Με το ίδιο βλέμμα

by Πάνος Αντωνόπουλος

Η Χριστίνα μεγαλώνει σε ένα χωριό της Μαγνησίας, με έναν αδιάφορο, άβουλο πατέρα και τη χειριστική γυναίκα του. Η ανάγκη να ονειρευτεί και να ορίσει τη μοίρα της, την ωθεί να εγκαταλείψει τον τόπο της. Ο Βόλος και η Αθήνα θα αποτελέσουν σύντομες στάσεις στη διαδρομή της. Ύστερα από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η φυγή στο εξωτερικό μοιάζει μονόδρομος. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων, συναντά προκλήσεις, αλλά δουλεύει σκληρά και προετοιμάζεται για τα επόμενα δύσκολα βήματα. Μια δεύτερη φωνή την ακολουθεί πάντα, σαν μικρή περιπλάνηση σε μια διαδρομή προς το φως και το σκοτάδι. Μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, η πάλη είναι συχνά εξαντλητική, μα η θέληση αποκτά φωνή και πρόσωπο και μάχεται σθεναρά. Ο πόθος για την πραγμάτωση των ονείρων παραμένει ασίγαστος. Θα έρθει τελικά το πολυπόθητο ευεργετικό φως στο δύσκολο αυτό μονοπάτι;
Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

244 pages, Paperback

Published May 1, 2019

About the author

Sociology, National and Kapodistrian University of Athens | Creative Writing, UOWM | Publisher (@syrtari_books) & published author.

Reviews

[Γιάννης Ζαραμπούκας · Rating 5 out of 5]

Να είσαι ευγενική, να είσαι πρόθυμη, σημαίνει ένα πνεύμα μεγαλειότητας. Εδώ βρίσκεται η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Δεν έζησα για το τίποτα. Κοιτάζω με το ίδιο βλέμμα το παρελθόν και νιώθω υπερήφανη. Όχι για τα λίγα που κατάφερα. Αλλά γιατί αυτά τα λίγα ήταν ουσιώδη και σημαντικά. Κι αν έκανε ο κάθε ένας από λίγο το σωστό η κοινωνία αυτή θα άλλαζε πολύ. (απόσπασμα από το βιβλίο)

Το μυθιστόρημα «Με το ίδιο βλέμμα» αποτελεί το λογοτεχνικό πρωτόλειο του κύριου Πάνου Αντωνόπουλου και προμηνύει μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συγγραφική πορεία. Πρόκειται για ένα αμιγώς κοινωνικό μυθιστόρημα, με απαλές ιστορικές αναφορές και μερικά ψήγματα ρομαντικής λογοτεχνίας, μυθιστόρημα που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Η ιστορία του βιβλίου ξεκινά το 1945, στο ορεινό χωριό Κρυσταλλία, όπου γεννιέται και περνά τα πρώτα παιδικά της χρόνια, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, η Χριστίνα. Η Χριστίνα αποτελεί το τρίτο και μικρότερο παιδί της οικογένειας του Κώστα και της Ειρήνης, η οποία φεύγει νωρίς για το αιώνιο ταξίδι. Έτσι, η Χριστίνα θα μεγαλώσει με τον σχεδόν πάντα απόντα πατέρα της, και τη δυναμική γιαγιά της, την Διαμάντω. Η οικογένεια της Χριστίνας φαίνεται πως βρίσκει τα πατήματα της ύστερα από την απώλεια της μητέρας της, για να συνεχίσει να πορεύεται στον χρόνο και τη ζωή, μέχρι τη στιγμή όμως που εμφανίζεται η χήρα Ευτέρπη. Η παρουσία της χήρας θα γκρεμίσει ό,τι πρόχειρα κατάφεραν να οικοδομήσουν τα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας του Κώστα και να διαταράξει μια για πάντα τις ισορροπίες τους.

Η παρουσία της Ευτέρπης θα πυροδοτήσει μία αλυσιδωτή σειρά γεγονότων, τα οποία θα οδηγήσουν την μικρή ακόμη σε ηλικία Χριστίνα, στον Βόλο, ως εσώκλειστη υπηρέτρια. Εκεί, η Χριστίνα θα βρει για λίγο τη γαλήνη που αποζητά. Γαλήνη όμως που θα λήξει γρήγορα και άδοξα, με αποτέλεσμα η πρωταγωνίστρια του βιβλίου να μετατραπεί για ακόμα μία φορά σε εσωτερική μετανάστρια. Η Χριστίνα θα μετακομίσει στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, την Αθήνα! Κι εκεί όμως η ζωή της δεν θα είναι εύκολη, αν και κάποια στιγμή θα της χαμογελάσει έστω και για λίγο, μιας και μες στην καρδιά της πόλης, κάπου στα Εξάρχεια, η Χριστίνα θα γνωρίσει τον Γιώργο, τον οποίο θα ερωτευθεί σφόδρα και θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πορεία της ζωής της. Μετά από κάποιες δυσκολίες που θα προκύψουν λόγω της πολιτικής ιδεολογίας του Γιώργου, το ζευγάρι θα βρεθεί στην γαλλική πρωτεύουσα, το Παρίσι, όπου θα εκκινήσει την κοινή του πορεία απ' την αρχή, οικοδομώντας τις συνθήκες για μία καλύτερη ζωή.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας, Πάνος Αντωνόπουλος, συνθέτει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό μυθιστόρημα, που διαβάζεται απνευστί όχι μόνο γιατί ο δημιουργός καλλιεργεί την αναγνωστική περιέργεια σχετικά με το πως θα εξελιχθεί η ζωή της βασικής του ηρωίδας, αλλά και γιατί το κείμενο του εμφανίζει έναν πηγαίο ρυθμό που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη και τον παρασύρει σε ένα απολαυστικό ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο, καλλιεργώντας ταυτόχρονα ποικίλες σκέψεις και προβληματισμούς, αναφορικά με τις συνθήκες ζωής στην επαρχία, την πολιτική κατάσταση της χώρας μας τις προηγούμενες δεκαετίες και το πως τα πολιτικά φρονήματα επηρέαζαν την καθημερινότητα των πολιτών, την αγάπη και τον έρωτα, και το πως αυτά τα συναισθήματα σε μεταμορφώνουν και σε εξελίσσουν.

Ο λόγος του απλό, λιτός, ισορροπημένος, απαλλαγμένος από περιττά καλολογικά στοιχεία, που ίσως να τον βάρυναν, έχει μία ανάλαφρη αίσθηση, ενώ διακρίνεται για την τρυφερότητα του. Λόγος αρκετός για να πλάσει πλήθος εικόνων, να σκιαγραφήσει σε βάθος τους χαρακτήρες του βιβλίου, αλλά και να γεννήσει ατόφια συναισθήματα στις αναγνωστικές καρδιές. Προσωπικά, παρότι δεν εντόπισα κάποιο σημείο καθ' όλη την διάρκεια της ανάγνωσης, όπου ο λόγος του συγγραφέα να φορτίζεται συναισθηματικά σε υπερβολικό βαθμό, ή να γίνεται μελοδραματικός, ώστε να εκβιάσει το αναγνωστικό συναίσθημα, ομολογώ πως ειδικά προς τις τελευταίες σελίδες του έργου, συγκινήθηκα και δάκρυσα, κι αυτό συνέβη γιατί ο κύριος Αντωνόπουλος καταφέρνει μέσα απ' την ανθρώπινη και τρυφερή συγγραφική ματιά του, αλλά και την αμεσότητα του λόγου του, μιας και η κύρια ιστορία ξεδιπλώνεται μέσω της πρωτοπροσώπης αφήγησης, να πλάσει υποδόρια άρρηκτες κι ατόφιες σχέσεις μεταξύ του αναγνώστη και των ηρώων του βιβλίου, γεγονός που ο δεύτερος θα το αντιληφθεί αφότου η ανάγνωση έχει προχωρήσει αρκετά, και οδεύει προς το τέλος.

