Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο

by Χρύσα Αναστασίου (Συγγραφέας), Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος (Συγγραφέας), Παρασκευή‑Χριστίνα Αντωνίου (Συγγραφέας)

Είναι γεγονός πώς οι κινηματογραφικές ταινίες και οι τηλεοπτικές σειρές με αντικείμενο την επική φαντασία, αποτελούν κατά τον τρέχοντα αιώνα ένα παγκόσμιο φαινόμενο, κερδίζοντας εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στις εκδόσεις iWrite, αποπειραθήκαμε να μεταφέρουμε στο πεδίο της Ιστορίας του τόπου μας τα γεγονότα, τις καταστάσεις, αλλά και τη γενικότερη ατμόσφαιρα που αποπνέουν τέτοιου είδους έργα. Ίντριγκες, δολοπλοκίες, κυνήγι για εξουσία, αυτοκρατορικές γραμμές αίματος, δολοφονίες, συνωμοσίες, κρυφοί έρωτες, ευνούχοι…

Δεν χρειάστηκε να σκεφτούμε πολύ για να καταλήξουμε σε μία λέξη: Βυζάντιο! Η Βυζαντινή αυτοκρατορία υπήρξε η συνέχεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι απαρχές της τοποθετούνται το 330, όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος εγκαινίασε την Κωνσταντινούπολη ως την πρωτεύουσα του νέου του κράτους, ενώ η οριστική της πτώση ήρθε κατά το 1453, με την άλωση της Πόλης.

Πραγματοποιώντας σύνδεση με το σήμερα, ως νεοέλληνες αποτελούμε σε ιδιοσυγκρασιακό επίπεδο περισσότερο μία συνέχεια της Βυζαντινής κοινωνίας, παρά απ’ ευθείας απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, γεγονός που αντανακλάται στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας διαχρονικά.

Το γεγονός αυτό έδωσε τη δυνατότητα σε 30 ταλαντούχους Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού να πλάσουν κόσμους και σενάρια που βρίσκονται από άποψη περιεχομένου και αισθητικής πολύ κοντά σε δημοφιλή λογοτεχνικά περιβάλλοντα ξένων και αναγνωρισμένων δημιουργών, προσθέτοντας, φυσικά, τις δικές τους ιδιαίτερες πινελιές. Αυτά τα πρωτότυπα διηγήματα έχετε τη δυνατότητα να αναγνώσετε στον τόμο που κρατάτε στα χέρια σας.

Genres: Fantasy, Historical Fiction

364 pages

First published March 1, 2019

About the author

Η Χρύσα Αναστασίου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1992 στην πόλη των Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και πήρε το πτυχίο της με ειδικότητα σεναρίου. Αγαπάει τη συγγραφή και την ανάγνωση ιστοριών και ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Σήμερα κατοικεί στην Αθήνα, όπου και δουλεύει πάνω σε νέες ιστορίες. Περνά τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο της παρακολουθώντας κινηματογραφικές ταινίες και παίζοντας video games.

