What do you think?
Rate this book
Jean-Christophe #5-7
Jean-Christophe in Paris: A Tale of Love, Art, and Ambition
Disorder in order. Untidy officials offhanded in manner. Travelers protesting against the rules and regulations, to which they submitted all the same. Christophe was in France. After having satisfied the curiosity of the customs, he took his seat again in the train for Paris. Night was over the fields that were soaked with the rain. The hard lights of the stations accentuated the sadness of the interminable plain buried in darkness. The trains, more and more numerous, that passed, rent the air with their shrieking whistles, which broke upon the torpor of the sleeping passengers. The train was nearing Paris.
Christophe was ready to get out an hour before they ran in; he had jammed his hat down on his head; he had buttoned his coat up to his neck for fear of the robbers, with whom he had been told Paris was infested; twenty times he had got up and sat down; twenty times he had moved his bag from the rack to the seat, from the seat to the rack, to the exasperation of his fellow-passengers, against whom he knocked, every time with his usual clumsiness.
Christophe was ready to get out an hour before they ran in; he had jammed his hat down on his head; he had buttoned his coat up to his neck for fear of the robbers, with whom he had been told Paris was infested; twenty times he had got up and sat down; twenty times he had moved his bag from the rack to the seat, from the seat to the rack, to the exasperation of his fellow-passengers, against whom he knocked, every time with his usual clumsiness.
284 pages, Kindle Edition
First published May 1, 2005
20 people are currently reading
146 people want to read
About the author
Romain Rolland
1,236 books469 followersVaried works of French writer Romain Rolland include
Jean Christophe
(1904-1912), a series of satirical novels; he won the Nobel Prize of 1915 for literature.
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
February 1, 2021
"Life," Olivier repeated. "What is life?"
"A tragedy," said Christophe. "Hurrah!"
Indeed, hurrah and bravo! Part 2 of the three-part, ten-volume mega-novel "Jean- Christophe" was an absolute delight and deserves a standing ovation.
Our hero has now fled Germany as an exile, and we find him hiding out in Paris with no friends and no money. But Christophe is as resilient as he is a little crazy. Slowly, he makes a meager living and builds a meager social network of friends and enemies, but he is still an angry and fickle young man, full of anti-semitism and bitterness against the country where he is exiled.
But in Part 1, we were introduced to a minor character, a French governess to whom Christophe bestowed an act of kindness, which unfortunately through gossip and elitism led to unforseen consequences. Part 2 not only reintroduces this character, Antoinette, but devotes an entire volume entirely to her backstory, as she and her brother, Olivier, come to play an important role in the development of Christophe's character.
I won't say much more about the plot. But I will say that it was delightful to see Christophe soften and mature into a lovely character. But the real stars of this act are Antoinette and Olivier. Their story is absolutely heartbreaking, noble, and inspiring. Olivier's friendship with Christophe has homoerotic undertones, but remains purely platonic and is one of the sweetest portraits of pure love and friendship ever put to pen.
Now here is where some readers take issue with the novel. Olivier and Christophe move into a house populated by a whole cast of interesting characters, each a facet of the rich jewel that is the various personalities of Paris. At this point, Olivier magically ceases to be the timid and effete boy and takes on a more pedantic role, lecturing Christophe and the reader for page after page, covering subjects as diverse as freedom, art, music, philosophy, and politics. Some reviews have expressed annoyance at the verbose ramblings of this novel and I can sympathize in this case. These lectures were supposed to represent how Olivier was a prime mover in the maturity of Jean-Christophe's thought and behavior, but really they are just a thinly disguised voice of the author, shoehorning his own blog into the novel rather than weaving these ideas into the action of the narrative. However, these sections do contain some of the most thoughtful sections of the book, and should not be skipped over for anything. Therein contains some timeless wisdom that I think many Americans and Europeans today absolutely must read.
There were many times where I was brought to tears by the sentiment and respect that this novel exuded, respect not only for the characters, but for the reader, and for every citizen of this rapidly changing world. You don't run across this level of tenderness very often in literature, and despite the often tragic nature of the story, my spirits were refreshed and uplifted.
And so, I eagerly move on to Part 3 of this Pulitzer-winner, and I'm looking forward to sharing my final thoughts with you on this fantastic literary experience.
"A tragedy," said Christophe. "Hurrah!"
