What do you think?
Rate this book
Boeman
De geboren Amsterdammer Ras Mus is misdaadjournalist en schrijver. Hij stort zich op het mysterie van de verdwenen Vikenmeisjes, ook bekend als de Witte Zwaluwen. Sinds tien jaar verdwijnen er op dezelfde zomerdag jonge vrouwen uit het dorpje Tåtorp in Zuid-Zweden. Wanneer een elfde vrouw zou moeten verdwijnen, gebeurt er echter niets. Is de dader te laat?
Op hetzelfde moment speelt zich een drama af in een geïsoleerd landhuis aan het Vikenmeer, waar de jonge Raven Winter een strijd levert tegen een moorddadige stalker. Wanneer Ras Mus zich daarmee gaat bemoeien, wordt ook hij onverwachts gedwongen om te vechten voor zijn leven.
Op hetzelfde moment speelt zich een drama af in een geïsoleerd landhuis aan het Vikenmeer, waar de jonge Raven Winter een strijd levert tegen een moorddadige stalker. Wanneer Ras Mus zich daarmee gaat bemoeien, wordt ook hij onverwachts gedwongen om te vechten voor zijn leven.
316 pages, Kindle Edition
Published March 23, 2019
9 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
June 22, 2019
Goeie opbouw...spanning ten top...enig minpuntje waren de enorme lange zinnen, waardoor het soms moeilijk werd om bij het verhaal te blijven.
April 23, 2019
Wanneer je de korte inhoud leest van ‘Boeman’ geschreven door Lineke Breukel, heb je geen idee waar je aan begint. Je leest dat een misdaad journalist en schrijver, met de naam Ras Mus een boek wil gaan schrijven over de verdwenen Vikenmeisjes. Sinds tien jaar verdwijnt er iedere zomer, precies op de zelfde dag een jonge vrouw in het kleine dorpje Tatorp dat zich bevindt in Zuid Zweden. In een afgelegen landgoed in dat zelfde dorpje maken we kennis met Raven, een jonge vrouw. Raven is getekend door haar jeugd, draagt een zware last met zich mee en wordt bedreigd door een stalker. Vol overgave stort Ras Mus zich op dit onderzoek. Hoe verder Ras Mus komt hoe gevaarlijker het wordt, maar ook Raven komt steeds dichter bij het moment dat haar stalker gaat toeslaan. Er wordt een spel gespeeld, het spel van macht, de jager en het wild. Maar ook lees je hoe het dorp omgaat met vreemden en hoe de kleine gemeenschap daar mee omgaat. De verjaardag van Raven komt steeds dichterbij, de spanning loopt op, want op die dag zou zij rijp zijn voor hem. De stalker heeft geduld, geduld is schoon, ik zie je, je bent van mij, je bent van mij.
Een verhaal waar heel veel dreiging vanuit gaat, wat je ook voelt, hoe verder je komt hoe meer spanning er onder je huid gaat zitten. Het wordt bijzonder goed opgebouwd, en in dit verhaal is doorlezen echt een must. Het verhaal laat zich zeker weer makkelijk oppakken, en je kunt ook zo weer verder lezen, maar dan duurt het even voor die dreiging weer onder je huid zit en je voelt wat Raven voelt. Wanneer je zo goed kunt schrijven en je een dreiging en spanning zo goed kunt neerzetten, zou je denken dat het een echte bestseller wordt. Toch had het naar mijn idee wat sneller gekund, want het duurt best lang voor de climax komt. Misschien is dit wel de bedoeling maar van mij mag het dan iets ingekort worden. De schrijfstijl is heel goed, zoals hierboven al gezegd, maar de hoofdstukken zijn erg lang met weinig alinea’s waardoor je bijna ‘verplicht’ bent om door te lezen. Dus wat meer alinea’s zou het leesplezier kunnen verhogen. Het einde verhaal zie je wel en niet aankomen. Je wordt heel goed op het verkeerde been gezet, ook weer een mooi pluspunt. Ik heb enorm genoten van het verhaal, het is gruwelijk, redelijk realistisch en zelf zou ik niet graag in Raven haar schoenen staan. Een schrijfster om te onthouden.
Een verhaal waar heel veel dreiging vanuit gaat, wat je ook voelt, hoe verder je komt hoe meer spanning er onder je huid gaat zitten. Het wordt bijzonder goed opgebouwd, en in dit verhaal is doorlezen echt een must. Het verhaal laat zich zeker weer makkelijk oppakken, en je kunt ook zo weer verder lezen, maar dan duurt het even voor die dreiging weer onder je huid zit en je voelt wat Raven voelt. Wanneer je zo goed kunt schrijven en je een dreiging en spanning zo goed kunt neerzetten, zou je denken dat het een echte bestseller wordt. Toch had het naar mijn idee wat sneller gekund, want het duurt best lang voor de climax komt. Misschien is dit wel de bedoeling maar van mij mag het dan iets ingekort worden. De schrijfstijl is heel goed, zoals hierboven al gezegd, maar de hoofdstukken zijn erg lang met weinig alinea’s waardoor je bijna ‘verplicht’ bent om door te lezen. Dus wat meer alinea’s zou het leesplezier kunnen verhogen. Het einde verhaal zie je wel en niet aankomen. Je wordt heel goed op het verkeerde been gezet, ook weer een mooi pluspunt. Ik heb enorm genoten van het verhaal, het is gruwelijk, redelijk realistisch en zelf zou ik niet graag in Raven haar schoenen staan. Een schrijfster om te onthouden.
April 23, 2019
Mijn #recensie over Boeman (Lineke Breukel) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2019...
Inclusief #leesfragment en #boektrailer
Inclusief #leesfragment en #boektrailer
April 28, 2019
Van Uitgeverij Village (dank aan Eric Jan van Dorp) mocht ik dit ebook lezen.
Het verhaal begint met een pakkend gedicht over een stalker, en de angt die hij iemand aanjaagt. Daarmee hoop ik gelijk in het verhaal te vallen. Dat begint ook sterk: Een mooie landschap- en sfeerbeschrijving. In die sfeer maak ik kennis met Rave, de in Zweden achtergebleven verloofde en tevens patiënt van de rijke en beroemde psychiater Jonathan die een congres in Amerika bezoekt. Zij bevindt zich alleen in de woning en heeft meteen het idee dat er dingen niet kloppen. Vreemde telefoontjes, kaarsjes die branden terwijl ze toch uit waren (toch?), en roze steentjes uit de verzameling kiezelstenen die niet op zijn plaats liggen. Rave denkt dat haar oudere drugsverslaafde gestoorde broer Aaron, die hun ouders vermoordde toen Rave tien was en waarvan zij getuige was, terug is gekomen om haar te verkrachten en te vermoorden. Dat had hij immers beloofd: “Je bent nog te jong maar ik komt terug voor jou.
Op het tweede spoor is daar Ras Mus (Rasmus Rasmussen), een ex-politieman en tegenwoordig freelance misdaadjournalist. Hij is een verhaal op het spoor: Al tien jaar verdwijnen in een dorpje aan het Viken meer elk jaar op 15 augustus jonge meisjes. Maar dit keer niet. Hoe komt dat? Ras besluit het mysterie van de “legende van de witte zwaluwen” te onderzoeken. Tijdens dit onderzoek verblijft hij bij de voluptueuze Britta, pensionhoudster, voor wie hij gevoelens ontwikkelt, voor zover dat al mogelijk is binnen een paar dagen.