Reviews

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Παιχνίδια θρόνου (game of thrones αγγλιστί). Βυζάντιο. Μια ελάχιστα φωτισμένη στιγμή της ιστορίας. Στιγμή εννοώ χίλια χρόνια έτσι; Και για αυτά τα χίλια χρόνια ελάχιστα γνωρίζει το ευρύ κοινό. Μόνο μελετητές μπορούν να πουν κάποια πράγματα και αυτά με κάθε επιφύλαξη. Παίρνουμε 30 συγγραφείς με 30 ισάριθμα διηγήματα των 2500 λέξεων maximum. 8 σελίδες word πιο συγκεκριμένα, ή 10 σελίδες στο βιβλίο. Έχουμε ένα γεμάτο, μπαμπάτσικο βιβλίο περίπου 350 σελίδων. Μιλάμε η πλειοψηφεία των κειμένων είναι διαμάντια. (Έχει και δικό μου μέσα, αλλά δεν έχει σημασία, γράφω για τα υπόλοιπα 29). Καταπληκτικά διηγήματα που σκιαγραφούν μια απάτητη περιοχή, εμπλουτισμένα με φαντασία, καταπληκτική γραφή και πάθος. Διαβάζοντάς τα ξύπνησε η περιέργεια μέσα μου για το τι πραγματικά γινόταν σε αυτά τα χίλια χρόνια. Με λίγη έρευνα, απλά προσκύνησα. Η διαφθορά, η αιμοσταγία, οι ίντριγκες, οι δολοπλοκίες, οι φόνοι, οι μηχανορραφίες που διαπράχτηκαν αντικατοπτρίζονται ατόφιες μέσα σε αυτά τα διηγήματα. Κάποια μάλιστα από αυτά απεικονίζουν τις διαστροφές της εποχής εκείνης με εξαιρετική ζωντάνια. Πρόκειται για πρωτοπόρο βιβλίο στη λογοτεχνία του Φανταστικού στη χώρα μας, όσον αφορά τα διηγήματα. (Υπάρχει και ολόκληρη τριλογία Φανταστικού εμπνευσμένη από το Βυζάντιο, τσεκάρετε προηγούμενες κριτικές μου). Απολαυστικό βιβλίο για κάθε αναγνώστη του χώρου και μη.
Αρνητικά; Κάποια διηγήματα «πνίγονται» στο όριο των λέξεων, μοιάζουν κουτσουρεμένα, ενώ σε πλήρη ανάπτυξη σίγουρα θα αποκάλυπταν το πλήρες εύρος της μαγείας τους.
Η δικιά μου βαθμολογία: . 8,5/11 η προσωπική μου γνώμη, το πόσο μου άρεσε.Πραγματικά κάθε διήγημα είναι μοναδικό. 1/3 το value for money. Σχετικά ακριβό, αλλά είναι και μεγάλο. 1,5/3 επαναναγνωσιμότητα, αξία στο χρόνο, συνεισφορά στην ελληνική λογοτεχνία σαν σύνολο και κατά πόσο θα συγκινήσει ένα μέσο αναγνώστη. Μια μέρα μπορεί να είναι και cult.
Σύνολο 11/17. Πολύ καλή βαθμολογία.

[Dimitrios · Rating 4 out of 5]

ΒΙΒΛΙΟΕΝΑΥΣΜΑ #14: Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο
(το άρθρο στο ιστολόγιό μου, Κοιλάδα της Γνώσης: http://www.koiladatisgnosis.gr/logote...)

Το Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο (εκδ. iWrite, 2019, 364 σελ., €14.40) είναι ίσως η πρώτη ελληνική συλλογή διηγημάτων που διαδραματίζονται στο Βυζάντιο, κάτι που σίγουρα δεν θα μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο. Βλέπετε, παρότι η Βυζαντινή ιστορία προσφέρει 1000 και πλέον χρόνια ιστορίας, γεμάτα δυναμικές προσωπικότητες, σκληρές μάχες, και πονηρές συνωμοσίες, ελάχιστα είναι τα λογοτεχνικά έργα που την αξιοποιούν.

Προϊόν λογοτεχνικού διαγωνισμού των εκδόσεων iWrite, το Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο περιέχουν τριάντα διηγήματα των 2.500 λέξεων περίπου. Οι συγγραφείς είναι ως επί το πλείστον νέοι, και αρκετοί μάλιστα πρωτοεμφανιζόμενοι. Τα διηγήματα παρουσιάζουν ποικίλη θεματολογία, με αρκετά να υιοθετούν μία εναλλακτική θεώρηση τής ιστορίας ή στοιχεία φαντασίας όπως μάγισσες, δαίμονες, και ξωτικά. Κυρίαρχη θέση στις ιστορίες καταλαμβάνει η Μακεδονική Δυναστεία (867-1057), με τον Ιουστινιανό (527-565) και τους Παλαιολόγους (1259-1453) να ακολουθούν. Αρκετά κρίσιμα ιστορικά γεγονότα περιγράφονται, από τον θάνατο τού Ιουλιανού, έως την Στάση τού Νίκα και την Άλωση τής Κωνσταντινούπολης.

Άνετα, πολλά από τα διηγήματα τής συλλογής θα μπορούσαν να είναι προσχέδια ή πρόλογοι κανονικών ιστορικών μυθιστορημάτων. Το μικρό μέγεθός τους διευκολύνει την ανάγνωση, αν και περιορίζει την παρουσίαση στοιχείων εποχής και την ανάπτυξη τής πλοκής. Όλα τα διηγήματα βέβαια είναι αξιόλογα για τα μέτρα ενός λογοτεχνικού διαγωνισμού, με τα ακόλουθα να αποτελούν τα αγαπημένα μου: Έξι δάχτυλα, 9 Δεκεμβρίου, Το νησί του τρόμου, Σε δύο μονοπάτια, Τα Ανδρονίκεια στέφανα, Η καταδίκη των Δρακούλ, Το πέρασμα των αγγέλων, Παιδικό παιχνίδι.

Πιστεύω πως το Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο δεν μπορούν να λείπουν από την βιβλιοθήκη κανενός λάτρη τής Βυζαντινής Ιστορίας. Δεν είναι το Παιχνίδια των Θρόνων τού George R. R. Martin, είναι όμως μία αξιέπαινη και πρωτότυπη εκδοτική προσπάθεια που αξίζει να στηριχτεί και που ελπίζω να λειτουργήσει ως προάγγελος και άλλων παρόμοιων λογοτεχνικών έργων. Για μία εισαγωγή στην Βυζαντινή ιστορία προτείνω το Γιατί το Βυζάντιο; τού Michel Kaplan. Αν θέλετε να διαβάσετε επική φαντασία σε ένα ψευδο-βυζαντινό κόσμο (αντί για ψευδο-δυτικομεσαιωνικό, π.χ. σε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών), μπορείτε να δοκιμάσετε την καταπληκτική τριλογία τού Ελευθερίου Κεραμιδά Γιοί της Στάχτης.

Παρακάτω, δίνω μία σύντομη περιγραφή για καθένα από τα τριάντα διηγήματα τής συλλογής Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο.

1. Τιμή, Χρύσα Αναστασίου: Ένας έντιμος άνθρωπος αντιμετωπίζει ηθικό δίλημμα όταν λαμβάνει ένα ανησυχητικό όραμα για το παιδί τού οικοδεσπότη του.
2. Ο πάτερ Ονούφριος και η φώτιση του Κωνστάντιου, Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος: Μία ιδιότυπη συνωμοσία λαμβάνει μέρος, φιλοδοξώντας να αλλάξει ριζικά την παγκόσμια ιστορία.
3. Αυτοκράτειρα Κλαύδια, Παρασκευή-Χριστίνα Αντωνίου: Την λύση στο πρόβλημα τεκνοποιίας τού αυτοκρατορικού ζεύγους καλείται να την δώσει η γυναίκα τού αρχιστράτηγου και ξωτικού (!) Τραϊανού, με απρόβλεπτες συνέπειες.
4. Ματωμένες ευκαιρίες, κρυφά πρόσωπα, Αθανάσιος Γερακόπουλος: Σταυροφόροι, καταραμένα κειμήλια, και υγρό πυρ στην Κωνσταντινούπολη συνιστούν ένα απόλυτα εκρητικό μείγμα.
5. Έξι δάχτυλα, Δημήτρης Γιαννόπουλος: Μαγεία, πολιορκία, και… μαρμαρωμένος βασιλιάς.
6. Χρυσός και στάχτη, Σοφία Γκρέκα: Η πρόταση γάμου τού Βούλγαρου βοεβόδα σε μία Βυζαντινή πριγκίπισσα θα φέρει στην επιφάνεια τα παράνομα μυστικά της.
7. 9 Δεκεμβρίου, Μάξιμος Δεληράχης: Μέσα στην νύχτα και με την βοήθεια τής γυναίκας τού αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, μία ομάδα αντρών με κοφτερά μαχαίρια τρυπώνει στο παλάτι.
8. Το νησί του τρόμου, Βασίλης Δερμεντζόγλου: Ένας βρικόλακας στοιχειώνει ένα μικρό νησί, αναγκάζοντας τους κατοίκους του να ζητήσουν την βοήθεια τού αυτοκράτορα.
9. Ανατροπή, Ευαγγελία Δουργούτη: Η ερωμένη τού αυτοκράτορα συνωμοτεί με τον έμπιστο ευνούχο τού αυτοκράτορα, αλλά ίσως οι ρόλοι κυνηγού και θηράματος να αντιστραφούν.
10. Φόνος στο παλάτι, Χαράλαμπος Δρουκόπουλος: Ο γυναικωνίτης τού παλατιού αναταράσσεται με την ανακάλυψη δύο πτωμάτων, ξεκινώνοντας ένα κυκεώνα αίματος.
11. Σε δύο μονοπάτια, Άρτεμις Ζαχαράκη: Η συνωμοσία των ευγενών του αναγκάζει τον Βασίλειο Β’, μετέπειτα γνωστό ως Βουλγαροκτόνο, να ζητήσει ξένη βοήθεια.
12. Κωνσταντίνος ΙΙ, Ευθύμιος Ιωαννίδης: Μία μελανή αφήγηση τής ζωής τού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Β’, διαδόχου τού Βουλγαροκτόνου, γεμάτη μαγεία και προφητείες.
13. Στέμματα τιμής, Βύρωνας-Φραγκίσκος Κανάκης: Μέσα στην εικονομαχία, μία οικογένεια αποφασίζει να λύσει τους ανοικτούς λογαριασμούς της.
14. Τα Ανδρονίκεια στέφανα, Ξενοφών Καλογερόπουλος: Μετά τον θάνατο τού Μανουήλ Κομνηνού, τίποτα δεν χωρίζει τον ξάδερφό του Ανδρόνικο από το στέμμα εκτός από την χήρα αυτοκράτειρα Μαρία και τον μικρό γιο της Αλέξιο.
15. Ελέω τίνος Θεού;, Ιωάννης-Πέτρος Καπερναράκος: Ο χριστινιασμός και η αρχαία θρησκεία παλεύουν για την ψυχή του Κωνσταντίνου τού Μέγα, καθώς προσπαθεί να αποφασίσει την τιμωρία τής γυναίκας και τού γιου του.
16. Η καταδίκη των Δρακούλ, Ηλίας Καρπώνης: Ένας εναλλακτικός κόσμος παρουσιάζεται, όπου οι άρχοντες τού Βυζαντίου πίνουν κυριολεκτικά το αίμα των υπηκόων τους.
17. 902 μ.Χ., Αντώνης Κατσαρός: Ο Λέων ΣΤ’, ο επονομαζόμενος Σοφός, θέλει να παντρευτεί για τέταρτη φορά παρά την αντίδραση τού αδερφού του Αλέξανδρου και του πατριάρχη Στέφανου.
18. Πιόνια στην εξουσία, Μαρία Κοσμανίδου: Ξεκινώντας από τις περιπέτειές του ως βρέφος, το διήγημα ανατέμνει την ζωή τού Βουλγαροκτόνου.
19. Θεόδωρος ο Σκληρός, Κατερίνα Κρυστάλλη: Σε ένα υβρίδιο Βυζαντινού και Σελευκιδικού κόσμου, μία μάγισσα ξεδιπλώνει τα πονηρά σχέδιά της.
20. Κι έπειτα, τίποτα, Έρση Λάβαρη: Μαγικά φίλτρα, ερωτικές αντιζηλίες, και αναπάντεχα αποτελέσματα στην αυλή τού Μιχαήλ Γ΄.
21. Το πέρασμα των αγγέλων, Λεωνίδας-Βασίλειος Μανιάτης: Μία πόρτα για έναν παράλληλο κόσμο θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
22. Η τρίτη ευχή, Στυλιανός Μαρμελούδης: Για να καταπνίξει μία επανάσταση που κινδυνεύει να την ρίξει από τον θρόνο, η Θεοδώρα δεν θα διστάσει να συνάψει συμφωνία με τον Διάβολο.
23. Η πύλη των δαιμόνων (ή ο τζουτζές κι ο βασιλιάς), Φώτης Μηκερόζης: Ο γελωτοποιός τού βασιλιά είναι ο μόνος που γνωρίζει την δαιμονική αλήθεια για τον κύριό του.
24. Ο νόθος, Νένα Μπούρα: Η διαδοχή τού θρόνου περιπλέκεται όταν νέοι κληρονόμοι εμφανίζονται από το πουθενά και απαιτούν τα δικαιώματά τους.
25. Λύκαινα σε γυναικωνίτη, Γιάννης Παναγιώτου: Οι λύκαινες έχουν κοφτερά δόντια, η Θεοφανώ όμως έχει θανατηφόρα δηλητήρια και δεν τα τσιγκουνεύεται καθόλου.
26. Το μυστικό φυλαχτ��, Δήμητρα Παπαναστασοπούλου: Όταν πεθαίνει ο αυτοκράτορας Ιουλιανός, ξεκινάει μία κούρσα διαδοχής που περιλαμβάνει τα πάντα· ακόμα και μαγεία.
27. Η συνωμοσία του Νυμφαίου, Βασιλική Παρασκευουλάκου: Σκληρή κόντρα ξεσπάει ανάμεσα σε δύο γυναίκες που προσπαθούν να προωθήσουν τους γιους τους στον θρόνο.
28. Μιχαήλ Β’, Χρήστος Πασσαλίδης: Στην προσπάθειά του να πάρει αυτό που θεωρεί πως του ανήκει, ο διοικητής τής αυτοκρατορικής φρουράς στρέφεται στην μαγεία.
29. Ο λυγμός της Θεοδώρας, Ράνια Ταλαδιανού: Το σχέδιο τής Θεοδώρας για ενίσχυση τού Ιουστινιανού παρεκτρέπεται σε μία άνευ προηγουμένου εξέγερση.
30. Παιδικό παιχνίδι, Βασιλική Χαλιαμπάλια: Μία παρέα παιδιών ανταγωνίζονται για ένα ξύλινο στέμμα, αλλά ένα από αυτά παίρνει τα πράγματα πολύ πιο σοβαρά.

Ευχαριστώ πολύ τις εκδόσεις iWrite, που μου προμήθευσαν το βιβλίο. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερα τέτοια άρθρα αλλά και για κληρώσεις βιβλίων στην ομάδα Φίλοι Ιστορικού Μυθιστορήματος και στην σελίδα Κοιλάδα της Γνώσης στο Facebook.

[Νάνσυ Γραμμένου · Rating 4 out of 5]

Δύο πράγματα με τράβηξαν σε αυτό το βιβλίο...Το υπέροχο εξώφυλλο του και το θέμα του που αφορά για δολοπλοκίες στο Βυζάντιο...

Τριάντα μικρές ιστορίες από τριάντα Έλληνες συγγραφείς,  μας δίνουν μια μικρή γεύση το τι γινόταν την εποχή εκείνη σε μια αυτοκρατορία ζηλευτή σε όλο τον κόσμο...

Ίντριγκες και συνωμοσίες που φτάνουν και μέχρι τον φόνο για να καταφέρουν τον στόχο τους. Τον Θρόνο!

Μου άρεσαν σχεδόν όλες οι ιστορίες και οι μικρότερες ίσως λιγότερο γιατί από όλες ήθελα και άλλο...Μπορούσαν να αναπτυχθούν περισσότερο θεωρώ,  κατά την ταπεινή μου γνώμη..

Όλες οι ιστορίες μπορούν να γίνουν αυτόνομα βιβλία, έχουν γερές βάσεις και ιδέες...Μπράβο για την προσπάθεια τους..

Μου άρεσε αρκετά!

[Λεωνίδας-Βασίλειος Μανιάτης · Rating 5 out of 5]

