What do you think?
Rate this book
De geur van groen
Raaf is een gewoon meisje van zestien. Ze houdt van verhalen en is dol op haar beste vriendin May-Lin. Het enige wat haar leven anders maakt dan dat van de meeste tieners, is dat ze blind is.
Gelukkig vertelt May-Lin haar hoe kleuren ruiken en voelen. Zij creëert daarmee een wereld voor hen samen. Dan gebeurt er op een dag iets wat Raafs leven helemaal op zijn kop zet en alle kleuren laat verdwijnen. In een wereld die niet alleen haar kleur maar ook haar glans kwijt is, moet Raaf haar eigen weg zien te vinden.
Gelukkig vertelt May-Lin haar hoe kleuren ruiken en voelen. Zij creëert daarmee een wereld voor hen samen. Dan gebeurt er op een dag iets wat Raafs leven helemaal op zijn kop zet en alle kleuren laat verdwijnen. In een wereld die niet alleen haar kleur maar ook haar glans kwijt is, moet Raaf haar eigen weg zien te vinden.
208 pages, Paperback
First published May 15, 2019
10 people are currently reading
317 people want to read
About the author
Pamela Sharon
16 books58 followersPamela Sharon debuteerde met 'De geur van groen' dat genomineerd werd voor Het beste boek voor jongeren en de Jonge Jury.
Haar tweede young adult boek 'Wie ik gisteren was' kwam in maart 2020 uit.
Daarna schreef ze een thriller voor volwassenen 'Oktober Koning' die genomineerd werd voor de Hermes Thriller Award.
Haar nieuwste boek 'Woorden van Glas' is in oktober 2023 uitgekomen.
Haar tweede young adult boek 'Wie ik gisteren was' kwam in maart 2020 uit.
Daarna schreef ze een thriller voor volwassenen 'Oktober Koning' die genomineerd werd voor de Hermes Thriller Award.
Haar nieuwste boek 'Woorden van Glas' is in oktober 2023 uitgekomen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 163 reviews
May 19, 2019
Precies zoals op de achterkant beschreven staat: origineel, intiem en ontroerend verhaal over vriendschap, liefde en vertrouwen in jezelf.
Bedankt Pamela voor dit prachtige boek! Zo gedetailleerd beschreven dat ik geuren kon ruiken wanneer jij ze omschreef. Pareltje er bij in YA-land.
Bedankt Pamela voor dit prachtige boek! Zo gedetailleerd beschreven dat ik geuren kon ruiken wanneer jij ze omschreef. Pareltje er bij in YA-land.
February 12, 2022
Second read February 2022
Still love this story...
First read 2019
4.5*
Prachtig YA-verhaal.
Interessant hoe de vriendschap tussen de blinde Raaf en May-Lin tot stand gekomen is, zich ontwikkelde en bepalend was voor de belevingswereld van Raaf. Hoe zij haar idee over mensen, mogelijkheden en de toekomst moet bij stellen wanneer Lin om het leven komt. Ze krijgt hierbij hulp uit een onverwachte hoek, onder de vorm van Roan. Het is echt hartverwarmend hoe hij zijn best doet Raaf haar belevingswereld te vergroten.
De manier waarop sommige belevingen omschreven zijn prachtig, echter vond ik de opbouw tussen het hier en de flash-backs wat verwarrend/chaotisch wat voor mij toch een beetje afbreuk deed aan de beleving van dit boek, daarom net geen 5 sterren
Still love this story...
First read 2019
4.5*
Prachtig YA-verhaal.
Interessant hoe de vriendschap tussen de blinde Raaf en May-Lin tot stand gekomen is, zich ontwikkelde en bepalend was voor de belevingswereld van Raaf. Hoe zij haar idee over mensen, mogelijkheden en de toekomst moet bij stellen wanneer Lin om het leven komt. Ze krijgt hierbij hulp uit een onverwachte hoek, onder de vorm van Roan. Het is echt hartverwarmend hoe hij zijn best doet Raaf haar belevingswereld te vergroten.
De manier waarop sommige belevingen omschreven zijn prachtig, echter vond ik de opbouw tussen het hier en de flash-backs wat verwarrend/chaotisch wat voor mij toch een beetje afbreuk deed aan de beleving van dit boek, daarom net geen 5 sterren
January 1, 2020
Hoe mooi was dit boek?! Deed mij wat denken aan 'Wat jij niet ziet' van Eric Lindstrom en op een of andere manier aan 9 november van Colleen hoover? Maar dan zo zo zoveel beter! 💚 Dit boek zat vol waarheden, herkenbaarheden en situaties die je ogen deden openen. Een prachtige start van 2020 💚 Een review volgt zo snel mogelijk op www.celinezoalszeis.be, maar eerst even laten bezinken hoe mooi dit boek wel niet was.💚
~ Bij iedere stap die ik zet ben ik me bewust dat het een stap in de richting is van de nieuwe weg die ik heb gekozen. Een weg die gehuld is in het duister, omdat ik geen idee heb wat er gaat komen. Maar dit is een fijne duisternis. Een duisternis die licht zal worden zodra ik weet wat deze weg me gaat brengen. ~ ⭐⭐⭐⭐⭐
~ Bij iedere stap die ik zet ben ik me bewust dat het een stap in de richting is van de nieuwe weg die ik heb gekozen. Een weg die gehuld is in het duister, omdat ik geen idee heb wat er gaat komen. Maar dit is een fijne duisternis. Een duisternis die licht zal worden zodra ik weet wat deze weg me gaat brengen. ~ ⭐⭐⭐⭐⭐
September 28, 2020
Raven (Raaf) is blind en wanneer ze overstapt van de speciale school van een gewone school wordt ze beste vrienden met May-Lin, May-Lin is haar houvast en ogen in haar kleurloze wereld. Samen met May-Lin beleeft ze haar leven in kleur tot haar leven toch ineens heel zwart wordt. Maar dan leert ze Roan kennen. Kan hij haar leven terug kleur geven?
Het verhaal leest heel vlot weg en laat je als lezer zeker niet onberoerd. Zelf begon ik het leven door de ogen van Raven te bekijken op de manier hoe ze bijvoorbeeld toch kan genieten van een tentoonstelling van schilderijen in een museum. Je beleeft haar gewone vertrouwde wereld dat ineens omslaat in verdriet, angst en woede maar ook hoe het leven terug paars wordt en een broodje boterham met kaas ineens een pistolet brie wordt.