Indeed, hurrah and bravo! Part 2 of the three-part, ten-volume mega-novel "Jean- Christophe" was an absolute delight and deserves a standing ovation.
Our hero has now fled Germany as an exile, and we find him hiding out in Paris with no friends and no money. But Christophe is as resilient as he is a little crazy. Slowly, he makes a meager living and builds a meager social network of friends and enemies, but he is still an angry and fickle young man, full of anti-semitism and bitterness against the country where he is exiled.
But in Part 1, we were introduced to a minor character, a French governess to whom Christophe bestowed an act of kindness, which unfortunately through gossip and elitism led to unforseen consequences. Part 2 not only reintroduces this character, Antoinette, but devotes an entire volume entirely to her backstory, as she and her brother, Olivier, come to play an important role in the development of Christophe's character.
I won't say much more about the plot. But I will say that it was delightful to see Christophe soften and mature into a lovely character. But the real stars of this act are Antoinette and Olivier. Their story is absolutely heartbreaking, noble, and inspiring. Olivier's friendship with Christophe has homoerotic undertones, but remains purely platonic and is one of the sweetest portraits of pure love and friendship ever put to pen.
Now here is where some readers take issue with the novel. Olivier and Christophe move into a house populated by a whole cast of interesting characters, each a facet of the rich jewel that is the various personalities of Paris. At this point, Olivier magically ceases to be the timid and effete boy and takes on a more pedantic role, lecturing Christophe and the reader for page after page, covering subjects as diverse as freedom, art, music, philosophy, and politics. Some reviews have expressed annoyance at the verbose ramblings of this novel and I can sympathize in this case. These lectures were supposed to represent how Olivier was a prime mover in the maturity of Jean-Christophe's thought and behavior, but really they are just a thinly disguised voice of the author, shoehorning his own blog into the novel rather than weaving these ideas into the action of the narrative. However, these sections do contain some of the most thoughtful sections of the book, and should not be skipped over for anything. Therein contains some timeless wisdom that I think many Americans and Europeans today absolutely must read.
There were many times where I was brought to tears by the sentiment and respect that this novel exuded, respect not only for the characters, but for the reader, and for every citizen of this rapidly changing world. You don't run across this level of tenderness very often in literature, and despite the often tragic nature of the story, my spirits were refreshed and uplifted.
And so, I eagerly move on to Part 3 of this Pulitzer-winner, and I'm looking forward to sharing my final thoughts with you on this fantastic literary experience.
December 27, 2023
Mooi tweede deel. Vooral het middelste deel, 'Antoinette' greep me.
"Alles gaat voorbij: de herinnering aan woorden, aan kussen, aan de omstrengeling van verliefde lichamen. Maar contact van zielen die elkaar hebben aangeraakt en elkaar hebben herkend in de menigte van efemere vormen, raakt nooit in de vergetelheid."(p.279)
"Alles gaat voorbij: de herinnering aan woorden, aan kussen, aan de omstrengeling van verliefde lichamen. Maar contact van zielen die elkaar hebben aangeraakt en elkaar hebben herkend in de menigte van efemere vormen, raakt nooit in de vergetelheid."(p.279)
January 14, 2024
In tegenstelling tot deel I van deze roman had ik met dit tweede deel toch wat moeite. Het verhaal blijft diepgaand en mooi beschreven maar ik kon me moeilijk blijven concentreren op de vele uitweidingen over kunst, de maatschappij, politiek, enz...
Niettemin ben ik benieuwd naar deel III dat in het voorjaar uitkomt.
Niettemin ben ik benieuwd naar deel III dat in het voorjaar uitkomt.
August 31, 2024
'Het leven', zei Olivier, 'wat is het leven?'
'Een treurspel', zei Christophe. 'Hoera!'
'Een treurspel', zei Christophe. 'Hoera!'
March 9, 2024
‘In Parijs’ is het tweede deel van de Nederlandse vertaling van het monumentale werk over het leven van de componist Jean-Christophe. Romain Rolland kreeg in 1915 de Nobelprijs voor Literatuur o.a. omdat hij een vriendschap tussen de Duitse Jean-Christophe Krafft en de Franse Olivier Jeannin liet openbloeien. In die tijd stonden Frankrijk en Duitsland vijandig tegenover elkaar en in het boek bereiken die gevoelens in 1908 zelfs een kookpunt. Met eindeloze discussies tussen de twee vrienden tekent Rolland in een heel fijne pentekening de verschillen tussen de twee naties. Het nadeel is dat die uitweidingen de vaart uit het verhaal halen, want eens de auteur op een van zijn stokpaardjes zit, raakt hij er o zo moeilijk weer af. Dat was op het einde van het vorige volume ook al het geval met de minutieuze beschrijvingen over de muziek.
“Elk droeg immense rijkdommen aan, waar de ander zich tot dusver niet bewust van was geweest: de morele schat van hun beide volken. Olivier de brede cultuur en het psychologische genie van Frankrijk. Christophe de innerlijke muziek en het natuurgevoel van Duitsland.”
Wat tegen die vriendschapsbrug afsteekt, is de Jodenhaat en de grove onderschatting van de vrouw. Voor het verhaal begint, voert de auteur hierover een schijngesprek met zijn personage Jean-Christophe, alsof hij zich wil indekken.
“Joden zijn als vrouwen: uitstekend, zolang je ze in toom houdt.”
Over dit onderwerp blaast hij warm en koud: “Hij (Jean-Christophe) houdt niet van Joden, maar nog minder van antisemieten.”
De structuur van het boek is solide met drie delen die in het Frans drie verschillende romans waren. In het eerste deel ‘Kermis op het plein’ zien we hoe Jean-Christophe na zijn vlucht uit Duitsland in Parijs probeert te overleven. Hij kent maar twee personen en met moeite kan hij enkele pianolessen geven en krijgt hij van uitgever Hecht minderwaardig werk. Hij komt in contact met kunstenaars en critici, wordt naar muziekvoorstellingen en het theater meegenomen, maar krijgt nooit het gevoel het echte Frankrijk te leren kennen. Dat neemt niet weg dat het beschrijverstalent van Rolland hoogtij viert, zoals bij de ironische beschrijving van de adellijke rijkdom.
“In de salon van het aristocratische herenhuis, gedecoreerd met enigszins kleurloze wandtapijten, met op een schildersezel midden in de kamer het portret van de robuuste mevrouw Stevens, gemaakt door een schilder die in de mode was en die haar wegkwijnend had afgebeeld, als een bloem zonder water, met gebroken ogen, het lichaam in een spiraal gewrongen, om de zeldzaamheid van haar ziel van miljonaire uit te drukken...”
Herinneren jullie zich nog Antoinette, het Franse meisje met wie hij puur toevallig in een loge in Duitsland naar een Frans toneelstuk keek? Deel twee vertelt haar levensverhaal, brengt weer Schwung in de vertelling en is een uitgekiende schakel tussen het eerste en laatste deel, waarin de onverwoestbare vriendschap tussen Jean-Christophe en Olivier wordt bezongen. ‘Binnenshuis’ speelt zich grotendeels af in het gebouw, waar ze samenwonen en waar het robuuste enthousiasme van Christophe de medebewoners uit hun lethargie haalt. Hij brengt mensen bij elkaar, zonder het zelf te beseffen. Met al die verschillende karakters kan Rolland zich uitleven in de psychologische typeringen. Vooral van de twee tegenpolen krijgt hij niet genoeg en heel subtiel laat hij de vriendschap in liefde veranderen.
“Hij (Olivier) had niet genoeg levenssappen om van zijn eigen organische substantie te leven. Hij was klimop. Hij moest zich ergens aan hechten. Nooit was hij zo rijk als wanneer hij zich aan iemand gaf. Hij was een vrouwelijke ziel, die er altijd behoefte aan had om lief te hebben en te worden liefgehad.”
Ondanks de essays over muziek, kunst en de tegenstellingen tussen Frankrijk en Duitsland, die het verhaal soms afremmen, is ‘In Parijs’ vooral door zijn heerlijke schrijfstijl een chef d’oeuvre. Rolland plaats ik in het rijtje van meesterlijke verhalenvertellers zoals Dickens, Tolstoj, Márquez en Prus.
“Elk droeg immense rijkdommen aan, waar de ander zich tot dusver niet bewust van was geweest: de morele schat van hun beide volken. Olivier de brede cultuur en het psychologische genie van Frankrijk. Christophe de innerlijke muziek en het natuurgevoel van Duitsland.”
