Een jongeman, Riemans, wordt magazijnbediende bij een groothandel in kantorbehoeften, als opvolger van de oude Govaerts die met pensioen gaat. Het magazijn heeft één raam, waardoor slechts een bakstenen muur te zien is. Jarenlang heeft Govaerts naar die muur gekeken, die tenslotte zijn beste vriend is geworden...
From the English Wikipedia: Jos Vandeloo is a Belgian writer and poet. He grew up in a miner family and graduated as a chemist for the mining industry.
After the war he started working in the mine as a coal specialist and for this he traveled throughout Europe (up to 1953). In the meantime he also studied also Dutch and French literature at the Royal Academy and the Higher Institute for Arts in Antwerp.
After his career in the mine, he (first deputy director and afterwards) became director of the Belgian division of the publisher Manteau. In the sixties he was for a while sports commentator for the Belgian Radio and Television (BRT). Since 1963 he lives in Mortsel near Antwerp.
He made his debut in 1955, with the collection of poems Speelse parade (E: Playful parade) became well known with the stories De muur (E: The Wall) en Het gevaar (E: The Danger). In 1982, he became full-time writer.
In his work he generally describes the negative impact of modern society, such as loneliness and alienation and he tries to strive for an idealistic, paradisaical environment. He not only wrote novels, tales and poetry but also wrote several screenplays for television and theatre plays. His work has been translated into several European languages (such as Russian) and he has won several awards.
De jonge Riemans volgt Govaerts op als magazijnbediende bij een groothandel in kantoor-benodigdheden. Het magazijn heeft één raam, waardoor alleen een bakstenen muur te zien is. Jarenlang heeft de mensenschuwe Govaerts aan zijn bureau voor dit raam gezeten en de muur werd tenslotte zijn beste vriend. Riemans lacht om de oude man en zijn muur. Hij ont-dekt trouwens toevallig een ander raam, dat uitziet op een aardig pleintje. Hij plaatst zijn bureau voor dit raam en de kasten voor het andere. Dan komt de liefde. De muur is verdwe-nen. Maar niet voorgoed... Het verhaal is (in een heldere, ongecompliceerde taal) geschreven vanuit de beleving van Riemans. Het is grotendeels geschreven in de verleden tijd en wordt dus achteraf door hem verteld. Uit de aanduiding in het achtste hoofdstuk dat hij gisteren het meisje het plein op zag komen, wordt duidelijk dat hij het verhaal de dag daarna vertelt. Het kantelpunt ligt op de voorlaatste pagina. Nadat hij de kasten weer verschoven heeft, gaat hij over op de te-genwoordige tijd: De muur. Hij staat hier nu voor me. De muur die nooit iets zegt, onper-soonlijk en toch indringend. Er wolkt wat ochtendmist langs de ruige borst. Hij kan wachten, wij kunnen het niet.
Eerste werk dat ik van Vandeloo heb gelezen. Een heel mooie schrijfstijl en interessante kortverhalen! Hoop in wanhoop vinden om dan toch terug op wanhoop te komen... Heb hem leren kennen door de "Wie ben ik" aflevering met Eddy Wally, nu kan ik hem plaatsen als auteur!
"De tijd verdrijft zich zelfwel."
"Het gevoel is als een mimosa, de blaadjes trekken zich terug als een hand ze aanroert. (- Vosmaer)"
Goed geschreven kortverhalen. Zeker De Muur is een heel interessant verhaal over de uitzichtloosheid van het leven en hoe enig perspectief snel kan afgeblokt worden. De zeven heel korte verhalen op het einde van het boek zijn best leuk om te lezen.
Les uit de meeste verhalen: Angst komt vooral voort uit jezelf. De muur laat zich niet ontkennen; als de hoofdpersoon tijdelijk een andere obsessie heeft, staat de muur klaar om het weer over te nemen. In De tocht lijkt alles fout te gaan. Op de terugtocht is de eigen angst de grootste vijand. De korte verhalen hebben iets magisch-realistisch.