครแล้ว ทำได้เยี่ยมจริงๆ
ผมชอบการเล่าเรื่องจากตัวละครหลักที่สุด ในการบรรยายความคิด และการพูด ใครจะรู้ว่าเพียงแค่งานเขียนก็ทำให้เราได้ยินเสียงของตัวละครแล้ว ทำได้เยี่ยมจริงๆ
January 22, 2021
เหมือนไม่ค่อยมีคนพูดถึงเล่มนี้ ทำไมล่ะ มันไม่สนุกเหรอ
สงสัยคงเพราะไม่มีคนตาย ไม่มีฆาตกรรม ไม่มีเงื่อนงำ ไม่มีความรักของหนุ่มสาว ไม่มีย้อนเวลา ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีฉากต่อสู้ ไม่มีอะไรพิเศษ มีแค่เรื่องราวของเด็กมัธยมที่ทำกิจกรรมชมรมกระจายเสียง เรื่องก็ไม่ได้อลเวงหวานแหววแบบหนังสือวัยรุ่นด้วยนะ โดยรวมคือถ้าคิดว่ามันไม่มีอะไร มันก็ไม่มีอะไรเลยเหอะ
.
มาจิดะ เคสุเกะ หนุ่มนักวิ่งชั้นม. 4 ถูกเพื่อนลากเข้าชมรมกระจายเสียง ด้วยความที่เป็นพ่อหนุ่มเสียงหล่อ จึงได้บทเป็นตัวเอกในละครวิทยุของชมรม ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อจะส่งประกวดระดับประเทศ เห็นไหมว่าพล็อตไม่มีอะไรเลย จืดจางมาก
.
แต่มินาโตะ คานาเอะ เล่าเรื่องได้อย่างมีชั้นเชิงจนเรื่องที่ไม่มีอะไรเลย กลายเป็นสนุกและมีสาระได้ ผมว่าถ้าใครชอบชั้นเชิงงานเขียนแบบ #ร้านขนมแห่งความลับ ก็น่าจะชอบเล่มนี้
.
ในเรื่องจะได้เห็นแง่มุมของการใช้เสียง ลักษณะและลูกเล่นของละครวิทยุ ละครโทรทัศน์ และละครหลายเรื่องซ้อนอยู่ในนิยาย นอกจากอ่านเนื้อเรื่องหลักแล้ว ยังเหมือนได้วิจารณ์ละครไปด้วย สนุกมาก สนุกแบบไม่มีอะไรให้สนุกนะ แต่มันสนุก
.
ถ้าใครชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น มักนึกภาพกิจกรรมชมรมออก ได้บรรยากาศแบบนั้นล่ะครับ ผมเองก็ตั้งคำถามมาตลอดว่า ทำไมประเทศเราไม่ให้ความสำคัญกับกิจกรรมชมรมแบบนี้บ้าง
.
เล่มนี้ยิ่งถ้าใครทำพอดแคสต์ ทำงานใช้เสียง ทำงานเบื้องหลังละคร ผมว่ายิ่งอ่านสนุกเข้าไปใหญ่
.
ส่วนข้อเสีย (แน่นอนทุกเล่มมีข้อเสีย) ตลกตรงที่เป็นข้อเสียแบบเดียวกับร้านขนมแห่งความลับเลยคือ เชิงอรรถเยอะจนอ่านสะดุด ถึงจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องอ่านก็ได้ก็เถอะ มันก็ผ่านตาอยู่ดี คำอย่างเช่น "ไอดอล" "นาซา" "(คู��)จิ้น" ก็ยังอุตส่าห์ใส่เชิงอรรถอธิบายให้ บรรณาธิการอาจจะหวังดีไปหน่อย แต่ผมว่าลดลงอีกนิด หนังสือจะยิ่งน่าอ่านนะ สำนวนแปลของคุณหนึ่งฤทัย ปราดเปรียวก็ดีอยู่แล้วด้วย
สงสัยคงเพราะไม่มีคนตาย ไม่มีฆาตกรรม ไม่มีเงื่อนงำ ไม่มีความรักของหนุ่มสาว ไม่มีย้อนเวลา ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีฉากต่อสู้ ไม่มีอะไรพิเศษ มีแค่เรื่องราวของเด็กมัธยมที่ทำกิจกรรมชมรมกระจายเสียง เรื่องก็ไม่ได้อลเวงหวานแหววแบบหนังสือวัยรุ่นด้วยนะ โดยรวมคือถ้าคิดว่ามันไม่มีอะไร มันก็ไม่มีอะไรเลยเหอะ
.
