De Amerikaanse Internationale School is een exclusief instituut waar verwende expatkinderen een topopleiding krijgen. Hun moeders, in deze wereld altijd ‘de vrouw van’, houden zich bezig met de activiteiten op school in een poging invulling te geven aan hun lege bestaan. Sophie, Marije, Carrie en Sandy proberen alle vier te voldoen aan de ongeschreven regels van de internationale expatgemeenschap. Elke woensdagavond delen ze de laatste roddels, hun frustraties over in de kiem gesmoorde ambities en zorgen over kinderen en echtgenoten. Dan wordt de mentor van de school dood aangetroffen. Naarmate verschillende geheimen en motieven voor de moord aan het licht komen, worden ze alle vier geconfronteerd met het verontrustende verschil tussen wie ze zijn en wie ze willen zijn.
‘Heerlijke roman. Tessa Kollen schetst een beeld van de internationale expatgemeenschap dat zeer vermakelijk en herkenbaar is.’ – Aletta van der Woude, voormalig expat
Ik ben zelf wonend en werkend voor 7 jaar in de bush in Zambia, Afrika. Vanaf dit jaar zijn we verhuisd naar de hoofdstad en vertoef ik meer en meer in de expat wereld. Sommige dingen zijn zeker herkenbaar maar de negativiteit, de voortdurende herhaling en verwijzing naar 'een leeg bestaan' zijn mij onbekend. Het is een zoekende weg, met hoogtes en laagtes, maar momenteel kan en wil ik mezelf niet vereenzelvigen met het boek. Zo ja, dan is het dringend tijd om te verhuizen. Ik vind het dus bijzonder spijtig dat Tessa Kollen het expat leven zeer eenzijdig benadert. Elke dag zon, zoveel licht, zoveel Afrikaanse positiviteit... Elke dag een nieuw avontuur!
Het eerste deel irriteerde me enorm maar eenmaal aan 'deel 2: na de moord' werd het spannend en heb ik dan toch nog met plezier uitgelezen!
De beschrijving "een sprankelende roman die de spanning van Agatha Christie combineert met de humor van Desperate Housewives en De luizenmoeder" maakte me nieuwsgierig naar deze debuutroman van Tessa Collen, maar helaas moet ik zeggen dat het boek me teleurstelde. Ik denk wel dat het een vrij goed beeld geeft van het leven van z.g. expat-vrouwen, die zich in hun identiteit misschien vaak gereduceerd voelen tot 'de vrouw van...' en zich voornamelijk bewegen in de zeer beperkte sociale kring van de internationale expat-gemeenschap, maar ik miste zowel de voorgespiegelde sprankeling als de spanning en de humor.
Het verhaal draait om vier vrouwen: Sophie, Carrie, Sandy en de Nederlandse Marije. Marije is nieuw in het expat-leven, terwijl de andere drie al ruim ervaring hebben. In afwisselende hoofdstukken worden deze vrouwen nader geïntroduceerd: Sophie, Carrie en Sandy in de derde persoon, terwijl je als lezer Marije wat beter leert kennen door haar emails in de ik-vorm aan haar broer Robert-Jan. In de proloog wordt duidelijk dat de mentor voor de basisgroepleerlingen van de American International School is vermoord en daarna is het boek opgedeeld in twee secties: voor de moord en na de moord. Ik vond het inleidende verhaal tot het moment van de moord, dat ruim over de helft van het boek lag, traag op gang komen en ook tweede deel was niet spannend in die zin dat je fervent mee op zoek was naar de moordenaar; het was meer een beschrijving welke impact de moord had op de leden van de expat-gemeenschap. Los van de moord speelt nog de dreiging van een corruptieschandaal rondom de bouw van een nieuw winkelcentrum, maar ook dat vond ik niet echt uit de verf komen. Al met al een magere zes sterretjes.
Het grootste probleem van ‘de vrouw van’ zijn is dat je er zelf niet meer toe doet, op de tweede plaats komt de verveling die ontstaat door het personeel en het niet buitenshuis werken. Carrie besluit de drie nieuwe vrouwen naar zich toe te trekken en zo ontstaat de wijn-op-woensdag-club. Het expat-leven blijkt vol intriges en ongeschreven regels te zitten en ze voorzien elkaar van informatie, roddels en afleiding. Het leven raakt echter ontregeld als Joanne, de mentor van de school wordt vermoord. Ze was niet geliefd, maar wie zou het hebben gedaan?
Eén van de bijzonderheden aan dit boek is dat het is opgedeeld in ‘voor de moord’ en ‘na de moord’ waarbij niet alleen de vier vrouwen (aangeduid met de positie van hun man), maar ook de mentor aan het woord komen. Zo krijgen we een inkijkje in de expat-levens van deze vrouwen, de bizarre verhoudingen binnen de oudervereniging van de AIS en de geheimen die rondwaren. Het boek is heel ontspannen geschreven en leest makkelijk weg. Het is als een antropologische beschrijving van het leven en daardoor vraag je je af met welk personage de auteur zich het meest vereenzelvigd (ik denk Carrie). De ontknoping is verrassend en goed bedacht en ik kan het boek dan ook aan iedereen aanraden die het leuk vindt om spannende boeken te lezen en zich te verliezen in het leven van een ander. Dat zijn dus bijna alle lezers….
Leuk boek dat zich makkelijk laat lezen. De hoofdpersonen worden steeds levendiger en naarmate het verhaal zich verder ontwikkelt ben je gauw geneigd partij te kiezen of mensen te verdenken.
Het einde van het boek ging een beetje snel in vergelijking met de rest van het boek. Dat is een smetje op het geheel.
Interessante verhaallijn, en redelijk goed verteld, alleen jammer dat er soms wat duidelijke tijdslijn fouten in staan (bijv op een pagina dat een evenement volgende week is, en de volgende pagina wat er daar gebeurd is). Ik had ook het gedachtegoed van de dames meer uiteen gezet in stijl, maar het werkte verder prima.
Als (hopelijk) toekomstig juf op een Internationale School zijn veel dingen uit dit boek erg herkenbaar. De personages en omgeving worden erg goed neergezet waardoor veel dingen erg realistisch overkwamen. Einde viel een klein beetje tegen maar was zeker een verrassing.
Ik kwam toevallig dit boek tegen via de app van de bibliotheek. Ik had er nog nooit eerder van gehoord. Ik vond het een leuk verhaal om te lezen, maar net niet bijzonder genoeg voor 4 sterren. Maar het leest lekker weg!
Kwam langzaam op gang en de personages waren een beetje stereotype, maar geinig verhaal over een wereld waar veel mensen waarschijnlijk niet in thuis zijn.