Παρόλο που το εξώφυλλο μου έκλεψε την καρδιά, αυτός ίσως να είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου μπλε κομήτης. Ξεχώρισα, όμως, την Σατάνια - σταθερή αξία κάθε τεύχους τελευταία, τις μέρες λατρείας και την ζάχαρη. Όμως πού είναι η Ραλλού μου;
Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τι...
Σε κάθε περίπτωση, παρακολουθώ με αμέριστη προσοχή τη Σατανία και τους Ληστές, ενώ το Kobane Calling κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για το όριο μεταξύ απόλυτης πιστότητας και αφηγηματικής απόδοσης.