Dan valt het tempo van het verhaal terug naar een zich traag voortslepend drama, waarbij de twee sporen zich afwisselen. Tussendoor krijg ik ook af en toe de gedachte van de stalker, de moordenaar van de meisjes te zien. Helaas blijft dat zo. Weinig dialoog, maar wel regelmatig de gedachten van Ras of Rave. Wat daarbij opvalt is dat dan weer deze gedachten schuin gedrukt staan, maar ook wel eens niet, en dan tussen aanhalingstekens, als ware het toch een stuk dialoog. Verder springt het verhaal soms van de ene op de andere zin van Rave naar Ras Mus. Niet altijd is dit aangegeven met een witmarge, daardoor moest ik vaak midden in de zin even terug en het juiste moment ontdekken: Oh ja, we springen nu naar de andere persoon. Dit alles komt het lekker lezen niet ten goede. Persoonlijk vind ik de zinnen soms gevuld met vreemd woordgebruik, en onlogische gedachten van de hoofdpersonen. En dan die traagheid. Soms hoopte ik dat die stalker nu eindelijk Rave zou vermoorden dan gebeurde er tenminste iets....
Al vrij snel had ik in de gaten wie nu eigenlijk de boeman was. Het verhaal blijft verder traag. Er zit wel een regelmatige opbouw in voor wat betreft spanningselementen: een moord, de verdwijning van Britta en de conclusies die Ras Mus trekt over het geheel. Zij het dat die soms nogal abrupt komen zonder logische gedachtegang over het hoe en waarom. Voorbij de helft van het verhaal wordt het verhaal wat beter omdat er meer lijkt te gebeuren. Maar ondanks dat vind ik toch een heleboel gegevens en ontwikkelingen erg ongeloofwaardig. Voorbeelden zijn lastig te geven zonder daarbij flink te spoileren.
Helaas heeft voor mij dit boek het als “Scandinavische thriller” niet kunnen waarmaken. Op termijn zal ik zeker nog wel andere boeken van Lineke Breukel proberen, omdat zij toch over het algemeen voor haar boeken goede recensies krijgt.
Het verhaal begint met een pakkend gedicht over een stalker, en de angt die hij iemand aanjaagt. Daarmee hoop ik gelijk in het verhaal te vallen. Dat begint ook sterk: Een mooie landschap- en sfeerbeschrijving. In die sfeer maak ik kennis met Rave, de in Zweden achtergebleven verloofde en tevens patiënt van de rijke en beroemde psychiater Jonathan die een congres in Amerika bezoekt. Zij bevindt zich alleen in de woning en heeft meteen het idee dat er dingen niet kloppen. Vreemde telefoontjes, kaarsjes die branden terwijl ze toch uit waren (toch?), en roze steentjes uit de verzameling kiezelstenen die niet op zijn plaats liggen. Rave denkt dat haar oudere drugsverslaafde gestoorde broer Aaron, die hun ouders vermoordde toen Rave tien was en waarvan zij getuige was, terug is gekomen om haar te verkrachten en te vermoorden. Dat had hij immers beloofd: “Je bent nog te jong maar ik komt terug voor jou.
Op het tweede spoor is daar Ras Mus (Rasmus Rasmussen), een ex-politieman en tegenwoordig freelance misdaadjournalist. Hij is een verhaal op het spoor: Al tien jaar verdwijnen in een dorpje aan het Viken meer elk jaar op 15 augustus jonge meisjes. Maar dit keer niet. Hoe komt dat? Ras besluit het mysterie van de “legende van de witte zwaluwen” te onderzoeken. Tijdens dit onderzoek verblijft hij bij de voluptueuze Britta, pensionhoudster, voor wie hij gevoelens ontwikkelt, voor zover dat al mogelijk is binnen een paar dagen.
Dan valt het tempo van het verhaal terug naar een zich traag voortslepend drama, waarbij de twee sporen zich afwisselen. Tussendoor krijg ik ook af en toe de gedachte van de stalker, de moordenaar van de meisjes te zien. Helaas blijft dat zo. Weinig dialoog, maar wel regelmatig de gedachten van Ras of Rave. Wat daarbij opvalt is dat dan weer deze gedachten schuin gedrukt staan, maar ook wel eens niet, en dan tussen aanhalingstekens, als ware het toch een stuk dialoog. Verder springt het verhaal soms van de ene op de andere zin van Rave naar Ras Mus. Niet altijd is dit aangegeven met een witmarge, daardoor moest ik vaak midden in de zin even terug en het juiste moment ontdekken: Oh ja, we springen nu naar de andere persoon. Dit alles komt het lekker lezen niet ten goede. Persoonlijk vind ik de zinnen soms gevuld met vreemd woordgebruik, en onlogische gedachten van de hoofdpersonen. En dan die traagheid. Soms hoopte ik dat die stalker nu eindelijk Rave zou vermoorden dan gebeurde er tenminste iets....
Al vrij snel had ik in de gaten wie nu eigenlijk de boeman was. Het verhaal blijft verder traag. Er zit wel een regelmatige opbouw in voor wat betreft spanningselementen: een moord, de verdwijning van Britta en de conclusies die Ras Mus trekt over het geheel. Zij het dat die soms nogal abrupt komen zonder logische gedachtegang over het hoe en waarom. Voorbij de helft van het verhaal wordt het verhaal wat beter omdat er meer lijkt te gebeuren. Maar ondanks dat vind ik toch een heleboel gegevens en ontwikkelingen erg ongeloofwaardig. Voorbeelden zijn lastig te geven zonder daarbij flink te spoileren.
Helaas heeft voor mij dit boek het als “Scandinavische thriller” niet kunnen waarmaken. Op termijn zal ik zeker nog wel andere boeken van Lineke Breukel proberen, omdat zij toch over het algemeen voor haar boeken goede recensies krijgt.
May 18, 2019
De korte inhoud van het boek sprak mij meteen aan. Een mysterieus dorpje in Zweden, waar er al tien jaar lang telkens op dezelfde zomerdag jonge vrouwen verdwijnen. Wanneer een elfde vrouw zou moeten verdwijnen, gebeurt er echter niks…
De cover van het boek is (alweer) prachtig! Hiervoor wil ik graag een dikke pluim geven aan de zoon van Lineke Breukel. De afbeelding roept voor mij gevoelens op van angst, mysterie, onderhuidse spanning, dood, …
Het verhaal gaat sterk van start, in het dorpje Tåtorp, waar de twee hoofdpersonages zich bevinden.
Raven, getekend door zware jeugdtrauma’s, is verloofd met haar psychiater Jonathan. Ze verblijft momenteel alleen in zijn prachtige landhuis aan het Vikenmeer, terwijl hij naar een congres is in New York.
Al van bij het begin gebeuren er vreemde en onverklaarbare dingen, en wordt ze gek gemaakt door haar stalker. Maar wie is haar stalker?
Tegelijkertijd leren we Ras kennen, een Nederlands misdaadjournalist. Hij is naar hetzelfde dorpje Tåtorp gekomen om een boek te schrijven over de zogenaamde Vikingmeisjes, ook wel bekend als de Witte Zwaluwen. Hij verblijft in het gasthuis van Britta, een voluptueuze en gezellige vrouw waar hij toch wel een boontje voor heeft (en gelukkig is dit wederzijds 😊)
Dit is een van mijn favoriete personages, omdat zij een extra dimensie aan het verhaal geeft.
Van bij het begin tot het einde bouwt de onderhuidse spanning zich op. Uiteindelijk mogen we genieten van een prachtige climax.
Lineke Breukel heeft een vlotte schrijfstijl. Je wil doorlezen en soms zo snel dat je uit haar vele beschrijvende zinnen, woorden zou gaan overslaan. Er zit dus zeker vaart in. Je wil weten hoe de vork in de steel zit, het verhaal laat je niet los.
De schrijfster is een meester in het gedetailleerd beschrijven van spanning, plaatsen, gevechten, van alles eigenlijk. Door deze vlotte beschrijvende stijl, zie je alles zo voor je gebeuren. Je krijgt het gevoel alsof je naar een superspannende film kijkt. Ik kan het niet anders uitleggen.
Voor mij echter mocht het kat-en-muisspel tussen stalker en Raven iets sneller en progressiever worden opgebouwd. Het bleef naar mijn gevoel te lang op hetzelfde niveau hangen zeg maar, van ‘dingen verplaatsen, deur open, kaarsje aan, …’
Soms dacht ik ‘wanneer gaat het nu een stapje verder’, ‘gebeurt er iets ergs’, …
Lichtjes storend vond ik het feit dat er vaak werd versprongen van het ene naar het andere personage, zonder het beginnen van een nieuwe alinea. Dit vooral in het begin van het boek, wanneer je de personages nog maar pas leert kennen. Ik moest dan soms even terugkeren om zeker te zijn over wie het ging.
De personages zijn mooi uitgewerkt en er wordt verteld vanuit verschillende perspectieven.
Boeman is een spannend en zeer sterk verhaal. Ik zou dit boek aan iedereen die van een goede en originele thriller houdt, aanraden.
De cover van het boek is (alweer) prachtig! Hiervoor wil ik graag een dikke pluim geven aan de zoon van Lineke Breukel. De afbeelding roept voor mij gevoelens op van angst, mysterie, onderhuidse spanning, dood, …
Het verhaal gaat sterk van start, in het dorpje Tåtorp, waar de twee hoofdpersonages zich bevinden.
Raven, getekend door zware jeugdtrauma’s, is verloofd met haar psychiater Jonathan. Ze verblijft momenteel alleen in zijn prachtige landhuis aan het Vikenmeer, terwijl hij naar een congres is in New York.
Al van bij het begin gebeuren er vreemde en onverklaarbare dingen, en wordt ze gek gemaakt door haar stalker. Maar wie is haar stalker?
Tegelijkertijd leren we Ras kennen, een Nederlands misdaadjournalist. Hij is naar hetzelfde dorpje Tåtorp gekomen om een boek te schrijven over de zogenaamde Vikingmeisjes, ook wel bekend als de Witte Zwaluwen. Hij verblijft in het gasthuis van Britta, een voluptueuze en gezellige vrouw waar hij toch wel een boontje voor heeft (en gelukkig is dit wederzijds 😊)
Dit is een van mijn favoriete personages, omdat zij een extra dimensie aan het verhaal geeft.
Van bij het begin tot het einde bouwt de onderhuidse spanning zich op. Uiteindelijk mogen we genieten van een prachtige climax.
Lineke Breukel heeft een vlotte schrijfstijl. Je wil doorlezen en soms zo snel dat je uit haar vele beschrijvende zinnen, woorden zou gaan overslaan. Er zit dus zeker vaart in. Je wil weten hoe de vork in de steel zit, het verhaal laat je niet los.
De schrijfster is een meester in het gedetailleerd beschrijven van spanning, plaatsen, gevechten, van alles eigenlijk. Door deze vlotte beschrijvende stijl, zie je alles zo voor je gebeuren. Je krijgt het gevoel alsof je naar een superspannende film kijkt. Ik kan het niet anders uitleggen.
Voor mij echter mocht het kat-en-muisspel tussen stalker en Raven iets sneller en progressiever worden opgebouwd. Het bleef naar mijn gevoel te lang op hetzelfde niveau hangen zeg maar, van ‘dingen verplaatsen, deur open, kaarsje aan, …’
Soms dacht ik ‘wanneer gaat het nu een stapje verder’, ‘gebeurt er iets ergs’, …
Lichtjes storend vond ik het feit dat er vaak werd versprongen van het ene naar het andere personage, zonder het beginnen van een nieuwe alinea. Dit vooral in het begin van het boek, wanneer je de personages nog maar pas leert kennen. Ik moest dan soms even terugkeren om zeker te zijn over wie het ging.
De personages zijn mooi uitgewerkt en er wordt verteld vanuit verschillende perspectieven.
Boeman is een spannend en zeer sterk verhaal. Ik zou dit boek aan iedereen die van een goede en originele thriller houdt, aanraden.
April 26, 2019
Boeman
“Als de witte wieven dansen, dan mot je niet op het water willen zijn.”
AUTEUR:
Lineke Breukel 1961
Deze Nederlandse auteur is zeker niet aan haar proefstuk toe, en mag meerdere thrillers achter naam zetten. Rond 2012 emigreerde Lineke met haar gezin naar Zweden. Haar liefde voor het schrijven heeft ze vast meegekregen van haar grootvader Jan Nowee schrijver van de kinderboekenserie De Arendoogserie.
THRILLER:
“Deze doden zijn geduldig, die wachten al jaren op hun bevrijding.”
Precies twintig jaar geleden, toen Raven tien jaar was, heeft haar broer hun ouders vermoordt, en haar beloofd speciaal voor haar terug te komen eens ze éénmaal ouder en rijper was. Al die tijd loopt ze met een ongelooflijk trauma rond, tot ze eindelijk denkt rust te kunnen vinden bij haar therapeut Jonathan, en trekt bij hem in aan het Vikenstrand te Zweden. In deze streek verdwijnt er echter elk jaar, op dezelfde dag, al tien jaar aan een stuk, een jonge vrouw uit de gemeenschap.
Ras Mus een gewezen freelance misdaadjournalist gaat op onderzoek uit want dit jaar is er nog niemand verdwenen. Is het uitstel of loopt er iemand gevaar? Wat verbindt Raven en Ras Mus?
MIJN MENING:
Boeman was mijn eerste boek dat ik van Linke Breukel heb gelezen. Een boek dat je vanaf de éérste pagina in één ruk wilt uitlezen. Een verhaal zo spannend en levensecht geschreven, dat wanneer je naar bed gaat toch even in de kast of onder het bed wilt kijken. Het gevaar loert op onverwachte plaatsen, net zoals het plot een mooie twist kent. Raven en Ras Mus worden zo duidelijk neergezet, dat je je perfect kunt inleven. Heel graag zet ik ook haar andere boeken hiermee op mijn wil ik lezen lijstje, en kijk al uit naar een volgend boek van haar!
RAAD IK DIT BOEK AAN?
Zéér zeker!
“Als de witte wieven dansen, dan mot je niet op het water willen zijn.”
AUTEUR:
Lineke Breukel 1961
Deze Nederlandse auteur is zeker niet aan haar proefstuk toe, en mag meerdere thrillers achter naam zetten. Rond 2012 emigreerde Lineke met haar gezin naar Zweden. Haar liefde voor het schrijven heeft ze vast meegekregen van haar grootvader Jan Nowee schrijver van de kinderboekenserie De Arendoogserie.
THRILLER:
“Deze doden zijn geduldig, die wachten al jaren op hun bevrijding.”
Precies twintig jaar geleden, toen Raven tien jaar was, heeft haar broer hun ouders vermoordt, en haar beloofd speciaal voor haar terug te komen eens ze éénmaal ouder en rijper was. Al die tijd loopt ze met een ongelooflijk trauma rond, tot ze eindelijk denkt rust te kunnen vinden bij haar therapeut Jonathan, en trekt bij hem in aan het Vikenstrand te Zweden. In deze streek verdwijnt er echter elk jaar, op dezelfde dag, al tien jaar aan een stuk, een jonge vrouw uit de gemeenschap.
Ras Mus een gewezen freelance misdaadjournalist gaat op onderzoek uit want dit jaar is er nog niemand verdwenen. Is het uitstel of loopt er iemand gevaar? Wat verbindt Raven en Ras Mus?
MIJN MENING:
Boeman was mijn eerste boek dat ik van Linke Breukel heb gelezen. Een boek dat je vanaf de éérste pagina in één ruk wilt uitlezen. Een verhaal zo spannend en levensecht geschreven, dat wanneer je naar bed gaat toch even in de kast of onder het bed wilt kijken. Het gevaar loert op onverwachte plaatsen, net zoals het plot een mooie twist kent. Raven en Ras Mus worden zo duidelijk neergezet, dat je je perfect kunt inleven. Heel graag zet ik ook haar andere boeken hiermee op mijn wil ik lezen lijstje, en kijk al uit naar een volgend boek van haar!
RAAD IK DIT BOEK AAN?
Zéér zeker!
September 13, 2019
Wat een goed boek. Je blijft in het verhaal. Erg goed geschreven.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews