What do you think?
Rate this book
Witchoar (วิชชอร์) #7
Witchoar (วิชชอร์) เล่ม 7 : น้ำชาแห่งวิทาเรีย
เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่นานกว่า 666 วัน เจย์ต้องไขปริศนาการบ้านชิ้นสุดท้ายที่ “เจย์คนก่อน” ทิ้งเอาไว้ให้ พร้อมกับเข้าร่วมไลต์ก็อดเฟสติวัลที่ครั้งนี้ออกกฎพิเศษมารับมือกับแม็กซ์ลิสต์อย่างเขาโดยเฉพาะ ขณะเดียวกันกลุ่มคนต่างๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหว ทั้งแซมป์สัน ฮอปกินส์ และซิมป์สัน และพวกเขาบางส่วนก็ยังคงต้องการบางอย่างจาก เจย์ สก็อต
แม้ทุกการเคลื่อนไหวจะมีเหล่ามาสเตอร์ร้านน้ำชาวิทาเรียคอยจับตามองอยู่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่อาจเป็นหนึ่งในการปะทะกันครั้งใหญ่ที่สุดของเสาหลักโลกเวทมนตร์
แม้ทุกการเคลื่อนไหวจะมีเหล่ามาสเตอร์ร้านน้ำชาวิทาเรียคอยจับตามองอยู่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่อาจเป็นหนึ่งในการปะทะกันครั้งใหญ่ที่สุดของเสาหลักโลกเวทมนตร์
400 pages, Paperback
Published March 1, 2019
33 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
July 10, 2025
ขอเขียนความรู้สึกหลังอ่านจบเล่ม 1-7.5 ตรงนี้เลยแล้วกันค่ะ ทางนี้ไม่ได้จับแฟนตาซีไทยมานานแล้ว ทั้ง ๆ ได้ยินชื่อนักเขียนที่อยู่คู่กับงานแฟนตาซีไทยมานาน แต่ไม่เคยหยิบงานเขียนมาอ่านสักเรื่อง เพราะดูจากหลาย ๆ เรื่องแล้วมีบทโรแมนซ์ ซึ่งตัวเองไม่ค่อยถนัดอ่านเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่อ่านเรื่องย่อของวิชชอร์แล้วน่าสนใจดี เลยตัดสินใจลองดู
เรื่องนี้เปิดเรื่องมาด้วยความงงงวย ตัวเอกเจย์ สก็อตผู้ไร้ความทรงจำ แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เป็นโรคนอนไม่หลับ (ที่หมายถึงหลับไม่ได้) ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ยังเห็นโพสอิตที่คาดว่าตัวเองแปะไว้ เขียนว่าจะมีชีวิตอยู่อีก 666 วัน ก่อนที่โชคชะตาจะพาเขาเข้าไปทำงานในร้านน้ำชาวิทาเรีย ที่ที่จะทำให้เขารู้ว่าจะทำอะไรต่อไปในอนาคต
จริงๆ จุดเด่นของนิยายเรื่องนี้คือคาแรคเตอร์ที่เด่นชัดมากในแต่ละตัวละคร และบุคลิกของเจย์ สก็อตมันคลิกกับเรา ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าเขามีความ Aro/Ace อยู่ในตัวเหมือนกัน ทำให้สบายใจในการอ่านพอควร แม้จะเสียว ๆ ว่าหรือน้องโซอี้ตัวเอกหญิงที่สำคัญอีกคนจะเป็นนักเอกที่คู่กับสก็อตนะ แล้วก็ภาวนาตลอดว่าอย่าคู่กันเลย เพราะยิ่งอ่านเท่าไหร่ ยิ่งชอบความสัมพันธ์แบบเพื่อนที่บริสุทธิ์ใจ ที่คอยส่งเสริม ซัพพอร์ตให้กำลังใจอีกฝ่ายโดยไร้ข้อกังขา มันคงน่าเสียดายที่ความสัมพันธ์เช่นนี้จะหายไปแล้วพัฒนาไปอีกแบบ
