What do you think?
Rate this book
Romanyalıyı Yiyen Yamyam
"Eğer Flavio’yu yersek onu hiçbir zaman terk etmeyeceğiz; kutsal, sonsuz bir birleşme olacak, bizimle kalacak. Etini tadacağız, ruhu bizlerin ruhlarıyla bir olacak ve böylece hep içimizde olacak, ikimizin ve çocukların..."
Kentin önde gelen zenginlerinden biri olan Zerin, daha önce hiç gitmediği Romanya’ya ve Romanyalılara saplantılı bir tutkuyla bağlıdır. Bir gün, kente Romanyalı bir ailenin taşındığını öğrenir. Onların hayatının bir parçası olması artık kaçınılmazdır.
Avrupa edebiyatının yükselen yıldızlarından Dimitris Sotakis, ustaca oynattığı kalemiyle absürt bir vahşi kapitalizm hikâyesi anlatırken paranın hegemonyası, kadercilik, vicdan ve mutluluk arayışı üzerine keskin bir eleştiri sunuyor.
Kentin önde gelen zenginlerinden biri olan Zerin, daha önce hiç gitmediği Romanya’ya ve Romanyalılara saplantılı bir tutkuyla bağlıdır. Bir gün, kente Romanyalı bir ailenin taşındığını öğrenir. Onların hayatının bir parçası olması artık kaçınılmazdır.
Avrupa edebiyatının yükselen yıldızlarından Dimitris Sotakis, ustaca oynattığı kalemiyle absürt bir vahşi kapitalizm hikâyesi anlatırken paranın hegemonyası, kadercilik, vicdan ve mutluluk arayışı üzerine keskin bir eleştiri sunuyor.
148 pages, Paperback
First published January 1, 2017
2 people are currently reading
71 people want to read
About the author
Dimitris Sotakis
16 books28 followersΓεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Σπίτι, εκδόθηκε το 1997. Τα έργα Η Πράσινη Πόρτα (2002), Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι (2004), Ο Θόρυβος (2005) και Ο Άνθρωπος από την Αίγυπτο (2007) έλαβαν θετικές κριτικές, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και απέσπασαν βραβεία. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας Athens Prize for Literature και το 2011 με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Το Θαύμα της Αναπνοής, που κυκλοφόρησε το 2009, καθιέρωσε τον Σωτάκη ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του.
1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.
1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
March 27, 2021
Kara mizahla örülmüş grotesk bir kapitalizm eleştirisi. Kitabın ismi zaten spoiler. Ama olayların o noktaya gelişi ve sonuyla okurunu kilitliyor. Çok sevdim.
May 15, 2021
Zerin Romanya'ya saplantı derecesinde hayran birisi. Romanyalı bir aile ile tanışınca hayatı tamamen değişir. Sonrasında ise kapitalizm sen nelere kâdirsin diyerek okursunuz.
Sotakis'in diğer kitaplarını da okumak istiyorum.
Sotakis'in diğer kitaplarını da okumak istiyorum.
July 2, 2019
Ne kadar ileri gidebilirsin?
Görmediğin toprakları ne kadar sevebilir ve o topraklara ne kadar bağlanabilirsin?
Peki sahip olduğun gücün etki alanını ne kadar genişletebilirsin?
Varlığına inandığın, bununla övündüğün iyi niyetini hangi amaçlarla kullanabilirsin?
Bir aileyi yok edene kadar olabilir mi? Gerçekten bu kadar bencil olabilir misin?
Zerin’e göre evet. Çünkü içinde bulunduğumuz sistemde,ellerindeki güç kadar dağıtabilirsin kartları.
.
Romanya’yı çok seviyor Zerin. Ama oraya hiç gitmedi.
Bir gün kentine Romanyalı bir ailenin taşındığını öğreniyor, içi içine sığmıyor, onları takip ediyor ve bir şekilde onlarla tanışıyor. Yavaş yavaş karışıyor aileye. Romanyalı aileyi yoksulluklarıyla yakalıyor.. Ve sahip olana dek bırakmıyor.
.
Dimitris Sotakis son 30 sayfaya dek yavaş bir ritimde sıraladığı kelimeleri,birden hızlandırıyor. Evet kitabın adından bir şeyler sezinliyorsunuz ama böylesini beklemiyorsunuz. Vahşet dolu sistemin, tutku-aşk-bağlılık-çocuklar üzerinden eleştirilmesi ise oldukça farklı bir tat..Rahatsız edici? Evet. Ama etkisi altına girmemek elde değil..
.
Komşunun çağdaş edebiyatına olan karanlık yanımı aydınlatmaya çalışıyorum.. Dimitris Sotakis’in iki kitabını daha edindim. Yakın zamanda onları da büyük keyifle okuyacağımı düşünüyorum~
.
Çeviride Yılmaz Okyay ve İbrahim Arık yer alırken; kitap ile kan uygunluğunu yakalayan kapak tasarımı ise Burak Tuna çalışması~
April 16, 2019
Sonunu başından bildiğimiz bu romanın içi dışı da bir gibi görünebilir ilk bakışta. İlk başlarda. Hatta belki ilk yarısı boyunca. Ama sonra... Eh, sonra, içi dışına çıkıyor. Tam anlamıyla.
Yazarıyla bizzat tartışabilme şansına eriştiğim bu kitap, görünenin altında pek çok şey barındırıyor aslında, fakat Sotakis de ısrarla, yalnızca ve yalnızca insanı anlattığını belirtiyor. “Elbette okur, kitaptan ne alacağını yazara soracak değil,” diye ekliyor, “ama ben her seferinde bu farklara şaşırmaktan da kendimi alamıyorum.”
Çünkü haklı; çünkü ister istemez, politik bir mesaj çıkarıyoruz romandan. Kültür emperyalizminden asimilasyon politikalarına, paranın gücünden sermayedarların acımasızlığına ve satın alınmışlığın geri dönüşsüz yollarına kadar pek çok yere başarıyla uzanıyor. O yüzden, evet; insanın yalnızlığını ve açgözlülüğünü anlatmak istemiş olsa da yazar, bizzat insanın kurduğu düzene de bir ayna tutmuş oluyor ister istemez.
Büyülü gerçekçiliğin çağdaş temsilcilerinden Sotakis’in yine Saramagovari bir üslupla anlattı öykü, nihayetinde şunu düşündürtmeyi, sorgulatmayı da başarıyor bir şekilde:
Masum değiliz, hiçbirimiz.
