Mavinin Küçük Vedası

Karaktersiz #2

by Zeynep Sey

Zihnindeki diğer iki ses ile birlikte hayatına devam etmeye çalışan Ezgi Çora, içlerinden birinin ihanetine uğramasıyla kendini yeniden ölümün kucağında bulur.
Gözlerini bambaşka bir sesin varlığıyla açtığında, yaşam ile ölüm arasındaki amansız savaşa bu yeni ses yüzünden ortak olacağını bilmemektedir.
Diğerlerinin arasında kaybolup gitmemeye ve fedakarlığı da artık yalnızca kendisi için yapmaya çalışan Ezgi'nin, zihnindeki seslerden bir an önce kurtulması ve yoluna tek başına devam etmeyi öğrenmesi gerekecektir.

Kimsenin gelmesine ve elimden tutup beni kurtarmasına ihtiyaç duymuyorum çünkü biliyorum; ben kendi başıma bir bireyim, gücünü henüz yeni fark edebilmiş bir kadınım ve yok saymaya çalışanlara inat varım.
Kurtulmak için kendi yaralarımı sarmaya çalıştığımın, kaybolmuş ruhumu bulabilmek için kendi iç savaşımı verdiğimin, attığım her yeni adımın beni daha da güçlü kıldığını bildiğimin ve umudun var olduğunu her geçen gün çok daha iyi anladığımın hikâyesi bu.
Benim hikâyem.

336 pages, Paperback

Published January 1, 2019

Reviews

[Öznur Tat · Rating 5 out of 5]

Bittiğinde gözyaşlarımı tutamadım resmen ya. Nehir ve Kıvanç'ın olduğu bölümde çok duygulandım.

[Cansu · Rating 4 out of 5]

Ezgi'nin iyileşme kısmı biraz daha iyi anlatilabilirdi.

[Elanur Kamış · Rating 4 out of 5]

Okurken insana kendinden bir şeyleri hissettiren bir kitaptı, bazı yerlerde kendimi görür gibi oldum hoştu ☺️👌🏻

[mariska · Rating 4 out of 5]

Beklemiyordum ama bu kitabı daha çok sevdim, ilk kitabın yeri her zaman ayrıdır derdim ama bu da öyle oldu. Başlarda Ushanım da Ushanım diye ağlasamda kitabın ortalarında sonunda Ushan’ın gelmesiyle derin bir oh çektim resmen ya. Durgun ilerliyor derken birden olaylar başladı ve ne olduğunu anlamadan zaman atlaması falan oldu noooluyor oldum bu arada Asilkan yatacak yer bulama ya bir kurtulamadık senden Korhan bile gitti sen hala burdasın neyse gittin sende SONUNDA, Ushanım çünkü. 💅🏻 Atlas mıydı çocuğun adını unuttum her neyse ben onu LODOS sandım ve dedim ki Ushan nerde çok korktum elim ayağım titredi şakasız neyse ki o küçük olan çocukmuş. Lara çok gereksiz gidip geldi bazı yerler çok anlamsız gibi hissettirdi ama seviyorum işte ya. Başka diyecek bir şey bulamadım ama senelerce birbirlerini beklediler gerçekten de yuh dedim abi ben asla beklemem yani ömrüm çürür be her neyse Ushan farkı yani. Yine de Asilkan sahnesi farklı olabilirdi ve bu kitapta Kıvanç baya vardı bence ya ama ne oldu neden Nehir yok vs kafam çok karıştı çünkü Solucan’ı çok önce okumuştum mesela Deniz’i hatırladım ama Damla, Irmak, Cem???? Neyse sonuç olarak beni hayal kırıklığına uğratmadığı için çok mutlu oldum ayrıca Ezgi’nin sonunda iyileşmesine de şükürler olsun yani böyle beklemiyordum açıkçası ÖZELLİKLE SON CÜMLE AMA YA bir cümle nasıl bu kadar güzel olabilir ağlayacağım gerçekten bitmiş olduğuna inanamıyorum çok seviyorum bu seriyi yine okuyacağımdan hiç şüphem yok zaten wggsge