ตัวละครอื่นๆ ก็มีสีสันจัดจ้านมาก ชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร จนบางทีพระเอกดูจางไปเลย Worldbuilding ในเรื่องน่าสนใจ ข้อมูลต่างๆ ที่นักเขียนถ่ายทอดออกมาทำให้รู้เลยว่า ต้องหาข้อมูลเยอะมากแน่ๆ และด้วยความที่ Worldbuilding เป็นโลกเวทมนต์ขนาดย่อมๆ เราจึงมีความคาดหวังว่าจะได้เรียนรู้ไปพร้อมกับตัวเอก แต่จริง ๆ แล้วตัวเอกคือเด็กหัวกะทิที่ลืมสิ่งที่เคยเรียนต่างหาก เพียงแค่มีอะไรมาแตะเล็กน้อยก็สามารถทำมันออกมาได้ดีทั้งหมด แถมใพ่ในมือยังเยอะซะเหลือเกิน แต่เราคนอ่านจะไม่รู้เลย รู้พร้อมเจย์นั่นแหละ มันเลยทำให้ยังมีความงง ๆ อยู่ เหมือนจะจับจุดได้ แต่มันยังไม่กระจ่าง ด้วยความที่เล่าแบบอุปนัย แต่คาแรคเตอร์พระเอกก็ไม่อยากจะรู้มากไปกว่านี้ รับเท่าที่มี ตัวละครในเรื่องก็ไม่ค่อยอยากจะบอก ให้ไปเรียนรู้เอาเอง คนรับกรรมก็คงเป็นเราที่อยากรู้มากกว่านี้
สารภาพว่าอ่านแล้วแอบเหนื่อย ในวันหนึ่งๆ ของเจย์สก็อตมีแต่เรื่องเข้ามาหา บางอย่างมันมีความ nonsense อย่างบอกไม่ถูก อีเว้นต์สำคัญในเรื่องถูกเล่าแบบผ่านๆ อ่านแล้วราบเรียบเกินคาด อีเว้นต์เล็กใหญ่ กี้กี้ บอสเล็ก บอสใหญ่ ก็เล่าแบบผ่าน ๆ ไป ตัวละครอื่น ๆ ขยันอมพะนำมาก ขยันพูดเท่ ๆ แต่งง เลยทำให้เกิดความรู้สึกร่วมค่อนข้างน้อย ด้วยคาแรคเตอร์ของเจย์ สก็อตที่มึน ๆ อึน ๆ สุภาพ ใครให้ทำอะไรทำ บางทีก็คิดว่ารอบคอบกว่านี้จะดีไหมหนูลูก รวมทั้งไปที่ไหนที่นั่นก็เป็นบททดสอบเสมอ โดยที่ได้รับอะไรกลับมาน้อยมาก ใครเป็นใคร เคยเป็นยังไง ดูไม่สลักสำคัญเท่าไหร่ในเรื่องนี้
นั่นเลยทำให้ตลอดการอ่านค่อนข้างล่องลอย อ่านจบรู้สึกว่ามันน่าจะได้อีกสิ เหมือนไม่จบ เอาจริงๆ อยากเห็นเจย์ สก็อตที่เปล่งประกายมากกว่านี้ เพราะตั้งแต่เล่ม 1-7.5 มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน
อีกอย่างที่รู้สึกอ่านแล้วขัดคือสำนวนของนักเขียนที่ใช้คำเชื่อมบรรยายมากไป จนบางทีรู้สึกไม่สมูทเท่าไหร่ ย่อหน้าหนึ่งเจอคำว่า "และ" 4-5 คำก็มี
แต่ใดๆ ก็ตาม ณ ตอนที่พิมพ์อยู่นี่กำลังอ่าน the journey of jay scot อยู่ คิดว่าสำนวนการเขียนกระชับขึ้น เลือกใช้คำดีขึ้น อ่านได้ลื่นขึ้น
สุดท้ายนี้เรื่องนี้ก็ยังเป็นนิยายที่อ่านจบแล้วอยากอ่านต่อ เป็นนิยายที่ไม่เสียดายเวลาที่ใช้ในการอ่าน ก็นับเป็นนิยายที่สนุกเรื่องหนึ่งแล้ว ความสนุกนี้กลบแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปได้ ทำให้อ่านจนจบ และหวังว่าเจย์ สก็อตจะมีชีวิตที่มีความสุขอยู่กับครอบครัวของเขาจนกว่าจุดเวลาจะสิ้นสุด
