Ένα καλοκαιρινό δειλινό του 1986 στο αυλιδάκι με τη ραδινή λεύκα της οδού Άγρας 20, παρουσία του Γιώργου και της Λένας Σαββίδη, η Μάρω Σεφέρη, με το βλέμμα βουρκωμένο, μου εμπιστεύτηκε το σώμα των επιστολών που είχε ανταλλάξει με τον ποιητή κατά την τετραετία 1936-1940. Ομογνωμονήσαμε πάραυτα και στα τρία καίρια σημεία που αφορούσαν στον καταρτισμό της έκδοσης. Πρώτον, τα κείμενα θα δημοσιεύονταν δίχως περικοπές. Τι να περικόψεις άλλωστε από τα λόγια των ερωτευμένων; Δεύτερον, ο σχολιασμός δεν θα ήταν φορτικός παρά θα περιοριζόταν στα απολύτως αναγκαία. Τρίτον, επειδή ένιοι από τους δευτεραγωνιστές της cause celebre ζούσαν τότε ακόμη, θα απέφευγα να αναρριπίσω τα ζώπυρα, πείσματα και γινάτια, που υποβόσκουν σε γεροντικές ψυχές. (M.Z. Κοπιδάκης)
Στον προκείμενο τόμο περιλαμβάνονται τα γράμματα που αντάλλαξε ο ποιητής με την μετέπειτα σύζυγο του, Μαρώ, από τον Σεπτέμβριο του 1936 ως τον Οκτώβριο του 1940. Τα υπόλοιπα, τα "συζυγικά'' δηλαδή, συγκροτούν τον τόμο Β'.
George Seferis, pen name of Georgios Seferiadis, Greek: Γιώργος Σεφέρης
Awarded the 1963 Nobel Prize in Literature "for his eminent lyrical writing, inspired by a deep feeling for the Hellenic world of culture." First Greek to win the Nobel Prize in Literature.
Τούτη η συλλογή αλληλογραφίας είναι όσα φαντάζεσαι αλλά και όσα δε φαντάζεσαι. Όποιος έχει βιώσει, έστω και λίγο, έναν έρωτα από απόσταση, έναν έρωτα απαγορευμένο, έναν έρωτα που δεν μπορεί να ζήσει θα λατρέψει αυτές τις επιστολές. Ο ποιητής γράφει στη Μαρώ απελπισμένα, παθιασμένα, γράφει χωρίς να φοβάται τις λέξεις. Ο ποιητής υποφέρει, ο σαρκικός και ο πνευματικός πόθος μπλέκονται. Δεν είναι μόνο ό,τι έγραφε ο Σεφέρης. Είναι που τα εννοούσε.. λέξη στη λέξη, πρόταση την πρόταση, όνειρο το όνειρο, φιλί στο φιλί. Πραγματικά γράμματα ενός αληθινού έρωτα.
[Αθήνα] Κυριακή πρωί. [29 Σεπτεμβρίου 1940]
«Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή.
Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φριχτά επιθυμήσει.
Τί τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ' όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, κι όταν ήσουν ακόμα κοντά μου, δεν σε είχα όπως θα το ήθελα. - Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία"
(...) Όλες αυτές τις μέρες σε συλλογίζομαι χωρίς μια στιγμή διακοπή. Κάθε δουλειά με συνέχεια μού είναι αδύνατη. Είσαι εκεί πάντα μπροστά στα μάτια μου, με κρατάς προσηλωμένο. Κάποτε μέσα στην αδειανή μου παλάμη έρχεται κι ακουμπά το μικρό σου στήθος. Είναι ένας βαθύς και μυτερός πόνος ως την άκρη της καρδιάς.
(...) Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ’ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα - κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.
Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.Ο έρωτας του νομπελίστα ποιητή μας Γ.Σεφέρη με τη Μαρω αποτυπώνεται εδώ μέσω γραμμάτων σε έντονο ύφος.Λυρισμός,προσμονή,απογοήτευση,πάθος,πόθος,αμεσότητα,εκφραστικότητα και συναισθηματισμός κυριαρχούν!Θα το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.