Σαν σε οπτασία είχα στυλώσει τα μάτια στο σκοτάδι ίσκιος είπα όταν πρόβαλε η Πηγή των Τραγουδιών μέσα σε ήλεκτρο.
Είδαμε την καλαμιά της Πηγής - το αστρικό μας. Εφτάσαμε στο ακρογιάλι η Πηγή των Τραγουδιών με καταιγίδα, δίχτυα αστραπών στον ουρανό και στάχτη. Λες και ψάχναμε από που είχαν κόψει τον αυλό. Κι ο θαλασσόκεδρος, δέντρο-αγρίμι μέσα σε φέγγος ήλεκτρου, περίμενε. Ο καπετάνιος μινύριζε, τερέριζε, λαρύγγιζε τον άκουγα μέσα στην κοσμοχαλασιά με συχνές εναλλαγές φωνής από της φυσικής εις την φαλτσέτο (λίγο αλά Τιρόλο - άλλωστε όλα σκαμπανέβαζαν, όχι μόνο η φωνή του): θεών τις ελεήσας την των πολλών απαιδευσίαν αντεισήγαγε την όρχησιν -ουαί ουαί ουαί - σαλπίζουν οι εφτά άγγελοι. «Κάποιοι θα σκαπετίσουν με το σκαραμάγγιον», μου είπε συνθηματικά. Μιλούσε γλώσσα αστρική - Από "μια προφητεία απάνου στο πέσιμο του Μισολογγιού" παρμένη με θέμα την απελπιστική απουσία των δίκαιων που γράφτηκε σε μια χαραμάδα. [...]
Ο Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1945 στα Εξάρχεια. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές και τη θητεία του εργάστηκε για δεκαεννιά χρόνια ως φαρμακαποθηκάριος. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Εκηβόλος μαζί με τον Βασίλη Διοσκουρίδη και την Τζούλια Τσακίρη (τους πρωτεργάτες του) και συνεργάστηκε στη συντακτική επιτροπή του σχεδόν σε όλες τις φάσεις της κυκλοφορίας του παράλληλα με το βιοπορισμό του. Από τα τέλη του 1985 και έπειτα καταπιάστηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή ενός εκτεταμένου opous incertum - μιας μακράς αφήγησης σε ελεύθερο στίχο με τον τίτλο Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια. Τμήματα αυτής της αφήγησης κυκλοφόρησαν σε εφτά φυλλάδια, όχι προορισμένα για το εμπόριο, ανάμεσα στα χρόνια '88-'99, κυρίως από την Εταιρία Φίλων του Περιοδικού Εκηβόλος και των εκδόσεων Το Ροδακιό, αλλά και από τον Ίκαρο και από τη Λέσχη. Μετά το '99 αφοσιώθηκε στην ολοκλήρωση και την οριστική δημοσίευση αυτού του κειμένου, που τελικά εκδόθηκε το 2006 από τις εκδόσεις Ίνδικτος.