Yazarıyla bizzat tartışabilme şansına eriştiğim bu kitap, görünenin altında pek çok şey barındırıyor aslında, fakat Sotakis de ısrarla, yalnızca ve yalnızca insanı anlattığını belirtiyor. “Elbette okur, kitaptan ne alacağını yazara soracak değil,” diye ekliyor, “ama ben her seferinde bu farklara şaşırmaktan da kendimi alamıyorum.”
Çünkü haklı; çünkü ister istemez, politik bir mesaj çıkarıyoruz romandan. Kültür emperyalizminden asimilasyon politikalarına, paranın gücünden sermayedarların acımasızlığına ve satın alınmışlığın geri dönüşsüz yollarına kadar pek çok yere başarıyla uzanıyor. O yüzden, evet; insanın yalnızlığını ve açgözlülüğünü anlatmak istemiş olsa da yazar, bizzat insanın kurduğu düzene de bir ayna tutmuş oluyor ister istemez.
Büyülü gerçekçiliğin çağdaş temsilcilerinden Sotakis’in yine Saramagovari bir üslupla anlattı öykü, nihayetinde şunu düşündürtmeyi, sorgulatmayı da başarıyor bir şekilde:
Masum değiliz, hiçbirimiz.
February 3, 2018
Βαθμολογία: ★★★
Όπως όλα τα βιβλία του Δημήτρη Σωτάκη, Ο «Κανίβαλος» διαβάζεται με όρεξη (no pun intended) και περιέργεια να μάθεις τη συνέχεια. Δυστυχώς, όμως, λείπει η ατμόσφαιρα και η μαγεία των προηγούμενων βιβλίων του.
Όπως όλα τα βιβλία του Δημήτρη Σωτάκη, Ο «Κανίβαλος» διαβάζεται με όρεξη (no pun intended) και περιέργεια να μάθεις τη συνέχεια. Δυστυχώς, όμως, λείπει η ατμόσφαιρα και η μαγεία των προηγούμενων βιβλίων του.
October 7, 2023
Romanyalıyı Yiyen Yamyam reviewlerin genelinde söylendiği gibi harika bir kapitalizm eleştirisi. Kitap beni çok şaşırttı, ben simgesel bir yamyamlık beklerken gerçekten Romanyalıyı yediler. Bunu da hiç öyle büyülü gerçekçilik gibi yollara sapmadan direkt olarak anlatıyor kitap. Zerin Romanya’yı kendisinin de anlam veremediği biçimde ve ölçüde seviyor. Filmlerdeki takıntılı manyaklar gibi evinin bir odasında Romanya haritası, resimleri, haberleri biriktiriyor. Bir gün şehre Romanyalı bir ailenin taşındığını öğreniyor. Onlarla tanışmak için hemen planlar yapıyor. Hiç zorlanmadan ailenin içine sızıyor. Parasının verdiği güçle yapıyor aslında bunu. Kitap bir noktaya kadar Zerin’in aileye yardımı gibi görünse de işler kontrolden çıkıyor.
Kapitalizm ve göçmen politikalarını belki fazla doğrudan olsa da iyi bir şekilde eleştiriyor Sotakis. Yunanistan eski Yugoslavya ülkelerinden fazla göç alıyor. Bizim de yakından deneyimlediğimiz pek çok sorun yaşanıyor haliyle. Irkçılık gündeme gelen ilk problem olsa da bunun aslında bir emperyalizm sorunu olduğunu çok iyi anlatıyor. Zerin, ırkçılığın yanından bile geçmeyecek bir karakter ama aileyi tam anlamıyla sömürüyor. Kapitalizm etnik azınlıkları öğütülecek bir yığın olarak görüyor. Ucuz işgücü, kadının cinselliği hiç fark etmeksizin sömürüyor. Karşısında aile, sevgi, aşk gibi hiçbir duygu da dayanamıyor. Bu fikirleri Zerin’in yamyamlığıyla absürt bir şekilde kurgulamış yazar. Bir oturuşta bitirilecek epey akıcı bir roman. Bu kadar ilginç ve iyi olmasını beklemiyordum. Sotakis okumaya devam edeceğim.
Kapitalizm ve göçmen politikalarını belki fazla doğrudan olsa da iyi bir şekilde eleştiriyor Sotakis. Yunanistan eski Yugoslavya ülkelerinden fazla göç alıyor. Bizim de yakından deneyimlediğimiz pek çok sorun yaşanıyor haliyle. Irkçılık gündeme gelen ilk problem olsa da bunun aslında bir emperyalizm sorunu olduğunu çok iyi anlatıyor. Zerin, ırkçılığın yanından bile geçmeyecek bir karakter ama aileyi tam anlamıyla sömürüyor. Kapitalizm etnik azınlıkları öğütülecek bir yığın olarak görüyor. Ucuz işgücü, kadının cinselliği hiç fark etmeksizin sömürüyor. Karşısında aile, sevgi, aşk gibi hiçbir duygu da dayanamıyor. Bu fikirleri Zerin’in yamyamlığıyla absürt bir şekilde kurgulamış yazar. Bir oturuşta bitirilecek epey akıcı bir roman. Bu kadar ilginç ve iyi olmasını beklemiyordum. Sotakis okumaya devam edeceğim.
May 12, 2021
çok ilginç bir tespit yaptım bugün (heyecanlı hissediyor). son yıllarda okuduğum çağdaş yunan romanlarının anlatım tekniği batı'dan çok ortadoğu'ya yakın.
bir kere herrrr şeyi açıklayan tanrı anlatıcıyı bizim kadar çok seviyorlar ki artık yok olması gereken bir anlatıcı bu maalesef. yani şu romanda -adından başlayarak- anlatmak yerine gösterseydi bazı şeyleri yazar, eminim çok daha etkileyici olurdu.
zerin adındaki zengin, şımarık, her istediğini elde etmeye alışmış bir adamın romanya tutkusuyla (bu da çocukların oyucak tutkusu gibi bir şey) yunanistan'a çalışmak için gelen romen bir aileyi nasıl avucu içine aldığını anlatıyor.
bu arada herkes de memnun yani halinden, alan memnun satan memnun çünkü "money talks". gayet net bir kapitalizm eleştirisi, bir yandan da yunanistan ve tabii asıl olarak batı avrupa'ya gitmek zorunda kalan doğu avrupalı halk gerçekliğine el atıyor.
