Όταν, μετά από επίπονες προσπάθειες αιώνων των κριτικά σκεπτόμενων πιστών (αυτών, δηλαδή, που δεν αρκούνται στην Αποκάλυψη), καταδείχτηκε επιτέλους ότι η ύπαρξη της Ανωτέρας Δύναμης − όπως, άλλωστε, και η ανυπαρξία της − δεν ήταν δυνατόν να αποδειχθεί ούτε λογικά ούτε εμπειρικά, απέμεινε μία αλλά ισχυρότατη ένδειξη για τη λογική αναγκαιότητα της ύπαρξής της: αν η Ανώτερη Δύναμη δεν υπήρχε, θα ήταν εντελώς αδύνατον να εξηγηθεί ποιος «σχεδίασε» αλλά και ποιος «κατασκεύασε» όσα εξαιρετικά πολύπλοκα συναντάμε γύρω μας στη φύση, όπως τον ανθρώπινο εγκέφαλο ή το ανθρώπινο μάτι.
Όμως, από τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα, η αθροιστικά σωρευμένη και εξειδικευμένη επιστημονική γνώση ήρθε, χωρίς να το επιδιώκει, να καταδείξει ότι, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αυτή η δημιουργία να έγινε με άλλους τρόπους, χωρίς τη διαμεσολάβηση της Ανώτερης Δύναμης. Η συναρπαστική αυτή υπόθεση, που ανατρέπει την έως τότε απόλυτη αναγκαιότητα αυτής της «Δύναμης» και από πολλές απόψεις θυμίζει περιπετειώδες μυθιστόρημα, εξιστορείται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Στο πρώτο μέρος, επιχειρείται επιλεκτική κριτική προσέγγιση της πορείας των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών και διερευνάται τι πράγματι συνέβη, και όχι τι αυτές υποστηρίζουν ότι συνέβη.