เรื่องนี้เปิดเรื่องมาด้วยความงงงวย ตัวเอกเจย์ สก็อตผู้ไร้ความทรงจำ แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เป็นโรคนอนไม่หลับ (ที่หมายถึงหลับไม่ได้) ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ยังเห็นโพสอิตที่คาดว่าตัวเองแปะไว้ เขียนว่าจะมีชีวิตอยู่อีก 666 วัน ก่อนที่โชคชะตาจะพาเขาเข้าไปทำงานในร้านน้ำชาวิทาเรีย ที่ที่จะทำให้เขารู้ว่าจะทำอะไรต่อไปในอนาคต
จริงๆ จุดเด่นของนิยายเรื่องนี้คือคาแรคเตอร์ที่เด่นชัดมากในแต่ละตัวละคร และบุคลิกของเจย์ สก็อตมันคลิกกับเรา ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าเขามีความ Aro/Ace อยู่ในตัวเหมือนกัน ทำให้สบายใจในการอ่านพอควร แม้จะเสียว ๆ ว่าหรือน้องโซอี้ตัวเอกหญิงที่สำคัญอีกคนจะเป็นนักเอกที่คู่กับสก็อตนะ แล้วก็ภาวนาตลอดว่าอย่าคู่กันเลย เพราะยิ่งอ่านเท่าไหร่ ยิ่งชอบความสัมพันธ์แบบเพื่อนที่บริสุทธิ์ใจ ที่คอยส่งเสริม ซัพพอร์ตให้กำลังใจอีกฝ่ายโดยไร้ข้อกังขา มันคงน่าเสียดายที่ความสัมพันธ์เช่นนี้จะหายไปแล้วพัฒนาไปอีกแบบ
ตัวละครอื่นๆ ก็มีสีสันจัดจ้านมาก ชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร จนบางทีพระเอกดูจางไปเลย Worldbuilding ในเรื่องน่าสนใจ ข้อมูลต่างๆ ที่นักเขียนถ่ายทอดออกมาทำให้รู้เลยว่า ต้องหาข้อมูลเยอะมากแน่ๆ และด้วยความที่ Worldbuilding เป็นโลกเวทมนต์ขนาดย่อมๆ เราจึงมีความคาดหวังว่าจะได้เรียนรู้ไปพร้อมกับตัวเอก แต่จริง ๆ แล้วตัวเอกคือเด็กหัวกะทิที่ลืมสิ่งที่เคยเรียนต่างหาก เพียงแค่มีอะไรมาแตะเล็กน้อยก็สามารถทำมันออกมาได้ดีทั้งหมด แถมใพ่ในมือยังเยอะซะเหลือเกิน แต่เราคนอ่านจะไม่รู้เลย รู้พร้อมเจย์นั่นแหละ มันเลยทำให้ยังมีความงง ๆ อยู่ เหมือนจะจับจุดได้ แต่มันยังไม่กระจ่าง ด้วยความที่เล่าแบบอุปนัย แต่คาแรคเตอร์พระเอกก็ไม่อยากจะรู้มากไปกว่านี้ รับเท่าที่มี ตัวละครในเรื่องก็ไม่ค่อยอยากจะบอก ให้ไปเรียนรู้เอาเอง คนรับกรรมก็คงเป็นเราที่อยากรู้มากกว่านี้
สารภาพว่าอ่านแล้วแอบเหนื่อย ในวันหนึ่งๆ ของเจย์สก็อตมีแต่เรื่องเข้ามาหา บางอย่างมันมีความ nonsense อย่างบอกไม่ถูก อีเว้นต์สำคัญในเรื่องถูกเล่าแบบผ่านๆ อ่านแล้วราบเรียบเกินคาด อีเว้นต์เล็กใหญ่ กี้กี้ บอสเล็ก บอสใหญ่ ก็เล่าแบบผ่าน ๆ ไป ตัวละครอื่น ๆ ขยันอมพะนำมาก ขยันพูดเท่ ๆ แต่งง เลยทำให้เกิดความรู้สึกร่วมค่อนข้างน้อย ด้วยคาแรคเตอร์ของเจย์ สก็อตที่มึน ๆ อึน ๆ สุภาพ ใครให้ทำอะไรทำ บางทีก็คิดว่ารอบคอบกว่านี้จะดีไหมหนูลูก รวมทั้งไปที่ไหนที่นั่นก็เป็นบททดสอบเสมอ โดยที่ได้รับอะไรกลับมาน้อยมาก ใครเป็นใคร เคยเป็นยังไง ดูไม่สลักสำคัญเท่าไหร่ในเรื่องนี้