ama her şey bu kadar kör gözüm parmağına olmalı mı? mesajlar bu kadar açık, gidişat belli, anlatıcı zaten tüm karakterlerin zihnini açıyor bize. andrej nikolaidis'in kıyamet'ini okuyunca da aynı şeyi hissetmiştim. "bu mu yani?"
sonra bizim yerli dizilerimizin en çok beğenildiği ülkelerin yunanistan, mısır filan olduğu geldi aklıma. tevekkeli değil yok olmuş bir anlatıcıyı bu kadar canlı tutuyor, mesaj veriyor, mesajı anlamazsa okur üstüne açıklıyoruz :)
n'apalım artık :) bence çok benziyoruz zaten, yapacak bir şey yok. yani aslında bir gecede şöyle rahatça kafa yormadan okunacak bir roman. bu arada çeviri çok iyi, onu eklemeden bitirmeyeyim.
bir kere herrrr şeyi açıklayan tanrı anlatıcıyı bizim kadar çok seviyorlar ki artık yok olması gereken bir anlatıcı bu maalesef. yani şu romanda -adından başlayarak- anlatmak yerine gösterseydi bazı şeyleri yazar, eminim çok daha etkileyici olurdu.
zerin adındaki zengin, şımarık, her istediğini elde etmeye alışmış bir adamın romanya tutkusuyla (bu da çocukların oyucak tutkusu gibi bir şey) yunanistan'a çalışmak için gelen romen bir aileyi nasıl avucu içine aldığını anlatıyor.
bu arada herkes de memnun yani halinden, alan memnun satan memnun çünkü "money talks". gayet net bir kapitalizm eleştirisi, bir yandan da yunanistan ve tabii asıl olarak batı avrupa'ya gitmek zorunda kalan doğu avrupalı halk gerçekliğine el atıyor.
ama her şey bu kadar kör gözüm parmağına olmalı mı? mesajlar bu kadar açık, gidişat belli, anlatıcı zaten tüm karakterlerin zihnini açıyor bize. andrej nikolaidis'in kıyamet'ini okuyunca da aynı şeyi hissetmiştim. "bu mu yani?"
sonra bizim yerli dizilerimizin en çok beğenildiği ülkelerin yunanistan, mısır filan olduğu geldi aklıma. tevekkeli değil yok olmuş bir anlatıcıyı bu kadar canlı tutuyor, mesaj veriyor, mesajı anlamazsa okur üstüne açıklıyoruz :)
n'apalım artık :) bence çok benziyoruz zaten, yapacak bir şey yok. yani aslında bir gecede şöyle rahatça kafa yormadan okunacak bir roman. bu arada çeviri çok iyi, onu eklemeden bitirmeyeyim.
November 20, 2017
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Όποιος δεν έχει ξαναδιαβάσει βιβλίο του Σωτάκη, σίγουρα θα ξαφνιαστεί.
Μετά από αυτή τη φράση, νομίζω μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για το βιβλίο.
Ο Ζέριν, ο ήρωας του βιβλίου, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος. Ζει σε μια παραθαλάσσια πόλη, χωρίς να δουλεύει, έχοντας κάποια εισοδήματα να τον συντηρούν. Η καθημερηνότητά του είναι απλή χωρίς να τη διαταράσσει τίποτα ιδιαίτερο. Εκτός ίσως από την αγάπη του για τη Ρουμανία. Ναι, αυτό είναι κάπως περίεργο θα έλεγε κανείς μιας και δεν έχει καμιά σχέση με την χώρα αυτή, αλλά για κάποιο λόγο είναι μαγεμένος μαζί της, σε σημείο εμμονής. Γνωρίζει τα πάντα για τη χώρα, τους ανθρώπους της, τη γεωγραφία της. Μόνο που δεν την έχει επισκεφτεί ποτέ και δεν μιλάει τη γλώσσα.
Όταν λοιπόν μαθαίνει πως μια οικογένεια Ρουμάνων έχει μετακομίσει στην πόλη, θα κάνει τα πάντα για να τους γνωρίσει και να τους γίνει οικείος και απαραίτητος. Ο κανιβαλισμός για τον οποίο μιλάει ο τίτλος, θα γίνει αλλά δεν είναι προσχεδιασμένος. Δεν είναι καν μια απόφαση την οποία πήρε ο Ζέριν πριν γνωρίσει την οικογένεια. Ήταν μάλλον η αναγκαστική κατάληξη αυτής της γνωριμίας.
Ο συγγραφέας γράφει για την αναζήτηση της ευτυχίας. Για τις επιθυμίες μας για αυτά που δεν μπορέσαμε ποτέ να ζήσουμε, για αυτά που θα θέλαμε να έχουμε εμείς οι ίδιοι ή οι αγαπημένοι μας άνθρωποι, αλλά και για το μέχρι που θα μπορούσαμε να φτάσουμε για να τα καταφέρουμε όλα αυτά.
Αρκετά από τα στοιχεία της ιστορίας είναι αληθοφανή και θα μπορούσε ίσως ο αναγνώστης να ταυτιστεί με κάποια από αυτά. Ίσως με τα περισσότερα. Εκτός ίσως από τον κανιβαλισμό. Πολλά “ίσως” σε μια πρόταση θα πει κανείς διαβάζοντας αυτή την παράγραφο. Θέλουν όμως να τονίσουν το σουρεαλισμό που περικλείει όλο το βιβλίο και την ελάχιστη απόσταση που κρατάει από το ρεαλισμό.
Αυτό που θέλει να πει ο Σωτάκης είναι ότι πολλοί θα έκαναν τα πάντα για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Για να βρουν την αγάπη, τον απόλυτο έρωτα και να τον κρατήσουν για πάντα δικό τους. Κάποιοι μπορεί να θυσιάζονταν οι ίδιοι για να έχουν αυτοί που αγαπούν μια καλύτερη ζωή, σιγουριά, ευημερία, ασφάλεια, αγάπη και θαλπωρή, ακόμα κι αν δεν ήταν οι ίδιοι αυτοί που θα τους τα πρόσφεραν.
Όσο μακάβριο, περίεργο ή αρρωστημένο κι αν φαντάζει σε κάποιον το βιβλίο κρίνοντας από τον τίτλο του, ο αναγνώστης θα ξαφνιαστεί ευχάριστα καθώς διαβάζοντας, θα δει ότι δεν πρόκειται για μια περίπτωση Hannibal Lecter, ενός δηλαδή απίστευτα έξυπνου αλλά αρρωστημένου μυαλού. Η αλήθεια απέχει παρασάγγας.
Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με μια μικρή εμμονή για μια χώρα που δεν έχει γνωρίσει από κοντά. Ας μη βιαστεί να σκεφτεί ο αναγνώστης ότι ήρωας είναι λιγάκι πειραγμένος ή ότι του λείπει καμιά βίδα. Καλύτερα να σκεφτεί εαυτόν πρώτα. Μήπως όλοι μας δεν έχουμε μια μικρή ή και μεγάλη εμμονή; Αυτή την εμμονή τραβάει ο συγγραφέας για να τονίσει όλα αυτά τα σημεία που θέλει να τονίσει, τα μηνύματα που θέλει να περάσει με έναν τρόπο που θυμίζει Κάφκα ή Καμύ.
Όποιος δεν έχει ξαναδιαβάσει βιβλίο του Σωτάκη, σίγουρα θα ξαφνιαστεί.
Μετά από αυτή τη φράση, νομίζω μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για το βιβλίο.
Ο Ζέριν, ο ήρωας του βιβλίου, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος. Ζει σε μια παραθαλάσσια πόλη, χωρίς να δουλεύει, έχοντας κάποια εισοδήματα να τον συντηρούν. Η καθημερηνότητά του είναι απλή χωρίς να τη διαταράσσει τίποτα ιδιαίτερο. Εκτός ίσως από την αγάπη του για τη Ρουμανία. Ναι, αυτό είναι κάπως περίεργο θα έλεγε κανείς μιας και δεν έχει καμιά σχέση με την χώρα αυτή, αλλά για κάποιο λόγο είναι μαγεμένος μαζί της, σε σημείο εμμονής. Γνωρίζει τα πάντα για τη χώρα, τους ανθρώπους της, τη γεωγραφία της. Μόνο που δεν την έχει επισκεφτεί ποτέ και δεν μιλάει τη γλώσσα.
Όταν λοιπόν μαθαίνει πως μια οικογένεια Ρουμάνων έχει μετακομίσει στην πόλη, θα κάνει τα πάντα για να τους γνωρίσει και να τους γίνει οικείος και απαραίτητος. Ο κανιβαλισμός για τον οποίο μιλάει ο τίτλος, θα γίνει αλλά δεν είναι προσχεδιασμένος. Δεν είναι καν μια απόφαση την οποία πήρε ο Ζέριν πριν γνωρίσει την οικογένεια. Ήταν μάλλον η αναγκαστική κατάληξη αυτής της γνωριμίας.
Ο συγγραφέας γράφει για την αναζήτηση της ευτυχίας. Για τις επιθυμίες μας για αυτά που δεν μπορέσαμε ποτέ να ζήσουμε, για αυτά που θα θέλαμε να έχουμε εμείς οι ίδιοι ή οι αγαπημένοι μας άνθρωποι, αλλά και για το μέχρι που θα μπορούσαμε να φτάσουμε για να τα καταφέρουμε όλα αυτά.
Αρκετά από τα στοιχεία της ιστορίας είναι αληθοφανή και θα μπορούσε ίσως ο αναγνώστης να ταυτιστεί με κάποια από αυτά. Ίσως με τα περισσότερα. Εκτός ίσως από τον κανιβαλισμό. Πολλά “ίσως” σε μια πρόταση θα πει κανείς διαβάζοντας αυτή την παράγραφο. Θέλουν όμως να τονίσουν το σουρεαλισμό που περικλείει όλο το βιβλίο και την ελάχιστη απόσταση που κρατάει από το ρεαλισμό.
Αυτό που θέλει να πει ο Σωτάκης είναι ότι πολλοί θα έκαναν τα πάντα για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Για να βρουν την αγάπη, τον απόλυτο έρωτα και να τον κρατήσουν για πάντα δικό τους. Κάποιοι μπορεί να θυσιάζονταν οι ίδιοι για να έχουν αυτοί που αγαπούν μια καλύτερη ζωή, σιγουριά, ευημερία, ασφάλεια, αγάπη και θαλπωρή, ακόμα κι αν δεν ήταν οι ίδιοι αυτοί που θα τους τα πρόσφεραν.
Όσο μακάβριο, περίεργο ή αρρωστημένο κι αν φαντάζει σε κάποιον το βιβλίο κρίνοντας από τον τίτλο του, ο αναγνώστης θα ξαφνιαστεί ευχάριστα καθώς διαβάζοντας, θα δει ότι δεν πρόκειται για μια περίπτωση Hannibal Lecter, ενός δηλαδή απίστευτα έξυπνου αλλά αρρωστημένου μυαλού. Η αλήθεια απέχει παρασάγγας.
Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με μια μικρή εμμονή για μια χώρα που δεν έχει γνωρίσει από κοντά. Ας μη βιαστεί να σκεφτεί ο αναγνώστης ότι ήρωας είναι λιγάκι πειραγμένος ή ότι του λείπει καμιά βίδα. Καλύτερα να σκεφτεί εαυτόν πρώτα. Μήπως όλοι μας δεν έχουμε μια μικρή ή και μεγάλη εμμονή; Αυτή την εμμονή τραβάει ο συγγραφέας για να τονίσει όλα αυτά τα σημεία που θέλει να τονίσει, τα μηνύματα που θέλει να περάσει με έναν τρόπο που θυμίζει Κάφκα ή Καμύ.
June 20, 2018
Ο Ζέριν είναι ένας μοναχικός εργένης και περνάει ήσυχα και μονότονα τις μέρες του σε μια παραθαλάσσια πόλη. Έχοντας μια ανεξήγητη έλξη για τη Ρουμανία, η χαρά του είναι μεγάλη όταν στην πόλη αυτή έρχεται μια οικογένεια Ρουμάνων μεταναστών. Σταδιακά θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, θα μπει στο σπίτι τους και τότε τίποτε δε θα είναι το ίδιο για όλους τους.
