"Χωρίς εσένα έχω πάντα μία λόγχη στο πλευρό"
Τούτη η συλλογή αλληλογραφίας είναι όσα φαντάζεσαι αλλά και όσα δε φαντάζεσαι.
Όποιος έχει βιώσει, έστω και λίγο, έναν έρωτα από απόσταση, έναν έρωτα απαγορευμένο, έναν έρωτα που δεν μπορεί να ζήσει θα λατρέψει αυτές τις επιστολές.
Ο ποιητής γράφει στη Μαρώ απελπισμένα, παθιασμένα, γράφει χωρίς να φοβάται τις λέξεις.
Ο ποιητής υποφέρει, ο σαρκικός και ο πνευματικός πόθος μπλέκονται.
Δεν είναι μόνο ό,τι έγραφε ο Σεφέρης. Είναι που τα εννοούσε.. λέξη στη λέξη, πρόταση την πρόταση, όνειρο το όνειρο, φιλί στο φιλί.
Πραγματικά γράμματα ενός αληθινού έρωτα.
[Αθήνα] Κυριακή πρωί. [29 Σεπτεμβρίου 1940]
«Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή.
Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φριχτά επιθυμήσει.
Τί τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ' όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, κι όταν ήσουν ακόμα κοντά μου, δεν σε είχα όπως θα το ήθελα. - Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία"
(...) Όλες αυτές τις μέρες σε συλλογίζομαι χωρίς μια στιγμή διακοπή. Κάθε δουλειά με συνέχεια μού είναι αδύνατη. Είσαι εκεί πάντα μπροστά στα μάτια μου, με κρατάς προσηλωμένο. Κάποτε μέσα στην αδειανή μου παλάμη έρχεται κι ακουμπά το μικρό σου στήθος. Είναι ένας βαθύς και μυτερός πόνος ως την άκρη της καρδιάς.
(...) Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ’ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα - κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.