มาจิดะ เคสุเกะ หนุ่มนักวิ่งชั้นม. 4 ถูกเพื่อนลากเข้าชมรมกระจายเสียง ด้วยความที่เป็นพ่อหนุ่มเสียงหล่อ จึงได้บทเป็นตัวเอกในละครวิทยุของชมรม ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อจะส่งประกวดระดับประเทศ เห็นไหมว่าพล็อตไม่มีอะไรเลย จืดจางมาก
.
แต่มินาโตะ คานาเอะ เล่าเรื่องได้อย่างมีชั้นเชิงจนเรื่องที่ไม่มีอะไรเลย กลายเป็นสนุกและมีสาระได้ ผมว่าถ้าใครชอบชั้นเชิงงานเขียนแบบ #ร้านขนมแห่งความลับ ก็น่าจะชอบเล่มนี้
.
ในเรื่องจะได้เห็นแง่มุมของการใช้เสียง ลักษณะและลูกเล่นของละครวิทยุ ละครโทรทัศน์ และละครหลายเรื่องซ้อนอยู่ในนิยาย นอกจากอ่านเนื้อเรื่องหลักแล้ว ยังเหมือนได้วิจารณ์ละครไปด้วย สนุกมาก สนุกแบบไม่มีอะไรให้สนุกนะ แต่มันสนุก
.
ถ้าใครชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น มักนึกภาพกิจกรรมชมรมออก ได้บรรยากาศแบบนั้นล่ะครับ ผมเองก็ตั้งคำถามมาตลอดว่า ทำไมประเทศเราไม่ให้ความสำคัญกับกิจกรรมชมรมแบบนี้บ้าง
.
เล่มนี้ยิ่งถ้าใครทำพอดแคสต์ ทำงานใช้เสียง ทำงานเบื้องหลังละคร ผมว่ายิ่งอ่านสนุกเข้าไปใหญ่
.
ส่วนข้อเสีย (แน่นอนทุกเล่มมีข้อเสีย) ตลกตรงที่เป็นข้อเสียแบบเดียวกับร้านขนมแห่งความลับเลยคือ เชิงอรรถเยอะจนอ่านสะดุด ถึงจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องอ่านก็ได้ก็เถอะ มันก็ผ่านตาอยู่ดี คำอย่างเช่น "ไอดอล" "นาซา" "(คู��)จิ้น" ก็ยังอุตส่าห์ใส่เชิงอรรถอธิบายให้ บรรณาธิการอาจจะหวังดีไปหน่อย แต่ผมว่าลดลงอีกนิด หนังสือจะยิ่งน่าอ่านนะ สำนวนแปลของคุณหนึ่งฤทัย ปราดเปรียวก็ดีอยู่แล้วด้วย
May 21, 2020
ให้ความรู้สึกว่าเป็นวรรณกรรมฟีลกู้ดผสมสารคดี เพราะเนื้อเรื่องประมาณ70% เกี่ยวกับชมรมกระจายเสียงของนักเรียนม.ปลายญี่ปุ่น ว่าทำอะไรกันบ้าง ในเรื่องสอดแทรกประเด็นปัญหาสังคมคือการแกล้งกันในโรงเรียนส่วนใหญ่ สอดแทรกการทำงานเป็นทีม ความทุ่มเทให้สิ่งที่รัก การกล้าแสดงความคิดเห็นเพื่อให้สิ่งที่เราลงมือทำร่วมกันพัฒนา
ตัวเอก(เคสุเกะ)มีนิสัยชอบประชดประชนเล็กๆ จิกกัดเบาๆในใจ จิกทั้งตัวเองและคนอื่น ตรงนี้รู้สึกชอบเพราะตลกมาก แต่เคสุเกะไม่ค่อยกล้าแสดงความคิดเห็นตัวเองออกไปตรงๆ ชอบตามน้ำไปเรื่อย ชอบในส่วนของเพื่อนตัวเอก ชื่อ มาซายะ กล้าพูดในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง ไม่เกรงใจใคร ตั้งใจมุ่งมั่นเพื่อความฝันของตัวเอง แบบใส่เต็ม100 อ่านแล้วรู้สึกฮึกเหิมตามเลย