Wat tegen die vriendschapsbrug afsteekt, is de Jodenhaat en de grove onderschatting van de vrouw. Voor het verhaal begint, voert de auteur hierover een schijngesprek met zijn personage Jean-Christophe, alsof hij zich wil indekken.
“Joden zijn als vrouwen: uitstekend, zolang je ze in toom houdt.”
Over dit onderwerp blaast hij warm en koud: “Hij (Jean-Christophe) houdt niet van Joden, maar nog minder van antisemieten.”
De structuur van het boek is solide met drie delen die in het Frans drie verschillende romans waren. In het eerste deel ‘Kermis op het plein’ zien we hoe Jean-Christophe na zijn vlucht uit Duitsland in Parijs probeert te overleven. Hij kent maar twee personen en met moeite kan hij enkele pianolessen geven en krijgt hij van uitgever Hecht minderwaardig werk. Hij komt in contact met kunstenaars en critici, wordt naar muziekvoorstellingen en het theater meegenomen, maar krijgt nooit het gevoel het echte Frankrijk te leren kennen. Dat neemt niet weg dat het beschrijverstalent van Rolland hoogtij viert, zoals bij de ironische beschrijving van de adellijke rijkdom.
“In de salon van het aristocratische herenhuis, gedecoreerd met enigszins kleurloze wandtapijten, met op een schildersezel midden in de kamer het portret van de robuuste mevrouw Stevens, gemaakt door een schilder die in de mode was en die haar wegkwijnend had afgebeeld, als een bloem zonder water, met gebroken ogen, het lichaam in een spiraal gewrongen, om de zeldzaamheid van haar ziel van miljonaire uit te drukken...”
Herinneren jullie zich nog Antoinette, het Franse meisje met wie hij puur toevallig in een loge in Duitsland naar een Frans toneelstuk keek? Deel twee vertelt haar levensverhaal, brengt weer Schwung in de vertelling en is een uitgekiende schakel tussen het eerste en laatste deel, waarin de onverwoestbare vriendschap tussen Jean-Christophe en Olivier wordt bezongen. ‘Binnenshuis’ speelt zich grotendeels af in het gebouw, waar ze samenwonen en waar het robuuste enthousiasme van Christophe de medebewoners uit hun lethargie haalt. Hij brengt mensen bij elkaar, zonder het zelf te beseffen. Met al die verschillende karakters kan Rolland zich uitleven in de psychologische typeringen. Vooral van de twee tegenpolen krijgt hij niet genoeg en heel subtiel laat hij de vriendschap in liefde veranderen.
“Hij (Olivier) had niet genoeg levenssappen om van zijn eigen organische substantie te leven. Hij was klimop. Hij moest zich ergens aan hechten. Nooit was hij zo rijk als wanneer hij zich aan iemand gaf. Hij was een vrouwelijke ziel, die er altijd behoefte aan had om lief te hebben en te worden liefgehad.”
Ondanks de essays over muziek, kunst en de tegenstellingen tussen Frankrijk en Duitsland, die het verhaal soms afremmen, is ‘In Parijs’ vooral door zijn heerlijke schrijfstijl een chef d’oeuvre. Rolland plaats ik in het rijtje van meesterlijke verhalenvertellers zoals Dickens, Tolstoj, Márquez en Prus.
June 3, 2018
The reason the book has lost a star is that the author goes on an excessive long diatribe on the French and their nature which I couldn't have cared any less for.
January 2, 2025
De musicus is in Parijs aanbeland en verwondert zich over het culturele leven. ‘Ik dacht tot nu toe dat alleen mijn eigen land hypocriet was, In Duitsland zijn we steeds zo hypocriet om over idealisme te praten, terwijl we alleen ons eigen belang nastreven. … Maar jullie zijn nog erger…’
Dit boek is taaier dan het eerste deel. Rolland is wat mij betreft op zijn best in het weergeven van verrassende en mooi/goed/fris omschreven karakters. De bespiegelingen over de treurnis van verscheidene culturele uitingen gaven weliswaar de tijdsgeest goed weer, maar vond ik langdradig. De meer filosofische beschouwingen over volksaard en vrijheid daarentegen sprankelden meer, verderop in het verhaal.
