" Μαγειρεύοντας για τον Πικάσο"
Τα μεγαλύτερα ταξίδια στη ζωή μου, τα έχω κάνει με μεταφορικό μέσο τα βιβλία.
Και είναι και τα πιο όμορφα και διδακτικά.
Ήξερα ότι αυτό το ταξίδι θα είναι μεγάλο και πολυεπίπεδο.
Γαστρονομία, τέχνη, αλλαγή εποχής και μικρά μαθήματα ζωής, φίλες, οικογενειακές σχέσεις και διλήμματα με ένα μυστήριο να πλανιέται μέσα σε μια τρυφερά, μαγική ατμόσφαιρα.
📌 Α look at history. ⬇️
Τρεις εποχές. Τρεις διαφορετικές γενιές. Τρεις διαφορετικές γυναίκες.
Τρεις γυναίκες τόσο ίδιες.
Οντίν.
Ζιλί.
Σελίν.
Το κίνητρο τους η αγάπη.
Η δύναμή τους η Σοφία.
Φίλος τους το συναίσθημα.
Εχθρός του η απώλεια.
Κάπως έτσι ξεκινά το δικό τους ταξίδι στον κόσμο της επιβίωσης και των στιγμών της ζωής.
Ο Πικάσο είπε:
}Για να πετύχεις κάτι πρέπει πρώτα να σκοτώσεις κάτι άλλο.}
Και εκείνες σκότωσαν.
Σκότωσαν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό για, να σώσουν την αγάπη.
Την ελευθερία του να ζεις όλα αυτά , που ονειρεύεσαι, έστω και με απώλειες.
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο για μένα, είναι ότι γνωρίζουμε μία διαφορετική πτυχή του μεγάλου ζωγράφο. Του Πικάσο.
Βλέπουμε έναν άνθρωπο πίσω από τον μύθο.
Έναν άνθρωπο με τις μικρές ατέλειες του, με τις παραξενιές του. Γνωρίζουμε τις μεγάλες στιγμές του.
Έναν άνθρωπο, που σε αυτό το βιβλίο μπορώ να πω ότι για λίγο απομυθοποιήθηκε.
Η δική του πινελιά είναι αυτή, που κάνει το βιβλίο λίγο πιο πικάντικο, δίνει ένα άρωμα μυστηρίου. Μία εσάνς πιο μελαγχολική μα και πιο ρομαντική.
Η αρχή ξεκινά με ένα ωραίο φαγητό.
Άλλωστε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή ξεκινούν με ένα πολύ ωραίο πιάτο
Οι μεγαλύτεροι έρωτες ξεκίνησαν από ένα τραπέζι.
Οι καλύτερες δουλειές κλείστηκαν σε ένα τραπέζι.
Και οι μεγάλες αγάπες κλήθηκαν να μονιάσουν σε ένα τραπέζι.
Και εδώ όλα ξεκίνησαν από το φαγητό.
Έγινε η αφετηρία και ο τερματισμός του ταξιδιού.
Τρεις γυναίκες, λοιπόν.
Η καθεμία διαφορετική.
Μία επαναστάτρια.
Μία πιο χαμηλών τόνων.
Και μια μαχήτρια.
Όλες τους παλεύουν για την αγάπη.
Η καθεμία με διαφορετικό τρόπο.
Η Οντίν ψάχνει την αγάπη μέσα σε εποχές δύσκολες. Προσπαθεί να σηκώσει ανάστημα σε μία εποχή, που η γυναίκα δεν έχει τη δύναμη και το κύρος που έχει στη σημερινή εποχή.
Η Ζιλί από την άλλη ψάχνει απεγνωσμένα την αγάπη σε λάθος άτομα.
Δίνει χωρίς να ζητά
Χαρίζει απλόχερα χωρίς να παίρνει.
Είναι από εκείνους τους ανθρώπους, που είναι δε φοβούνται να πονέσουν οι ίδιοι αλλά τρομάζουν μήπως πληγώσουν τους άλλους.