ส่วนตัวที่ไม่ชอบของเรื่องนี้คือ ให้ข้อมูลบางอย่างละเอียดจนเกินไป(นักเขียนอาจจะตั้งใจใส่ข้อมูลมา อย่างที่บอกว่าเหมือนอ่านฟีลกู้ลผสมสารคดี555) อ่านแล้วเอียน บรรยายความรู้สึกของตัวละครน้อย ช่วงแรกๆสนุก ช่วงกลางเรื่องจะเน้นบรรยายการทำกิจกรรมของชมรมมาก ไม่ค่อยเห็นพัฒนาการของตัวละครว่าทำไมการตัดสินใจครั้งสุดท้ายถึงเป็นแบบนั้น ปมของซากุระไม่ค่อยกระจ่าง(หรือเราคิดไปเอง555) สุดท้ายคืองงบางประโยค อ่านซ้ำๆก็ยังงงว่าหมายความว่าอะไร
ตัวเอก(เคสุเกะ)มีนิสัยชอบประชดประชนเล็กๆ จิกกัดเบาๆในใจ จิกทั้งตัวเองและคนอื่น ตรงนี้รู้สึกชอบเพราะตลกมาก แต่เคสุเกะไม่ค่อยกล้าแสดงความคิดเห็นตัวเองออกไปตรงๆ ชอบตามน้ำไปเรื่อย ชอบในส่วนของเพื่อนตัวเอก ชื่อ มาซายะ กล้าพูดในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง ไม่เกรงใจใคร ตั้งใจมุ่งมั่นเพื่อความฝันของตัวเอง แบบใส่เต็ม100 อ่านแล้วรู้สึกฮึกเหิมตามเลย
ส่วนตัวที่ไม่ชอบของเรื่องนี้คือ ให้ข้อมูลบางอย่างละเอียดจนเกินไป(นักเขียนอาจจะตั้งใจใส่ข้อมูลมา อย่างที่บอกว่าเหมือนอ่านฟีลกู้ลผสมสารคดี555) อ่านแล้วเอียน บรรยายความรู้สึกของตัวละครน้อย ช่วงแรกๆสนุก ช่วงกลางเรื่องจะเน้นบรรยายการทำกิจกรรมของชมรมมาก ไม่ค่อยเห็นพัฒนาการของตัวละครว่าทำไมการตัดสินใจครั้งสุดท้ายถึงเป็นแบบนั้น ปมของซากุระไม่ค่อยกระจ่าง(หรือเราคิดไปเอง555) สุดท้ายคืองงบางประโยค อ่านซ้ำๆก็ยังงงว่าหมายความว่าอะไร
July 22, 2020
ยอมรับว่าคานาเอะเขียนหนังสือได้หลากหลายแนวจริงๆ
เริ่มอ่านงานของคานาเอะจาก 'Confession' และชอบมาก
และได้อ่านอีกหลายเล่มของคานาเอะ บางเล่มก็ยังคงเป็นนิยายสืบสวน
แต่บางเล่มก็ทิ้งความเป็นนิยายสืบสวนและกลายเป็นเหมือนนิยายให้กำลังใจไปเลย
สำหรับเรื่องนี้ เนื้อหาไม่ได้มีความแปลกใหม่หรือตื่นเต้นอะไร
เนียบๆเรื่อยๆ ถ้าให้พูดตรงๆคือ เฉย เฉยมาก
แต่สามารถอ่านได้จนจบเพราะอยากรู้ว่าคานาเอะจะบอกเล่านิยายเล่มนี้ไปในทางไหน
อ่านจบแล้วกลับไม่ได้ประทับใจในตัวนิยายเลย
แต่ประทับใจในตัวคานาเอะ ที่เป็นนักเขียนที่ไม่ยึดติดอยู่กับแนวเดิมๆ
แต่สามารถเขียนนิยายได้หลากหลายแนว และสื่อสารเนื้อหาออกมาได้หลากหลายวิธี
เริ่มอ่านงานของคานาเอะจาก 'Confession' และชอบมาก
และได้อ่านอีกหลายเล่มของคานาเอะ บางเล่มก็ยังคงเป็นนิยายสืบสวน
แต่บางเล่มก็ทิ้งความเป็นนิยายสืบสวนและกลายเป็นเหมือนนิยายให้กำลังใจไปเลย
สำหรับเรื่องนี้ เนื้อหาไม่ได้มีความแปลกใหม่หรือตื่นเต้นอะไร
เนียบๆเรื่อยๆ ถ้าให้พูดตรงๆคือ เฉย เฉยมาก
แต่สามารถอ่านได้จนจบเพราะอยากรู้ว่าคานาเอะจะบอกเล่านิยายเล่มนี้ไปในทางไหน
อ่านจบแล้วกลับไม่ได้ประทับใจในตัวนิยายเลย
แต่ประทับใจในตัวคานาเอะ ที่เป็นนักเขียนที่ไม่ยึดติดอยู่กับแนวเดิมๆ
แต่สามารถเขียนนิยายได้หลากหลายแนว และสื่อสารเนื้อหาออกมาได้หลากหลายวิธี
September 25, 2021
“บางอย่างมีความหมายมากกว่าชัยชนะ”
ชอบความละเอียดละออที่คานาเอะใส่ในตัวละคร อ่านเพลินเหมือนได้ดูชีวิตเคสุเกะผ่าน ม.ต้น และเริ่มต้นสู่ม.ปลาย จากที่ตั้งเป้าวิ่งต้องจบลง แต่ก็ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปในอีกมุมที่ตัวเองไม่คาดคิดจากประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ
ชอบเพื่อนอย่างมาซายะ บุคลิกนิสัยความคิดเกินวัยมาก ก็คือโดยรวมเป็นเรื่องราว inspired ที่อ่านเเล้วทั้งอยากกลับไปวิ่ง และอยากลองเขียนพล็อตเรื่องดูกับเค้าบ้างเหมือนกันแฮะ
ชอบความละเอียดละออที่คานาเอะใส่ในตัวละคร อ่านเพลินเหมือนได้ดูชีวิตเคสุเกะผ่าน ม.ต้น และเริ่มต้นสู่ม.ปลาย จากที่ตั้งเป้าวิ่งต้องจบลง แต่ก็ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปในอีกมุมที่ตัวเองไม่คาดคิดจากประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ
ชอบเพื่อนอย่างมาซายะ บุคลิกนิสัยความคิดเกินวัยมาก ก็คือโดยรวมเป็นเรื่องราว inspired ที่อ่านเเล้วทั้งอยากกลับไปวิ่ง และอยากลองเขียนพล็อตเรื่องดูกับเค้าบ้างเหมือนกันแฮะ
May 4, 2020
เป็นอีกอารมณ์นึงจากผู้เขียน และการเล่าเรื่องจากมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ไม่เหมือนเรื่องก่อนๆ สนุกอ่านเพลิน แต่การพิสูจน์อักษรของ สนพ. ก็มีผิดแบบเห็นชัดๆอยู่ รวมถึงการใช้คำเวลาเรียกกันแบบ น้องมัธยม 4 พี่มัธยม 5 ซึ่งถ้าจริงๆ ก็ไม่พูดกัน เรียกกัน ม.4 ม.5 ไรงี้มากกว่า อ่านเลยขัดๆ ... น่าเสียดาย
June 4, 2021
มาอ่านแบบไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแล้วรู้สึกว้าวจริงด้วย ไม่คิดว่าจะเป็นหนังสือฟีลกู๊ดขนาดนี้ เป็นเด็กวัยรุ่นที่มีความฝัน มีพลังในตัวล้นๆนี่มันดีจังน้า
April 17, 2023
สนุกมากก ชอบมาซายะ เห็นความมุ่งมั่นของมาซายะและเพื่อนๆในการdiscussบทละคร แล้วทำให้เราอยากdiscuss กับเพื่อนๆเรื่องงานของเราบ้าง แต่ติดที่เรียนออนไลน์ไม่สนิทกันเลยทำให้เราไม่กล้าdiscuss และตัวละครเรื่องนี้บอกให้ชั้นตระหนักว่าอ่านบทละครเรื่องเดียวกันแต่การตีความของแต่ละคนอาจแตกต่างกันแล้วแต่ประสบการณ์ของแต่ละคน ดังนั้นการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันจึงสำคัญมาก และมาซายะทำให้เรารู้ถึงการเขียนงานคือการส่งสารไปให้ผู้อ่าน ถ้าผู้อ่านอ่านแล้วไม่เข้าใจ นั่นเป็นสิ่งที่ผู้เขียนต้องแก้ใขจะส่งสารยังไงให้ผู้อ่านเข้าใจ แต่ชั้นสงสัยอย่างนึงคือนักเรียนม.ปลายมีอยู่จริงเหรอ จะเก่งเกินไปแล้ว
หนังสือเล่มนี้ทำให้ชั้นตระหนักว่าโรงเรียนสำคัญมากและแต่ละโรงเรียนไม่เหมือนกัน ทำให้นึกถึงตัวเองตอนเรียนมหา’ลัยปี1 ใช้กล้องจุลทรรศน์ไม่เป็นในขณะที่เพื่อนในคณะใช้คล่องมาก ถ้ามาซายะไปเรียนคณะเกี่ยวกับงานเขียนคือไม่ได้เริ่มต้นใหม่ มีพื้นฐานดีอยู่แล้ว ก้อคงจะเหมือนเพื่อนคนอื่นๆในคณะของชั้น
หนังสือเล่มนี้ทำให้ชั้นตระหนักว่าโรงเรียนสำคัญมากและแต่ละโรงเรียนไม่เหมือนกัน ทำให้นึกถึงตัวเองตอนเรียนมหา’ลัยปี1 ใช้กล้องจุลทรรศน์ไม่เป็นในขณะที่เพื่อนในคณะใช้คล่องมาก ถ้ามาซายะไปเรียนคณะเกี่ยวกับงานเขียนคือไม่ได้เริ่มต้นใหม่ มีพื้นฐานดีอยู่แล้ว ก้อคงจะเหมือนเพื่อนคนอื่นๆในคณะของชั้น
May 4, 2023
โดยปกติแล้วผลงานของ มินะโตะ คะนะเอะ จะเป็นแนวสืบสวน
ยกเว้นก็แต่เรื่องนี้ ‘โปรดฟังให้จบ’
เพราะเรื่องนี้เป็นแนววัยรุ่นมัธยมฟีลกู้ดใสๆ (ไม่มีเรื่องโรแมนติก)
ที่ถ่ายทอดออกมาได้ยอดเยี่ยมไม่ต่างจากการเขียนนิยายสืบสวน
เรื่องราวเป็นเรื่องของพระเอกเป็นนักวิ่งตัวโรงเรียน ม ต้น ใฝ่ฝันว่าจะชนะเลิศระดับจังหวัดไปแข่งระดับประเทศ
ไปๆมาๆ พอ เรียนต่อ ม ปลาย ดันไปเข้าชมรมกระจายเสียงที่ต้องผลิตรายการออกไปประกวดเพื่อไประดับประเทศเหมือนกัน