Het is interessant om in een boek, geschreven in 1908, de oplopende spanningen tussen landen in Europa te bespeuren en de schrijver neemt (achteraf tevergeefs) duidelijk de stelling tot toenadering in.
Dit boek is taaier dan het eerste deel. Rolland is wat mij betreft op zijn best in het weergeven van verrassende en mooi/goed/fris omschreven karakters. De bespiegelingen over de treurnis van verscheidene culturele uitingen gaven weliswaar de tijdsgeest goed weer, maar vond ik langdradig. De meer filosofische beschouwingen over volksaard en vrijheid daarentegen sprankelden meer, verderop in het verhaal.
Het is interessant om in een boek, geschreven in 1908, de oplopende spanningen tussen landen in Europa te bespeuren en de schrijver neemt (achteraf tevergeefs) duidelijk de stelling tot toenadering in.
December 9, 2025
The first book in the series was long. This one is even longer. And that is not a good thing (for me). There is just too much content in the book that does not contribute to the story, but sometimes just seems to be there because the author wants to show off. Pages and pages of rants, philosophical insights, or political and societal analyses... It is hard to read, fairly boring, and distracting.
I'm also getting pretty annoyed with the over-the-top reactions characters in the book have to each other, to events... how often can one get a fever as physical reaction to emotions?
Finally, what struck me at some point is that, although the characters age, the world around them seems to be static. Nothing changes. It makes the book feel unrealistic. Still, for some reason, I wanted to continue with the final book.
I'm also getting pretty annoyed with the over-the-top reactions characters in the book have to each other, to events... how often can one get a fever as physical reaction to emotions?
Finally, what struck me at some point is that, although the characters age, the world around them seems to be static. Nothing changes. It makes the book feel unrealistic. Still, for some reason, I wanted to continue with the final book.
June 8, 2024
Het deed me hoe dan ook genoegen in deel II van Rollands romancyclus ‘Jean-Christophe’ kennis te nemen van het verdere wel en wee van de getalenteerde Duitse musicus J.-C. Krafft. De voorpret om dit deel te gaan lezen was, behalve door de in menig opzicht bijzondere kwaliteiten van het voorgaande deel, “Dageraad”, ook ingegeven door de titel van deel II: “In Parijs”.
Zoals echter genoemde stad de protagonist, nadat deze zijn vaderland was ontvlucht, behoorlijk bleek tegen te vallen, zo beantwoordde “In Parijs” niet helemaal aan de hoge door mij gekoesterde verwachtingen. Het levensverhaal dat Romain Rolland (1866-1944, winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur 1915) over (Jean-) Christophe vertelt fungeert al te zeer als kapstok waaraan de auteur beschouwingen ophangt over kunst en cultuur, politiek en samenleving. Die zijn niet zelden de moeite waard, zeker, maar grote delen van het boek worden er ‘stroperig’ van, doen en laten van Christophe lijken in vergelijking daarmee van secundair belang.
Daarbij komt dat bedoelde beschouwingen over het algemeen tamelijk hoogdravend zijn geformuleerd en dat er, net als in “Dageraad” trouwens, een overdaad aan muziek in zit – in die zin dat er wel erg veel aandacht uitgaat naar het werk van Franse en Duitse componisten van rond de vorige eeuwwisseling. Tevens is, bijna bladzij na bladzij, sprake van iets wat ik hier maar eens kortweg zal aanduiden als ‘ziel-igheid’, een ziel-igheid die wat mij betreft een dieptepunt bereikt in de zinsnede “Christophe omarmde in zijn ziel de zielen van de twee harmonieus verenigde vaderlanden” (p. 404). En waar Wilma de Rek, in haar informatieve boekbespreking in de Volkskrant van 9 maart 2024, te kennen geeft dat er voor Christophe plaats zou zijn in een, fictieve, toptien van sympathieke romanpersonages, moet mij toch van het hart dat deze alles en iedereen in zijn omgeving met grote eigengereidheid en laatdunkendheid waarneemt en becommentarieert. Waarmee overigens de auteur natuurlijk in de eerste plaats zichzelf een riante gelegenheid verschaft zijn kritische zegje te doen over ettelijke in zijn ogen verwerpelijke standen en gangen van zaken in het Parijse leven begin twintigste eeuw.