Το μυθιστόρημα είναι ρεαλιστικό και παραστατικό. Έχει κινηματογραφική θα έλεγα γραφή, καταγράφει τρισδιάστατα και λεπτομερώς την καθημερινότητα μιας οικογένειας Ρουμάνων ενώ οι διάλογοι είναι απόλυτα φυσικοί και περιορισμένοι στον απολύτως απαραίτητο βαθμό. Η ιστορία κορυφώνεται σταδιακά: από τη νωχελική ζωή μιας ρουτίνας περνάμε στην περιέργεια για τη νέα οικογένεια κι από κει στο πώς θα μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους ο Ζέριν, από την αγωνία για το τι πραγματικά σκέφτεται ο Ζέριν για τους ανθρώπους αυτούς ως την οικονομική βοήθεια που δε διστάζει να δώσει κλπ.
Το κείμενο προσφέρει μια ολοζώντανη εξιστόρηση και ταυτόχρονα διεισδύει στα συναισθήματα και την ψυχολογία των χαρακτήρων, χωρίς να φλυαρεί ή να γίνεται κουραστικό. Ο Ζέριν, η Ιονέλα και ο Φλάβιου είναι τρεις άνθρωποι που έχουν τη δική τους ξεχωριστή νοοτροπία και οι ποικίλες απόψεις τους συνθέτουν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό. Το ερώτημα «γιατί ο Ζέριν ελκύεται από τη Ρουμανία» δεν απαντάται, όπως επίσης και το κίνητρο των πράξεων στις οποίες καταφεύγει ή προτείνει, κάνοντας τους Ρουμάνους κοινωνούς των σχεδίων του, δε με ενόχλησε όμως γιατί η γραφή είναι στακάτη. Τα βήματα που επιλέγει ο συγγραφέας είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και αποδίδουν καρπούς ενώ η επιφυλακτικότητα των Ρουμάνων καταρρέει από μέρα σε μέρα. Ακόμη και η ανατροπή που επέρχεται ως απότοκο των αλλαγών στις ζωές τους είναι καλοδεχούμενη και απαραίτητο συμπλήρωμα μιας ιστορίας που ο αναγνώστης δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσει και κυρίως γιατί γίνονται όλα αυτά που διαδραματίζονται στις σελίδες του μυθιστορήματος. Μοναξιά και απελπισία που τις διαδέχονται η χαρά και η ανυπομονησία, ο αυθορμητισμός και το αβάσταχτο κενό όταν ο Ζέριν ζει μακριά από την οικογένεια.
Για μένα όμως το βιβλίο τελειώνει περίπου στη σελίδα 190, μιας και η κατακλείδα του μυθιστορήματος είναι ακριβώς ό,τι λέει και ο τίτλος του! Πρόκειται για ένα εύρημα που δεν μπόρεσα να δεχτώ, έφτασα μάλιστα στο σημείο να αρνηθώ να γράψω κριτική! Αν το δούμε εντελώς ψυχρά και αποστασιοποιημένα, πρόκειται για ένα ρηξικέλευθο φινάλε και για μια απρόβλεπτη εξέλιξη, η πράξη όμως αυτή καθαυτή είναι ευρέως μη αποδεκτή, πόσο μάλλον όταν δεν έχει καμία συνέπεια και δεν προκαλεί κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά των χαρακτήρων. Δε θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, γιατί ακόμη με ανατριχιάζει η γλαφυρή περιγραφή και της αντίληψης και της πράξης!
Το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Δημήτρη Σωτάκη είναι αρκετά καλογραμμένο, έχει ρυθμό και ζωή, είναι ρεαλιστικό και καταγράφει τις πραγματικές δυσκολίες της ενσωμάτωσης μιας ξένης οικογένειας σε έναν τόπο, το τέλος όμως με έφερε αντιμέτωπο με τις προσωπικές μου πεποιθήσεις και ανοχές, οπότε δεν το τελείωσα με την ίδια αγάπη που είχα όταν το ξεκίνησα ούτε κατάφερα να αγκαλιάσω με θέρμη τα υπαρξιακά αδιέξοδα του Ζέριν εξαιτίας των οποίων ξεκίνησε αυτήν την περιπέτεια.
Το μυθιστόρημα είναι ρεαλιστικό και παραστατικό. Έχει κινηματογραφική θα έλεγα γραφή, καταγράφει τρισδιάστατα και λεπτομερώς την καθημερινότητα μιας οικογένειας Ρουμάνων ενώ οι διάλογοι είναι απόλυτα φυσικοί και περιορισμένοι στον απολύτως απαραίτητο βαθμό. Η ιστορία κορυφώνεται σταδιακά: από τη νωχελική ζωή μιας ρουτίνας περνάμε στην περιέργεια για τη νέα οικογένεια κι από κει στο πώς θα μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους ο Ζέριν, από την αγωνία για το τι πραγματικά σκέφτεται ο Ζέριν για τους ανθρώπους αυτούς ως την οικονομική βοήθεια που δε διστάζει να δώσει κλπ.
Το κείμενο προσφέρει μια ολοζώντανη εξιστόρηση και ταυτόχρονα διεισδύει στα συναισθήματα και την ψυχολογία των χαρακτήρων, χωρίς να φλυαρεί ή να γίνεται κουραστικό. Ο Ζέριν, η Ιονέλα και ο Φλάβιου είναι τρεις άνθρωποι που έχουν τη δική τους ξεχωριστή νοοτροπία και οι ποικίλες απόψεις τους συνθέτουν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό. Το ερώτημα «γιατί ο Ζέριν ελκύεται από τη Ρουμανία» δεν απαντάται, όπως επίσης και το κίνητρο των πράξεων στις οποίες καταφεύγει ή προτείνει, κάνοντας τους Ρουμάνους κοινωνούς των σχεδίων του, δε με ενόχλησε όμως γιατί η γραφή είναι στακάτη. Τα βήματα που επιλέγει ο συγγραφέας είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και αποδίδουν καρπούς ενώ η επιφυλακτικότητα των Ρουμάνων καταρρέει από μέρα σε μέρα. Ακόμη και η ανατροπή που επέρχεται ως απότοκο των αλλαγών στις ζωές τους είναι καλοδεχούμενη και απαραίτητο συμπλήρωμα μιας ιστορίας που ο αναγνώστης δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσει και κυρίως γιατί γίνονται όλα αυτά που διαδραματίζονται στις σελίδες του μυθιστορήματος. Μοναξιά και απελπισία που τις διαδέχονται η χαρά και η ανυπομονησία, ο αυθορμητισμός και το αβάσταχτο κενό όταν ο Ζέριν ζει μακριά από την οικογένεια.
