Gaius

Het Vloekhout #1

by Johan de Boose

De eerste eeuw na Christus. Gaius is een succesvolle ambachtsman die zich specialiseert in het bouwen van deus ex machinas voor het theater. Hij wil hogerop in het leven, maar in Sepphoris, vlak bij Nazareth, is dat niet vanzelfsprekend. Het is daar dat een verwende timmermanszoon, genaamd Jesjoea, opgroeit. In een wereld die in de ban is van rampen en onheil, nemen diens volgelingen snel in aantal toe. Gaius ondergaat, tot hij op een dag door het hof van keizer Nero gevraagd wordt om naar Rome te komen. Vervuld van angst en hoop laat Gaius zijn geliefde, een christelijke prostituee, achter. Op weg naar Rome reist hij langs de grote steden van zijn tijd: Efese, Pergamon, Athene. Hij beleeft er even wonderlijke, wulpse als wilde avonturen. Overal loert de catastrofe, maar Gaius weet telkens te ontkomen. Tot hij in Rome aanbelandt. Gaius is het eerste deel van de romantrilogie 'Het Vloekhout' van dichter, reisschrijver en romancier Johan de Boose (www.johandeboose.be).

Genres: Fiction

253 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2013

About the author

Johan de Boose is een Vlaamse dichter-schrijver.

Johan de Boose in de Nederlandstalige Wikipedia

Johan de Boose in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Johan de Boose is a Flemish writer-poet.

Reviews

[Koen De Feyter · Rating 3 out of 5]

rare jongens, die Romeinen !

[Jens · Rating 2 out of 5]

Het boek vertelt het verhaal van Gaius, een toneelmeester uit Sepphoris die tijd- en gouwgenoot is van een zekere Jesjoea (u allen beter bekend onder zijn Latijnse naam Jezus). Terwijl Jesjoea werk maakt van z'n roeping, tussendoor genietend van dezelfde prostituee als Gaius, maakt Gaius carrière als toneelmeester. Hij excelleert zelfs in die mate, dat hij later door keizer Nero naar Rome wordt ontboden. Intussen is Jesjoea aan het kruis geëindigd en breidt 'de vissensekte' zich over het Romeinse rijk uit.
De keizerlijke brief die Gaius naar Rome sommeert, wordt door de toneelmeester als een doodvonnis beschouwd. Hij laat echter toch z'n geliefde Maria Ana achter en vangt z'n reis naar de Eeuwige Stad aan. Op z'n route passeert hij grote steden als Pergamon en Athene en overleeft hij als enige een schipbreuk. Eenmaal te Rome, ontmoet hij in de hofhouding van Nero de illustere Seneca en Petronius, die hem elk op hun manier fascineren. Nero, de krankzinnige keizer, wenst Gaius niet te doden, maar stelt hem daarentegen aan als keizerlijke toneelmeester.
Wat volgt is een web van toenemende waanzin, met Nero als spin. Werkelijk iedereen legt er het loodje bij neer, behalve -uiteraard- Gaius. Hij probeert door middel van een valstrik Nero te doden, maar mislukt in z'n opzet en wordt, in plaats van standrechterlijk geëxecuteerd te worden, in de kerkers van het Domus Aurea geworpen. Daar wordt hij door Nero himself ook weer vrijgelaten. Hij vlucht naar Aginahemma (zeg gerust Ename) waar z'n vriend Crapularius (geheel originele naamgeving) hem opvangt.
Crapularius doet z'n naam alle eer aan, en blijkt door Nero, op straffe van dood, in het complot verweven te zitten. Hij moet Gaius immers doden. Uiteraard doorziet de briljante Gaius de list, en niet hij, maar z'n corpulente vriend en vrouw (wat collateral damage meer of minder, wat maakt het uit?) vallen ten prooi aan het uitgehongerde berin.
Z'n oude dag brengt Gaius door in - je raadt het nooit - Pompeii. Laat dat nu net de plaats zijn waar in 79 n. Chr. een plaatselijk vulkaantje uitbarst. Gaius, de immer vooruitziende veteraan van vele calamiteiten, ontspringt de dans omdat hij te paard de vulkaan al was opreden. As, zwavel, puimsteen en ander materiaal even buiten beschouwing gelaten, bereikt hij Herculaneum. Daar lijkt het er echter op dat hij aan z'n einde komt. Maar wie weet, herrijst hij wel in boek twee van deze trilogie...

Dit boek had in mijn ogen zoveel meer kunnen zijn dan een opeenstapeling van zoveel mogelijk stront, flatulentie en hoererij in 318 pagina's. Het is zoeken naar een pagina waar geen van deze begrippen uitgewerkt worden. Waartoe de prelude van een 200-tal pagina's in Aginahemma dient, waar Gaius z'n verhaal doet aan Crapularius om apatheia te bereiken (als de auteur dan toch kiest voor een toneelmeester als hoofdpersonage en het boek grotendeels lieert aan het toneelwezen, zeg dan dat hij catharsis wil bewerkstelligen ipv apatheia) is mij een raadsel. Het Crapulariuspersonage lijkt er, door de groteske karakterisering, eerder bijgesleurd om de decadentie van die tijd extra in de verf dan om te dienen als plottwist op het einde.
Dat de auteur het in zich heeft om een boeiend historisch verhaal te schrijven, bewijst hij ten volle tussen pagina 200 en 300, met de passage van Gaius aan Nero's hof. Dat is bijwijlen briljant en daar dient de eindeloze sodomie tenminste het verhaal. Het illustreert perfect de waanzin van Nero.
Helaas eindigt het verhaal dan weer met een weinig geloofwaardig einde. In naam van de fictie is uiteraard alles toegelaten, en het is en blijft een fictieverhaal doorgespekt met 'historische' feiten, maar een 79-jarige het ganse Romeinse rijk laten doorkruisen, zowel Jezus, Seneca, Petronius en Nero persoonlijk laten kennen, hem dan nog eens te laten flikflooien met dezelfde maîtresses als én Jezus én Nero, hem drie moordpogingen te laten overleven, nee, dat is net wat teveel buigzaamheid van de lezer verwachten. Spijtig.

[Jan · Rating 1 out of 5]

Eerste deel van een trilogie. Ik ga de andere twee zeker niet lezen.

[Robert · Rating 1 out of 5]

Ik heb het uitgelezen, het einde was het beste. De volgende twee boeken van de trilogie zal ik graag aan mij laten voorbij gaan.