Een en ander komt de vaart in het verhaal als zodanig niet ten goede. Eén deel van “In Parijs” blijft echter van dergelijk bezwaar gevrijwaard, te weten het honderdtal pagina’s dat is gewijd aan het leven van Antoinette – en niet toevallig zijn dat nou net de pagina’s waarin Christophe zelf nauwelijks om de hoek komt kijken. Ook andere lezers blijken overigens in hun recensies op Goodreads onomwonden hun voorkeur uit te spreken voor hetgeen Rolland vertelt over de levensgeschiedenis van Antoinette. Meer Antoinette zullen we in het laatste deel van de trilogie over Jean-Christophe helaas niet tegenkomen, maar hopelijk ligt dat weer anders voor de verteltrant die met betrekking tot haar is gebezigd. Op dus maar naar “Het einde van de reis”, deel III.
Zoals echter genoemde stad de protagonist, nadat deze zijn vaderland was ontvlucht, behoorlijk bleek tegen te vallen, zo beantwoordde “In Parijs” niet helemaal aan de hoge door mij gekoesterde verwachtingen. Het levensverhaal dat Romain Rolland (1866-1944, winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur 1915) over (Jean-) Christophe vertelt fungeert al te zeer als kapstok waaraan de auteur beschouwingen ophangt over kunst en cultuur, politiek en samenleving. Die zijn niet zelden de moeite waard, zeker, maar grote delen van het boek worden er ‘stroperig’ van, doen en laten van Christophe lijken in vergelijking daarmee van secundair belang.
Daarbij komt dat bedoelde beschouwingen over het algemeen tamelijk hoogdravend zijn geformuleerd en dat er, net als in “Dageraad” trouwens, een overdaad aan muziek in zit – in die zin dat er wel erg veel aandacht uitgaat naar het werk van Franse en Duitse componisten van rond de vorige eeuwwisseling. Tevens is, bijna bladzij na bladzij, sprake van iets wat ik hier maar eens kortweg zal aanduiden als ‘ziel-igheid’, een ziel-igheid die wat mij betreft een dieptepunt bereikt in de zinsnede “Christophe omarmde in zijn ziel de zielen van de twee harmonieus verenigde vaderlanden” (p. 404). En waar Wilma de Rek, in haar informatieve boekbespreking in de Volkskrant van 9 maart 2024, te kennen geeft dat er voor Christophe plaats zou zijn in een, fictieve, toptien van sympathieke romanpersonages, moet mij toch van het hart dat deze alles en iedereen in zijn omgeving met grote eigengereidheid en laatdunkendheid waarneemt en becommentarieert. Waarmee overigens de auteur natuurlijk in de eerste plaats zichzelf een riante gelegenheid verschaft zijn kritische zegje te doen over ettelijke in zijn ogen verwerpelijke standen en gangen van zaken in het Parijse leven begin twintigste eeuw.
Een en ander komt de vaart in het verhaal als zodanig niet ten goede. Eén deel van “In Parijs” blijft echter van dergelijk bezwaar gevrijwaard, te weten het honderdtal pagina’s dat is gewijd aan het leven van Antoinette – en niet toevallig zijn dat nou net de pagina’s waarin Christophe zelf nauwelijks om de hoek komt kijken. Ook andere lezers blijken overigens in hun recensies op Goodreads onomwonden hun voorkeur uit te spreken voor hetgeen Rolland vertelt over de levensgeschiedenis van Antoinette. Meer Antoinette zullen we in het laatste deel van de trilogie over Jean-Christophe helaas niet tegenkomen, maar hopelijk ligt dat weer anders voor de verteltrant die met betrekking tot haar is gebezigd. Op dus maar naar “Het einde van de reis”, deel III.
December 24, 2023
Het tweede volume van Rollands ‘roman fleuve’ bundelt drie romans uit 1908. Het gaat om de afleveringen vijf, zes en zeven van de cyclus. Het zijn drie erg diverse romans.
In Kermis op het plein probeert de jonge componist Christophe zijn weg te vinden in Parijs. Dat loopt niet van een leien dakje, maar op het einde ontmoet hij Olivier. Het is een coup de foudre!
Antoinette vertelt de voorgeschiedenis van Oliviers familie. We ontdekken dat zijn zus het dienstmeisje was dat destijds ontslagen werd nadat ze met Christophe een muziekvoorstelling bijwoonde. Omdat deze roman niet om Christophe zelf draait, is dit deel een (gesmaakt) buitenbeentje binnen de cyclus.
In Binnenshuis gaan Christophe en Olivier al snel samenwonen. Oorlogsdreiging zet de relatie tussen Frankrijk en Duitsland op scherp, maar hun vriendschap overstijgt de verschillen. In dit deel worstelt Romain Rolland expliciet met ideeën, ideologieën en stereotypes, met de spankracht tussen geloof en daad, tussen volk en politiek, enzovoort. Dat levert enkele boeiende uitspraken op, zoals:
Afwachten wat het derde en laatste deel gaat brengen. Dat heet Het Einde van de Reis en verschijnt in juni.
In Kermis op het plein probeert de jonge componist Christophe zijn weg te vinden in Parijs. Dat loopt niet van een leien dakje, maar op het einde ontmoet hij Olivier. Het is een coup de foudre!
Antoinette vertelt de voorgeschiedenis van Oliviers familie. We ontdekken dat zijn zus het dienstmeisje was dat destijds ontslagen werd nadat ze met Christophe een muziekvoorstelling bijwoonde. Omdat deze roman niet om Christophe zelf draait, is dit deel een (gesmaakt) buitenbeentje binnen de cyclus.
In Binnenshuis gaan Christophe en Olivier al snel samenwonen. Oorlogsdreiging zet de relatie tussen Frankrijk en Duitsland op scherp, maar hun vriendschap overstijgt de verschillen. In dit deel worstelt Romain Rolland expliciet met ideeën, ideologieën en stereotypes, met de spankracht tussen geloof en daad, tussen volk en politiek, enzovoort. Dat levert enkele boeiende uitspraken op, zoals:
De waarheid is het leven. Die moet je niet in je hoofd zoeken, maar in het hart van de anderen. (p.449)Maar er sluipt ook ergernis binnen in dit deel en – erger nog – zelfs wat verveling. Binnenshuis is intellectueel allicht erg belangrijk binnen de reeks en zeker ook binnen de tijd waarin het geschreven werd, maar ik vond het niet bepaald het sterkste romandeel.
Afwachten wat het derde en laatste deel gaat brengen. Dat heet Het Einde van de Reis en verschijnt in juni.
February 20, 2024
Dit tweede deel van Jean-Christophe is lang niet zo goed als het eerste deel.
Het bestaat uit een voorwoord, een "dialoog tussen de auteur en zijn schim", en uit drie andere delen, die oorspronkelijk als drie aparte boeken werden uitgegeven in het Frans:
1. De kermis op het plein,
2. Antoinette,
3. Binnenshuis.
Het tweede deel (Antoinette) is topliteratuur en dus vijf sterren waard.
Het begin van deel 3 is ook mooi en begint met de zin "Ik heb een vriend...!" Maar daarna wordt het een gezeur, waar ik nauwelijks doorheen geraakte.
Jammer. Ik had er veel meer van verwacht.
Het bestaat uit een voorwoord, een "dialoog tussen de auteur en zijn schim", en uit drie andere delen, die oorspronkelijk als drie aparte boeken werden uitgegeven in het Frans:
1. De kermis op het plein,
2. Antoinette,
3. Binnenshuis.
Het tweede deel (Antoinette) is topliteratuur en dus vijf sterren waard.
Het begin van deel 3 is ook mooi en begint met de zin "Ik heb een vriend...!" Maar daarna wordt het een gezeur, waar ik nauwelijks doorheen geraakte.
Jammer. Ik had er veel meer van verwacht.
October 22, 2010
Read this MANY years ago, but never forgot it. Wonderful study of Parisian life and art at the turn of the century, includes a beautiful paean to music that every music lover should read ("Music, thou art my joy and my sorrow…" Must read this again, maybe next year…
August 18, 2007
musicians are messed up
September 24, 2007
I lived with this book!
January 16, 2010
I read this book when I was 25 years old and I thought it was amazing.
If I find time I will read it again to find how I feel beeing a 57 years woman!
If I find time I will read it again to find how I feel beeing a 57 years woman!
April 2, 2010
Jean Christophe is Annette in L'ame Enchantee ............
Displaying 1 - 17 of 17 reviews