Και η Σελίν.
Η αγαπημένη μου Σελιν.
Ένα μικρό παιδί στην ψυχή, πού οι συγκυρίες την ωθούν στο να μεγαλώσει απότομα.
Να παλέψει για εκείνη και για τα πρόσωπα, που αγαπά.
Να δείξει ότι είναι άτρωτη ακόμα και αν στο διάβα της, της ρίχνουν πέτρες.
Παλεύει για τη ζωή της αλλά πιο πολύ παλεύει για αυτούς , που αγαπά.
Παλεύει για την αγάπη.
Τη συντροφική αγάπη.
Τη μητρική.
Την ερωτική.
Την αγάπη, την ανθρώπινη.
Την αγάπη, που δεν πλάθεται μόνο εκείνη την αγάπη, που της ζεις, Όταν είσαι έτοιμη να τη γνωρίσεις.
Το μυθιστόρημα: Μαγειρεύοντας για τον Πικάσο, είναι ένα ταξίδι.
Ένα πραγματικό ταξίδι.
Ένα ταξίδι στη Γαλλική Ριβιέρα.
Ένα ταξίδι που γνωρίζεις ανθρώπους, που έχουν αφήσει ιστορία πίσω τους στα χρόνια, που πέρασαν.
Μα είναι και ένα συναισθηματικό ταξίδι.
Ένα ταξίδι στον έρωτα, στην αγάπη και στη γαλλική γαστρονομία.
Ένα ταξίδι, που σε γεμίζει.
Κλείνοντας το βιβλίο νομίζεις ότι ξαφνικά προσγειώθηκε κάπου, που δε θέλεις.
Πώς να αφήσεις άλλωστε τα τοπία;
Πώς να αφήσεις τη μαγεία για να έρθεις πίσω στην κανονικότητα σου;
Φτάνοντας στο τέλος αυτού του ταξιδιού νιώθω ότι κάτι μου λείπει.
Νιώθω σαν να έφυγε ένα κομμάτι από μέσα μου, να έμεινε πίσω.
Κάπου εκεί στη Γαλλία.
Ανάμεσα σε πίνακες, ανάμεσα σε φαγητά, ανάμεσα σε αρώματα και συναισθήματα. Ανάμεσα σε μυστήρια και ψυχές που δε θα λησμονήσω.
Και γυρίζοντας πίσω, νιώθω γεμάτη.
Γεμάτη αγάπη.
Γεμάτη μαγεία.
Με λίγο περισσότερο σοφία και γνώση.
Γεμάτη μυρωδιές.
Ερωτευμένη με τους ήρωες, που άφησα πίσω.
Πιο δυνατή, γιατί μου δίδαξαν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να μπορώ να διαχωρίσω, τα θέλω από τα πρέπει, τα μπορώ από το φοβάμαι, τη δύναμη της ψυχής από τη δύναμη της στιγμής.
Το συναίσθημα από την εκδίκηση.
Και να μπορώ με τα μάτια της ψυχής να δω την καθαρή αγάπη, αυτή, που πηγάζει από μέσα μας, όχι εκείνη της τη στιγμής και του φόβου, αλλά τη σπάνια και την αληθινή.
Την αγάπη, που νικιέται μόνο αγάπη.
Σαν την αγάπη της Οντίν. Μικρή αλλά ολόχρυση.
Σαν την αγάπη της Ζιλη. Ταπεινή αλλά μεγάλη.
Σαν την αγάπη της Σελίν δύσκολη μα πιο δυνατή από όλα τα συναισθήματα.
Την αγάπη πού γίνεται κίνητρο, ρίσκο, εχθρός και φίλη.
Την αγάπη, που σε ξυπνάει λίγο, πριν κλείσεις τα μάτια και αφεθείς στα δικά σου σκοτάδια.
Εκείνη, που κάποτε φιλώντας μας, μας ξύπνησε από την λήθη
Μαγειρεύοντας για τον Πικάσο.
Ή αλλιώς Μαγειρεύοντας για τη ζωή.