Για μένα όμως το βιβλίο τελειώνει περίπου στη σελίδα 190, μιας και η κατακλείδα του μυθιστορήματος είναι ακριβώς ό,τι λέει και ο τίτλος του! Πρόκειται για ένα εύρημα που δεν μπόρεσα να δεχτώ, έφτασα μάλιστα στο σημείο να αρνηθώ να γράψω κριτική! Αν το δούμε εντελώς ψυχρά και αποστασιοποιημένα, πρόκειται για ένα ρηξικέλευθο φινάλε και για μια απρόβλεπτη εξέλιξη, η πράξη όμως αυτή καθαυτή είναι ευρέως μη αποδεκτή, πόσο μάλλον όταν δεν έχει καμία συνέπεια και δεν προκαλεί κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά των χαρακτήρων. Δε θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, γιατί ακόμη με ανατριχιάζει η γλαφυρή περιγραφή και της αντίληψης και της πράξης!
Το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Δημήτρη Σωτάκη είναι αρκετά καλογραμμένο, έχει ρυθμό και ζωή, είναι ρεαλιστικό και καταγράφει τις πραγματικές δυσκολίες της ενσωμάτωσης μιας ξένης οικογένειας σε έναν τόπο, το τέλος όμως με έφερε αντιμέτωπο με τις προσωπικές μου πεποιθήσεις και ανοχές, οπότε δεν το τελείωσα με την ίδια αγάπη που είχα όταν το ξεκίνησα ούτε κατάφερα να αγκαλιάσω με θέρμη τα υπαρξιακά αδιέξοδα του Ζέριν εξαιτίας των οποίων ξεκίνησε αυτήν την περιπέτεια.
May 23, 2019
Sotakis’ten yine enteresan, absürd bir hikaye. Spoiler’ı daha kendisi baştan veriyor, yapacak bir şey yok. *facepalm*
March 8, 2024
Zaten pek çok kez, yaşamımızdaki bir şeyin kaderimiz olduğunu anlayamadan, olan biteni kaçırılmaz bir gerçeklik olarak kabullenmiyor muyduk? s.87. Romanyalı Yiyen Yamyam Dimitris Sotakis.
Tutkularimiz bizim cennetimiz mi yoksa cehennemiz mi?. Tutkularimiz bize nereye sürükler? Bu sorular uzerinden bir metin yazmis Sotakis. Hic gormedigi Romanya'ya asik bir adam Zerin. Yasaminin her alani bu askla dolu. Bir gun yasadigi sehre Romanyali bir ailenin taşınmasıyla Zerin'in yasami bastan sona degisir. Ekonomik gucu yerinde Zerin, bu tutkusunun pesinden giderken neler yapmaz ki? Kapitalin gucu nelere yetmez ki. ? Okudukca sasirtiyor okuyucuyu Sotakis. Iyilik yaparken kotuluk mu yapiyoruz ya da iyilik altinda yatan kotulugun farkinda miyiz ? Mutlak iyilik , mutlak kotuluk var mi? Yoksa bu sinirlar biraz flu renk mi?Para her seye care mi? Bu sorulari da sorguluyor metin. Okudukca sasirtiyor sizi Sotakis. Insan tutkularini iyilik maskesine altina sokarsa ortaya nasil sonuclar cikar. Bunu dusunduruyor metin. Okurken aklima iyilik ve iyi olma kavraminin sorgulandigi Dogville filmi geldi. Sotakis'in beynine , uslubuna hayran oldum . Okuyunuz efendim. Iyi okumalar.
Tutkularimiz bizim cennetimiz mi yoksa cehennemiz mi?. Tutkularimiz bize nereye sürükler? Bu sorular uzerinden bir metin yazmis Sotakis. Hic gormedigi Romanya'ya asik bir adam Zerin. Yasaminin her alani bu askla dolu. Bir gun yasadigi sehre Romanyali bir ailenin taşınmasıyla Zerin'in yasami bastan sona degisir. Ekonomik gucu yerinde Zerin, bu tutkusunun pesinden giderken neler yapmaz ki? Kapitalin gucu nelere yetmez ki. ? Okudukca sasirtiyor okuyucuyu Sotakis. Iyilik yaparken kotuluk mu yapiyoruz ya da iyilik altinda yatan kotulugun farkinda miyiz ? Mutlak iyilik , mutlak kotuluk var mi? Yoksa bu sinirlar biraz flu renk mi?Para her seye care mi? Bu sorulari da sorguluyor metin. Okudukca sasirtiyor sizi Sotakis. Insan tutkularini iyilik maskesine altina sokarsa ortaya nasil sonuclar cikar. Bunu dusunduruyor metin. Okurken aklima iyilik ve iyi olma kavraminin sorgulandigi Dogville filmi geldi. Sotakis'in beynine , uslubuna hayran oldum . Okuyunuz efendim. Iyi okumalar.
October 11, 2019
Ένα βιβλίο καλογραμμένο το οποίο ρέει και σε προκαλεί να διαβάσεις τη συνέχεια.
Πρόκειται για κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό ωστόσο όμως τελειώνοντας το ένιωσα πως κάτι λείπει, σα να ήθελα κάποια παραπάνω ανάλυση μερικών γεγονότων.
Πρόκειται για κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό ωστόσο όμως τελειώνοντας το ένιωσα πως κάτι λείπει, σα να ήθελα κάποια παραπάνω ανάλυση μερικών γεγονότων.
November 20, 2017
Πριν ακόμα ανοίξεις το νέο βιβλίο του Δημήτρη Σωτάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος με τον τίτλο «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο» έχεις δεχτεί ότι το εξώφυλλο και ο τίτλος αποτελούν έναν εξαιρετικό τρόπο προώθησής του αλλά ταυτόχρονα την πιθανότητα να έχεις «βομβαρδιστεί» από πανέξυπνα spoilers πριν ακόμα το ανοίξεις.
Στις πρώτες σελίδες ο μοναχικός τρόπος ζωής ενός ανθρώπου παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα ψυχολογικό μαρασμό επιτυγχάνοντας απόλυτα τον στόχο του συγγραφέα του. Πόσο φρικτή μοιάζει αυτή η ζωή! Ποιος θα άντεχε να βιώνει έναν τέτοιον Γολγοθά; Φρικτός ο κόσμος του ήρωα, χωρίς νόημα, χωρίς ελπίδα με μόνο ένα πάθος το οποίο μαραζώνει παρέα με τον Ζέριν. Η μεγάλη του αγάπη για την Ρουμανία αποδυναμώνεται μπροστά στην άχρωμη καθημερινότητα μέχρι την στιγμή που μια οικογένεια Ρουμάνων φτάνει στην πόλη και τότε ο ήλιος λάμπει, διώχνει κάθε έγνοια και η ζωή αποκτά το νόημα που της πρέπει.
