Էլեկտրոնային տարբերակը անվճար ներբեռնել ԱՅՍՏԵՂ։ «Ակն ընդ ականը» Վահե Քաչայի (1928-2003) գլուխգործոցներից է։ Այս վիպակի համար 1957թ. Քաչան արժանացել է Ֆրանսիայում օտարազգի գրողներին տրվող ամենահեղինակավոր՝ Ռիվարոլի մրցանակի։
Վերցված է՝ Գիշատիչների խնջույքը / Վ. Քաչա, ֆրանս. թարգմ.՝ Ալ. Թոփչյան, խմբ.՝ Ե.Ս. Զարեհյան, վերջաբ. հեղ.՝ Ալ. Թոփչյան, Երևան: Սովետական գրող, 1976, 366 էջ, 20 սմ, հրատարակությունից։
Vahé Katcha, de son vrai nom Vahé-Karnik Khatchadourian, (Damas, 1928 - Paris, 14 janvier 2003) est un écrivain, scénariste et journaliste français d'origine arménienne.
Né en Syrie, Vahé Katcha passe son adolescence au Liban. Il le quitte à 17 ans pour la France. Il suit à Paris des études de cinéma et de mise en scène à l'IDEC et obtient le Prix Pelman en 1962 pour deux reportages journalistiques : Pas de pitié pour les aveugles et Les cancéreux.
Il publie son premier livre à l'âge de 20 ans, Les mégots du dimanche (Gallimard).
Son deuxième ouvrage, Œil pour œil est adapté au cinéma par André Cayatte.
Vahé Katcha a écrit 25 romans (exemple : Un homme est tombé dans la rue), 2 pièces, 15 scénarios de films et un recueil de pensée sur la mort (Laissez mourir les autres). Parmi ses romans adaptés au cinéma figurent Galia qui a révélé Mireille Darc au public, À Cœur joie avec Brigitte Bardot, Le Maître-nageur avec Jean-Louis Trintignant et Jean-Claude Brialy ou La Grande Sauterelle avec Mireille Darc.
Il a aussi travaillé pour la MGM et le film Un homme doit mourir (The Hook) (avec, entre autres, Kirk Douglas), l'adaptation de son livre L'Hameçon et participé à l'écriture des scénarios des films d'Henri Verneuil Le Casse ou Mayrig. Son roman phare reste l'épopée familiale des Dourian dans Un poignard dans ce jardin (1981), œuvre à la fois romanesque et historique d'une famille arménienne. L'histoire se situe avant, pendant et après le génocide arménien et raconte l'histoire d'une famille arménienne de Constantinople.
Parmi ses autres romans, notamment publiés par les Presses de la Cité, figurent Un bateau de singes (1966), Un bruit qui court (1979), Le Chypriote (en collaboration, 1982).
Անկասկած Քաչան ընթերցողին մինչև վերջին վերջակետը լարված պահելու մասնագետ է, խոսք չկա։ Մի շնչով կարդացվող հերթական ստեղծագործություններից մեկն էր, որտեղ հեղինակն այնպես է անում, որ չես էլ հասկանում, թե ինչպես ես տասնյակ էջերը թերթում՝ հասկանալու համար, թե ինչ է ի վերջո լինելու։
«Արարչի ութերորդ օրը» վիպակի ամփոփման մեջ էլ եմ նշել, էստեղ էլ եմ ասում, այն, թե ինչպես է Քաչան ընտրում մեր իրականության մեջ գոյություն ունեցող, բայց մեր ուշադրության լուսանցքից դուրս մնացած պատմություններ, ֆանտաստիկ է։
«Ակն ընդ ական»ը հիասքանչ ստեղծագործություն է։ Դեպքերը տեղի են ունենում Լիբանանում, իսկ գրքի հիմնական հերոսները երկուսն են՝ ֆրանսիացի բժիշկ և մի լիբանանցի (չակերտները շատ չեմ ուզում բացել)։ Եթե Վահե Քաչայի բոլոր գրքերն են այսքան լավը ապա հաստատ կուզեմ դրանք բոլորը կարդալ։ Շուտվանից այսքան լարված չէի կարդացել, գրքի մոտ կեսից սկսած ուղղակի անհնար է պոկվել, մինչև վերջին բառը կպել էի քինդլիս։ Չնայած կարելի է ասել, որ պահ է գալիս երբ սկսում ես կռահել գրքի ավարտը, բայց միևնույն է չես կարող հաստատ համոզված լինել։ Հեղինակը իր գրելու ոճով ընթերցողին շատ վարպետորեն փոխանցում է հերոսների զգացմունքները՝ անբացատրելի տագնապ և վախ, խղճի խայթոցներ, նորից վախ, անհոգ ապագայի հույսեր, ցնորք և այլն։ Շատ մանրակրկիթ նաև պատկերացնում ես տեղայնքը ու շուրջբոլորը տիրող, իրար կտրուկ փոխարինող տարբեր տրամադրությունների երանգները։ Եղանակը նույնպես իր ուրույն դերն է խաղում այս գրքում։ Շատ հավանեցի խելագառության ու ցնորքային մասերը։ Չեմ կարող այս գիրքը թեթև թրիլլեր համարել, ըդհակառակը՝ ծանր է կարդացվում, արագ ու ծանր։ Ճնշումը լավ բարձր է, տոնայնությունն էլ զրնգուն։ Էփիք էր։ Սի-րե-ցի Քաչային, նրանից կարդացածս առաջին գիրքն էր։ Հ.Գ. գիրքը գրվել է Բեյրութում, միգուցե դրա համար Լիբանանի շունչը այդքան լավ է փոխացվում։
Վահե Քաչայի հերթական գլուխգործոցը. Վիպակը Քաչայով է շնչում, ապրում. երևի ամենաշըտ ինձ լարված պահած գիրքն է։ Թարգմանությունը կրկին Ալ. Թոփչյանի, էլեկտրոնային տարբերակը (որպես ebook), արդեն գիտեք որտեղից։) Վայելեք։
Քաչայի գրքերից լավագույնը չէր ինձ համար, բայց էս գրքում էլ էր հեղինակն ընթերցողին լարված պահում ավելի շատ հոգեբանական պահերով, քան սյուժեով: Ասենք բժիշկը որևէ օրենքի առաջ պատասխանատու չէ, որ աշխատանքային ժամերից դուրս որևէ հաճախորդի սպասարկի, բայց նրան չընդունելը ու դրա հետևանքները կարան իրեն հանգիստ ու դադար չտան:
Քաչայի գրքերը կարդալը մազոխիստական հաճույք ա համ էլ ինձ համար. սիրում եմ պատկերացնել, որ հերոսի հետ կատարվածն իմ հետ ա լինում, տենց հայտնվել հոգեբանական ճնշման տակ, որի տակ գիրքն ավելի լավն ա թվում:
Նորից բժիշկ և նորից կյանքի ու մահվան հարցեր (ինչպես "Արարչի 8-րդ օրը"-ում), բայց արդեն ոչ թե Փարիզ, այլ Բեյրութ, ավելի սուր ու դինամիկ սյուժեով, որ չի թողնում կտրվես կարդալուց, ու մտքով զուգահեռ տարբեր հանգուցալուծումներ ես առաջարկում ինքդ քեզ: Հետաքրքիր է՝ ինչպես են որոշ գրողներ հաջողում ստիպել մեզ ապրումակցել իրենց հերոսներին (ինչպես այս վիպակի դեպքում), իսկ մյուսները՝ ոչ: Իրոք որ Քաչայի գլուխգործոցներից էր, որի համար նա 1957թ.արժանացել է Ֆրանսիայում օտարազգի գրողներին տրվող ամենահեղինակավոր՝ Ռիվարոլի մրցանակի։
Բժիշկ Էռմեն արդյոք իմանում էր որ գիշերային լոգանք ընդունելը իր գլխին այդքան փորձանք էր բերելու... երևի թե ոչ: Արդյոք բժիշկները ընդհանրապես իրավունք ունե՞ն մեկուսանալու, ազատ ժամ ունենալու և մոռանալու որ իրենք բժիշկ են և պարտավորություն ունեն իրենց արած Հիպոկրատյան երդման դիմաց: Երևի Պորտաքի տեղ ով էլ որ լիներ նույն կերպի կվարվեր Էռմեի հետ... Առաջին էջից մինչև վերջ լարված մի պատմություն էր, ինձ համար նուրություն էր Վահե Քաչան, երևի շարունակեմ կարդալ իր մյուս գրքերը:
Քաչայի գրքերից 2-րդն էր, որ կարդացի (Գիշատիչների խնջույքից հետո): Անկասկած դուրս եկավ, մի շնչով կարդացվող գիրք էր: Գիրքը կարելի է որակավորել որպես հոգեբանական թրիլլեր, Քաչան էդ մթնոլորտը ստեղծել է, չնայած ավարտը կանխատեսելի էր: Ես կարդացել եմ էլեկտրոնային տարբերակով ու հստակ երևում էր, որ գործողությունները տեղի են ունեցել Լիբիայում, Տրիպոլիում: Բայց այստեղի review-ներում կարդացի, որ Լիբանանում էր, ինչն ինձ շատ զարմացրեց :Դ
Քաչայից կարդացածս առաջին ստեղծագործությունն էր։ Շատ կարևոր է, որ գրողն իր առաջին գրքով այնպես գրավի, որ էլի ու էլի փնտրես իրեն, ցանկանաս նոր բան կարդալ։ Շատ արագ ընթերցվող գիրք էր, լարված է պահել մինչև վերջ, սիրեցի
Խրատական ելևէջներ կային, բայց ընդհանուր առմամբ էն չէր. կանխատեսելիություն կար մեջը, ձգձգված էր, տեղ-տեղ անհետաքրքիր ու հոգնացուցիչ: Խիստ զիջում էր նախորդ 2 գործերին:
. هق هق گريه اي از گلوي بورتاك بيرون مي پرد - دكتر براي چه آن شب زن مرا نپذيرفتي؟ - براي اينكه دلم مي خواست حمام بگيرم . . . یکی از آثار واهه کاچا، که توجه منتقدان را برانگیخت و جایزه ی ریوارول را از آن نویسنده کرد، رمان چشم در برابر چشم است که در ایران با عنوان (قصاص) شناخته شده است. قصاص، رمانی روان شناختی است که در آن کاچا با استادی تمام دو قهرمان اصلی یعنی هرمه، پزشک و جراح فرانسوی و بوتارک، چایخانه چی لبنانی- را مقابل هم قرار می دهد . . يه كتاب معمولي خوبِ كوچيك و كم حجم توصيف هاي خوب و لايه لايه كردن روان شخصيت ها، از مدرنيته تا بدوي گري. خودخواهي، رنج، خشم، بيابون و قصاص! . . (چند تا كتاب ازشون خريدم. چندتا هم خود راهنماشون پيشنهاد داد. يكيش هم همين انتشارات علمي فرهنگي- نمايشگاه كتاب تهران ٩٨) . . . #قصاص #چشم_در_برابر_چشم #واهه_كاچا #ابراهيم_صدقياني @elmifarhangipub #فرانسه🇫🇷 . #an_eye_for_an_eye #vahe_katcha (1928-2003) 75years (Syria-France)
آیا اینگونه نیست که کوچکترین اعمال ما، میتونن بزرگترین نتایج رو برای دیگران بههمراه داشته باشن؟
شاید در نگاه اول این داستان چندان عمیق بنظر نرسه، اما هر چه بیشتر بهش فکر میکنید بیشتر متوجه عمق داستان میشید. خیلی از ما فکر میکنیم در جریان زندگی روزمره نقشامون رو به بهترین شکل انجام میدیم، در صورتیکه این داستان باعث میشه که به نقش خودمون تو اجتماع و مسئولیت های اجتماعیمون عمیقتر نگاه کنیم. این سوال رو در ذهن آدم بوجود میاره که آیا واقعا اونجور که باید عمل میکنیم؟! آیا ما فقط فکر میکنیم که خودخواه و خودبرتربین نیستیم؟ قصاص داستانیه کوتاه اما تاثیرگذار و پرمایه. خوندنش رو و بیشتر از اون تفکر دربارهاش رو توصیه میکنم.
اصلا این کتابو درک نکردم حقیقتا و اصلا کرکتری ک میخواست انتقام بگیره چه قصدی داشت؟ میخواست چکار بکنه دقیقا کسی میدونه؟ کصخل نبود یارو؟ دو امتیازی ام ک دادم به خاطر فضا سازی خوبشه وگرنه داستان اصلا داستان استخوانداری نبود