Ο συλλογικός τόμος «Παιχνίδια του Θρόνου στο Βυζάντιο», αποτελεί μία εξαιρετική περίπτωση ελληνικής ανθολογίας του φανταστικού, το θέμα της οποίας συνδέεται με ιστορικές καταστάσεις, χωρίς όμως να ακολουθεί πιστά τα ιστορικά γεγονότα -άλλωστε η λογοτεχνία του φανταστικού οφείλει να ξεφεύγει από αυτά. Η επιλογή του Βυζαντίου, ως κοινού ιστορικού πλαισίου των κειμένων και ως θεματικού άξονα της όλης ανθολογίας, υπήρξε κατά την γνώμη μου πολύ επιτυχημένη, αφού αυτό χαρακτήρισε μία ιστορική περίοδο που -ανεξαρτήτως του πόσο θετικά ή αρνητικά την αντιμετωπίζουμε σε προσωπικό επίπεδο- αυτή έχει επηρεάσει λιγότερο ή περισσότερο όλους μας και σίγουρα αποτελεί μία ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης, επί της οποίας συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις και άλλες τόσες εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές γωνίες, που είναι δυνατόν να αντιπαρατεθούν εποικοδομητικά, στο πλαίσιο ενός συλλογικού τόμου. Πάντως αξιέπαινη είναι και η απόφαση των εκδόσεων i-Write να μην κρατήσει αυστηρά την εν λόγω θεματολογία στο ιστορικό (χρονολογικό και γεωγραφικό) της πλαίσιο, όντας ανοιχτή και σε αξιόλογα διηγήματα που εν μέρει έφευγαν και έξω από αυτό, ή έστω τοποθετούσαν την πλοκή τους στα όριά του. Το μόνο που θα άλλαζα πάντως, αν ήταν στο χέρι μου, είναι το όριο των λέξεων που ετέθη, το οποίο κατά την γνώμη μου, αν ήταν μεγαλύτερο, θα επέτρεπε σε αρκετά από τα διηγήματα που φιλοξενούνται στον συλλογικό αυτό τόμο να αναπτυχθούν κατά τρόπο ακόμα καλύτερο.
Τα περισσότερα από τα διηγήματα τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτό το βιβλίο, αποτελούν αξιόλογα και εμπνευσμένα, πρωτότυπα κείμενα, τα οποία παντρεύουν ιστορικά στοιχεία με μία γοητευτική νότα μεταφυσικού. Συνωμοσίες, παιχνίδια εξουσίας, αλλά και μαγεία, υφαίνουν την πλοκή πολλών από τα διηγήματα αυτά που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από την αντίστοιχη ξενόγλωσση λογοτεχνία ή και από ταινίες και σειρές με ανάλογα θέματα. Σημαντική ακόμα θεωρώ και την συμμετοχή στην ανθολογία αυτή και νέων ηλικιακά, αλλά και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων, πράγμα που σημαίνει ότι το όλο εγχείρημα πράγματι ενθάρρυνε κάποια άτομα να τολμήσουν και να ανοιχτούν στον κόσμο της λογοτεχνίας του φανταστικού, η οποία πράγματι στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαδεδομένη, όσο είναι στο εξωτερικό.
Το να προτείνω κάποιο ή κάποια από 29 κείμενα που διάβασα -δεν συνυπολογίζω στην κρίση μου αυτή το διήγημα «Το Πέρασμα των Αγγέλων» (Λεωνίδας-Βασίλειος Μανιάτης, σελ. 249-58), με το οποίο ο ίδιος συμμετείχα στην εν λόγω ανθολογία, διότι θέλω να αφήσω την κρίση του διηγήματός μου σε άλλους- είναι πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, καθώς τα περισσότερα από αυτά θα μπορούσαν να βρίσκονται στην λίστα με τις πιθανές προτάσεις. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω ονομαστικά τα εξής τρία διηγήματα, τα οποία μου τράβηξαν ιδιαιτέρως το ενδιαφέρον (με την σειρά παράθεσής τους στον συλλεκτικό τόμο): «Φόνος στο Παλάτι» (Χαράλαμπος Δρουκόπουλος, σελ. 115-24), «Κι έπειτα, τίποτα» (Έρση Λάβαρη, σελ. 239-45) και «Παιδικό Παιχνίδι» (Βασιλική Χαλιαμπάλια, σελ. 351-60).
Τέλος, για να απαντήσω και σε ορισμένες άλλες κριτικές που έχω κατά καιρούς διαβάσει για την ανθολογία αυτή, θα ήθελα να εκφράσω την αντίθεσή μου, ως προς δύο από αυτές. Πρώτον, διαφωνώ καθέτως με την άποψη ότι η ανθολογία δεν είναι σωστό να ξεφεύγει από τα ιστορικά γεγονότα. Στο κάτω-κάτω, πρόκειται για μία ανθολογία φανταστικού διηγήματος, για την οποία χρησιμοποιείται ένα πολιτισμικά προσδιορισμένο περιβάλλον, εμπνευσμένο από την Ιστορία και όχι για μία ανθολογία καθαρά ιστορικού διηγήματος, στην οποία όντως δεν θα είχε θέση ούτε το μεταφυσικό, ούτε η μαγεία, ούτε τα μυθικά πλάσματα και οι μυθικοί τόποι ή οι παράλληλες πραγματικότητες. Και δεύτερον διαφωνώ με την άποψη ότι θα έπρεπε να έχουν αποφευχθεί οι αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις, για την ζωή και την δράση των οποίων ενδεχομένως κάποιοι αναγνώστες, να μην έχουν επαρκή γνώση, διότι, κατά την γνώμη μου, με τον τρόπο αυτό, ο συγγραφέας βάζει στο μυαλό του αναγνώστη την περιέργεια να ερευνήσει και να πληροφορηθεί σχετικά, μέσα από κάποια υλική ή ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια ή από κάποιο ιστορικό βιβλίο, συμβάλλοντας έτσι, όχι μόνο στην διασκέδαση, αλλά και στην πραγματική του ψυχαγωγία. Επιπροσθέτως, σχετικά με το ίδιο θέμα, ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Ιουστινιανός με την Θεοδώρα, ο στρατηγός Βελισάριος, ο Βασίλειος ο Β΄ (ο λεγόμενος Βουλγαροκτόνος) ή ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, μου φαίνεται αδιανόητο να μην είναι γνωστές -έστω και κατ’ όνομα- στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το οποίο κατά κανόνα έχει διδαχθεί για το έργο τους 3 φορές (Ε΄ Δημοτικού, Β΄ Γυμνασίου και Β΄ Λυκείου), κατά την διάρκεια των σχολικών του χρόνων.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους υπολοίπους συγγραφείς της παρούσης ανθολογίας για την εξαιρετική τους δουλειά και για τα τόσο εμπνευσμένα κείμενά τους, τα οποία πράγματι εξάπτουν την φαντασία του αναγνώστη, σαγηνεύοντάς τον με τις γλαφυρές τους περιγραφές και ιντριγκάροντάς τον με το μυστήριο και την έντονη πλοκή τους.