Από την πρώτη κιόλας οπτική επαφή, η ελπίδα κάνει την εμφάνισή της και ο Ζέριν παίρνει το παιχνίδι στα χέρια του. Τα οδηγεί εκεί που θέλει μέχρι την τελευταία πρόταση του συγγραφέα που με μεγάλη συγγραφική μαεστρία και δόσεις χιούμορ αλλά και καυστικής σάτιρας καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά του στους αναγνώστες του.
Το όνειρο είναι προσωρινό και το διαδέχεται ένα μεγαλύτερο, πιο φανταχτερό, απόλυτο που δοκιμάζει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας του Σωτάκη. Μη σας ξεγελάσει ο τίτλος! Το βιβλίο βγάζει πικρές αλήθειες. Μιλάει για ελπίδες και κείνο το τρέμουλο στα σωθικά που σε κάποια φάση της ζωής το έχουμε όλοι νιώσει. Σε οδηγεί σε σκέψεις σε σχέση με το ποιοι είμαστε και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να κατακτήσουμε το όνειρο. Ακόμα και για το που μπορεί ένας γονιός να φτάσει για να έχει το παιδί του ένα καλύτερο μέλλον. Τελικά, η μοίρα μας είναι στο χέρι μας ή την ορίζουν άλλοι;
Μια πρωτότυπη προσέγγιση που θέτει κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα, προσφέροντας στους αναγνώστες ένα ποιοτικό βιβλίο με απόλυτο σεβασμό από τον συγγραφέα και τον εκδοτικό του.
Πρώτη δημοσίευση στο RadioAlchemy.net https://goo.gl/1FygCo
Στις πρώτες σελίδες ο μοναχικός τρόπος ζωής ενός ανθρώπου παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα ψυχολογικό μαρασμό επιτυγχάνοντας απόλυτα τον στόχο του συγγραφέα του. Πόσο φρικτή μοιάζει αυτή η ζωή! Ποιος θα άντεχε να βιώνει έναν τέτοιον Γολγοθά; Φρικτός ο κόσμος του ήρωα, χωρίς νόημα, χωρίς ελπίδα με μόνο ένα πάθος το οποίο μαραζώνει παρέα με τον Ζέριν. Η μεγάλη του αγάπη για την Ρουμανία αποδυναμώνεται μπροστά στην άχρωμη καθημερινότητα μέχρι την στιγμή που μια οικογένεια Ρουμάνων φτάνει στην πόλη και τότε ο ήλιος λάμπει, διώχνει κάθε έγνοια και η ζωή αποκτά το νόημα που της πρέπει.
Από την πρώτη κιόλας οπτική επαφή, η ελπίδα κάνει την εμφάνισή της και ο Ζέριν παίρνει το παιχνίδι στα χέρια του. Τα οδηγεί εκεί που θέλει μέχρι την τελευταία πρόταση του συγγραφέα που με μεγάλη συγγραφική μαεστρία και δόσεις χιούμορ αλλά και καυστικής σάτιρας καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά του στους αναγνώστες του.
Το όνειρο είναι προσωρινό και το διαδέχεται ένα μεγαλύτερο, πιο φανταχτερό, απόλυτο που δοκιμάζει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας του Σωτάκη. Μη σας ξεγελάσει ο τίτλος! Το βιβλίο βγάζει πικρές αλήθειες. Μιλάει για ελπίδες και κείνο το τρέμουλο στα σωθικά που σε κάποια φάση της ζωής το έχουμε όλοι νιώσει. Σε οδηγεί σε σκέψεις σε σχέση με το ποιοι είμαστε και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να κατακτήσουμε το όνειρο. Ακόμα και για το που μπορεί ένας γονιός να φτάσει για να έχει το παιδί του ένα καλύτερο μέλλον. Τελικά, η μοίρα μας είναι στο χέρι μας ή την ορίζουν άλλοι;
Μια πρωτότυπη προσέγγιση που θέτει κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα, προσφέροντας στους αναγνώστες ένα ποιοτικό βιβλίο με απόλυτο σεβασμό από τον συγγραφέα και τον εκδοτικό του.
Πρώτη δημοσίευση στο RadioAlchemy.net https://goo.gl/1FygCo
January 21, 2018
Δεν νομίζω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό το βιβλίο. Άρχισε με τον συγγραφέα να μας συστήνει τον ήρωά του με πολύ αναλυτικές περιγραφές της καθημερινότητάς του και σκέφτηκα "Ωχ, ένα από αυτά τα βιβλία που το γεύμα του πρωταγωνιστή καταλαμβάνει μισή σελίδα". Μετά προχώρησε με την περιγραφή της εμμονής αυτού του ήρωα με την Ρουμανία και με την αγαλλίασή του όταν μαθαίνει πως μια οικογένεια Ρουμάνων μετακόμισαν στην πόλη. Εκεί σκέφτηκα "ΟΚ, μία από αυτές τις πλοκές που βασίζονται σε μάλλον λογικά άλματα ή εξωφρενικές διατυπώσεις, που πρέπει ο αναγνώστης να δεχθεί για να ευχαριστηθεί την ιστορία".
Σε αυτό το σημείο αποφάσισα να δεχθώ τις όποιες υπερβολές, πιστεύοντας ότι έχοντας βάλει τα θεμέλια της ιστορίας του, ο συγγραφέας πλέον θα έδινε τα ρέστα του, με ενδιαφέρουσες εξελίξεις, ψυχογραφήματα των ηρώων, κάποια πρωτότυπη πλοκή, ίσως μία εξήγηση για κάποια πράγματα όπως από που προήλθε η εμμονή του ήρωα με την συγκεκριμένη χώρα, κάποια αναδρομή στο παρελθόν, κάποια αρχικά αόρατη σύνδεση μεταξύ του κεντρικού ήρωα και της οικογένειας των Ρουμάνων που θα αποκαλυφθεί σιγά-σιγά...
