Nerantula

by Panait Istrati

«Noiraude et chevelue, pareille à une bohémienne. La grosse natte soigneusement tressée. Le visage – ovale, très sérieux, aux grands yeux perçants, aux lèvres charnues – était toujours bien lavé, comme les mains, les jambes et les pieds.
Une orpheline... Venue depuis une année, Dieu sait d'où... Qui s'était toujours refusée à dire son nom et celui de ses parents...»

Tout le monde à Braïla l'appelle sacadgitza, la porteuse d'eau, mais Marco, le narrateur amoureux, la surnommera Nerrantsoula, car elle sera pour lui sa petite orange amère, son petit bigaradier. Mais d'autres hommes convoitent l'orpheline...
Ce refrain d'une chanson grecque donne son titre à ce roman de Panaït Istrati, où le Danube joue un rôle de premier plan. Ses crues redoutables transforment le destin de ses riverains, c'est à lui que revient le droit de semer la richesse et la pauvreté. C'est lui qui venge les amoureux de Nerrantsoula dont l'arrogance cruelle conduit un ballet infernal.

Genres: Fiction, Romanian Literature, Classics, Roman, Literature

First published January 1, 1927

About the author

Panait Istrati was a Romanian working-class writer, who wrote in French and Romanian, nicknamed The Maxim Gorky of the Balkans. Istrati was first noted for the depiction of one homosexual character in his work.

Born in Brăila, Istrati was the son of the laundress Joița Istrate and of a Greek smuggler from the village of Faraklata in Kefalonia (whom Panait never met).

His first attempts at writing date from around 1907 when he started sending pieces to the socialist periodicals in Romania, debuting with the article, Hotel Regina in România Muncitoare. Here, he later published his first short stories, Mântuitorul ("The Redeemer"), Calul lui Bălan ("Bălan's Horse"), Familia noastră ("Our Family"), 1 Mai ("May Day"). He also contributed pieces to other leftist newspapers such as Dimineața, Adevărul, and Viața Socială.

In 1910, he was involved in organizing a strike action in Brăila. He went to Bucharest, Istanbul, Cairo, Naples, Paris (1913–1914), and Switzerland (where he settled for a while, trying to cure his tuberculosis). Istrati's travels were marked by two successive unhappy marriages, a brief return to Romania in 1915 when he tried to earn his living as a hog farmer, and long periods of vagabondage.

While in the sanatorium, Istrati met Russian Jewish-Swiss Zionist writer Josué Jéhouda, who became his friend and French language tutor.

Living in misery, ill, and depressed, he attempted suicide in 1921 on his way to Nice, but his life was rescued in time. Shortly before the attempt, he had written to Romain Rolland, the French writer he admired most and with whom he had long tried to get in touch. Rolland received the letter through the Police and immediately replied. In 1923 Istrati's story Kyra Kyralina (or Chira Chiralina) was published with a preface by Rolland. It became the first in his Adrien Zograffi literary cycle. Rolland was fascinated with Istrati's adventurous life, urging him to write more and publishing parts of his work in Clarté, the magazine that he and Henri Barbusse owned. The next major work by Istrati was the novel Codine.
Istrati and communism

Istrati shared the leftist ideals of Rolland, and, as much as his mentor, placed his hopes in the Bolshevik vision. In 1927 he visited the Soviet Union on the anniversary of the October Revolution, accompanied by Christian Rakovsky during the first stage of the journey (Rakovsky was Soviet ambassador to Paris, and by then already falling out of favor with Joseph Stalin). He travelled through large sections of the European part, witnessing celebrations in Moscow and Kiev. He was joined in Moscow by his future close friend, Nikos Kazantzakis; while in the city, Panait Istrati met Victor Serge and expressed his wish to become a citizen of the Soviet Union. He and Kazantzakis wrote Stalin a congratulatory letter that remained unanswered.

The political opinions Istrati expressed after his split with Bolshevism are rather ambiguous. He was still closely watched by the Romanian secret police (Siguranța Statului), and he had written an article (dated April 8, 1933) in the French magazine Les Nouvelles littéraires, aptly titled L'homme qui n'adhère à rien ("The man who will adhere to nothing").