Het verhaal leest heel vlot weg en laat je als lezer zeker niet onberoerd. Zelf begon ik het leven door de ogen van Raven te bekijken op de manier hoe ze bijvoorbeeld toch kan genieten van een tentoonstelling van schilderijen in een museum. Je beleeft haar gewone vertrouwde wereld dat ineens omslaat in verdriet, angst en woede maar ook hoe het leven terug paars wordt en een broodje boterham met kaas ineens een pistolet brie wordt.
February 7, 2020
Oprecht geraakt door dit boek. Veel diepgang, geweldige personages en een indrukwekkende verhaallijn. Daarbij ook prachtig geschreven. Absoluut een plekje in mijn favorietenlijst!
July 21, 2019
Pamela Sharon duikt met De geur van groen in de belevingswereld van de 16-jarige blinde Raven. Een gewoon meisje dat van lezen houdt en met haar beste vriendin May-Lin optrekt. Een verhaal over vriendschap, vertrouwen, verlies en liefde.
Het enige dat Raven van andere tieners onderscheidt is dus dat ze blind is. ‘Mijn wereld is zwart.’ May-Lin vormt als het ware Raafs ogen: ze vertelt hoe hun klasgenoten eruit zien en begeleidt haar in het winkelcentrum. Samen verzinnen ze alternatieve betekenissen voor de kleuren. Groen is bijvoorbeeld ‘vers gemaaid gras en het geluid van krekels’. Met deze voorbeelden laat de auteur zien dat een blinde bijna alles om zich heen meekrijgt via tast, gehoor en geur en zo volwaardig mee kan doen in de maatschappij. De omgeving van Raaf ziet haar als gehandicapt maar zij bewijst dat ze zich prima kan redden. Zelfs make-up opdoen lukt na enige oefening.
Dan gebeurt er iets waardoor Raaf er alleen voor staat en haar wereld voor even inktzwart is. Gelukkig is er Roan, een jongen tegen wie ze eerder is opgebotst. Hij ziet haar niet als zielig en opent een nieuwe wereld voor haar. Dat er een liefde opbloeit, is bijna geen verrassing meer. De scène in het Rijksmuseum waar Raaf de kunst van Rembrandt leert kennen, is ontroerend.
De luchtige schrijfstijl sluit aan op de young adult-doelgroep en nodigt uit tot verder lezen. Zware thema’s als ziekte, rouw en vertrouwen in jezelf hebben maken dat het boek meer is dan een oppervlakkig romantisch verhaal. Hierdoor dacht ik aan de boeken van John Green, Sharon is een geweldige Nederlandse tegenhanger.
Toch heb ik enkele opmerkingen over het verhaal. De auteur heeft de leefwereld van een blinde zorgvuldig beschreven en dan valt een zin als ‘Vanaf een afstand voel ik de koelte van het marmer’ op. Daarbij komen soms clichématige zinnen voor, die storend kunnen werken: ‘En zo stort onze zelfgemaakte wereld in om plaats te maken voor de werkelijkheid.’
Zeer positief vond ik de boodschap doorheen De geur van groen: als je verder kijkt dan iemands uiterlijk, blijkt er een ander persoon achter te schuilen. Raaf laat je nadenken over hoe de wereld om je heen er eigenlijk uitziet. ‘De wereld heeft de kleuren die je er zelf aan geeft.’ Welke kleur geef jij dit boek?
Het enige dat Raven van andere tieners onderscheidt is dus dat ze blind is. ‘Mijn wereld is zwart.’ May-Lin vormt als het ware Raafs ogen: ze vertelt hoe hun klasgenoten eruit zien en begeleidt haar in het winkelcentrum. Samen verzinnen ze alternatieve betekenissen voor de kleuren. Groen is bijvoorbeeld ‘vers gemaaid gras en het geluid van krekels’. Met deze voorbeelden laat de auteur zien dat een blinde bijna alles om zich heen meekrijgt via tast, gehoor en geur en zo volwaardig mee kan doen in de maatschappij. De omgeving van Raaf ziet haar als gehandicapt maar zij bewijst dat ze zich prima kan redden. Zelfs make-up opdoen lukt na enige oefening.
Dan gebeurt er iets waardoor Raaf er alleen voor staat en haar wereld voor even inktzwart is. Gelukkig is er Roan, een jongen tegen wie ze eerder is opgebotst. Hij ziet haar niet als zielig en opent een nieuwe wereld voor haar. Dat er een liefde opbloeit, is bijna geen verrassing meer. De scène in het Rijksmuseum waar Raaf de kunst van Rembrandt leert kennen, is ontroerend.
De luchtige schrijfstijl sluit aan op de young adult-doelgroep en nodigt uit tot verder lezen. Zware thema’s als ziekte, rouw en vertrouwen in jezelf hebben maken dat het boek meer is dan een oppervlakkig romantisch verhaal. Hierdoor dacht ik aan de boeken van John Green, Sharon is een geweldige Nederlandse tegenhanger.
Toch heb ik enkele opmerkingen over het verhaal. De auteur heeft de leefwereld van een blinde zorgvuldig beschreven en dan valt een zin als ‘Vanaf een afstand voel ik de koelte van het marmer’ op. Daarbij komen soms clichématige zinnen voor, die storend kunnen werken: ‘En zo stort onze zelfgemaakte wereld in om plaats te maken voor de werkelijkheid.’
Zeer positief vond ik de boodschap doorheen De geur van groen: als je verder kijkt dan iemands uiterlijk, blijkt er een ander persoon achter te schuilen. Raaf laat je nadenken over hoe de wereld om je heen er eigenlijk uitziet. ‘De wereld heeft de kleuren die je er zelf aan geeft.’ Welke kleur geef jij dit boek?
July 14, 2020
Het begin van het verhaal is groen, een nieuw begin, maar ook zwart, het gevoel van depressie en verdriet. Het is roze, door veel leuke herinneringen en grijs, het ligt in het midden en waar je nooit zeker van weet of het waar is of niet. Tussendoor wordt het even bruin zoals een boterham met kaas en rood van het beklemmende gevoel dat je niet zonder die ander kunt. Na een vleugje paars wordt het midden in het verhaal zwart. Na deze intense periode is er weer tijd voor wit, veel bruin en een ander zwart. Het wordt roze, rood en oranje, de kleur die je waarschuwt dat het twee kanten op kan gaan waarvan je niet weet welke kant dat zal worden. Na weer grijs en rood van woede naderen we het einde van het verhaal en maken de eerdere kleuren plaats voor wit en groen. Een nieuw begin. Het kalme blauw van de toekomst verschijnt dat opeens kan veranderen in zwart en je mee kan trekken in een wervelwind aan emoties.