นั่นเลยทำให้ตลอดการอ่านค่อนข้างล่องลอย อ่านจบรู้สึกว่ามันน่าจะได้อีกสิ เหมือนไม่จบ เอาจริงๆ อยากเห็นเจย์ สก็อตที่เปล่งประกายมากกว่านี้ เพราะตั้งแต่เล่ม 1-7.5 มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน
อีกอย่างที่รู้สึกอ่านแล้วขัดคือสำนวนของนักเขียนที่ใช้คำเชื่อมบรรยายมากไป จนบางทีรู้สึกไม่สมูทเท่าไหร่ ย่อหน้าหนึ่งเจอคำว่า "และ" 4-5 คำก็มี
แต่ใดๆ ก็ตาม ณ ตอนที่พิมพ์อยู่นี่กำลังอ่าน the journey of jay scot อยู่ คิดว่าสำนวนการเขียนกระชับขึ้น เลือกใช้คำดีขึ้น อ่านได้ลื่นขึ้น
สุดท้ายนี้เรื่องนี้ก็ยังเป็นนิยายที่อ่านจบแล้วอยากอ่านต่อ เป็นนิยายที่ไม่เสียดายเวลาที่ใช้ในการอ่าน ก็นับเป็นนิยายที่สนุกเรื่องหนึ่งแล้ว ความสนุกนี้กลบแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปได้ ทำให้อ่านจนจบ และหวังว่าเจย์ สก็อตจะมีชีวิตที่มีความสุขอยู่กับครอบครัวของเขาจนกว่าจุดเวลาจะสิ้นสุด
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 6, 2019
จบซีรี่ย์อย่างสวยงามเหมือนเคย เป็นตอนจบที่ยังคงความสนุกและตื่นเต้นเอาไว้ได้ตั้งแต่เริ่มจนจบเหมือนเดิม เรื่องความเก่งกาจของพระเอกก็มีมาตั้งแต่เริ่มอยู่แล้ว แต่เรื่องชนะการพนันได้แทบทุกครั้งนี่...ฮึยยย บางทีมันก็น่าโมโหนะเจย์!
June 14, 2020
"Othala"... If only we could make it real.
Another memorable fantasy story. ☺️
Another memorable fantasy story. ☺️
June 14, 2020
เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่อ่านแล้วรู้สึกดี ยิ้มตามตลอดเลย
May 9, 2021
เราชอบเล่มจบ เพราะมันเฉลยอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เราเข้าใจขึ้นมาบ้าง แล้วก็ทึ่งในบางเรื่องที่คาดไม่ถึง แต่บางเรื่องเราก็ยังงงอยู่ ชอบสีสันจากตัวละครเด็กๆในเรื่อง อัสโมวและบิม ทำให้เรื่องดูสดใสขึ้นมาก
February 25, 2022
ให้คะแนนน้อยหน่อยเพราะรู้สึกเป็นจบที่งงๆ เป็นจบที่เหมือนยังไม่จบ จบแบบตอนเริ่ม เอ๊ะ!
March 13, 2024
คะแนนรวม7เล่ม เอาไป3.5ดาว
เป็นเรื่องที่นวลๆ แบบคนเขียนโตแล้ว เมสเสจที่พยามยามสื่อคือครอบครัว ความสุขความพอใจในชีวิต เรื่องเลยดำเนินด้วยบทสนทนาและชีวิตประจำวันเป็นหลัก เควสต่างๆคือเบาๆ ผ่านไปเร็วๆ สบายๆ ส่วนตัวเราคืออ่านแล้วอิ่ม แต่ไม่น่าตรึงใจอะไรขนาดนั้น
เป็นเรื่องที่นวลๆ แบบคนเขียนโตแล้ว เมสเสจที่พยามยามสื่อคือครอบครัว ความสุขความพอใจในชีวิต เรื่องเลยดำเนินด้วยบทสนทนาและชีวิตประจำวันเป็นหลัก เควสต่างๆคือเบาๆ ผ่านไปเร็วๆ สบายๆ ส่วนตัวเราคืออ่านแล้วอิ่ม แต่ไม่น่าตรึงใจอะไรขนาดนั้น
Displaying 1 - 7 of 7 reviews