Loslopen

by Laura van der Haar

‘Had ik ook maar ergens een staartje om mijn energie mee te geleiden, om alle onrust en levenslust en zenuwen mee weg te kwispelen. Heel klein maar, zwiepzwiepzwiep.’

Drummen, boksen, nog een studie, schilderen, een volkstuin, archeologie; Laura van der Haar is nooit overtuigd dat ze het juiste doet. Tot de dag dat ze haar kantoorbaan opzegt en een hond neemt: Takkie.

Samen lopen ze stad en land af. Door de polder, door het boerenland, door Amsterdam-West. Ze zijn in de kroeg, in de bus en in het bos; overal snuffelen ze rond, met grote aandacht voor de wereld om hen heen. En of het nou door Takkie komt is nooit helemaal duidelijk, maar overal maken ze wel iets buitengewoons mee.

In sprankelende taal tekent Laura van der Haar hun tragikomische belevenissen op. Dit maakt Loslopen tot een feest der herkenning. Uiteraard voor hondenbezitters, maar vooral voor stedelingen, wandelaars, huismussen, vechtsporters, rustzoekers, bierdrinkers, boekenwurmen, hangjongeren, minnaars, mensen met buren en natuurlijk de vele enthousiaste lezers van haar alom geprezen romandebuut Het wolfgetal.

Genres: Nonfiction

269 pages, Paperback

First published April 1, 2019

About the author

Laura van der Haar (1982) is de auteur van onder meer de romans Het wolfgetal (2018) en Een week of vier (2020, longlist Libris Literatuur Prijs), de vrolijke essaybundel Loslopen (2019) en het historische non-fictieboek Rooswijk 1740 (2021). Ze debuteerde met de dichtbundel Bodemdrang (2014) nadat ze het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam won. Van der Haar heeft een achtergrond als archeologe, maakte de podcast Het Volkskrantgeluid en schreef satirische stukken voor De Speld . De kuil is haar eerste roman bij De Bezige Bij.

Reviews

[Mieke · Rating 4 out of 5]

Wát een fijn boek. Leest lekker weg - mits je van het associatieve hak-op-de-tak schrijven van Van der Haar houdt. Ik ga daar ontzettend goed op. Je wordt meegenomen op de wandelingen met Laura en Takkie, maar krijgt meer dan dat mee. Heerlijk leesvoer.

Ik wil nu een Takkie, maar dat terzijde.

In de voetnoot lees je ook leuke dingen!

[Ellen · Rating 3 out of 5]

The perfect nightstand book; really short chapters, nothing too engaging so you can't put it down, but interesting enough to read it and it reads lovely.

It was different from what I expected it to be, so that was a little disappointing. There is no overall story or theme and each part is quite random. The book made me snort a handful of times, smile some times as well and at there were some pages in which I recognized myself. My favorite part was the things she wrote underneath the pages. Those things were wonderful. But the fact that I liked those better than the book itself, also shows that in general I was a bit underwhelmed.

[Emma Stomp · Rating 4 out of 5]

Zo'n leuk en grappig boek! Het maakt eigenlijk niet echt uit waar Laura van der Haar over schrijft, door haar associatieve stijl is het toch wel een plezier om te lezen. Door haar rake observaties ben ik ook meer van Nederlandse dorpjes gaan houden. En de natuur. En misschien wil ik nu zelfs wel een hondje.

[Emma Kustermans · Rating 5 out of 5]

Een ontzettend fijn, fris en gezellig boek, voor iedereen met een hond én voor iedereen zonder - zoals ik.

[Gini · Rating 3 out of 5]

Ik moest er even 1/3 van het boek inkomen, maar daarna ook echt hardop gelachen. Alleen het gaat eigenlijk precies nergens over.

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Een bundel kortverhalen.
Het één al beter dan het ander.
Geen samenhang, dus gemakkelijk apart te lezen en ook wel een beetje teleurstellend.
Verfrissende schrijf stijl.
Soms too much.

[Judith van Beek · Rating 5 out of 5]

Alleen maar genieten dit boek. Ik wil een Takkie.

[Liesleest · Rating 4 out of 5]

Ideaal nachtkastjesboek, zelfs voor niet-hondenliefhebbers. Rake observaties, steeds in een paar bladzijden. En onderaan de pagina’s losse opmerkingen met heel veel herkenbaarheid. Frisse stijl.

[Ted · Rating 4 out of 5]

Moembasa, Nono, Speknek, Draaikolkje, Nasi, Klikootje, Diggy Diggy Bapa, Mulatu en officieel: Takkie. Een vijf kilo wegend hondje dat geen poepmaaltijd schuwt staat centraal in Laura van der Haars Loslopen. Laura’s interesses zijn zo veelzijdig als Takkies aliassen. Na een baan als archeoloog, wat onafgemaakte studies, een planten-, make-up- en bokscursus bundelde de schrijfster ontmoetingen, frustraties en observaties uit het dagelijkse leven met Takkie aan haar zijde. De hoofdstukken zijn fragmentarisch, hak-op-de-tak, net als Laura’s gedachten, en geven een inkijkje in het hoofd van iemand die snel is afgeleid en maar geen rust lijkt te vinden.

De ommetjes met Takkie nemen je mee door Amsterdam-West, waar kleurrijke buren ten tonele verschijnen, en daarbuiten. We leren Laura kennen via ontmoetingen met anderen, afgewisseld met een nerveuze stream of consciousness. Zo is er een zachtaardige buurtjunk, een huichelachtige ex en een slaapstoornis, die ze ontwikkelde toen ze haar lichaam wilde betrappen op het moment van in slaap vallen: ‘Overal waar ik de nacht moet doorbrengen is het eerste wat ik denk: oh nee buren!! Straks als een springveer lig ik dan net zo lang te luisteren tot een van die buren kucht om ploink tegen het plafond te knallen ZIE JE WEL HIER ZITTEN OOK BUREN EN ZE LEVEN EN DAAR MAKEN ZE GELUID BIJ OH NEE DE HEL ZIE JE WEL ZIE JE WEL’.

Takkie heeft daar geen last van. Mandje in en oogjes dicht. De jaloersmakend makkelijke slaper verplicht Laura tot structuur, en daardoor, tot rust. De liefde voor het hondje die uit het boek blijkt is mooi, en herkenbaar voor hondeneigenaren. Fraai zijn haar omschrijvingen van het Nederlandse landschap, die vertellen waar de twee gelopen hebben: ‘Ik hou heel van een begin van een bos, waar het pad nog breed is en stevig aangetrappeld (…) ook hou ik van afdakjes naast winkelcentra, bijvoorbeeld in de kleur vaalgeel (…) kinderkopjes rond kerken (…) hoe ze zwart zijn nee grijs nee platgetrapte-kauwgomgrauw nee blinkend nee de kleur van de lucht erboven’.

De warrige schrijfstijl is verfrissend en origineel, maar tegelijkertijd ook de zwakke plek van Loslopen. Na een tijdje gaat het ‘trucje’ vervelen. De korte, op zichzelf staande, hoofdstukken creëren daarnaast geen noodzaak om door te lezen tot het einde. Loslopen is daarmee een aandoenlijke ode aan Takkie, die van Laura’s eigen concentratieboog had kunnen profiteren.