Dit boek is veel kleuren: rood, grijs, roze, oranje, blauw, wit, zwart en weer groen. Blauw, door de wervelwind aan emoties bij de lezer. Het is vooral goud. Het smaakt als karamel, maar het verhaal is warmer en glanst.
“Pas als je het echte zwart hebt meegemaakt kun je de kleuren om je heen waarderen en weet je wat de definitie van licht is.”
Raaf is een doorsnee meisje van zestien, het enige wat anders is aan haar is haar blindheid. Gelukkig is daar haar vriendin May-Lin die haar de wereld laat zien door te vertellen. In combinatie met haar eigen geur en tast, ziet ze de wereld toch. Op een dag verdwijnt alle kleur en is haar wereld weer zwart. De glans in haar wereld verdwijnt en Raaf moet haar eigen weg zien te vinden.
Het eerst wat mij opviel, naast de beschrijvingen van kleuren, was de manier waarop Sharon de wereld vanuit Raaf beschrijft. Ik bekeek de wereld op een andere manier en ik besefte dat de wereld door ons wordt gevormd door kleur, maar dat dit heel anders is als je nooit hebt kunnen zien zoals wij, niet-blinden, zien. Dat wist ik wel, maar door het te lezen maakte het mij veel bewuster.
Blinden zien door te voelen, te ruiken en te horen. “In iemands stem zijn zoveel meer nuances te horen dan alleen of die persoon vrolijk is of niet. Leugens zijn het makkelijkst te horen, als je maar goed luistert.” Ook waar, door te zien interpreteert de ziende mens iets anders of te makkelijk
Kleur geeft de wereld glans en Raaf heeft op een andere manier kleuren geïntegreerd in haar leven. De gebeurtenis waardoor alles weer zwart wordt voor Raaf, zag ik niet aankomen. De manier waarop haar leven weer lichter wordt en hoe zij daarmee omgaat met behulp van onder andere haar broer is mooi. Ze is misschien blind, maar ze is niet haar handicap. Mooi hoe ook haar omgeving zich hier bewust van wordt.
Van lezers hoorde ik dat het boek goed was, maar geen idee wat ik kon verwachten. Inhoudelijke recensies had ik gemeden zodat ik zonder mening kon starten. Toch heeft het mijn verwachtingen overtroffen, want dat het zo goed zou zijn wist ik niet.
Als laatste wil ik nog iets zeggen over de schrijfstijl van Sharon: heel erg fijn. Het leest vlot en de manier waarop zinnen geschreven zijn, is mooi. Het komt binnen en dat is net de kracht van dit boek.
Dit geslaagde debuut is naast de kleur goud echt een pistoletje brie!
Dit boek is veel kleuren: rood, grijs, roze, oranje, blauw, wit, zwart en weer groen. Blauw, door de wervelwind aan emoties bij de lezer. Het is vooral goud. Het smaakt als karamel, maar het verhaal is warmer en glanst.
“Pas als je het echte zwart hebt meegemaakt kun je de kleuren om je heen waarderen en weet je wat de definitie van licht is.”
Raaf is een doorsnee meisje van zestien, het enige wat anders is aan haar is haar blindheid. Gelukkig is daar haar vriendin May-Lin die haar de wereld laat zien door te vertellen. In combinatie met haar eigen geur en tast, ziet ze de wereld toch. Op een dag verdwijnt alle kleur en is haar wereld weer zwart. De glans in haar wereld verdwijnt en Raaf moet haar eigen weg zien te vinden.
Het eerst wat mij opviel, naast de beschrijvingen van kleuren, was de manier waarop Sharon de wereld vanuit Raaf beschrijft. Ik bekeek de wereld op een andere manier en ik besefte dat de wereld door ons wordt gevormd door kleur, maar dat dit heel anders is als je nooit hebt kunnen zien zoals wij, niet-blinden, zien. Dat wist ik wel, maar door het te lezen maakte het mij veel bewuster.
Blinden zien door te voelen, te ruiken en te horen. “In iemands stem zijn zoveel meer nuances te horen dan alleen of die persoon vrolijk is of niet. Leugens zijn het makkelijkst te horen, als je maar goed luistert.” Ook waar, door te zien interpreteert de ziende mens iets anders of te makkelijk
Kleur geeft de wereld glans en Raaf heeft op een andere manier kleuren geïntegreerd in haar leven. De gebeurtenis waardoor alles weer zwart wordt voor Raaf, zag ik niet aankomen. De manier waarop haar leven weer lichter wordt en hoe zij daarmee omgaat met behulp van onder andere haar broer is mooi. Ze is misschien blind, maar ze is niet haar handicap. Mooi hoe ook haar omgeving zich hier bewust van wordt.
Van lezers hoorde ik dat het boek goed was, maar geen idee wat ik kon verwachten. Inhoudelijke recensies had ik gemeden zodat ik zonder mening kon starten. Toch heeft het mijn verwachtingen overtroffen, want dat het zo goed zou zijn wist ik niet.
Als laatste wil ik nog iets zeggen over de schrijfstijl van Sharon: heel erg fijn. Het leest vlot en de manier waarop zinnen geschreven zijn, is mooi. Het komt binnen en dat is net de kracht van dit boek.
Dit geslaagde debuut is naast de kleur goud echt een pistoletje brie!
July 25, 2020
Wauw, wat een mooi boek!
Ik heb het in twee sittings uitgelezen, het leest heel erg vlot.
Het was leuk om te lezen vanuit het perspectief van een blind meisje, heel verfrissend en leerrijk.
Ik heb het in twee sittings uitgelezen, het leest heel erg vlot.
Het was leuk om te lezen vanuit het perspectief van een blind meisje, heel verfrissend en leerrijk.
February 17, 2022
Ik las dit boek met onze lees-club de Koboplussers. Dit is een boek wat ik eigenlijk niet snel zou lezen en ik had dan ook niet hele hoge verwachtingen. Of beter gezegd ik wist niet wat te verwachten.
Zoals je aan mijn beoordeling kan zien was ik aangenaam verrast. Het is een goed geschreven boek waardoor het lekker snel weg leest. Karakter ontwikkeling is er goed waardoor je je goed kan inleven.
Zeker een aanrader.
Edit 17-02:
Ik heb mijn rating aangepast naar 3 sterren. In vergelijking met andere 4 sterren ratings dit jaar is deze wel wat minder.
Zoals je aan mijn beoordeling kan zien was ik aangenaam verrast. Het is een goed geschreven boek waardoor het lekker snel weg leest. Karakter ontwikkeling is er goed waardoor je je goed kan inleven.
Zeker een aanrader.
Edit 17-02:
Ik heb mijn rating aangepast naar 3 sterren. In vergelijking met andere 4 sterren ratings dit jaar is deze wel wat minder.
June 6, 2019
*** 3,5 van 5 ***
Drie uur geleden las ik De geur van groen uit, met een dubbel gevoel over wat ik er nu werkelijk van vind.
Laat ik beginnen met het feit dat ik dit soort boeken altijd knap vind, ongeacht de schrijfstijl, de gebeurtenissen en het uiteindelijke verhaal. Het feit dat de schrijfster de moeite heeft genomen - als ik de informatie helemaal achterin erop na mag houden - om zich zo goed mogelijk in te leven in de wereld van slechtzienden, maakt al dat ik het een kans wil geven, omdat er al zoveel moeite ingestopt wotdt, nog voordat het schrijven werkelijk begint. Slechtziendheid is daarnaast een vrij onderbelicht onderwerp, wat maakte dat ik het verhaal graag las. Het is absoluut geen doorsnee verhaal, en het heeft me zeker niet teleurgesteld.
Toch kostte het me iets meer moeite dan gehoopt om in het verhaal meegezogen te worden, en er waren een aantal zaken die mijn beleving van Raafs verhaal nét een beetje verstoorden.
Om te beginnen had ik, zeker de eerste paar hoofdstukken moeite met Raafs beschrijving van dingen. Alles wat voor de meesten zo vanzelfsprekend is, is dat voor haar niet, en op de meeste momenten slaagt Sharon er goed in om het verschil in waarneming over te brengen, zoals in passages waarin ze zich focust op geluiden en hoe materiaal voelt, en hier voor zichzelf op een heel leuke manier een kleur aan hangt. Daarin was duidelijk dat erover nagedacht was hoe Raaf de wereld bekijkt, en dat was heel sterk weggezet. Ook de constante vergelijkingen met kleur waren een leuke aanvulling - hoe deze ook kunnen verschillen per situatie; zelfs als je blind bent.
Op andere momenten werden gebeurtenissen echter beschreven op een manier waarbij ik enkel kon denken: hoe kan dit? , en dat maakt dat ik precies bij die passages uit de flow van het verhaal raakte - en dat gebeurde op net genoeg momenten om het opvallend te maken.
Zo is er een moment in het museum waarbij de groep stilstaat bij een marmeren standbeeld en Raven zich bedenkt:
"Ik wilde dat ik het standbeeld mocht aanraken. Vanaf een afstand voel ik de koelte van het marmer.", waarbij ik enkel dacht: daarvoor moet je heel dicht bij een standbeeld staan, en dát mag nu net niet in de meeste musea.
Een andere is bijvoorbeeld: "Mijn ademhaling maakt wolkjes in de lucht." , waarbij ik me afvroeg wie de moeite had genomen om Raaf uit te leggen wanneer het daarvoor koud genoeg is en hoe het er dan precies uitziet.
Er zijn nog een heel aantal van dit soort kleine, net anders geformuleerde zinnetjes, verspreid door het boek, die me te veel lieten nadenken over het hoe van dingen, in plaats van Raafs gevoel erbij en dat heeft ongetwijfeld meer met mijn eigen manier van lezen (en nadenken) te maken dan met de kundigheid van de schrijfster maar het haalde me wel degelijk uit het verhaal omdat ik er te lang over na ging denken.
Het zijn details, en het zou me daarom ongetwijfeld niet eens opgevallen zijn, ware het niet dat bij de rest van wat Raaf doet, zó duidelijk is nagedacht over hoe zij de wereld ziet zonder haar ogen te gebruiken. In die kleine zinnetjes, is dat dus net niet gedaan, en daarin wordt dus beschreven hoe het eruit ziet wanneer je wél je ogen kan gebruiken om de wereld te bekijken. Juist het contrast is daarbij dus groot, en dat maakt het opvallend. Dat vond ik jammer, want het waren maar kleine dingen en verder las het boek erg lekker weg.
Raaf en May-Lin zijn verder personages waar ik me makkelijk in kon verplaatsen. Beiden zijn zestien en kunnen oordelen zoals alleen pubers dat kunnen (en daarin herken ik véél van mijn vroegere zelf - en dat vond ik hilarisch). Prettig was hierbij dat Raaf uiteindelijk leert dat er vaak méér achter mensen zit dan wat je in eerste instantie dacht, wat ik persoonlijk een mooie les vind, die tussen de regels door toch opgemerkt zal worden.
Wel had ik Lin iets beter willen leren kennen , aangezien Raaf wel gezegd had dat ze een belangrijke vriendin, zo niet het belangrijkst was in haar leven, dat had ik alleen nog niet zo gevoeld en daarmee merkte ik dat de gebeurtenis in hoofdstuk 7 een stuk minder belangrijk aanvoelde dan dat hij werkelijk was voor Raaf.
Pas bij de flashbacks verderop in het boek werd duidelijk hoeveel ze samen hadden meegemaakt, maar dat miste ik dus aan het begon van het verhaal een beetje.
Roan was verder een typisch YA-schatje, en daarmee een heel leuk personage. Wat ik heel positief vind aan dit verhaal - zeker voor de jongere lezers - is dat de focus totaal niet op iemands uiterlijk ligt, maar eerder gaat over het karakter. Dat is een mooi detail - en een leuke les voor velen, denk ik.
Al met al ben ik zeker positief over De geur van groen. Het is een dun boekje, met een luchtige, jonge schrijfstijl die uitnodigt tot verder lezen en leuke personages die uiteindelijk, zelfs in die krappe 200 pagina's, bijna allemaal nog in zeker mate een ontwikkeling doormaken. Het leest vlot, makkelijk en bevat toch meer dan wellicht verwacht.
Een mooi verhaal over vriendschap, verlies en liefde in allerlei vormen en vooral hoe je het vertrouwen in jezelf en in de wereld weer terug kan vinden.
Drie uur geleden las ik De geur van groen uit, met een dubbel gevoel over wat ik er nu werkelijk van vind.
Laat ik beginnen met het feit dat ik dit soort boeken altijd knap vind, ongeacht de schrijfstijl, de gebeurtenissen en het uiteindelijke verhaal. Het feit dat de schrijfster de moeite heeft genomen - als ik de informatie helemaal achterin erop na mag houden - om zich zo goed mogelijk in te leven in de wereld van slechtzienden, maakt al dat ik het een kans wil geven, omdat er al zoveel moeite ingestopt wotdt, nog voordat het schrijven werkelijk begint. Slechtziendheid is daarnaast een vrij onderbelicht onderwerp, wat maakte dat ik het verhaal graag las. Het is absoluut geen doorsnee verhaal, en het heeft me zeker niet teleurgesteld.
Toch kostte het me iets meer moeite dan gehoopt om in het verhaal meegezogen te worden, en er waren een aantal zaken die mijn beleving van Raafs verhaal nét een beetje verstoorden.
Om te beginnen had ik, zeker de eerste paar hoofdstukken moeite met Raafs beschrijving van dingen. Alles wat voor de meesten zo vanzelfsprekend is, is dat voor haar niet, en op de meeste momenten slaagt Sharon er goed in om het verschil in waarneming over te brengen, zoals in passages waarin ze zich focust op geluiden en hoe materiaal voelt, en hier voor zichzelf op een heel leuke manier een kleur aan hangt. Daarin was duidelijk dat erover nagedacht was hoe Raaf de wereld bekijkt, en dat was heel sterk weggezet. Ook de constante vergelijkingen met kleur waren een leuke aanvulling - hoe deze ook kunnen verschillen per situatie; zelfs als je blind bent.
Op andere momenten werden gebeurtenissen echter beschreven op een manier waarbij ik enkel kon denken: hoe kan dit? , en dat maakt dat ik precies bij die passages uit de flow van het verhaal raakte - en dat gebeurde op net genoeg momenten om het opvallend te maken.
Zo is er een moment in het museum waarbij de groep stilstaat bij een marmeren standbeeld en Raven zich bedenkt:
"Ik wilde dat ik het standbeeld mocht aanraken. Vanaf een afstand voel ik de koelte van het marmer.", waarbij ik enkel dacht: daarvoor moet je heel dicht bij een standbeeld staan, en dát mag nu net niet in de meeste musea.
Een andere is bijvoorbeeld: "Mijn ademhaling maakt wolkjes in de lucht." , waarbij ik me afvroeg wie de moeite had genomen om Raaf uit te leggen wanneer het daarvoor koud genoeg is en hoe het er dan precies uitziet.
Er zijn nog een heel aantal van dit soort kleine, net anders geformuleerde zinnetjes, verspreid door het boek, die me te veel lieten nadenken over het hoe van dingen, in plaats van Raafs gevoel erbij en dat heeft ongetwijfeld meer met mijn eigen manier van lezen (en nadenken) te maken dan met de kundigheid van de schrijfster maar het haalde me wel degelijk uit het verhaal omdat ik er te lang over na ging denken.
Het zijn details, en het zou me daarom ongetwijfeld niet eens opgevallen zijn, ware het niet dat bij de rest van wat Raaf doet, zó duidelijk is nagedacht over hoe zij de wereld ziet zonder haar ogen te gebruiken. In die kleine zinnetjes, is dat dus net niet gedaan, en daarin wordt dus beschreven hoe het eruit ziet wanneer je wél je ogen kan gebruiken om de wereld te bekijken. Juist het contrast is daarbij dus groot, en dat maakt het opvallend. Dat vond ik jammer, want het waren maar kleine dingen en verder las het boek erg lekker weg.
Raaf en May-Lin zijn verder personages waar ik me makkelijk in kon verplaatsen. Beiden zijn zestien en kunnen oordelen zoals alleen pubers dat kunnen (en daarin herken ik véél van mijn vroegere zelf - en dat vond ik hilarisch). Prettig was hierbij dat Raaf uiteindelijk leert dat er vaak méér achter mensen zit dan wat je in eerste instantie dacht, wat ik persoonlijk een mooie les vind, die tussen de regels door toch opgemerkt zal worden.
Wel had ik Lin iets beter willen leren kennen , aangezien Raaf wel gezegd had dat ze een belangrijke vriendin, zo niet het belangrijkst was in haar leven, dat had ik alleen nog niet zo gevoeld en daarmee merkte ik dat de gebeurtenis in hoofdstuk 7 een stuk minder belangrijk aanvoelde dan dat hij werkelijk was voor Raaf.
Pas bij de flashbacks verderop in het boek werd duidelijk hoeveel ze samen hadden meegemaakt, maar dat miste ik dus aan het begon van het verhaal een beetje.
Roan was verder een typisch YA-schatje, en daarmee een heel leuk personage. Wat ik heel positief vind aan dit verhaal - zeker voor de jongere lezers - is dat de focus totaal niet op iemands uiterlijk ligt, maar eerder gaat over het karakter. Dat is een mooi detail - en een leuke les voor velen, denk ik.
Al met al ben ik zeker positief over De geur van groen. Het is een dun boekje, met een luchtige, jonge schrijfstijl die uitnodigt tot verder lezen en leuke personages die uiteindelijk, zelfs in die krappe 200 pagina's, bijna allemaal nog in zeker mate een ontwikkeling doormaken. Het leest vlot, makkelijk en bevat toch meer dan wellicht verwacht.
Een mooi verhaal over vriendschap, verlies en liefde in allerlei vormen en vooral hoe je het vertrouwen in jezelf en in de wereld weer terug kan vinden.
January 12, 2020
Een heel indrukwekkend debuut die rijkelijk illustreert dat blind zijn niet per se een beperking is. Het deed me wel een beetje denken aan The Fault in our Stars.
January 11, 2022
Wat een bijzonder boek! Ik leefde mee en voelde mee. Het laat je de wereld op een andere manier zien.
June 25, 2020
Het perfecte boek als je houdt van een atypisch liefdesverhaal dat niet bang is om bepaalde thematieken aan te kaarten. Je moet wel tegen een cliché of twee kunnen en houden van soapachtige plotwendingen. Een mooi YA boek van Nederlandse bodem. Hup Holland hup! 🇳🇱
June 29, 2019
Benieuwd naar mijn hele recensie? Die komt binnenkort online op Marieke's Books
Dit was een heel bijzonder boek en ook een boek dat goed uitgewerkt is. Raaf is blind en kan daardoor geen kleuren zien. En toch kun je door dit boek de kleuren door Raaf's ogen zien en dat zorgde voor hele bijzondere omschrijvingen. Raaf heeft namelijk bij elke kleur een omschrijving. Bijvoorbeeld het groen van vers gemaaid gras en kikkers in de tuin. Maar groen is ook de smaak van munt en frisse appels. Dit vond ik op het begin erg goed gevonden van de schrijfster. Maar na een paar hoofdstukken met deze omschrijvingen, vond ik er erg veel herhaling in zitten. Ik merkte dat de omschrijvingen niet meer zo'n invloed op me maakte als dat ze eerste deden en dat vond ik erg jammer.
De ontwikkeling van Raaf vond ik erg mooi. Ze leert zichzelf steeds beter kennen en dat kun je aan alles merken. Natuurlijk blijft ze een puber en doet ze soms dingen die niet helemaal handig zijn, maar over het algemeen zie je haar echt groeien.
De andere personages vond ik redelijk goed uitgewerkt, al had ik soms het idee dat ze nog een beetje oppervlakkig bleven. Brent en Sophia hadden in mijn ogen best wat meer aandacht mogen hebben in het boek. Zelfs Roan was ik mijn ogen nog niet zo goed uitgewerkt, ondanks dat hij best een grote rol in het boek heeft.
Dit was een heel bijzonder boek en ook een boek dat goed uitgewerkt is. Raaf is blind en kan daardoor geen kleuren zien. En toch kun je door dit boek de kleuren door Raaf's ogen zien en dat zorgde voor hele bijzondere omschrijvingen. Raaf heeft namelijk bij elke kleur een omschrijving. Bijvoorbeeld het groen van vers gemaaid gras en kikkers in de tuin. Maar groen is ook de smaak van munt en frisse appels. Dit vond ik op het begin erg goed gevonden van de schrijfster. Maar na een paar hoofdstukken met deze omschrijvingen, vond ik er erg veel herhaling in zitten. Ik merkte dat de omschrijvingen niet meer zo'n invloed op me maakte als dat ze eerste deden en dat vond ik erg jammer.
De ontwikkeling van Raaf vond ik erg mooi. Ze leert zichzelf steeds beter kennen en dat kun je aan alles merken. Natuurlijk blijft ze een puber en doet ze soms dingen die niet helemaal handig zijn, maar over het algemeen zie je haar echt groeien.
De andere personages vond ik redelijk goed uitgewerkt, al had ik soms het idee dat ze nog een beetje oppervlakkig bleven. Brent en Sophia hadden in mijn ogen best wat meer aandacht mogen hebben in het boek. Zelfs Roan was ik mijn ogen nog niet zo goed uitgewerkt, ondanks dat hij best een grote rol in het boek heeft.
August 24, 2020
Soms moet je gewoon ook afgaan op de recensies van vrienden (je had gelijk Aniek). Maar omdat het genomineerd was voor beste jongerenboek toch ter hand genomen. Teveel te weinig uitgewerkt. Kom op: blind zijn is erg, ouders gescheiden, moeten(?) leven met je moeder terwijl je liever bij vader bivakkeert, en dan zijn we pas op blz.2. Daarna je beste vriendin die verongelukt en een nieuw vriendje waar serieus wat mee aan de hand is (en we zijn pas op een kwart). Want het wordt allemaal nog onwaarschijnlijker... zeker als Raaf (jazeker, what’s in a name...) ontdekt wie de “dader” is van het ongeluk en dan zelf ook nog... Ach laat maar. De tweede ster omdat het als Carry Slee leest.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 17, 2020
Wat is het geweldig om op deze manier de wereld te kunnen zien door de ogen van een blinde. Terwijl ik aan het lezen was, verwonderde ik me over hoe goed de auteur over ieder detail waarin Raafs leven anders is dan het mijne heeft nagedacht, waardoor de ervaring alleen maar echter wordt. Ook is het fantastisch om te zien hoe in zo'n leven zonder kleur of beeld één persoon zo'n groot verschil kan maken.
Alles verandert echter voor Raaf als May-Lin, die die bijzondere persoon voor haar was, komt te overlijden. De kleur verdwijnt uit haar leven en enige navigatie in deze duistere wereld ontbreekt. Gelukkig is er dan nog Roan, de mysterieuze jongen die steeds terugkomt. Hij en Raaf groeien steeds meer naar elkaar toe, maar ook hij lijkt de leegte die May-Lin achterliet niet helemaal op te kunnen vullen, dus moet Raaf op zoek naar een nieuwe betekenis van haar leven.
De achterkant van het boek vat het goed samen: een "origineel, intiem en ontroerend verhaal over vriendschap, liefde en vertrouwen in jezelf". Tijdens deel 1 heb ik me verwonderd over hoe Raaf in het leven staat en zo gemakkelijk erdoorheen loopt, maar in deel 2 wordt duidelijk hoe breekbaar dat nu eigenlijk is. In deel 3 moet ze opnieuw op zoek naar een invulling van haar leven.
Het was fantastisch om met Raaf op die zoektocht te gaan in het donker. Het verbaast me dat nog niet veel mensen dit boek gelezen hebben, maar als dit enkel haar debuut is, ben ik benieuwd naar wat we nog meer van de hand van Pamela Sharon zullen lezen.
De reden dat er toch maar vier sterren staat na deze lovende review is dat ik, in het begin van deel 2 waar ik dat juist verwachtte, wat gevoel miste. May-Lin is net gestorven, maar er wordt iets te veel beschreven hoeveel pijn dat doet in plaats van dat ik het te zien krijg. De vele flashbacks konden me ook nog niet helemaal overtuigen van de pijn waar Raaf doorheen moest.
Dat betekent echter niet dat dit boek het niet waard is om te lezen. De ontwikkeling die Raaf doormaakt is op zo'n bijzondere manier beschreven en de reis waarin Raaf opnieuw kleur probeert te geven aan haar leven is er één die je niet mag missen.
