What do you think?
Rate this book
Brahmopadesam
Jayakanthan (24 April 1934 – 8 April 2015), popularly known as JK, was an Indian writer, journalist, orator, film-maker, critic and activist. Born in Cuddalore, he dropped out of school at an early age and went to Madras, where he joined the Communist Party of India. In a career spanning six decades, he authored around 40 novels, 200 short stories, APART from two autobiographies. Outside literature, he made two films. In addition, four of his other novels were adapted into films by others.
Jayakanthan's literary honours include Jnanpith and Sahitya Akademi awards. He was also a recipient of Padma Bhushan (2009), India's third-highest civilian honour, the Soviet Land Nehru Award (1978), and the Russian government's Order of Friendship (2011)
Jayakanthan wrote his first short story for a Tamil magazine titled Sowbakiyavathi, which got it published in 1953. Following early success, Jayakanthan started writing for mainstream magazines such as Ananda Vikatan, Kumudam and Dinamani Kadir, who published a number of short-stories particularly in the 1960s. In 1964, Jayakanthan entered films by co-producing and directing a venture titled Unnaipol Oruvan, based on his novel. The film focussed on the plight of slum-dwellers. Although a commercial failure, it won the President's Certificate of Merit for the Third Best Feature Film in 1965. The following year he made another film based on his namesake novel Yaarukkaga Azhudhaan which had Nagesh playing the lead role. His novel Sila Nerangalil Sila Manithargal (1970) won him the Sahitya Akademi Award (for Tamil) in 1972. Later this was adapted into a film of the same name by A.Bhimsingh, which won a National Film Award. Promoted by the film's success, Bhimsingh made one more film tilted Oru Nadigai Naadagam Paarkiral, based on his namesake novel.
In 2008, Ravisubramaniyan made a documentary film on Jayakanthan, the second of its kind, and was produced by Ilaiyaraja.
https://en.wikipedia.org/wiki/Jayakan...
Jayakanthan's literary honours include Jnanpith and Sahitya Akademi awards. He was also a recipient of Padma Bhushan (2009), India's third-highest civilian honour, the Soviet Land Nehru Award (1978), and the Russian government's Order of Friendship (2011)
Jayakanthan wrote his first short story for a Tamil magazine titled Sowbakiyavathi, which got it published in 1953. Following early success, Jayakanthan started writing for mainstream magazines such as Ananda Vikatan, Kumudam and Dinamani Kadir, who published a number of short-stories particularly in the 1960s. In 1964, Jayakanthan entered films by co-producing and directing a venture titled Unnaipol Oruvan, based on his novel. The film focussed on the plight of slum-dwellers. Although a commercial failure, it won the President's Certificate of Merit for the Third Best Feature Film in 1965. The following year he made another film based on his namesake novel Yaarukkaga Azhudhaan which had Nagesh playing the lead role. His novel Sila Nerangalil Sila Manithargal (1970) won him the Sahitya Akademi Award (for Tamil) in 1972. Later this was adapted into a film of the same name by A.Bhimsingh, which won a National Film Award. Promoted by the film's success, Bhimsingh made one more film tilted Oru Nadigai Naadagam Paarkiral, based on his namesake novel.
In 2008, Ravisubramaniyan made a documentary film on Jayakanthan, the second of its kind, and was produced by Ilaiyaraja.
https://en.wikipedia.org/wiki/Jayakan...
- GenresFiction
104 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1963
12 people are currently reading
61 people want to read
About the author
Jayakanthan
130 books677 followersDhandapani Jeyakanthan, otherwise known as 'JK' among his friends and comrades, is a multi-dimensional personality, well known in the literary circle as a prolific writer, commentator, pamphleteer, film-maker and critic. He has won acclaim for wielding his pen against social injustices and economic inequality. Jeyakanthan was born in a family of agriculturists in Manjakuppam, a suburb of Cuddalore of the erstwhile Madras Presidency. Brought up by his mother and maternal uncles, he got interested in politics at a young age as his uncles were actively involved in it. Jeyakanthan dropped himself out of school after completing fifth grade, as he thought studies would hinder his political activism.
In 1946, he left for Chennai in search of livelihood, where he performed odd jobs, before ending up as a compositor in the printing press of Communist Party of India (CPI). His association with the CPI instilled the ideas of the movement, where he got to accompany leaders such as P. Jeevanandham, Baladandayutham and S. Ramakrishnan. The leaders of the party encouraged him to write. After graduating to an active member of the party, he got to learn about topics pertaining to world literature, culture, politics, economics and journalism. It was during this time, Jeyakanthan started writing for pro-communist magazines. Over the next few years, he established himself as one of the top-most writers in the party. His early works were first published in the party newspaper Janasakthi, and soon other magazines like Sarasvathi, Thamarai, Santhi, Manithan, Sakthi and Samaran published his works. His early works focused on the plight of slum-dwellers who were settled in and around the party office.
Jeyakanthan was married to his cousin. The couple had two daughters and a son. Jeyakanthan wrote his first short story for a Tamil magazine titled Sowbakiyavathi, which got it published in 1953. Following early success, Jeyakanthan started writing for mainstream magazines such as Ananda Vikatan, Kumudam and Dinamani Kadir, who published a number of short stories, particularly in the 1960s. In 1964, Jayakanthan entered films by co-producing and directing a venture titled Unnaipol Oruvan, based on his novel.
His writings reflect his views on the morals, ethics and the societal norms as a whole. His writings are vivid portrayals of life and relationships, with all the intricacies and beauty of reality, and with a profound love for humanity. He is one among the few of the original writers of the Tamil Literature. He is a man of insight, pride and scholarship whose writings expressed with unparalleled courage and utmost honesty speaks for all the generations to come. A winner of Sahitya Acadamy Award and Fellowship, Jnanpita Award, Soviet Land Nehru Award, the Russian Federation's Order of Friendship and the Padma Bhushan.
In 1946, he left for Chennai in search of livelihood, where he performed odd jobs, before ending up as a compositor in the printing press of Communist Party of India (CPI). His association with the CPI instilled the ideas of the movement, where he got to accompany leaders such as P. Jeevanandham, Baladandayutham and S. Ramakrishnan. The leaders of the party encouraged him to write. After graduating to an active member of the party, he got to learn about topics pertaining to world literature, culture, politics, economics and journalism. It was during this time, Jeyakanthan started writing for pro-communist magazines. Over the next few years, he established himself as one of the top-most writers in the party. His early works were first published in the party newspaper Janasakthi, and soon other magazines like Sarasvathi, Thamarai, Santhi, Manithan, Sakthi and Samaran published his works. His early works focused on the plight of slum-dwellers who were settled in and around the party office.
Jeyakanthan was married to his cousin. The couple had two daughters and a son. Jeyakanthan wrote his first short story for a Tamil magazine titled Sowbakiyavathi, which got it published in 1953. Following early success, Jeyakanthan started writing for mainstream magazines such as Ananda Vikatan, Kumudam and Dinamani Kadir, who published a number of short stories, particularly in the 1960s. In 1964, Jayakanthan entered films by co-producing and directing a venture titled Unnaipol Oruvan, based on his novel.
His writings reflect his views on the morals, ethics and the societal norms as a whole. His writings are vivid portrayals of life and relationships, with all the intricacies and beauty of reality, and with a profound love for humanity. He is one among the few of the original writers of the Tamil Literature. He is a man of insight, pride and scholarship whose writings expressed with unparalleled courage and utmost honesty speaks for all the generations to come. A winner of Sahitya Acadamy Award and Fellowship, Jnanpita Award, Soviet Land Nehru Award, the Russian Federation's Order of Friendship and the Padma Bhushan.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 15, 2014
To analyse the ideological moorings of Jeyakanthan ,the novella "Brahmobadesam" is a must read.
June 1, 2021
"பிரம்மோபதேசம்" - ஜெயகாந்தன்
*******************************
"பிரம்மோபதேசம்" மற்றும் "இலக்கணம் மீறிய கவிதை" என்ற குறுநாவல்களை கொண்ட புத்தகம் 1963இல் முதற்பதிப்பு கண்டது.
ஜெயகாந்தனின் மேலும் இரு முற்போக்கு கருத்துக்களுடைய குறும்புதினங்கள்.
பிரம்மோபதேசம்
---------------
சங்கர சர்மா எனும் பவித்ரமான பிராமணன் தான் கற்று தேர்ந்த சாத்திர/வேதங்கள் வழி வழுவாது, நேர்மையாக வாழ்பவர். அதே வேளையில் போலி பிராமணியத்தையும் எதிர்ப்பவர். சமையல் வேலை எடுத்து செய்யும் அவர், திருவல்லிக்கேணி ஒண்டு குடித்தினத்தில் தன் 19 வயது மகள் மைத்ரேயியுடன் வாழ்கிறார். அவருக்கு உதவியாக குண்டுராவ் என்பவரும், அவரது மனைவி கங்காபாயும் அதே வீட்டில் இன்னொரு ஒண்டுக் குடித்தனத்தில் வாழ்கின்றனர்.