เนื้อเรื่องดูเรียบง่ายก็จริงๆ แต่คนแต่งเล่าเรื่องได้น่าติดตามเต็มไปด้วยลูกล่อลูกชนมากมายระหว่างทาง
นอกจากนี้การถ่ายทอดจิตใจของตัวละครหลัก(พระเอก)ก็ทำออกมาได้ดีบ่งบอกว่าพระเอกเป็นคนละเอียดอ่อนขนาดไหนจนคนอ่านสามารถเห็นสังคม ชีวิต และ ความคาดหวังในชีวิตของวัยรุ่นญี่ปุ่น(ในมุมที่ดี)อย่างชัดเจน
5/5 เรื่องนี้หากเราไม่คาดหวังว่าจะอ่านแต่นิยายสืบสวนจาก มินะโตะ คะนะเอะ ก็แทบไม่มีจุดด้อยอะไร
อ่านเพลินๆจนวางไม่ลง แถมช่วงท้ายต้องเอาทิชชู่มาซับน้ำตาอีกตะหาก
ยกเว้นก็แต่เรื่องนี้ ‘โปรดฟังให้จบ’
เพราะเรื่องนี้เป็นแนววัยรุ่นมัธยมฟีลกู้ดใสๆ (ไม่มีเรื่องโรแมนติก)
ที่ถ่ายทอดออกมาได้ยอดเยี่ยมไม่ต่างจากการเขียนนิยายสืบสวน
เรื่องราวเป็นเรื่องของพระเอกเป็นนักวิ่งตัวโรงเรียน ม ต้น ใฝ่ฝันว่าจะชนะเลิศระดับจังหวัดไปแข่งระดับประเทศ
ไปๆมาๆ พอ เรียนต่อ ม ปลาย ดันไปเข้าชมรมกระจายเสียงที่ต้องผลิตรายการออกไปประกวดเพื่อไประดับประเทศเหมือนกัน
เนื้อเรื่องดูเรียบง่ายก็จริงๆ แต่คนแต่งเล่าเรื่องได้น่าติดตามเต็มไปด้วยลูกล่อลูกชนมากมายระหว่างทาง
นอกจากนี้การถ่ายทอดจิตใจของตัวละครหลัก(พระเอก)ก็ทำออกมาได้ดีบ่งบอกว่าพระเอกเป็นคนละเอียดอ่อนขนาดไหนจนคนอ่านสามารถเห็นสังคม ชีวิต และ ความคาดหวังในชีวิตของวัยรุ่นญี่ปุ่น(ในมุมที่ดี)อย่างชัดเจน
5/5 เรื่องนี้หากเราไม่คาดหวังว่าจะอ่านแต่นิยายสืบสวนจาก มินะโตะ คะนะเอะ ก็แทบไม่มีจุดด้อยอะไร
อ่านเพลินๆจนวางไม่ลง แถมช่วงท้ายต้องเอาทิชชู่มาซับน้ำตาอีกตะหาก
July 2, 2023
也許有漏網之魚，但是我所有看過的湊佳苗作品中，到目前為止沒有任何死人的故事。而且通篇毫無黯黑人性，是一本青春光明勵志小說。
「我」，町田圭佑，國中時是田徑隊長跑的健將，在縣級的驛站接力賽(即馬拉松賽接力賽)以些微差距未能獲得冠軍，因而喪失參與一年一度的全國大賽。矢志考上田徑高中名校後，卻因車禍意外而斷送了再度跑步的可能。意興闌珊時，被志向是廣播編劇的新同學以「你的聲音很好聽」為由，拉進了廣播社。開啟了一段探索新事物、重建自信心的追夢歷程。
作者詳細的描繪了廣播社編制、進入全國大賽的比賽規則和過程，重建了熱血的高中社團生活。為了豐富比賽的可看性，還編寫了廣播劇本，以及不同主題的參賽內容。宛如一口氣陳列了數十個可深可廣的點子，然後一一批判，了結。十足逼真的電視戲劇、電視紀錄片、廣播劇、主播…大型比賽。
如果所有的比賽場面不是由作者為了小說效果假照的話，真的十分佩服日本這項激勵高中生社團的制度。就像棒球的聖殿甲子園一樣，非運動社團也有可以激勵奮鬥的目標。傾全力的青春，持續追夢的能量。
用三公里長跑冠軍成績的門檻速度和廣播劇比賽限時同是九分鐘連結，皆是全力以赴才能跨越的障礙和限制。在這個故事中，作者想要傳達的意念有好幾個層次：一生只有一次的機會固然值得義無反顧的衝刺，但「上帝關上門，一定會開另扇窗」，然而更重要的中心主旨其實是，人生永遠有「下一次」。