Alles verandert echter voor Raaf als May-Lin, die die bijzondere persoon voor haar was, komt te overlijden. De kleur verdwijnt uit haar leven en enige navigatie in deze duistere wereld ontbreekt. Gelukkig is er dan nog Roan, de mysterieuze jongen die steeds terugkomt. Hij en Raaf groeien steeds meer naar elkaar toe, maar ook hij lijkt de leegte die May-Lin achterliet niet helemaal op te kunnen vullen, dus moet Raaf op zoek naar een nieuwe betekenis van haar leven.
De achterkant van het boek vat het goed samen: een "origineel, intiem en ontroerend verhaal over vriendschap, liefde en vertrouwen in jezelf". Tijdens deel 1 heb ik me verwonderd over hoe Raaf in het leven staat en zo gemakkelijk erdoorheen loopt, maar in deel 2 wordt duidelijk hoe breekbaar dat nu eigenlijk is. In deel 3 moet ze opnieuw op zoek naar een invulling van haar leven.
Het was fantastisch om met Raaf op die zoektocht te gaan in het donker. Het verbaast me dat nog niet veel mensen dit boek gelezen hebben, maar als dit enkel haar debuut is, ben ik benieuwd naar wat we nog meer van de hand van Pamela Sharon zullen lezen.
De reden dat er toch maar vier sterren staat na deze lovende review is dat ik, in het begin van deel 2 waar ik dat juist verwachtte, wat gevoel miste. May-Lin is net gestorven, maar er wordt iets te veel beschreven hoeveel pijn dat doet in plaats van dat ik het te zien krijg. De vele flashbacks konden me ook nog niet helemaal overtuigen van de pijn waar Raaf doorheen moest.
Dat betekent echter niet dat dit boek het niet waard is om te lezen. De ontwikkeling die Raaf doormaakt is op zo'n bijzondere manier beschreven en de reis waarin Raaf opnieuw kleur probeert te geven aan haar leven is er één die je niet mag missen.
December 24, 2020
Het verhaal & de schrijfstijl
Om te beginnen vond ik het een enorm mooi verhaal. Het verhaal is zeer gedetailleerd beschreven. Raaf is blind, maar het verhaal wordt op een bepaalde manier neergezet dat je dit idee eigenlijk helemaal niet hebt omdat het verhaal op een levendige wijze geschreven is.
Ieder hoofdstuk begint met een bepaalde kleur. Deze kleuren geven een emotie of gebeurtenis in het leven van Raaf aan. Dit maakte het verhaal extra bijzonder.
Pamela wist het verhaal zo te brengen dat ik het gevoel had dat ik zelf middenin het verhaal stond.
Het verhaal las ook enorm vlot weg.
Na de heftige gebeurtenis in het leven van Raaf wilde ik nog meer weten hoe het verder ging.
Ze was haar vertrouwde baken kwijt die haar de kleur van het leven liet ervaren. Nu moest ze dit zelf gaan ontdekken. Ik was enorm benieuwd hoe ze dit ging aanpakken en hoe ze haar leven weer op gaat pakken.
Het enige minpuntje vond ik het einde van het verhaal. Dit voelde voor mij een beetje afgeraffeld en had voor mij nog wel wat uitgebreider gemogen.
Maar dit kan ook wel weer zijn dat ik zo van het verhaal genoten had dat ik niet wilde dat het afgelopen was.
De personages
Ik vond de personages van dit verhaal goed gekozen en ook verwerkt in het verhaal.
Ik kon alleen maar veel respect hebben voor Raaf. Haar personage was onwijs levendig beschreven dat zij ook gewoon in het echte leven voor zou kunnen komen.
Hoe zij haar leven weet te herpakken na de heftige gebeurtenis in haar leven is onwijs knap.
Door dit boek wordt het direct duidelijk dat het leven niet stopt bij blind zijn of worden.
Raaf beleeft de wereld op een totaal andere manier als dat wij het doen, maar toch verschelen onze levens niet zoveel.
De andere personages werden qua karakters niet heel erg uitgebreid neergezet maar dit vond ik verder niet storend. Het verhaal ging vooral om Raaf en zij was ook goed aanwezig.
Conclusie
Ik zou zeker iedereen aanraden om dit boek te lezen. Het geeft een mooie kijk in het leven van een blind persoon, en dat echte vrienden enorm belangrijk zijn in het leven.
Ik wil mijn complimenten doorgeven aan Pamela om dit onderwerp zo mooi te verwerken in een verhaal!
Om te beginnen vond ik het een enorm mooi verhaal. Het verhaal is zeer gedetailleerd beschreven. Raaf is blind, maar het verhaal wordt op een bepaalde manier neergezet dat je dit idee eigenlijk helemaal niet hebt omdat het verhaal op een levendige wijze geschreven is.
Ieder hoofdstuk begint met een bepaalde kleur. Deze kleuren geven een emotie of gebeurtenis in het leven van Raaf aan. Dit maakte het verhaal extra bijzonder.
Pamela wist het verhaal zo te brengen dat ik het gevoel had dat ik zelf middenin het verhaal stond.
Het verhaal las ook enorm vlot weg.
Na de heftige gebeurtenis in het leven van Raaf wilde ik nog meer weten hoe het verder ging.
Ze was haar vertrouwde baken kwijt die haar de kleur van het leven liet ervaren. Nu moest ze dit zelf gaan ontdekken. Ik was enorm benieuwd hoe ze dit ging aanpakken en hoe ze haar leven weer op gaat pakken.
Het enige minpuntje vond ik het einde van het verhaal. Dit voelde voor mij een beetje afgeraffeld en had voor mij nog wel wat uitgebreider gemogen.
Maar dit kan ook wel weer zijn dat ik zo van het verhaal genoten had dat ik niet wilde dat het afgelopen was.
De personages
Ik vond de personages van dit verhaal goed gekozen en ook verwerkt in het verhaal.
Ik kon alleen maar veel respect hebben voor Raaf. Haar personage was onwijs levendig beschreven dat zij ook gewoon in het echte leven voor zou kunnen komen.
Hoe zij haar leven weet te herpakken na de heftige gebeurtenis in haar leven is onwijs knap.
Door dit boek wordt het direct duidelijk dat het leven niet stopt bij blind zijn of worden.
Raaf beleeft de wereld op een totaal andere manier als dat wij het doen, maar toch verschelen onze levens niet zoveel.
De andere personages werden qua karakters niet heel erg uitgebreid neergezet maar dit vond ik verder niet storend. Het verhaal ging vooral om Raaf en zij was ook goed aanwezig.