At the same time, Istrati started publishing in Cruciada Românismului ("The Crusade of Romanianism"), the voice of a left-leaning splinter group of the ultra-nationalist Iron Guard. As such, Istrati became associated with the group's leader Mihai Stelescu, who had been elected as a member of Parliament for the Iron Guard in 1933 and whose dissidence was the reason for his brutal assassination by the Decemviri later in the same year; Istrati was himself assaulted several times by the Guard's squads.

Isolated and unprotected, Panait Istrati died at Filaret Sanatorium in Bucharest. He was buried in Bellu Cemetery.

Reviews

[Zeynep T. · Rating 4 out of 5]

Kurgusu daha iyi olabilirdi fakat güzel bir büyüme ve dostluk hikayesiydi benim için. Yazarın coşkulu, masalsı üslubunu seviyorum. Bu kitapta da yeteneği ışıldıyor. Metnin Türkçesinin Belma Aksun'a ait olduğu ibaresi mevcut iç kapakta ama kaynak dil İngilizce mi Fransızca mı Rumence mi anlayamadım. Emeğine sağlık kendisinin.

[Lavinia · Rating 3 out of 5]

nerantula miroase a mirodenii si condimente orientale combinate cu un iz de praf de mahala. si mai ‘miroase’ a prietenie, ca de altfel majoritatea scrierilor lui istrati. o mostra:

Drept orice calabalic, n-aveam decit doua paturi, doua camasi de schimb si cele de trebuinta lui Aurel, la desen. Prieten si calabalic, purtam pe umerii mei abia patruzeci si cinci de kilograme. In timpul marilor manevre, soldatul roman duce in spate cu un kilogram mai mult, mai putin un prieten si o prietenie.

[Burak Taşcı · Rating 3 out of 5]

İki genç adamı aynı anda severek önce birbirine düşman eden, sonra aniden ortadan kaybolmasıyla aynı iki adamı birbirine dost eden, daha sonra tekrar ortaya çıkmasıyla işlerin iyice sarpasarmasına yol açan bir sokak kızının hikayesi..

"Ama unutmadığım, sizin de tasavvur etmenizi istediğim bir şey var; çocukluğum. Onu öğrenirseniz beni sevmekle uğradınız dertlerden dolayı beni belki biraz affedersiniz. Çünkü her şey çocukluktan gelir, her şey onun üstüne bina edilir: apaçık gözlerimizin önünde hayatla ilk karşılaştığımız andır bu. Eğer hayat korkunç bir cadaloz yüzüyle karşımıza dikilirse ondan nefret ederiz ve kötü kişi oluruz."

Kitabın içinde bunun gibi değerli pasajlar olduğunu düşünmekle birlikte romanda olayların birbirine bağlanışını gevşek bulduğumu söyleyebilirim. Olay örgüsündeki bu kopukluklar bir roman okuyacağını bekleyen okuyucuya biraz rahatsız edici gelebilir. İstrati bu kitabında bir roman yazma duyarlılığından çok bir anı anlatı samimiyeti takınmış gibi. Yazarın diğer okuduğum romanlarının gerisinde buldum Sokak Kızı'nı. İstrati'yle tanışmak isteyenlerin okuması gereken ilk kitap olduğunu düşünmüyorum ama İstrati severler bu kitapta da yazarın alameti farikasına dönüşmüş olan dostluk temasını, samimi ve insancıl kalemini, gerçekçi dokusunu bulacaklardır.

[Rüçhan · Rating 5 out of 5]

Ne zaman yeni bir Panait Istrati kitabı okusam "en güzeli buydu diyorum". Son sayfayı okuyup kitabın kapağını kapattığımda öyle tatlı bir his bırakıyor ki, her kitapta yaşadım bunu. Panait Istrati, kesinlikle her kitapseverin tanışması gereken bir yazar. Umarım yeni kuşaklar daha fazla tanır. Bildiğim kadarıyla İş Bankası Kültür Yayınları modern klasikler dizisi içinde artık İstrati'ye de yer verecek. Yaşar Nabi Nayır çevirilerinin yerini tutar mı, göreceğiz.

[Alexandru Ungureanu · Rating 4 out of 5]

"Copilăria și mai ales începutul adolescenței sunt trepte ale vieții, pe care nimeni nu le înțelege. Oricât le-ar fi trăit părinții, cei căsătoriți nu le înțeleg mai bine decât cei necăsătoriți, și-i foarte bine așa, căci altfel viața ar fi grozav de monotonă: copilăria, adolescența, maturitatea și bătrânețea sunt patru vieți, patru feluri de-a trăi; le ucizi pe toate, dacă vrei să torni pe una în tiparul celeilalte.
Astăzi știu că uleiul sfânt care ne curge în vine, potrivit temperamentului nostru, își cere dreptul de a se manifesta încă din clipa când ne naștem și că este cu străin de ceea ce numim logică, bun-simț,
judecată. Judecata aparține Creatorului. Noi n-avem altceva de făcut, decât să ne supunem sau nu. Atât. Asta-i soarta noastră, în Orient se și
spune: Ce ți-e scris, în frunte ți-e pus."

" Și acum, Marco, iată-te singur pe lume!
Mi-o spuneam mie însumi, înapoindu-mă de la cimitirul ortodox, unde îngropasem un om și un artist.
Un om și un artist! Se văd oare, în viață, atari animale?
Mai întâi, este atât de greu să rămâi bun și cinstit, în mijlocul unei lumi unde totul este stricăciune. O spun fără ură. Știu că nimeni nu poate sări mai sus de borul pălăriei sale.
Și apoi, ce-i un artist? Este un favorit al întâmplării, care-l face să se nască înzestrat cu puterea de a-și exprima simțămintele, așa cum privighetoarea iese din cuib și se duce să cânte pe o cracă. Nu văd aici niciun merit. Ar fi un merit, dacă ar face cu propriile mâini și fără să fi văzut vreodată o pereche de ghetuțe, tot atât de perfecte ca și cele ieșite din mâna unui bun cizmar, după treizeci de ani de meserie.
Nu! Suntem toți niște bieți diavoli, mai mult sau mai puțin înfumurați.
Dar, începem să fim oameni și artiști, atunci când suntem simțitori la întreaga suferință omenească, atunci când o exprimăm potrivit posibilității noastre și ne străduim să înlăturăm răul pricinuit lumii de
egoismul nostru: arta este un război cu propria noastră imperfecțiune.
Pentru inima noastră, există aici un balsam care întrece toate bucuriile pământești, fiindcă numai generozitatea te ajută să poți îndura mai bine viața.
Dar, vai! Pentru asta, trebuie să te fi născut astfel înzestrat, deoarece forțele noastre fiind în stare astăzi să acapareze pământul, numai Bunătatea poate pune frâu violenței noastre, până în ziua când Dreptatea
va pune stăpânire pe ea, mult mai bine și pentru totdeauna."

[Koray · Rating 5 out of 5]

"... İnsanları da birlikte sevmeden ışığı sevemez kişi. Bütün insanları değil. Kimse onların hepsini birden sevmez. İsa bile onları bu kadar ahmakça sevmiş değil­dir..."
"...Der­ler ki: "Türkler zamanında, uşakları, efendileri olan bir paşaya gümüş tepsi içinde götürdükleri bir salkım­dan, gebe bir kadın bir üzüm tanesi koparmış. Fena halde kızan paşa, kadını getirtmiş, karnını yardırmış, bir de ne baksınlar, üzüm tanesi çocuğun ağzında dur­muyor mu? O günden sonra, paşalar, kadınlar ne is­terlerse verilmesini emretmişler, çünkü arzu bizden gelmez. İşte böyle! Gerçi henüz kadın değilim ama, hep bir hesap. Ya, Marko, hemen hemen aynı şey, de­ğil mi?
"...Gidinin köpeği! diye ulurdu; başımın belasısın sen! Ben ana olacak kadın değildim, sülük gibi yapış­tın karnıma! Babanla sırf zevkim için yatıyordum ben, senin gibi sümsükleri doğurmak için değil!..."
"...Dönmesi gecikti. İçeri girince yere bir şey bırak­tı, lambayı söndürdü ve hemen yatağa girdi. O zaman gözlerimi açtım ve getirdiği şeye bak­tım, tam o anda bir kömür kokusu başımı döndürdü. Zifiri karanlıkta odanın ortasında bir ateş parlıyor ve çatırdayan kıvılcımlar saçıyordu. Kömür ateşinin insa­nı öldürdüğünden haberim olmadığı için, anam üşü­yor olmalı, kömür yaktı, dedim, ama soba dururken ne diye mangalda yaktı ateşi? İnsanın başına vuruyor! Kapkara sessizlik içinde kalktım ve dinledim: Ba­bam hala horluyor; anam hiç kımıldamıyor ve ateş git­gide daha çok parlıyor, çatırdıyor ve müthiş kokuyor. Artık canım yemek değil, kusmak istiyor. Usulca yataktan sıyrıldım, elbiselerimi topladım, kaz parçasını almayı da unutmadım, sonra kapıyı aça­rak hiç ses çıkarmadan dışarı sıvıştım, uyusunlar ve üşümesinler diye de kapıyı kapadım, ertesi günü daha büyük bir dayak yemekten ödüm kopuyordu. Ama bir daha dayak yemek nasip olmadı, çünkü ertesi gün ben yetimdim, karnını doyurmadan yatağa gönderdiği anasının zalimliği sayesinde ölümden kur­tulmuş bir yetim. Ahırda samanlar üstünde bir gece geçirdikten sonra kalktım, sabahleyin bir kiracı ile birlikte odamı­za korka korka girdim: Anam ve Rum'u, boğulmuş öl­müştüler..."
"...Sa­nat, bizim kusurlarımıza karşı açılmış bir savaştır. Ve bunun bize bağışladığı mutluluğu hayatta baş­ka hiçbir şey veremez; çünkü hayatın yüküne katlan­mayı hiçbir şey cömertlik kadar mümkün kılmaz..."
"...Çünkü İstanbul'u sever­dim. Duygulu adamı asla can sıkıntısına uğratmayan az bulunur şehirlerden biridir İstanbul: O hem neşeli, hem hüzünlü, ama neşesi de hüznü de samimi bir şe­hirdir. Ancak Boğaziçi bayağı bir türküye kahraman­ca bir eda vermesini bilir; dertli bir gönlün çekebilece­ği ahların en güzeli, en tamı, en anlaşılmazı olan Türk'ün ve onun dilini konuşan bütün doğuluların o meşhur aman bre'sini her adımda duyabileceğiniz yer de gene İstanbul'dur..."
"...Ve herhalde gelip beni öpmek için ayağa kalktı. Ama sandalım içinde ancak bir adım atabildi. Tırpanla ot biçer gibi bir kol hareketiyle Epaminonda onu belinden yakaladı; onunla birlikte karanlık sulara gömüldü. Bir daha da suyun yüzüne çıkıp sevgilisini elinden kaptırmaya yanaşmadı..."

[Yunus Hatipoğlu · Rating 5 out of 5]

Vermek, vermek, işte hayatta en büyük mutluluk! Özellikle zamanında, her şeyi zamanında vermek. Kahkaha vermek, gözyaşı vermek… Heyecanları yaşamak, acıları yaşamak… Uçup giden mutluluk ışığını geçerken yakalamak, nemli gözler gülmenize yalvarırken candan gülmek, sonra mutluluğa doymuş, kalbinizin bütün coşkunluğuyla ağlamak! Bir süre ağlamak… sonra gülmek.

[Aviendha · Rating 2 out of 5]

Yazarla tanışmak için oldukça yanlış bir seçim yaptığımı düşünüyorum. İkili ilişkilerin karmaşası, üçüncü kişilerin dahil olduğu düzen sizide rahatsız ediyorsa tercihinizi başka yönde kullanın derim. Istrati'nin kullandığı dil dışında kitabı sevemedim.

[Argos · Rating 4 out of 5]

Final biraz arbesk olsa da okurken keyif verdi

[İlhanCa · Rating 3 out of 5]

Yazarın okuduğum ilk kitabı..kısa olan kitabımız insan ilişkilerini, dostluk, arkadaşlık ve aşk konusunu işlemiş..
Tabi sonu yine hüzünle bitiyor..

[Mustafa · Rating 4 out of 5]

Zeki Demirkubuz filmi gibi ama bir yandan da çocuksu,saf,sıcakkanlı hayatı sonuna kadar yaşamaya ilişkin enerjisi ve felsefesi de okumaya değer, filmi olsa izlenir.

[Socrate · Rating 3 out of 5]

Există obişnuinţa unor bilanţuri, ori de câte ori calendarul oferă prilejul. Îl vom folosi şi noi, dând înapoi timpul doar cu câţiva ani. Cu inimile în sărbătoare, mai ales că de câtăva vreme soarele a început să strălucească şi pe uliţa lui Panait Istrati.
Cu cât ne apropiam de Centenar, se prăbuşeau aievea ca nişte castele de cărţi măsluite, bastioanele răului… Tot ceea ce a murdărit amintirea acestui om cinstit, care şi-a iubit locul de obârşie, folosindu-şi condeiul, cu jertfire de sine şi în nici un caz pentru neostenite pofte de chiverniseală proprie.
După aproape o jumătate de veac, faimosul „caz Panait Istrati” şi-a dat duhul, devenind astăzi doar o dureroasă aducere aminte. Ziarul L'Humanité, care a scris în aprilie 1935 că „Panait Istrati a murit în pielea unui fascist”, a recunoscut – patruzeci şi trei de ani mai târziu – că Barbusse a minţit. Cităm textul: „El a fost atacat de Barbusse cu o violenţă în injurie, care ne uluieşte astăzi. La aceasta se adaugă calomnia: înapoiat în România, devenită fascistă, Istrati e catalogat dintr-o dată fascist, în timp ce el trăia rău acolo, ţinta hărţuielilor, persecuţiilor şi spionajului Siguranţei […] într-adevăr, va trebui să recunoaştem lui Panait Istrati rolul glorios (dar ingrat!) de pionier”.
Calomnia a fost plămădită şi exportată din Franţa şi tot acolo ea a fost pusă la zid în zilele noastre.
În ultimii trei ani, ne-a stat în posibilitate să scoatem două ediţii Istrati, la editurile Scrisul românesc şi Minerva, însumând aproape o mie opt sute de pagini.
Volumul Cum am devenit scriitor, primit de critica literară cu elogii prelungite (ceea ce, mărturisim, nu ne aşteptam, a izbutit să închege şi să transmită un portret al adevărului, privitor la viaţa şi gândirea acestui scriitor, să deznegureze o bună parte din ceea ce a fost, până mai ieri, „pâine albă” pentru defăimători.
În viaţă fiind, Panait Istrati a dorit reunirea „întregii opere”, la acelaşi editor, într-o colecţie „frumos prezentată”, adăugînd: „Rog să mi se respecte această dorinţă şi pentru când nu voi mai fi”.
Această dorinţă nu s-a realizat în epocă şi nici după. Ea a devenit abia astăzi o reconfortantă prezenţă în vitrina librăriei şi pe masa cititorului român. Îi revine Editurii Minerva meritul de-a fi îndeplinit această dorinţă, ajutându-ne să tipărim, într-un timp relativ scurt, ediţia în două volume masive (Chira Chiralina şi Viaţa lui Adrian Zografi), care readuce la lumina zilei – după atâta amar de vreme – toate versiunile româneşti ale operei istratiene, realizate de însuşi autorul ei. Este, aceasta, o altă mare bucurie în anul Centenarului…

[Bilgen · Rating 5 out of 5]

bu sene okuduğum en güzel kitap diyebilirim. istrati'nin okuduğum ikinci eseri sokak kızı. kira kiralana'yla nerantzula-sokak kızının pek çok ortak özelliği var. ikisi de ibrail'deki çocukluk yıllarından başlayarak, İskenderiye'den İstanbula kadar uzanan yaşam öykülerini anlatıyor. ikisinde de yazar; kendi hayatı gibi, şehirden şehire gezen türk, ermeni, rum, romen pek çok millet ve dinden karakteri eserlerine konu edinmiş. farklı hayat görüşleri, iletişim tarzlarını okumak çok keyifli. yazar yine sevgi arayışında, aşk ve dostluk arasında gitgeller yaşayan karakterleri anlatmış.
sokak kızını bana daha çok sevdiren ise sanırım daha çocuksu ve şiirsel bir anlatımı olması. ismini hiç bir zaman açıklamayan, bazen saka kız bazen anikutsa diye adlandılan, güzeller güzeli nerantzula'nın şarkısı tatlı bir tekerleme gibi kitabın sonuna kadar bizi takip ediyor.
deniz kıyısında kumsalda
nerantzula fundoti..
nerantzulayı aşık iki gencin mücadelesiyle başlayan hikaye, dostluk ve aşk arasında farklı seçimlerle devam ediyor. sonu istanbulda ve beklenmedik bir şekilde de noktalanıyor. şehirler ve tuna hakkındaki satırlara hayran kaldım.
"Oynaşı Tuna'yı kah ateşli, kah şehvetli bir gözle seyreden eti budu yerinde bir yosmadır İbrail,..
"Tuna hem cömert hem zorbadır; kabarıp taştığı devrelerde önüne geleni sürükleyip götüren sularıyla buraları sürekli tehdit eder."
"..., çünkü İstanbul'u severim. yeryüzünde duyarlı insanı sıkmayan ender kentlerden biridir. sevinç ve hüzün dolu bir şiirdir İstanbul, sevinci de hüznü de içtendir. Yalnızca Boğaziçi'nde sıradan bir şarkı çarpıcı bir coşkuyla yankılanır, yalnızca İstanbul'da insan gönlü yaralıların çektiği ahların en güzelini, en tamını, en anlatılmazını adım başı işitebilir."

[Tuğçe · Rating 5 out of 5]

Yasanmisliklari en sade dille ve bir o kadar merak uyandiracak sekilde anlatabilen bir yazar Panait Istrati.Ilk olarak Sunger Avcisi ve Hayat Yollarinda adli iki eserini okumustum. Hepsinde genel kanim, soylemek istediklerini, kelime secmeden en acik yureklilikle soylemesi! beni etkileyen yegane nokta budur kendisinde.
.
..."Cevremde insan yok degildi,evet bir suru insan vardi cevremde,ama okuz gibi yuzune bakan,hatta kimi kez yanina sokulan, sonra icini dokmege kalkistin mi yuzustu birakip giden turdeslerinden ne iyilik gelirdi ki insana?..." der mesela.
.
..."Yalniz neden su bas belasi,acinasi beynin yerine ikinci bir yurek koymayi akil etmedin,bir tek ona yanarim!"... ⭐
.
Iyi okumalar!

[Teodora Gheorghe · Rating 2 out of 5]

O premiză interesantă care putea fi explorată mult mai bine... Execuția a lăsat mult de dorit. Spre final parcă s-a grăbit să termine mai repede nea Panait care și pe parcursul mini romanului a dat impresia că își ia peste picior propria construcție dramatică. Asa-zisul tragism a îmbrăcat nuanțe lacrimogene forțate prin replici relativ penibile sau pur și simplu stângace, alternând între tonuri cvasi nostalgice și un soi exhibiționism emoțional care lucrează împotriva personajelor sale. Ai zice că Istrati nu s-a luat în serios. Dacă ar fi scris-o Stefan Zweig ar fi ieșit o mini capodopera.

[Eren · Rating 3 out of 5]

Kitap çok sıkıcı başladı aslında. Konusu pek ilgimi çekmemişti ama ortalara doğru olaylar hiç tahmin ettiğim gibi gelişmedi, bu yüzden ilgimi çekti ve beni içine aldı. Zaten kısa bir kitap olduğu için bir solukta bitti ve daha olayların neticelendiğini anlamadan kendimi son sayfada buldum. Karakter analizleri çok hoşuma gitmedi ama olaylardan karakterlerin her şeyini çıkarabiliyordunuz. Değişik bir kitaptı.

[Sevgi Can · Rating 4 out of 5]

İnsanları ısıtmak için harcadığım ateşi bir taşı ısıtma­ya harcasaydım, daha iyi bir sonuç elde ederdim.
Hiç! .. Sade insan kırıntıları. Sonradan onlara verdigim adla kısaca, "kırıntılar".

Severek okunabilecek kısa, etkiyeci, sevgi ve insan ilişkilerini; dostluk, arkadaşlik ve aşkı sorgulayacağımız, sonu dramatik Istrati öykü..

[Laylay l · Rating 3 out of 5]

eski çeviri yeniden basmışlar sandım öyle değilmiş yılgı, tanıtlamak vb. bazı kelime seçimlerinden dolayı.. gene islami çeviri, inşalla, allahlar havada ucuyor, rumen cocukları müslüman olmuş haberimiz yok... kitap ise güzel jean genet'e yakın buldum.

[Özlem Koçak]

Aşkını parlak ve birgün kayacağı açık olan bir yıldız gibi yaşayan bir sokak kızı ile insan ruhunun en karanlık yerlerinde iyiniyet ve ümitsiz bir umut ile dolaşan gencin uzlaşmaz birlikteliği benim dikkatimi çekti . Bu aşkı en masum yaşayan ise Marko tabi. Her duygu kişiye özel işte .

[Doğa ✨🫀 · Rating 5 out of 5]

Benimle konuşan ve nerrantsula ya eskiden aşık olmuş bir adam var karşımda. Onu anlamam için kitabı okumama bile gerek yok, kitap konuşuyor sizinle! Anlatamayacağım kadar çok beğendim, kesinlikle panait istrati nin tüm kitaplarını okuyacağım bundan sonra!

[Ramchornia · Rating 4 out of 5]

Varlık yayınlarının baskısı çok fazla yazım hatası içeriyor, imkanı olanların farklı bir yayın evinden olan baskıları okumasını öneririm.

[Özge Günaydın · Rating 4 out of 5]

Müthiş bir hikaye

[Beyza Özdemir · Rating 5 out of 5]

“İki kez ölür ortalıktan yitenler.”

[Yaren Kayan · Rating 4 out of 5]

Severek ve merakla okuduğum kısa, etkiyeci bir kitaptı. Sevgiyi, insan ilişkilerini; dostluk, arkadaşlık ve aşkı anlatan bu hikaye, beklenmedik bir şekilde ve İstanbul'da bitti.

[Suireader · Rating 2 out of 5]

Balkanların Gorki’si olarak bilinen Rumen yazar Panait Istrati, kitaplarını anadilinde değil, bulduğu Fransızca bir sözlükten öğrendiği Fransızca ile yazan Istrati ile bu kitap sayesinde tanıştım.
.
İnsan, ahlak, değerler, hisler ve özellikle sevginin yoğun olduğu kitapta, 3 arkadaşın çocukluktan yetişkinliğe olan yolculuğu ve bu süreçte yaşadıkları her türlü duygu başarılı bir kurgu ve diyalog örgüsüyle anlatılıyor. Sanki aralarındaki 4. kişi olarak onlarla büyüyormuşum gibi hissettim. Yazarın arkadaşlığa, dostluğa verdiği değer öyle büyük ki bazen çok büyük aşklar, arkadaşlıkları uğruna feda edilebiliyor.
.
1 saatte okunabilecek bir kitap. Kendinizi bazen Nerrantsula’nın bazen de ona kendini beğendirmeye çalışan erkeklerin yerine koyacaksınız. Aynı kıza aşık erkeklerin arkadaşlıkları ve yıllar sonra kötü yola düşen kızın dramatik öyküsünün akıcı bir dille anlatıldığı kitap, zaman zaman Beyaz Geceler’deki Nastenka’yı anımsattı:)

[Johnakos Panoutsopoulos · Rating 5 out of 5]

Pure diamond. A must read.