Gripping and heartbreaking account of a Dutch girl, growing up as a 'war child'.
With her dad taken a POW, she and her mom had to endure the abhorrence of the Hungerwinter in Amsterdam. They barely survived. This is her story.
A story about hardship, and how to just keep going and never giving up. After the war, she thrived, helping others dealing with personal trauma.
This memoire is dedicated to Corrie ten Boom, a wellknown Dutch Resistence fighter.
Moving read. Thank you for sharing your lifestory.
============================================================================
Ik kende de verhalen van mijn ouders - bij mijn vader thuis hadden ze onderduikers, mij moeder moest voor haar eigen veiligheid bij een tante op een boerderij wonen, -. Er was honger, verdriet, en doodsangst. Te midden van al die ellende waren er slechts spaarzame momenten van liefde en saamhorigheid.
Het zijn voor mij gelukkig verhalen. Geboren in 1969, is het voor mij bijna niet voor te stellen, hoe je in de hongerwinter moest overleven op een snee tulpenbollen brood per dag. Honden, katten, vogels, straat meubilair, bomen: Amsterdam had niets meer van dat alles. Het was een kaalgeslagen dodenhuis: de huisdieren opgegeten, het straatmeubilair, als al het voor handen zijnde hout - kozijnen, deuren, bomen, kasten, bedden, trappen, werd tot brandhout, opdat de mensen niet eerst doodvroren voordat ze van de honger stierven. Het was een verschrikkelijke en mensonterende periode in een al zo’n donkere tijd.
Henny en haar moeder overleven het amper. Op zeer indringende en persoonlijke wijze beschrijft Hendrika de Vries de gruwel van het opgroeien in de oorlog, over de ontberingen, over haar onderduikzusje Nel. Zij vertelt over hoe haar moeder voor het verzet werkte, en naar radio Oranje luisterde. Over hoe haar knuffeltje haar vader door zijn krijgsgevangenschap heen hielp. Over de moeilijkheden ook na de bevrijding, over de persoonlijke trauma’s die toch op een één of andere manier verwerkt moesten worden, en over de ontluistering na mei 1945, omdat de maatschappij toch niet bracht waar velen na de bevrijding wel op hadden gehoopt.
Een zeer ontroerend en indringende memoire, opgedragen aan Corrie ten Boom, een bekend Nederlands verzetsstrijdster. Mooi! ****