[Menno van den Bos · Rating 3 out of 5]

De auteur doet in deze verzameling non-fictievignetjes eigenlijk niet zoveel bijzonders: ze laat haar fiets maken, ligt wakker, neemt een taxi of boksles en loopt vooral veel rond met haar hond Takkie. Maar door wat haar opvalt en wat ze verkiest om uit te lichten - en soms uit te vergroten - wordt het toch vermakelijk en boeiend. Terugkerende plekken en personages zoals junkiebuur (die me bij zal blijven) zorgen voor samenhang in de leeservaring. Het helpt dat Van der Haar soepel schrijft, in vederlichte zinnen, waardoor je de pagina's makkelijk blijft omslaan, ook als het even niet zo boeiend is. Want dat moet wel gezegd: niet elk verhaal is even raak, sommige alledaagse scènes weet Van der Haar met haar pen niet op te tillen naar een nieuwe dimensie. Maar zelfs dat past dan ook wel weer bij het meanderende karakter van het boek, dat je laat zien hoe bijzonder het gewone kan zijn, hoe mooi en gek het Nederland is dat je al loslopend tegenkomt. 'Je hoeft niet elke keer met elk circus mee', zongen Acda en De Munnik ooit. Inderdaad. Je hoeft alleen maar een hond te nemen.

[Renee van Eijk · Rating 3 out of 5]

Goh, dat was best deprimerend. Met soms een ontzettend grappig stukje of een onwijs ware zin of wijsheid. Maar wat een treurig gevoel krijg ik van de verhaaltjes van Laura en haar hondje Takkie.

En dat maakt het voor mij moeilijk om dit boek zo te roemen zoals de recensies wel aangeven. Ik heb daar altijd moeite mee en ben dan altijd bang dat ik iets gemist heb, dat ik niet goed gelezen heb misschien?

Laura vertelt dus over wat ze beleeft met haar hondje Takkie en soms ook zonder. Over haar slapeloosheid, het huis in Doetinchem van haar tante, de aandacht die Takkie krijgt van vreemden waar ze zelf niet altijd blij mee is, haar junkiebuurman, haar twijfels over wat ze wil en haar momenten tijdens het boksen. Er zitten leuke stukjes tussen maar ik werd er echt een beetje verdrietig van.

[Tom S · Rating 4 out of 5]

Ik had andere verwachtingen.. De losse verhalen gaven mij te weinig houvast. Met het losse lint van dingen onderaan de pagina's kon ik ook weinig. Het verhaal is soms erg grafisch met een operatie of met de dingen die Takkie in het park wil eten. Wel verfrissend. En okay toch best mooi gedaan.

Leuke quotes:

Oh wat hou ik van Loekiloeki, die voornamelijk blaft in mijn smoesjes.

Hoe ruimt een blinde de drollen van zijn geleidehond op?

Als Bob Ross op de sos kwast ze mijn oog vol en zwiept de kruk uiteindelijk in het rond, het resultaat!

Het neongele veiligheidshesje over de rugleuning van rolstoelen.

Nasi, Draaikolkje, Speknek, Nono, Moembassa, etc.

[Ad · Rating 4 out of 5]

Leest als een speer. De titel dekt de lading volledig. Ik heb een hond en dit is wat een mens met honds gedrag doet als je die laat loslopen. Die gaat overal aan snuffelen. bij voorkeur aan dingen waarvan je denkt: 'nou, nee!' maar het gebeurt toch. Er lijkt geen lijn in te zitten, maar ook mijn hond volgt een pad.

[Sanne · Rating 3 out of 5]

Erg grappig, brutaal en vlot geschreven verhaaltjes. Ik kan me niet heugen dat ik eerder de slappe lach kreeg van een kort verhaal. In Loslopen overkwam het me twee keer. Toch maakt het me niet nieuwsgierig naar andere boeken van haar. Dit was leuk zo.

[Wendy Wenning · Rating 4 out of 5]

https://www.passievoorboeken.com/losl...

[Hester · Rating 4 out of 5]

Een woordenstroom, maar wel een fijne (zodra je een manier hebt uitgevonden om de doorlopende voettekst te lezen zonder in de war te raken). En I love Takkie.

[100procentSam · Rating 2 out of 5]

Leest vlot. Voor mij ongeveer 100blz te lang. Steeds hetzelfde lezen is niet leuk voor 269 pagina's

[Mare Van Alfen · Rating 4 out of 5]

3,5 ik vind Laura van der Haar ontzettend grappig