Godine 1523. Benvenuto Cellini, istaknuti zlatar i kipar talijanske renesanse, izradio je maleni komad nakita za papu Klementa VII. u znak zahvalnosti što ga je spasio zatvora. Od tog trena Relikvijar će prelaziti u ruke različitih povijesnih ličnosti od Italije i Europe pa sve do Novog svijeta – španjolskog potkraljevstva Río de la Plate i njegovih engleskih osvajača početkom 19. stoljeća. S prozom koja potresa i filmičnim ritmom, Relikvijar se oslanja na fikciju kako bi ispričao tko su bili prvi stanovnici Argentine i kako su oni oblikovali njezine današnje stanovnike. Svakodnevni život domorodaca, robova i osvajača, nedaće pustolova na morskoj pučini, političke intrige, pohlepa, ljubav, seks i rat, to je građa od koje je konstruiran ovaj ambiciozan roman, remek-djelo povijesne fikcije.
Ernesto Mallo en su página oficial de Internet, se define de esta manera: "Nací demasiado joven y sin la debida preparación para enfrentar este mundo. A los seis años tuve que abandonar mi educación para asistir a la escuela. A los veinte pensé que era mi deber cambiar el mundo. Lo cambié, es éste, disculpe."
Director teatral, guionista, dramaturgo, traductor y periodista, comenzó su carrera como novelista con La Aguja en el Pajar (Planeta, 2006), obra que fue primer finalista del Premio Clarín de Novela (2204) y ganadora del premio Memorial Silverio Cañada (2007) que se imparte en la célebre Semana Negra de Gijón, España, y resultó un gran éxito de público y crítica. La continuación, Delincuente Argentino, (Planeta 2007) fue finalista del Premio Dashiell Hammet (2008). Sus novelas se han traducido al inglés, francés y alemán. Las versiones cinematográficas de ambas novelas, con guión del mismo autor, están en vías de realización. Vive y trabaja en Buenos Aires.
Jako mi se sviđa radnja ove knjige, ali stil pisanja i manjak dijaloga je svodi na puko nabrajanje. Vjerujem da bi bila mnogo ugodnija za čitanje, a samim time bi dobila i više pažnje koju svakako zaslužuje, samo da je drugačiji stil. Iskreno, mene je smorio.
Great book to see what horrible things colonizators did to Native people. Yet, they bring the Reliquary with them, cursed thing, with Jesus inside. I guess the writer wanted to tell that Christianity is a religion based on violence and violent christianization of Native peoples. This book really opened my eyes of what those people went through, slavery, beatings, and other nasty things White man did to them. The book is very detailed and very shocking historical real things. The only thing I didnt like is the weird way of writing of the writer, which caused a lot of troubles to understand the book.
Mi encuentro con esta obra fue un poco por azar. Conocía al escritor de sus presentaciones en BAN (Buenos Aires Negra), el festival de novela policial de Buenos Aires, y por el interés que despertaron en mí aquellos encuentros en el café El Gato Negro, no dudé en llevarme esta novela cuando la encontré por casualidad en la mesa de una librería de la costa atlántica. El Relicario (Planeta, 2010) se me presentó entonces como una oportunidad perfecta para sumergirme en ese universo. Enmarcada en el relato policial, conjuga estos elementos con la narración de una serie de hechos históricos que dan cuenta de la historia de la Argentina antes de la Revolución de 1810, y con el enigma de un misterioso relicario que augura desgracias a cada uno de los portadores que se suceden. Me pareció muy interesante la ficcionalización de la historia -que, como señala el libro, está fundamentada en una vasta búsqueda bibliográfica-, como modo de darle vida a esta serie de personajes que constituyen nuestro pasado inmediato. A través de sus pasiones, la novela toca muchos temas atractivos: luchas de poder, querellas políticas, amor y traición, entre otros. Especialmente, encontré valiosa la mención de los esclavos de origen africano, que formaron parte de la colonia y tuvieron sus propias luchas por libertad, engarzadas en el miedo: "esa cadena invisible que sujeta la vida de los sometidos a la de sus amos. (...) El horror que les hace creer que la libertad pertenece a otro mundo, no a éste, y que morir es la única manera de alcanzarla". Por otra parte, debo admitir que me hubiera gustado encontrar más la propia voz de los personajes interrumpiendo a la voz narradora, ya que por momentos se volvía una narración un tanto apretada de hechos.
Roman je više kao dosadni udžbenik iz povijesti, pretrpan događajima i osobama, iako povezanim, toliko zbunjujućim. Poglavlja su prekratka pa u to puko prepričavanje kao da presijeku. Guardian kaže da je šokantno-s tim se slažem. Što sve nisu robovi doživjeli, a tek žene?! Što je sve čovjek spreman uraditi za slavu, vlast i moć?! Roman govori o tome koliko čovjek može biti brutalan i divlji, ali ne govori to na privlačan i uzbudljiv način. No, ima li uopće privlačnosti u/prema tom ljudskom animalizmu?! Još, mnoge je sigurno uzeo na zub kad je rekao na kraju da život nije božanski dah, već kratkokrajna nadarbina koja stiže svome koncu, pripovijest koju netko pripovijeda i neumitno završava.
Roman prati taj relikvijar kako kroz godine prelazio iz ruke u ruku na razno razne načine. Na momente je zanimljiv i dobrano sirov pišući o silovanjima, porobljavanjima, ubijanjima, no previše skače s radnjom, bez likova koje se može pratiti duže vrijeme.