Μεγάλο αναγνωστικό ενδιαφέρον μες στις σελίδες του παρόντος βιβλίου, ο αναγνώστης θα εντοπίσει και στην δεύτερη αφηγηματική φωνή που χρησιμοποιεί ο δημιουργός του έργου, μέσω της οποίας θα μπορούσαμε να πούμε ότι επινοεί το “alter ego” του, μιας και δημιουργεί έναν χαρακτήρα με τον οποίο μοιράζεται την ιδιότητα του συγγραφέα, χαρακτήρα ωστόσο κάπως σκοτεινού, γύρω απ' την παρουσία του οποίου επικρατεί ένα ομιχλώδες τοπίο, το οποίο με τη σειρά του προσδίδει μία εσάνς μυστηρίου συνολικά στο βιβλίο.

Πριν κλείσω ωστόσο το παρόν κείμενο, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην πρωταγωνίστρια του έργου, την Χριστίνα, έναν μυθιστορηματικό χαρακτήρα που τον συναισθάνθηκα πλήρως. Η Χριστίνα από μικρή αναζητούσε την αγάπη, η οποία γλιστρούσε διαρκώς μέσα απ' τα χέρια της. Αγάπη που τελικά βρήκε στο πρόσωπο του Γιώργου, πλάι στον οποίο ένιωσε και για πρώτη φορά ασφαλής. Φαινομενικά αδύναμη και άβουλη ως χαρακτήρας, η Χριστίνα θα περάσει μεγάλο μέρος απ' την ζωή της αφήνοντας τρίτους να διαφεντεύουν την τύχη και τη μοίρα της. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα χάρτινο καραβάκι το οποίο αφήνεται να την παρασύρει ολοκληρωτικά η ροή της ζωής, που κάποιος άλλος έχει ορίσει για εκείνη, μέχρι τη στιγμή που η γνωριμίας της με τον Γιώργο θα πυροδοτήσει την μεταμόρφωση της! Η Χριστίνα θα αρχίσει να γίνεται δυναμική, να ονειρεύεται και να διεκδικεί όσα πιστεύει πως της αξίζουν! Μεταμόρφωση την οποία παρακολούθησα με αμέριστο ενδιαφέρον, ενώ μπορώ να πω με κάθε ειλικρίνεια πως την χάρηκα και την θαύμασα ταυτόχρονα, ενώ μου δημιούργησε σκέψεις αναφορικά με την καταλυτική σημασία που μπορεί να έχουν μερικοί άνθρωποι στη ζωή μας, όπως ο Γιώργος στη ζωή της Χριστίνας.

Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, η ανάγνωση του μυθιστορήματος «Με το ίδιο βλέμμα» ήταν μία ευχάριστη εμπειρία και έκπληξη για μένα. Μπορώ να πω ότι ο συγγραφέας μέσα απ' την ηρωίδα του και την στάση της έναντι των δυσκολιών που κλήθηκε να αντιμετωπίσει σε ποικίλες ηλικιακές φάσεις, δυσκολίες που τελικά δεν τη λύγισαν, κοινωνεί ένα ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μήνυμα για το πως θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας, και τα δύσβατα μονοπάτια που μπορεί να χρειαστεί να διανύσουμε.

[Aggeliki · Rating 4 out of 5]

