Τα παλαιά ερείπια των Αθηνών, τα οποία κάποιος Άγιος τα τιμά, κάποιο στοιχειό τα προσέχει και κάποια γρηά τα ενθυμείται, είναι σκορπισμένα είς όλην την κοιλάδα των Αθηνών, την οποίαν προστατευτικώς στεφανώνουν τα τρία βουνά της και την δροσίζει το κύμα του Σαρωνικού. Εκκλησίαι επάνω εις την Ακρόπολιν, εκκλησίαι χωμέναι μέσα εις τους βράχους της, εκκλησίαι γύρω της, είς την πόλιν, παρά τον Ιλισσόν, είς τα προάστεια, είς τον ελαιώνα - ένα πλήθος εκεί - και είς όλην την έκτασιν της κοιλάδος μέχρι της θαλάσσης και μέχρις αυτών των προβουνών των όρεών της, είς τα οποία τα εκκλησάκια νομίζει κανείς ότι επροσπάθησαν ν' ανέβουν, εκουράστηκαν και στάθηκαν στο δρόμο.
Ιστοριοδίφης, λογοτέχνης, ποιητής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Η ιστορική του έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και αφορούσε μόνο στην περιοχή της Αθήνας, γι' αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο «Αθηναιογράφος». Το 1896 ολοκληρώθηκε η έκδοση του τρίτομου έργου του η Ιστορία των Αθηναίων.
Άλλα έργα του είναι: η Δούκισσα της Πλακεντίας, Αι παλαιαί Αθήναι (1922), Ιστορίες από την παλιά Αθήνα, Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων (3 τόμοι, 1893), Απομνημονεύματα μιας μακράς ζωής (2 τόμοι), Ο αναδρομάρης (1914), Ο αναδρομάρης της Αττικής (1920), Ο τρελός της Αθήνας, Τοπωνυμικά παράδοξα (1920), Αθηναϊκό αρχοντολόγιο-Μπενιζέλοι (1921), Μελέται και έρευναι (1923-1926), Οι Χαλκοκονδύλαι, Ο Ελαιών των Αθηνών, "Μελέτη περί του βίου και της δράσεως του Παλαιών Πατρών Γερμανού" (1916) κ.α.
Αλλά και το ποιητικό του έργο είναι αξιόλογο. Η ποιητική συλλογή Η φωνή της καρδιάς μου ήταν από τα σημαντικότερα έργα του.