குண்டுராவின் மூலம் கம்யூனிச இளைஞனான சேஷாத்திரி, சர்மாவிடம் வேளைக்கு சேர்க்கப்படுகிறான். அதே வேளையில், சதானந்த ஓதுவார் என்ற இளைஞனும் சர்மாவை கவர்கிறான், அவனது தெய்வ பக்தியாலும், தூய்மையான வாழ்முறையினாலும்.
இதில் சேஷாத்திரி பிறப்பால் பிராமணனாலுனும் அவனது போக்கு சர்மாவிற்கு பிடிப்பதில்லை. நடுவில் மைத்ரேயி கவனம் யாரின் மேல்?, கங்காபாய் யார் பக்கம்? சர்மா தனது மகளின் விருப்பத்திற்கு குறுக்கே நின்றாரா? சதானந்த ஓதுவார் என்னவாகிறார்? என பல கேள்விகளுக்கு பலவிதமான தர்க்கங்களை கொண்டு இப்புதினம் நிறைவடைகிறது. அது நமக்கான பிரம்மோபதேசமாகவே விளங்குகிறது.
சர்மா தன் சாத்திரத்தையும் விட்டுத்தராமல், அதே நேரத்தில் சாதியையும் பிடித்து தொங்காமல் ஆன்மீகத்தை கைக்கொண்டு செல்வது இந்து தர்மத்தின் ஆழப் புரிந்துகொண்டவர்களால் மட்டுமே கூடியது.
ஆன்மீகமும் முற்போக்கு கலந்த சிறுபுதினம், ஆனால் கருத்தாழம் மிக்க ஆழி!
இலக்கணம் மீறிய கவிதை:
-----------------------
ராமநாதன் எனும் முப்பத்தைந்து வயதினன், பத்திரிக்கைகளுக்கு கதை/கவிதைகள் எழுதும் பழக்கமுடைய, வியாபார அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் டைப்பிஸ்ட். தாய் எவ்வளவு சொல்லியும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், தான் வசிக்கும் லாட்சுக்கே பெண்ணை இரவில் கூட்டி வரும் பழக்கமுடியவன்.இதை பார்த்து கிருஷ்ணய்யர் என்பவர் எதிர்த்தபோது, குடும்ப சுழலுக்குள் உழல விரும்பவில்லை என தத்துவம் பேசுகிறான்.
ஒரு நாள், பத்திரிகையில் வெளியான கவிதையை படித்து தன்னை மறந்து சிரிப்பதை, பஸ் ஸ்டாப் பெண்ணொருத்தி பார்க்க, மேலும் ஒரு தொடர்பு தொடர்கிறது அன்றைய இரவுக்கு.
சரளா, ஏனோ ராமநாதன் மேல் அவளுக்கு பரிவு. கூடி களிக்கிறார்கள். அன்பு உருவாவதை உணர்ந்து அவளை அணுகும்போது என்னவாகிறாள் சரளா? என்பதாக புதினம் முடிகிறது. இலக்கணம் மீறீனால்தான் கவிதையும் மனிதனும் அழகு என சொல்லாமல் சொல்கிறது இக்குறும்புதினம்.
*******************************
"பிரம்மோபதேசம்" மற்றும் "இலக்கணம் மீறிய கவிதை" என்ற குறுநாவல்களை கொண்ட புத்தகம் 1963இல் முதற்பதிப்பு கண்டது.
ஜெயகாந்தனின் மேலும் இரு முற்போக்கு கருத்துக்களுடைய குறும்புதினங்கள்.
பிரம்மோபதேசம்
---------------
சங்கர சர்மா எனும் பவித்ரமான பிராமணன் தான் கற்று தேர்ந்த சாத்திர/வேதங்கள் வழி வழுவாது, நேர்மையாக வாழ்பவர். அதே வேளையில் போலி பிராமணியத்தையும் எதிர்ப்பவர். சமையல் வேலை எடுத்து செய்யும் அவர், திருவல்லிக்கேணி ஒண்டு குடித்தினத்தில் தன் 19 வயது மகள் மைத்ரேயியுடன் வாழ்கிறார். அவருக்கு உதவியாக குண்டுராவ் என்பவரும், அவரது மனைவி கங்காபாயும் அதே வீட்டில் இன்னொரு ஒண்டுக் குடித்தனத்தில் வாழ்கின்றனர்.
குண்டுராவின் மூலம் கம்யூனிச இளைஞனான சேஷாத்திரி, சர்மாவிடம் வேளைக்கு சேர்க்கப்படுகிறான். அதே வேளையில், சதானந்த ஓதுவார் என்ற இளைஞனும் சர்மாவை கவர்கிறான், அவனது தெய்வ பக்தியாலும், தூய்மையான வாழ்முறையினாலும்.
இதில் சேஷாத்திரி பிறப்பால் பிராமணனாலுனும் அவனது போக்கு சர்மாவிற்கு பிடிப்பதில்லை. நடுவில் மைத்ரேயி கவனம் யாரின் மேல்?, கங்காபாய் யார் பக்கம்? சர்மா தனது மகளின் விருப்பத்திற்கு குறுக்கே நின்றாரா? சதானந்த ஓதுவார் என்னவாகிறார்? என பல கேள்விகளுக்கு பலவிதமான தர்க்கங்களை கொண்டு இப்புதினம் நிறைவடைகிறது. அது நமக்கான பிரம்மோபதேசமாகவே விளங்குகிறது.
சர்மா தன் சாத்திரத்தையும் விட்டுத்தராமல், அதே நேரத்தில் சாதியையும் பிடித்து தொங்காமல் ஆன்மீகத்தை கைக்கொண்டு செல்வது இந்து தர்மத்தின் ஆழப் புரிந்துகொண்டவர்களால் மட்டுமே கூடியது.
ஆன்மீகமும் முற்போக்கு கலந்த சிறுபுதினம், ஆனால் கருத்தாழம் மிக்க ஆழி!
இலக்கணம் மீறிய கவிதை:
-----------------------
ராமநாதன் எனும் முப்பத்தைந்து வயதினன், பத்திரிக்கைகளுக்கு கதை/கவிதைகள் எழுதும் பழக்கமுடைய, வியாபார அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் டைப்பிஸ்ட். தாய் எவ்வளவு சொல்லியும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், தான் வசிக்கும் லாட்சுக்கே பெண்ணை இரவில் கூட்டி வரும் பழக்கமுடியவன்.இதை பார்த்து கிருஷ்ணய்யர் என்பவர் எதிர்த்தபோது, குடும்ப சுழலுக்குள் உழல விரும்பவில்லை என தத்துவம் பேசுகிறான்.
ஒரு நாள், பத்திரிகையில் வெளியான கவிதையை படித்து தன்னை மறந்து சிரிப்பதை, பஸ் ஸ்டாப் பெண்ணொருத்தி பார்க்க, மேலும் ஒரு தொடர்பு தொடர்கிறது அன்றைய இரவுக்கு.
சரளா, ஏனோ ராமநாதன் மேல் அவளுக்கு பரிவு. கூடி களிக்கிறார்கள். அன்பு உருவாவதை உணர்ந்து அவளை அணுகும்போது என்னவாகிறாள் சரளா? என்பதாக புதினம் முடிகிறது. இலக்கணம் மீறீனால்தான் கவிதையும் மனிதனும் அழகு என சொல்லாமல் சொல்கிறது இக்குறும்புதினம்.
August 30, 2020
ஜெயகாந்தனின் எண்ணங்களை இந்த இரண்டு கதைகள் பிரதிபலிக்கிறது.
கதை 60 களில் நடப்பது என்பது அவர்கள் செலவு செய்யும் காசில் மட்டுமே தெரிகிறது. மற்றவை எல்லாம் இன்றும் பெரிதும் பேச்சு பொருளாக. இதில் வந்த இலக்கணம் இல்லா கவிதை - சூப்பர் deluxe படம் இரண்டும் ஒரே விஷத்தை தான் பேசுகின்றன.
கதை 60 களில் நடப்பது என்பது அவர்கள் செலவு செய்யும் காசில் மட்டுமே தெரிகிறது. மற்றவை எல்லாம் இன்றும் பெரிதும் பேச்சு பொருளாக. இதில் வந்த இலக்கணம் இல்லா கவிதை - சூப்பர் deluxe படம் இரண்டும் ஒரே விஷத்தை தான் பேசுகின்றன.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews