อย่าด่าอินเดีย

by อินทรชัย พาณิชกุล, วรพจน์ พันธุ์พงศ์ (Editor)

บันทึกชีวิตหนึ่งปีอันดิบเถื่อนของชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ผู้ตัดสินใจลาออกจากอาชีพนักข่าว เพื่อเดินทางไปเรียนภาษาอังกฤษและผจญภัยหาประสบการณ์แปลกใหม่ที่เมืองปูเน่ ประเทศอินเดีย ดินแดนที่คนเคยไปต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ถ้าไม่รักก็เกลียดไปเลย!

พูดถึงประเทศอินเดีย คนส่วนใหญ่ยังมีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีนัก บ้างคิดถึงแต่บังขายถั่วขายโรตี บ้างก็ว่าแขกตัวเหม็น บ้างมองว่ามีแต่ขอทาน ถนนหนทางสกปรก ชุลมุนวุ่นวาย ไม่น่าพิสมัย ไม่น่าไว้วางใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม

หารู้ไม่ว่า สำหรับคนที่เคยมาอินเดีย ไม่ว่าทำงาน เรียน ท่องเที่ยว หลายคนประทับใจจนต้องกลับไปอีก หลายคนกลับมาเขียนหนังสือขายจนติดอันดับเบสเซลเลอร์ หลายคนลงหลักปักฐานทำงานมั่นคง สร้างครอบครัวที่นั่นเลยด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดและยาวนานพอ จนรู้ซึ้งว่า อินเดียที่ไปพบเจอมาด้วยตาตัวเองนั้นดีงามน่าประทับใจแค่ไหน ผู้คนเป็นมิตร อาหารอร่อย สถาปัตยกรรมเก่าแก่งดงามวิจิตร วัฒนธรรม ประเพณี ค่านิยม และเรื่องราวอื่นๆอีกมากมายในชีวิตประจำวันของคนอินเดียอันแปลกประหลาด มีสีสัน เปี่ยมด้วยเสน่ห์ ชวนให้ค้นหาและทำความเข้าใจ ถ้าเปิดใจให้กว้าง เราก็จะเจอกับโลกใบใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และเชื่อว่าจะต้องทึ่งแน่นอน (แม้บางเรื่องอาจจะทำใจยากสักนิดก็เถอะ)

เรื่องราว ประสบการณ์ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยน่ารักๆ ที่ผู้เขียนพบเจอในชีวิตประจำวันตลอดหนึ่งปีเต็มใน 'อย่าด่าอินเดีย' เล่มนี้ น่าจะมีประโยชน์ ทำให้ทุกคนยิ้ม หัวเราะ และประทับใจได้ ถึงขั้นกระตุ้นให้เก็บกระเป๋า แบกเป้ จองตั๋วเครื่องบินเดินทางไปเที่ยวอินเดียกันมากขึ้น

เหนืออื่นใด อยากให้คนไทยเปลี่ยนทัศนคติมองอินเดียในมุมมองใหม่ เพราะประเทศนี้มีดีกว่าที่คิด

240 pages, Paperback

Published March 1, 2019

Reviews

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์]

เรื่องเล่าผ่านภาษาที่จริงใจโดยนักเขียนหนุ่มใหญ่ที่ตัดสินใจทิ้งความมั่นคงไปเรียนภาษาอังกฤษที่อินเดีย

สนุกดีครับ แต่ไม่ค่อยชอบชื่อเรื่องเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยรู้สึกว่ามีใครอยากด่าอินเดียจนต้องห้ามปราม

[Thanawat]

หนังสือเล่มนี้เหมือนเป็นภาชนะบรรจุความทรงจำที่น่าทนุถนอมของผู้เขียน

บางช่วงบางตอนอ่านไปขำไปแบบกลั้นไม่อยู่
ด้วยความที่ผู้เขียนออกตัวว่าเขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง
อ่านไปเลยเหมือนมีเพื่อนที่ดิบ ห่าม ตรง มาถ่ายทอดความทรงจำของชีวิตในปูเน่ (อินเดีย) ให้ฟังอย่างเป็นกันเอง

“อย่าด่าอินเดีย” เป็นบันทึกประสบการณ์การไปเป็นนักเรียนภาษาอังกฤษของหนุ่มไทย
เปิดโลกทัศน์ให้รู้จัก “อินเดีย” แบบเอกซ์คลูซีฟ ผ่านประสบการณ์ตรงของผู้เขียน
ในแต่ละวันชีวิตที่นั่นทำอะไร พบปะกับใคร เจออุปสรรคหรือวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ๆ แบบไหนบ้าง
ทั้งเล่มจะเป็นแนวเล่าถึงชีวิตในปูเน่ ผ่านมุมมอง ผ่านสายตาของผู้เขียน แบบปล่อยอารมณ์พาตัวอักษรไป มากกว่าจะเป็นแนวลงลึกถึงรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรม
คือมันได้ประมาณว่า “อ๋อ ชีวิตคนอินเดียมันเป็นอย่างนี้นะ” “อ๋อ วัฒนธรรมเค้าทำกันอย่างนี้นะ” ไม่ได้ไปไกลถึงที่มาที่ไป เหตุผลเบื้องลึกมากนัก

ไปได้เพลินๆ เบาสมอง

อ่านได้ไหลลื่น แม้ว่าจะมีคำสบถ ผรุสวาสเยอะไปหน่อย
รู้สึกว่าแม้จะเล่าให้เพื่อนฟัง ก็ไม่จำเป็นต้องสบถต้องเยอะขนาดนี้ก็ได้

รูปประกอบสี่สีในเล่มสวยมาก

PS
- เป็นหนังสือเกี่ยวกับอินเดียเล่มแรกที่เคยอ่าน

[Seamonkey]

ภาพวาดประกอบสวยมาก อ่านแล้วทำให้รู้ถึงเรื่องราวบางอย่างของอินเดียเพิ่ม

อ่านได้เพลินๆ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้ดีเลิศอย่างที่พี่หนึ่งอวยไว้บนปกหลังขนาดนั้น

[Olé Vorawee]

เขียนบันทึกการไปร่ำเรียนภาษาอังกฤษเป็นเวลาหนึ่งปีที่ปูเน่ ประเทศอินเดียของคุณเดียร์ ได้เห็นเรื่องต่างๆ ในอินเดีย แม้จะไม่มาก แต่ก็ทำให้เห็นภาพในฐานะคนที่เคยไปอยู่จริงๆ ผู้เขียนเล่าเรื่องได้สนุก ใช้ภาษาเปรียบเทียบได้เห็นภาพมาก จะติดก็แค่เนื้อหาอาจจะไม่ได้หวือหวา หรือมีการเดินทางที่น่าติดตามมากเท่าไหร่ ถ้ามีเส้นเรื่องที่มากกว่านี้จะให้ 5 ดาวแล้ว

[Catlovesbooks]

เป็นประสบการณ์ของผู้เขียนที่ดั้งด้นไปเรียนภาษาอังกฤษถึงอินเดียในระยะ 1 ปีที่เมืองปูเน่ ภาษาขำขัน ตลก อ่านแล้วเพลิน ได้มุมมองใหม่ๆ ผ่านผู้เขียน ทำให้รู้ว่าอินเดียไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด และเหมือนจะทำให้ใครหลายๆ คนอยากไปเรียนภาษาอังกฤษที่อินเดียมากขึ้น รวมทั้งเรา

[GivemeGift]

"อินเดีย" เป็นหนึ่งในประเทศที่ได้ยินชื่อแล้วไม่อยากไปเลย ออกไปทางอี๋ด้วยซ้ำ ภาพลักษณ์สกปรก คนขี้ข้างถนน ห้องน้ำโสโครก

ตอนนั้นมีงานหนังสือครั้งล่าสุดที่ผ่านมา เดินผ่านบูธหนังสือแล้วเห็นชื่อหนังสือ "อย่าด่าอินเดีย" ก็คิดในใจ ทำไมอ่ะ? พอเปิดหน้าสารบัญมาดูรายชื่อตอน รู้สึกสะดุดกับตอน "มึงไปทำเหี้ยอะไรอินเดีย!" ซึ่งเป็นคำพูดที่คิดในใจอยู่ตั้งแต่เริ่มหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาดู สงสัยเหมือนกัน เลยลองซื้อมาอ่านดู

พี่เดียร์(ผู้เขียน) อยากฝึกภาษาอังกฤษเลยไปที่อินเดียเพราะค่าครองชีพถูกกว่าประเทศอื่นๆ ภาพลักษณ์ที่พี่แกไปพบเจอมา ไม่ได้ต่างจากจินตนาการมาก บ้านเมืองสกปรก การจราจรติดขัดพอๆกับบ้านเรา มีมิจฉาชีพเยอะ น่ากลัวไปหมด แต่สิ่งที่ได้มาเพิ่มคือ คนอินเดีย ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด คนที่นั่นพื้นฐานเป็นคนใจดี คนอินเดียเป็นคนมีน้ำใจ พูดจาห่ามๆ แต่ใจดี เมืองบางเมืองสวย แต่เมืองที่พี่แกไปอยู่คือเมืองปูเน่ ไม่ใช่เมืองฮิตๆศิวิไลซ์เหมือนพวกมุมไบ บังกาลอร์ หรือนิวเดลี ระหว่างที่พี่แกไปเรียน แกได้ไปเที่ยวตามเมืองต่างๆด้วย แต่ละเมืองเสน่ห์ต่างกันไป แต่เมืองที่เราอ่านแล้วชอบมากที่สุดคงจะเป็นเมืองชัยปุระ เมืองสีชมพู ไปแอบดูรูปมา สวยมากๆ รวมทั้งทัชมาฮาล 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก สวยงามสมแล้วกับการเป็น 1 ใน Seven Wonders

ที่น่าประหลาดใจคือ คนอินเดียไม่ค่อยมีเรื่องชกต่อยกัน ไม่ได้เป็นเมืองเถื่อน บนท้องถนนมีการทะเลาะกันบ่อยครั้ง แต่ไม่ได้ถึงขั้นลงไม้ลงมือแบบพี่ไทย แล้วก็หากไปดูหนังในโรง ในโรงมีช่วงพักเบรคเข้าห้องน้ำด้วย 55555 แปลก

เป็นอีกเล่มที่เปิดมุมมองอินเดียจริงๆ ถึงแม้ว่า แน่นอนภาพลักษณ์แย่ๆ มันคือเรื่องจริง แต่ภาพลักษณ์ดีๆที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงก็มีเช่นกัน...