Η έκδοση αυτή έγινε με την ευκαιρία του αφιερώματος στον Χρήστο Βακαλόπουλο, στην Αθήνα, στις 11 Φεβρουαρίου 2000, στον κινηματογράφο ΠΑΛΛΑΣ. Το αφιέρωμα περιελάμβανε την προβολή των τεσσάρων ταινιών του σκηνοθέτη και έκθεση των βιβλίων που εξέδωσε.
Ο Χρήστος Βακαλόπουλος σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και κινηματογράφο στο Παρίσι. Εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα "Αυγή" (1975-1985) και στα περιοδικά "Σύγχρονος Κινηματογράφος" και "Αντί".
Έγραψε σενάρια για τους Νίκο Παναγιωτόπουλο και Σταύρο Τσιώλη κι ένα μυθιστόρημα κατά παραγγελίαν, το "Υπόθεση μπεστ σέλλερ" (1980). Ακολούθησαν "Οι πτυχιούχοι" (1984), οι "Νέες αθηναϊκές ιστορίες" (1989) και "Η γραμμή του ορίζοντος" (1991).
Ταινίες: "Βεράντες" (1984), "Θέατρο" (1986) και οι μεγάλου μήκους ταινίες "Όλγα Ρόμπαρντς" (1989) και "Παρακαλώ, γυναίκες μην κλαίτε" (1992, συν-σκηνοθεσία με τον Σταύρο Τσιώλη). Εργάστηκε, επίσης, ως ηθοποιός, παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών.
Σε ηλικία 37 ετών πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγραφου. Tην ίδια χρονιά, ο φίλος του Κωστής Παπαγιώργης, έγραψε στην μνήμη του το βιβλίο "Γεια σου, Ασημάκη".
Αφρούς με την αφρόκρεμα Διαβάζοντας το βιβλίο - αφιέρωμα για τον Χρήστο Βακαλόπουλο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι η μία και μοναδική αναφορά του σε γυναίκα σκηνοθέτη, ήταν για να την πει ατάλαντη*. Και πιστέψτε με, έπαιξε πολύ name-dropping... Αντίστοιχα, στα κείμενα που έγραψαν στη μνήμη του κοντινοί του φίλοι (μόνο άνδρες - οι περισσότεροι με θητεία στο Παρίσι), οι αναφορές σε γυναικεία πρόσωπα περιορίζονται στο μικρό τους όνομα, χωρίς ιδιότητες, η Ελένη και η Θάλεια.. Εξαίρεση αποτελεί το κείμενο του Ηλία Κανέλλη, που κάνει ανάμεσα σε πολλά όλα ονόματα, αναφορά στη Μαρία Γαβαλά, ως μέλος μίας συντακτικής ομάδας. Και οκ δεν πέφτω από τα σύννεφα, αλλά συγχύστηκα και αναρωτιέμαι, σε ποιο παρεάκι θα βρω την Μαρκετάκη και τη Φρίντα Λιάππα; Με ποιους πίναν ποτάρες αυτές; *«(...) κάθονται και τρώνε στη μάπα την ταινία της ατάλαντης Sarah Driver**, επειδή διάβασαν στο Αθηνόραμα ότι πρόκειται για την αγαπημένη του Jim Jarmusch» ** btw γράφεται Sara Driver.
Απάνθισμα ιστοριών μιας μυθικής γενιάς με επικεφαλής τον αθάνατο ΧΒ, ο οποίος έφυγε νωρίς πριν προλαβει να ενδυθει κάποιο δικής του επινόησης νεοορθοδοξο δόγμα (αλλά επειδή ήταν ο Βακαλοπουλος μπορεί και να το γυρναγε στο σατανισμό, έτσι για τη φάση - ποιος ξέρει...)