人生是齣集數未知的長篇連續劇，就因為不是馬上就完結的單元劇，「天道酬庸」也許不會在這一集就發生，但總會出現在說不定的下一次哪！
「我」，町田圭佑，國中時是田徑隊長跑的健將，在縣級的驛站接力賽(即馬拉松賽接力賽)以些微差距未能獲得冠軍，因而喪失參與一年一度的全國大賽。矢志考上田徑高中名校後，卻因車禍意外而斷送了再度跑步的可能。意興闌珊時，被志向是廣播編劇的新同學以「你的聲音很好聽」為由，拉進了廣播社。開啟了一段探索新事物、重建自信心的追夢歷程。
作者詳細的描繪了廣播社編制、進入全國大賽的比賽規則和過程，重建了熱血的高中社團生活。為了豐富比賽的可看性，還編寫了廣播劇本，以及不同主題的參賽內容。宛如一口氣陳列了數十個可深可廣的點子，然後一一批判，了結。十足逼真的電視戲劇、電視紀錄片、廣播劇、主播…大型比賽。
如果所有的比賽場面不是由作者為了小說效果假照的話，真的十分佩服日本這項激勵高中生社團的制度。就像棒球的聖殿甲子園一樣，非運動社團也有可以激勵奮鬥的目標。傾全力的青春，持續追夢的能量。
用三公里長跑冠軍成績的門檻速度和廣播劇比賽限時同是九分鐘連結，皆是全力以赴才能跨越的障礙和限制。在這個故事中，作者想要傳達的意念有好幾個層次：一生只有一次的機會固然值得義無反顧的衝刺，但「上帝關上門，一定會開另扇窗」，然而更重要的中心主旨其實是，人生永遠有「下一次」。
人生是齣集數未知的長篇連續劇，就因為不是馬上就完結的單元劇，「天道酬庸」也許不會在這一集就發生，但總會出現在說不定的下一次哪！
July 27, 2023
เป็นพล็อตที่เล่าเรื่องในโรงเรียน
และเล่าเรื่องชมรมของเด็กมัธยมธรรมดาๆ แท้ๆ
แต่พล็อตเรื่องแบบนี้กลายเป็นไม่ซ้ำใครที่ไหน
ความเท่ของเรื่องนี้เลยไปอยู่ตรงที่บทบาท
และพัฒนาการของตัวละคร
เราชอบความมุ่งมั่นของเจ้าพวกเด็กมัธยมในเรื่องมากเลยค่ะ
ชอบความจริงจังในสิ่งที่รัก
ผู้เขียนถ่ายทอดความรู้สึก และบุคลิกของแต่ละตัวละครออกมาได้ดี
คาแรคเตอร์ของแต่ละคนชัดเจนมาก
(ยกเว้นแก๊งรุ่นพี่ ที่เราจำเป็นกลุ่มก้อนไปเลย 5555)
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วใจฟู
เปี่ยมพลังสุดๆ ไปเลยค่ะ ^^
และเล่าเรื่องชมรมของเด็กมัธยมธรรมดาๆ แท้ๆ
แต่พล็อตเรื่องแบบนี้กลายเป็นไม่ซ้ำใครที่ไหน
ความเท่ของเรื่องนี้เลยไปอยู่ตรงที่บทบาท
และพัฒนาการของตัวละคร
เราชอบความมุ่งมั่นของเจ้าพวกเด็กมัธยมในเรื่องมากเลยค่ะ
ชอบความจริงจังในสิ่งที่รัก
ผู้เขียนถ่ายทอดความรู้สึก และบุคลิกของแต่ละตัวละครออกมาได้ดี
คาแรคเตอร์ของแต่ละคนชัดเจนมาก
(ยกเว้นแก๊งรุ่นพี่ ที่เราจำเป็นกลุ่มก้อนไปเลย 5555)
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วใจฟู
เปี่ยมพลังสุดๆ ไปเลยค่ะ ^^
Read
December 29, 2021Uh, like, why?
February 13, 2022
สนุกดีครับ เหมือนได้ดูหนังฟีลกู๊ดดีๆสักเรื่องเลย
May 6, 2022
ชอบวิธีในการเล่าเรื่อง แถมยังได้บรรยากาศของโรงเรียนมัธยมปลายในญี่ปุ่นอีกด้วย
September 5, 2025
นี่น่ะหรอ มินาโตะ คานาเอะ
Displaying 1 - 25 of 25 reviews