Το πρώτο δείγμα γραφής του Πάνου Αντωνόπουλου είναι ένα γοητευτικότατο ταξίδι στο χρόνο και τους τόπους όπως το έζησε η κεντρική μας ηρωίδα. Η οποία και περνάει διά πυρός και σιδήρου μέχρι να περάσει απέναντι, εκεί που πολύ θα θέλαμε να καταλήξουμε όλοι μας: στην ευτυχία και την πληρότητα. Η ιστορία της Χριστίνας ξεδιπλώνεται δίχως μεμψιμοιρίες, απλά και ανθρώπινα, δημιουργώντας εικόνες που σε βάζουν ακριβώς στο σημείο που πρέπει για να σε κάνουν κομμάτι της. Η πορεία των ανθρώπων περιγράφεται με πολλή γλύκα και άλλο τόσο συναίσθημα, όπως και κάθε προσωπική ιστορία που έχει ένα γλυκόπικρο τέλος που με συγκίνησε.
Ο δε αινιγματικός χαρακτήρας που κάνει το πέρασμά του στο τέλος κάθε κεφαλαίου αποτέλεσε για μένα ένα άκρως γοητευτικό κομμάτι του βιβλίου, θυμίζοντας ότι ως αναγνώστρια δεν είμαι και η μοναδική που παρατηρεί την εξέλιξη της ιστορίας.
Η γραφή του Αντωνόπουλου μου κέντρισε το ενδιαφέρον και αν κρίνω από αυτή την πρώτη εντύπωση, νομίζω ότι θα πρέπει να περιμένουμε πολλά ωραία πράγματα στο μέλλον.

[Michalis Manassakis · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν, σε αυτό το βιβλίο η ιστορία που θα διαβάσεις ξεκινάει βάρβαρα από ένα χωριό της Ελλάδας, φτάνει στο Παρίσι και ολοκληρώνεται στην Ελλάδα. Το βιβλίο εξυμνεί την αγάπη για τη ζωή και το θεσμό της οικογένειας. Ωραία, απλή και ‘’φρέσκια’’ γραφή.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 4 out of 5]

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι η Χριστίνα. Μία γυναίκα που από τα πρώτα χρόνια της ζωής της έχει ζήσει άσχημες καταστάσεις όπως το θάνατο και την απουσία τρυφερότητας από το στενό της περιβάλλον. Ο πατέρας της απών στις αγωνίες της. Μέχρι που η μοίρα την οδηγεί στην Αθήνα εκεί που θα γνωρίσει τον Γιώργο. Ο έρωτας τους είναι τόσο δυνατός και ισχυρός όπου τα εμπόδια που υπάρχουν καταφέρνουν να τα ξεπεράσουν. Το εισιτήριο που θα αλλάξει τη ζωή τους γράφει πάνω τον προορισμό Παρίσι. Τα χρόνια παραμονής τους στο γαλλικό έδαφος κατά την περίοδο της δικτατορίας θα τους καθορίσουν σημαντικά.

Το πρώτο βιβλίο του κύριου Αντωνόπουλου είναι ένα κράμα κοινωνικού μυθιστορήματος με στοιχεία ρομαντικής λογοτεχνίας. Με τη μεστή γραφή του και τις ωραίες περιγραφές δημιουργεί ένα ανάγνωσμα που δεν γίνεται καθόλου κουραστικό στον αναγνώστη με περιττές λεπτομέρειες και δακρύβρεχτους συναισθηματισμούς.

Πολύ ενδιαφέρον πέρα από την κεντρική ιστορία είναι η παράλληλη αφήγηση ενός προσώπου που είναι ο παρατηρητής του σήμερα. Τα βιώματα της Χριστίνας του δίνουν το έναυσμα να μιλήσει και για τη δική του ζωή.

Ένα καλογραμμένο ανάγνωσμα που όπως είδα στο εξώφυλλο του βιβλίου βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Το θετικό είναι ότι δεν κατάντησε ένα κουραστικό μελό με μη ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας.

Ο συγγραφέας ως πρώτο δείγμα γραφής έδωσε στο αναγνωστικό κοινό ένα αξιοπρεπέστατο βιβλίο που θα αγαπηθεί για την απλότητα και την αμεσότητα του.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση

[Alkibiades · Rating 4 out of 5]

Αξιόλογη η πρώτη προσπάθεια του συγγραφέα. Μια ιστορία που σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Λόγος απλός, σωστά ζυγιασμένος, ήρωες εξαιρετικά αληθοφανείς, αναφορές σε τόπους, γεγονότα και πρόσωπα που έχουν κάτι να θυμίσουν σε όλους μας. Η κεντρική ηρωίδα αγωνίζεται κι ονειρεύεται, παλεύει και διεκδικεί τη θέση της στη ζωή και τον κόσμο. Παράλληλα παρακολουθούμε τη μοναχική πορεία ενός άλλου προσώπου, που γεμάτο αγωνία, πορεύεται παραπατώντας στο σκοτάδι και τη μοναξιά. Και οι δυο τους επιστρέφουν εκεί απ΄όπου ξεκίνησαν για να ολοκληρώσουν την πολύπαθη διαδρομή τους και να λυτρωθούν. Με το ίδιο βλέμμα.