[Αντιόπη Κουφού · Rating 3 out of 5]

Ομολογώ ειλικρινά πως έμεινα με πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Τα διηγήματα ήταν όλα αξιόλογα και φαίνεται πως οι συγγραφείς τους δούλεψαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Ακόμη ένα πολύ ωραίο στοιχείο του βιβλίου είναι πως μιας και τα διηγήματα είναι γραμμένα από διαφορετικούς συγγραφείς κάθε φορά ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να οξύνει την κριτική του ικανότητα βρίσκοντας μέσα στο ίδιο βιβλίο διαφορετικές προσεγγίσεις ενός θέματος, ξεχωριστές γραφές και απόψεις.

Για περισσότερα μπορείτε να επισκεφτείτε το μπλογκ μου books_harbor

[El Goblino · Rating 5 out of 5]

Είναι οξύμωρο που σε αυτήν την εποχή γράφονται τέτοιες ανακρίβειες.Το σύγγραμμα δυναμιτίζει τις σχέσεις του ερντογαν με τον αειμνηστο Διονύση Σολωμό καθώς η συμφωνία του Ρίγα βελενστιλη για την πατάτα δεν εγκρίθηκε από την ντάμα. Στο καρέ μπήκε ο κιουτσουκ με την ιδέα της λουζας στο ελληνικό σουβλάκι παρότι ήταν ήδη γνωστό ότι δεν συνάδει η γλυκόπικρη γεύση της με την αλμύρα του γύρου. Την κρίσιμη εκείνη στιγμή εμφανίστηκε ο Θουκυδίδης με το γνωστό Κύρου ανάβαση όπου διαδραματιστηκε στο ραλι Ακρόπολης. Αυτό ανέτρεψε τα δεδομένα της Ιαπωνικης εταιρίας και οι πωλήσεις έπεσαν κατακόρυφα. Όσο για το βιβλίο, κακό.

[Otrelos]

Δεν το χωραει ο νους μου ποσοι τρελοι υπαρχουν σε αυτον τον πλανητη. 30 αγραμματοι αντεγραψαν την περιφημη ιστορια του κουροπαλατη με αφορμη την δολοφονια των γκαρσωνων στο καπηλιο του νικα. Ειστε ολοι για νας σας μαντρωσουν