Zoektocht van een “seksjournaliste” naar de ideale relatievorm voor haarzelf nu ze erkent dat monogamie onnatuurlijk is en onmogelijk is voor haar. (Niettegenstaande ze meermaals beweert dat ze liefde en seks niet kan loskoppelen.)
Ondertussen probeert ze zelf het vreemdgaan, de ‘open relatie’ en maakt ze een ontdekkingstocht als “journaliste” langs de seksuele zelfkant van de maatschappij. (de fetisjisten, de bdsm-ers, de swingers, webcammers, de sugardaddy’s, de gangbangers..enz..) Weinig te lezen dus wat we nog niet wisten.
Haar eindconclusie na 250 pagina’s (dit boek telt inderdaad 250 pagina’s, niet 180.) is dat ze een ‘openhartige relatie’ wenst i.p.v. een ‘open relatie’. Wat ze daarmee bedoelt moet je zelf maar lezen maar persoonlijk vind ik de conclusie maar zeer magertjes.
Toch één bedenking nog voor de schrijfster en voor mensen die opteren voor een “open relatie”: Als we seks volledig loskoppelen van liefde en nooit exclusiviteit mogen opeisen op lichamelijk vlak van de (opeenvolgende) partners in ons leven, wat wil seks dan nog méér zeggen dan elkaar de hand schudden? Waarin schuilt dan nog het intieme van een relatie? In het feit dat je samen Kerstmis viert, de afwas doet en de rekeningen betaalt?