[Antonis Zavaliangos · Rating 5 out of 5]

Ευκολοδιάβαστο, αλλά όχι τετριμμένο και πολύ καλογραμμένο με ωραίο ρυθμό. Με ενδιέφεραν κυρίως τα πρώτα κομμάτια για την ζωή στο χωριό "Κρυσταλλία" (ποιο να είναι άραγε;) της Μαγνησίας και στον Βόλο. Αλλά για τους υπόλοιπους η εξιστόρηση της ζωής της Χριστίνας (πραγματικό όνομα Τούλα Δουραλή) στο Παρίσι. Δεν θέλω να βάλω άλλα spoilers. Νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί από το ευρύ κοινό.

[Νίκη Μουσούλη · Rating 5 out of 5]

Η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που η ζωή τής φέρεται δύσκολα σχεδόν από το πρώτο λεπτό της γέννησης της. Οι καταστάσεις την οδηγούν στο Παρίσι εκεί θα ζήσει μαζί με τον άντρα και την κόρη της σχεδόν όλη της την ζωή. Μια ζωή που τα έχει όλα. Χαρά και αντιξοότητες. Δυσκολίες και όμορφες στιγμές. Είναι ένας άνθρωπος που τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν της έχει χαριστεί για κάθε τι που έχει, έχει παλέψει και της αξίζουν όσα μέσα από τον αγώνα της έχει κερδίσει.
Μέσα από το βιβλίο βλέπουμε την ζωή της να ανοίγετε μπροστά μας σελίδα τη σελίδα, κεφάλαιο το κεφάλαιο.
Ο συγγραφέας με τον μεστό του λόγο, την γρήγορη εξέλιξη των καταστάσεων και την δυναμική γραφή του δημιουργεί ένα μυθιστόρημα που κυριολεκτικά «τρέχει» και που δεν καταλαβαίνεις πότε το ξεκίνησες και πότε έφτασες κιόλας στην τελευταία σελίδα.
Σύμμαχος του σε αυτό είναι και ο μυστηριώδης χαρακτήρας στο τέλος κάθε κεφαλαίου. Ένας παρατηρητής, κάτι ανάμεσα στο συγγραφέα και στον αναγνώστη. Ένας άνθρωπος στο σήμερα που βλέπει, παρατηρεί και συγκρίνει πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής στην οποία εκτυλίσσετε η βασική ιστορία και στο σήμερα που ζει αυτός. Ενώ παράλληλα έχει να παλέψει και με τους δικούς του δαίμονες (Τον αγάπησα).
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας, όλοι τους αληθοφανείς, όλοι τους καλοδουλεμένοι και καθένας τους με τον δικό του χαρακτήρα.
Λόγω του ότι ο συγγραφέας είναι δημοσιογράφος και το μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα φοβήθηκα πως θα είναι μια απλή καταγραφή και εξιστόρηση της ιστορίας όμως ο συγγραφέας έχει μια ιδιαίτερα καλή πένα μιας και ο τρόπος που γράφει είναι σαν να ήταν και ο ίδιος εκεί. Σαν να τα έχει ζήσει.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο υπέροχο εξώφυλλο. Μινιμαλιστικό και όμορφο. Δυναμικό και ρομαντικό συγχρόνως (καλά εγώ λατρεύω γενικά και τον πύργο του Άιφελ, αλλά θεωρώ πως είναι ένα από τα πιο όμορφα εξώφυλλα στις φετινές κυκλοφορίες.
Και ναι! Με το βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κάνει μια πάρα πολύ δυναμική είσοδο στον χώρο του βιβλίου και εννοείται πως το προτείνω!