Δυστυχώς έκανα λάθος. Το βιβλίο περνάει από το μη-πιστευτό στο εντελώς κλισέ και στην συνέχεια στο απλά εντελώς γελοίο. Καμία εξήγηση για τις επιλογές των ηρώων, καμία αληθοφάνεια, κανένα βάθος. Δεν θέλω να γράψω ��πόιλερς για να το αναλύσω, αλλά αν και πιθανόν ο συγγραφέας να προσπάθησε να θίξει κάποια νοήματα με τον δικό του τρόπο, σαν αναγνώστρια βρήκα το εγχείρημα εντελώς άστοχο και άτσαλο.
Δεν βάζω χαμηλότερη βαθμολογία πρώτον διότι το βιβλίο παρόλα αυτά το διάβασα απνευστί μέσα σε λίγες ώρες σε ένα ταξίδι στο λεωφορείο και πέρασε γρήγορα η ώρα, δεύτερον για την σχετικά στρωτή και ρέουσα γραφή του και τρίτον τις λίγες αναλαμπές ενδιαφέροντος που μου προξένησε εδώ κι εκεί. Αυτά.
Σε αυτό το σημείο αποφάσισα να δεχθώ τις όποιες υπερβολές, πιστεύοντας ότι έχοντας βάλει τα θεμέλια της ιστορίας του, ο συγγραφέας πλέον θα έδινε τα ρέστα του, με ενδιαφέρουσες εξελίξεις, ψυχογραφήματα των ηρώων, κάποια πρωτότυπη πλοκή, ίσως μία εξήγηση για κάποια πράγματα όπως από που προήλθε η εμμονή του ήρωα με την συγκεκριμένη χώρα, κάποια αναδρομή στο παρελθόν, κάποια αρχικά αόρατη σύνδεση μεταξύ του κεντρικού ήρωα και της οικογένειας των Ρουμάνων που θα αποκαλυφθεί σιγά-σιγά...
Δυστυχώς έκανα λάθος. Το βιβλίο περνάει από το μη-πιστευτό στο εντελώς κλισέ και στην συνέχεια στο απλά εντελώς γελοίο. Καμία εξήγηση για τις επιλογές των ηρώων, καμία αληθοφάνεια, κανένα βάθος. Δεν θέλω να γράψω ��πόιλερς για να το αναλύσω, αλλά αν και πιθανόν ο συγγραφέας να προσπάθησε να θίξει κάποια νοήματα με τον δικό του τρόπο, σαν αναγνώστρια βρήκα το εγχείρημα εντελώς άστοχο και άτσαλο.
Δεν βάζω χαμηλότερη βαθμολογία πρώτον διότι το βιβλίο παρόλα αυτά το διάβασα απνευστί μέσα σε λίγες ώρες σε ένα ταξίδι στο λεωφορείο και πέρασε γρήγορα η ώρα, δεύτερον για την σχετικά στρωτή και ρέουσα γραφή του και τρίτον τις λίγες αναλαμπές ενδιαφέροντος που μου προξένησε εδώ κι εκεί. Αυτά.
December 26, 2017
Πόση διαστροφή χρειάζεται για να διαβάσει κανείς αυτό το βιβλίο; Από πότε το σοκαριστικό μάθαμε να το λέμε λογοτεχνία; Δεν γνωρίζω το συνολικό έργο του συγγραφέα, αλλά η συγκεκριμένη προσπάθεια αποτελεί δυστυχώς πολύ κακή προσέγγιση μιας τέτοιας ιστορίας. Βρέθηκε στα χέρια μου σε ένα βιβλιοπωλείο, και γνωρίζοντας ότι πρόκειται για κάτι που δεν θα διαβάσω, μπήκα στον πειρασμό να διαβάσω την τελευταία σελίδα, με την ελπίδα ότι θα έκανα λάθος και θα ήταν μια ιστορία ακραία αλλά βγαλμένη από τη ζωή. Ε λοιπόν ΔΕΝ είναι τέχνη το να περιγράφεις αυτό που διάβασα εγώ σε εκείνη τη σελίδα!
Απαράδεκτο!
Απαράδεκτο!
May 21, 2020
Et meget langstrakt og adstadigt antrit var lige ved at få mig til at opgive denne græske groteske undervejs. Men finalen er så vidunderligt sorthumoristisk bizar og makaber, at jeg tilgiver Dimitris Sotakis det lange opspil og ender med alligevel at anbefale Ovnstegt rumæner med grøntsager, om end halvlunkent.
Læs hele min anmeldelse på K’s bognoter: https://bognoter.dk/2020/05/20/dimitr...
Læs hele min anmeldelse på K’s bognoter: https://bognoter.dk/2020/05/20/dimitr...
October 20, 2019
It has a smooth and clear language, very easy to read. I finished it at once and I enjoyed my time very much.
The book is about capitalism and how money rules people. And it critises those things but you shouldn't expect anything that hasn't been said. It speaks about spoken things about the new cruel and money based economic system but it does this in a enjoyable way.
Also when you consider the Greek's economic crisis, it's understandable that a Greek writer wrote this book.
The book is about capitalism and how money rules people. And it critises those things but you shouldn't expect anything that hasn't been said. It speaks about spoken things about the new cruel and money based economic system but it does this in a enjoyable way.
Also when you consider the Greek's economic crisis, it's understandable that a Greek writer wrote this book.
October 15, 2018
Βρίσκω γενικά τις ιδέες του Δημήτρη Σωτάκη ενδιαφέρουσες σαν σημειο αφετηρίας, αλλά πάντα με βρισκω να περιμένω κατι παραπάνω στο τέλος. Εδω βρήκα την ποκή αρκετά επαναλαμβανόμενη και την ανατροπή του φινάλε ελαφρώς "ξεκάρφωτη".
May 14, 2019
Ωραία γραφή, ευκολοδιάβαστο. Ωστόσο το τράβηξε από τα μαλλιά. Πολύ αρρωστημένο. Ενώ στην αρχή το διάβαζα με μεγάλη ευχαρίστηση και ταύτιση ενδεχομένως, μετά τη μέση ήθελα να το πετάξω από το παράθυρο. Δεν θα το σύστηνα....
September 11, 2021
Καλογραμμένη αλληγορία για την κοινωνική ανισότητα, την οικογένεια, την ευτυχία, τις σχέσεις εξουσίας.
November 5, 2022
Jeg har læst den oversatte udgave: Ovnstegt rumæner med grøntsager.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews