Μικρή πραγματεία για τον ερωτικό χρόνο

by Αλέξανδρος Σχισμένος

Είναι ο έρωτας μία απόπειρα υπέρβασης της πρωταρχικής ρήξης ή μία απόπειρα υπέρβασης του Εγώ; Δηλαδή είναι μία ορμή επανασύνδεσης ή μία ορμή διάλυσης; Κεντρομόλος ή φυγόκεντρος; Κάθε προσπάθεια ορισμού μας παραπέμπει στο πρόβλημα ενός ερωτικού καθολικού, το οποίο δεν μπορεί να αναχθεί στην βιολογική γενετήσια ορμή, ούτε όμως μπορεί να διαχωριστεί από τις επιμέρους και συγκεκριμένες εξατομικεύσεις του ερωτικού φαινομένου.
Θέλουμε να αναζητήσουμε το νόημα του έρωτα στη σημασία του άλλου εντός της διυποκειμενικότητας και να κατανοήσουμε την αποβλεπτικότητα που στρέφεται προς τον άλλο. Να αναψηλαφήσουμε τις κοινωνικο-ιστορικές και φιλοσοφικές μεταμορφώσεις του έρωτα και το συσχετισμό του με την αυτονομία. Να διαυγάσουμε το νόημα του χρόνου του Άλλου εντός και διά του υποκειμένου, που υπερβαίνει τον ατομικό χρόνο, μα δεν είναι δημόσιος, και θα ονομάσουμε ερωτικό χρόνο.

136 pages, Paperback

Published December 1, 2018

About the author

Ο Αλ. Σχισμένος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Γενάρη του 1978 και μεγάλωσε στο Αγρίνιο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Φιλοσοφία. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά "Contact", "Unicult" και "Βαβυλωνία" ως συντάκτης και αρθρογράφος, καθώς και με διάφορες εφημερίδες και έντυπα ως σκιτσογράφος.
Την διετία 2013-2015 υπήρξε συμπαραγωγός μαζί με τον Σ. Σιαμανδούρα της εκπομπής "Η Θεωρία Παίρνει Θέση" στην ελεύθερη και αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ.

Reviews

[Μαρία · Rating 5 out of 5]

"Το άγχος της ετερόνομης συνείδησης είναι που συνδέει τον Έρωτα με τη θυσία εαυτού, που συνδέει τον Έρωτα με το Θάνατο.
Όμως ο έρωτας δεν έχει να κάνει με τη ζωή και το θάνατο,αλλά με τον πόθο υπέρβασης του ατομικού,με την υπέρβαση του ατομικού ιδιόχρονου,όχι με την κατάκτηση της προσωπικής αθανασίας. Εκπληρώνεται τη στιγμή του ενεργεία παρόντος ως πολλαπλότητα του εν δυνάμει μέλλοντος,μια πολλαπλότητα δυνατοτήτων που δε μπορεί να είναι ατομική,αλλά δι-υποκειμενική,αναγνώριση της αυτονομίας του Άλλου ως προϋπόθεση της αυτονομίας του Εγώ...
Έτσι,η ελευθερία αναδεικνύεται ως η μόνη καθοριστική αρχή του αυτόνομου ερωτικού χρόνου και ο έρωτας ως μια καθοριστική αρχή του ελεύθερου διυποκειμενικού χρόνου."
Ένα βιβλίο που, με ευγενή και εμπεριστατωμένη κίνητρα, θέτει τη θέση του για τον έρωτα, όχι ως απομεινάρι του ρομαντισμού ούτε ως απολειφάδι μιας πτώσης του φαντασιακού, αλλά ως ένα ανθρώπινα τρυφερό και τρυφερά ανθρώπινο φαινόμενο που δύναται να πραγματωθεί στο εδώ και τώρα με γνώμονα την ελευθερία των δύο υποκειμένων που συμβάλλουν στη διυποκειμενικότητα του είναι-προς-συν-είναι χρόνο.