Conclusie
Ik zou zeker iedereen aanraden om dit boek te lezen. Het geeft een mooie kijk in het leven van een blind persoon, en dat echte vrienden enorm belangrijk zijn in het leven.
Ik wil mijn complimenten doorgeven aan Pamela om dit onderwerp zo mooi te verwerken in een verhaal!
January 8, 2022
Dit boek heeft alles. Ik heb hardop gelachen en heb met tranen in mijn ogen gezeten. De geur van groen is een verhaal over vriendschap, liefde, verwerking en zelfvertrouwen.
Raaf is een sterk personage. Ze is blind maar laat zich niet uit het veld slaan, ze heeft geleerd hiermee om te gaan. Haar beste vriendin May-Lin heeft haar geholpen om de wereld niet zwart-wit te zien, maar de kleuren te ervaren. Het is af en toe lastig om hoogte te krijgen van May-Lin, maar ze staat wel altijd klaar voor Raaf en hun vriendschap is mooi uitgewerkt.
Elk hoofdstuk begint met een kleur en die komt dan ook terug in het verhaal. Leuk gedaan! Hierdoor kan je ook al een beetje aanvoelen wat Raafs humeur is in het hoofdstuk.
De geur van groen is origineel en ontroerend. Als je eenmaal begint te lezen laat het verhaal je niet meer los.
Raaf is een sterk personage. Ze is blind maar laat zich niet uit het veld slaan, ze heeft geleerd hiermee om te gaan. Haar beste vriendin May-Lin heeft haar geholpen om de wereld niet zwart-wit te zien, maar de kleuren te ervaren. Het is af en toe lastig om hoogte te krijgen van May-Lin, maar ze staat wel altijd klaar voor Raaf en hun vriendschap is mooi uitgewerkt.
Elk hoofdstuk begint met een kleur en die komt dan ook terug in het verhaal. Leuk gedaan! Hierdoor kan je ook al een beetje aanvoelen wat Raafs humeur is in het hoofdstuk.
De geur van groen is origineel en ontroerend. Als je eenmaal begint te lezen laat het verhaal je niet meer los.
December 23, 2019
Een zeer bijzonder boek wat een verhaal verteld van een meisje van 16 die blind is. Bijzonder om vanuit dit perspectief te lezen, het heeft mij best ontroerd op sommige momenten.
August 2, 2020
Ontroerend, emotional maar toch ook heel fijn. Een boek over kleuren, vriendschap en boterhammen met kaas.
Misschien volgt er nog een bespreking.
Misschien volgt er nog een bespreking.
September 14, 2020
Heel mooi boek! Bijzonder hoe Pamela het leven van een blind persoon kan omschrijven, hoe goed de gedachtegang van Raaf beschreven werd en haar eigen interpretatie van de wereld die ze niet met haar eigen ogen kan zien. Echt super goed geschreven! En ik vond Brent en Sophia zo leuk!
September 15, 2020
Vanaf het begin werd ik verhaal van Raven, May-Lin en Roan ingezogen. Pamela schrijft heel beeldend. Ik zag alle gebeurtenissen voor me. Het verhaal zit mooi in elkaar maar het was hier en daar wat cliché. Het clichégehalte had ik wel even nodig vanwege alles wat er in de wereld gebeurt.
Ik heb genoten van dit boek. Als Pamela Sharon nog meer boeken gaat schrijven dan wil ik die ook heel graag lezen want ze heeft een hele mooie en fijne schrijfstijl!
Ik heb genoten van dit boek. Als Pamela Sharon nog meer boeken gaat schrijven dan wil ik die ook heel graag lezen want ze heeft een hele mooie en fijne schrijfstijl!
August 12, 2019
Ik vind ‘m leuk: een blind meisje met puberproblemen :)
September 30, 2024
Sehr langatmig... Nicht meins... 1 Stern für das wichtige Thema. 1 Stern für die Beziehungen. Alles Andere hat mich leider nicht umgehauen.
August 7, 2019
Wat een heerlijke en verfrissende contemporary. Origineel verhaal en goed geschreven. Het verhaal zit goed in elkaar en is goed te volgen. Wel was het einde wat voorspelbaar, maar goed dat is met contemporary zo. Genoten van dit boek en echt een ideale vakantie read!
January 14, 2021
Het verhaal geeft een prachtige weergave van het perspectief van een tienermeisje dat blind is. Zo wordt omschreven hoe ze dingen en gezichten tast om er een beeld bij te vormen; dat ze aan geuren en geluiden kan herkennen wie er aan komt lopen of waar ze is en hoe ze het liefst haar blindenstok niet gebruikt, omdat ze er zich voor schaamt. Ze is een zelfverzekerd, grappig meisje dat zich de wereld op haar eigen manier leert kennen, maar ze is ook afhankelijk van haar omgeving, wat haar stoort. Zo ziet ze de wereld door de ogen van haar beste vriendin May-Lin. Zij beschrijft kleuren en wat het voor haar betekent; zo is geel de kleur van warmte en de zon, zo is paars May-Lin omdat het haar favoriete kleur is. Maar ook mensen beschrijft ze op een bijzondere manier. Ze omschrijft bijvoorbeeld iemand als een “broodje brie”.
Later ontmoet ze Roan, die haar de wereld weer op een andere manier laat zien, waardoor haar kijk op het leven verbreedt. Verder is het prachtig om te lezen hoe Roan naar Raven kijkt. Het is heel mooi en kwetsbaar wat me een warm gevoel gaf. Zo ziet hij haar niet als een blind meisje, maar als Raaf; wie ze echt is.
De Geur van Groen is een rollercoaster aan emoties, het bevat een goede dosis humor, behandelt kwetsbare onderwerpen en zowel Raven als de rest van de personages laten een prachtige groei zien als mens. Wat een geweldig boek!
Later ontmoet ze Roan, die haar de wereld weer op een andere manier laat zien, waardoor haar kijk op het leven verbreedt. Verder is het prachtig om te lezen hoe Roan naar Raven kijkt. Het is heel mooi en kwetsbaar wat me een warm gevoel gaf. Zo ziet hij haar niet als een blind meisje, maar als Raaf; wie ze echt is.
De Geur van Groen is een rollercoaster aan emoties, het bevat een goede dosis humor, behandelt kwetsbare onderwerpen en zowel Raven als de rest van de personages laten een prachtige groei zien als mens. Wat een geweldig boek!
Displaying 1 - 30 of 163 reviews