নৈখন এতিয়া দূৰৈত

by Aruni Kashyap

২০১২ চন ৷ অসমৰ সাধাৰণ মধ্যবিত্ত পৰিয়াল এটাত ডাঙৰ হোৱা ৰাজীৱ ইংৰাজী সাহিত্য পঢ়িবলৈ আমেৰিকালৈ আহিছে ৷ তাতেই এখন আলোচনা চক্ৰত গৱেষণা পত্ৰ এখন পাঠ কৰিবলৈ যাঁওতে লগ পায় আডায়’মীক ৷ দুয়োৰে লগে লগেই গঢ় লয় প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ ৷ কিন্তু আডায়’মীৰ সৈতে সময় কটাই ৰাজীৱে চাবলৈ শিকে এখন অন্য আমেৰিকা : এই আমেৰিকাখন দৃস্টিনন্দন নহয়, এই আমেৰিকাখনত আছে বৰ্ণবৈষম্য, এই আমেৰিকাখনৰ সকলো দিশতে চলে শ্বেতাংগৰ ৰাজত্ব ৷ বাৰাক অ’বামাৰ দৰে আফ্ৰিকান-আমেৰিকান ৰাস্ট্ৰপতি এজন থকা স্বত্তেও সেইখন আমেৰিকাত দিনৌ বৈষম্যৰ বলি হয় অশ্বেতাংগ লোক ৷ আডায়’মীয়ে এনেবোৰ কথাৰ বিষয়েই লিখামেলা কৰে ৷ কিন্তু বৰ্ণবৈষম্যৰ সৈতে যুজিঁ-যুজিঁ আডায়’মী হৈ পৰিছে তিক্ত-বিৰক্ত আৰু সেই তিক্ততায় প্ৰভাৱ পেলায় ৰাজীৱ-আডায়’মীৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কতো ৷ ৰাজীৱ আৰু আডায়’মীৰ প্ৰেম সফল হ’বনে？ইমান দুৰ্বাৰ প্ৰেম থকা সত্বেৱো কিয় দুয়ো বাৰে বাৰে দুফালে গুছি যায়？

নৈখন এতিয়া দূৰৈত মাথোঁ আডায়’মী আৰু ৰাজীৱৰেই প্ৰেমকাহিনী নহয় ৷ মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এই নতুন ৰূপ দেখি ৰাজীৱে ভাবিছে বাৰে বাৰে অসমৰ কথা : অসমীয়া মধ্যবিত্তীয় ধ্যান-ধাৰনা, নৈতিক-অনৈতিকৰ মেৰু, প্ৰেম, বিবাহ, আদি সকলোৰে প্ৰতি ৰাজীৱে প্ৰশ্ন তুলি ভাবিছে এখন বৃহত্তৰ অসমীয়া সমাজৰ কথা, ভাবিছে কেনে হ’ব সেই সমাজ, কোন থাকিব সেই সমাজখনত আৰু কোনোবা দিনা সম্ভৱ হ’বনে তেনে এখন শান্তিপ্ৰিয় সমাজ ？ৰাজীৱৰ চিন্তা প্ৰগতিশীল, আধুনিক, শান্তিকামী ৷ সেই চিন্তনে হয়তো জোঁকাৰি যাব অসমীয়া মানুহৰ শুচিবায়ুগ্ৰস্থ চিন্তাধাৰা, কিন্তু ৰাজীৱৰ প্ৰশ্নবোৰ সাম্প্ৰতিক অসমীয়া সমাজে কেইবাবাৰো ভাবি চাবলৈ বাধ্য হ’ব ৷ আমেৰিকাৰ পটভূমিত লিখা এখন সামাজিক উপন্যাস যদিও নৈখন এতিয়া দূৰৈত এখন হাড়ে হিমজুৱে অসমীয়া উপন্যাস ৷

Hardcover

First published July 1, 2019

About the author

Aruni Kashyap is the author of The Way You Want To Be Loved, The House With a Thousand Stories, and the forthcoming How to Date a Fanatic. Along with editing a collection of stories called How to Tell the Story of an Insurgency, he is the translator of four novels from Assamese to English. A 2024 Carl and Lily Pforzheimer Foundation Fellow at Radcliffe Institute for Advanced Study, Harvard University, he is also the recipient of a National Endowment for the Arts Fellowship, the Faculty Research Grants in the Humanities and Arts Program, the Arts Lab Faculty Fellowship, and the Charles Wallace India Trust Scholarship for Creative Writing to the University of Edinburgh, his poetry collection, There is No Good Time for Bad News, was nominated for the 58th Georgia Author of the Year Awards 2022, a finalist for the Marsh Hawk Press Poetry Prize, and the Four Way Books Levis Award in Poetry.
His translations, which have been shortlisted for the 2023 and 2024 Armory Square Prize for South Asian Literature in Translation and VOW Book Awards 2024, include The Bronze Sword of Tengphakhri Tehsildar by Indira Goswami (Zubaan), My Poems Are Not for Your Ad Campaign by Anuradha Sarma Pujari (Penguin), An Illuminated Valley by Dipak Kumar Barkakaty (Penguin), and Ten Love Stories and a Story of Despair (Westland). He has served as a visiting writer at Lander University, Minnesota State University, Converse University, The College of William & Mary, Valdosta State University, Dibrugarh University, Assam Don Bosco University, and delivered the Tagore Lecture in Modern Indian Literature at Cornell University. His short stories, poems, and essays have appeared in Granta, The Boston Review, Electric Literature, Catapult, Bitch Media, The Kenyon Review, The LitHub, The Oxford Anthology of Writings from the Northeast, The New York Times, The Guardian UK, and others. He also writes in Assamese and is the author of a novel, Noikhon Etia Duroit, and three novellas. He is an Associate Professor of English & Creative Writing and the Director of the Creative Writing Program at the University of Georgia, Athens.

Reviews

[Bhoben Borooah · Rating 5 out of 5]

“নৈখন এতিয়া দূৰৈত”

ফনীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ ”অনুৰাধাৰ দেশত” আৰু অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ “হৃদয় এক বিজ্ঞাপন“—এই দুয়োখন উপন্যাসতেই অংকিত হৈছিল গতানুগতিক সামাজিক উপন্যাসসমুহৰ বিপৰীতে এক নতুন ধাৰা, এক নতুন জগতৰ চিত্ৰন৷ অগতানুগতিক কাহিনী, ভুমুকি মৰা চৰিত্ৰবোৰৰ যথাযথ তথা বিশ্বাসযোগ্য উপস্থাপন আৰু পৰিৱেশ নিৰ্মাণৰ দক্ষতাই এই দুয়োখন উপন্যাসকেই অসমীয়া উপন্যাস জগতত এক নিজস্ব স্থায়ী আসন উলিয়াই লোৱাত সহায় কৰিছে৷ এই দুয়োখন উপন্যাসৰ একেটা শাৰীতে মই যোগ দিব বিচাৰিছোঁ আমেৰিকাৰ জৰ্জিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহকাৰী অধ্যাপক Aruni Kashaypৰ “নৈখন এতিয়া দূৰৈত” নামৰ উপন্যাসখনক যিখন উপন্যাসত ঔপন্যাসিকগৰাকীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এখন আমাৰ বাবে তেনেই অচিনাকি কিন্তু বাস্তৱ পৰিৱেশ এটা সাৱলীলভাৱে ফুটাই তুলিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ মন কৰিবলগীয়া যে আৰুণি কাশ্যপে মাথো আমেৰিকাৰ ক্ষয়িষ্ণু, আত্মকেন্দ্ৰিক আৰু বৰ্ণবৈষম্যৰে সিক্ত সমাজখনৰ কথাকে উপন্যাসখনত অংকিত কৰা নাই, উপন্যাসখনত তেওঁ যেতিয়াই সুবিধা পাইছে, তেতিয়াই তেওঁৰ জন্মভূমি অসমৰ কথা গৌৰৱেৰে স্মৰণ কৰিছে, সমস্যাবোৰৰ সৈতে তুলনাও কৰিছে৷ অৰ্থাৎ এগৰাকী অসমীয়াৰ দৃষ্টি আৰু চিন্তাধাৰাৰেই তেওঁ উপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ “ৰাজীৱ“ক পৰিচালিত কৰি ৰাখিলে৷ সম্ভৱতঃ সেইবাবেই তেওঁ উপন্যাসখনৰ আৰম্ভণিতে “কৃতজ্ঞতা“ত উল্লেখ কৰাৰ দৰে জনৈক পাঠকে উপন্যাসখন পঢ়ি তেওঁকে “ৰাজীৱ“ বুলি কৰা “ককৰ্থনা“ৰো সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল!
আমাৰ সমাজখনৰ বিত্তশালী, উচ্চ মধ্যবিত্ত আৰু মধ্য বিত্তশালী সমাজৰ বহুতৰ বাবেই আমেৰিকা বা মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰ বুলিলে এক বিলাসী, ৰংচঙীয়া মায়াবী পৃথিৱীৰ কথা কল্পনা কৰোঁ৷ কিন্তু আধুনিক বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি, সা-সুবিধা আদিৰ চৰম উৎকৰ্ষতাৰ আঁৰতো আমেৰিকাৰ কচম’পলিটান সমাজখনত বৰ্ণবৈষম্যৰ যি অসহিষ্ণুতা আৰু বিভৎস ৰূপ আছে, শ্বেতাংগ আৰু অনাশ্বেতাংগৰ মাজত এক অলিখিত মচিব নোৱাৰা ব্যৱধান আছে, সেয়া নিজেই সন্মুখীন নহ’লে অনুভৱ কৰা টান৷ Black lives matter শীৰ্ষক সমাজিক আৰু ৰাজনৈতিক আন্দোলনটোৱেই ইয়াৰ প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ৷ শোষণেই হৈছে আমেৰিকাৰ সমৃদ্ধিৰ আঁৰৰ মূল চাবিকাঠি৷
“নৈখন এতিয়া দূৰৈত“তো ঔপন্যাসিক আৰুণি কাশ্যপে উপন্যাসখনত ভুমুকি মৰা আডায়’মী, জুলী, ব্ৰেডলি, উষা হাজৰিকা, প্ৰফেছৰ নাথানিয়েল আদি বহুকেইটা চৰিত্ৰৰ যোগেদি আমেৰিকাৰ সমাজখনৰ সেই বৰ্ণবাদী শোষকৰ ৰূপটোক স্পষ্টৰূপত ফুটাই তুলিছে, অতি নিপুণভাৱে, দক্ষতাৰে৷ লগতে উপস্থাপন কৰিছে আমেৰিকান সমাজখনৰ তথাকথিত ভদ্ৰতা আৰু সৌজন্যতাৰ নামত থকা কথাবোৰ যিবোৰ আমাৰ সমাজখনৰ বাবে তেনেই অচিনাকি আৰু সৰু সৰু নগণ্য প্ৰসংগ৷ যেনেকৈ কোনোবাই কাৰোবাক লগ ধৰিবলৈ বা কাৰোবাৰ ঘৰত যাবলৈ আগতীয়াকৈ জনাই অনুমতি ল’ব লাগিব৷ হঠাতে কোনেও উপস্থিত হৈ আমনি কৰিব নোৱাৰিব৷ কিবা এটা সহায় কৰিলে, তাৰ বিনিময়ত ধন্যবাদ নিদিলে সেয়া চৰম অভদ্ৰামী হিচাপে বিবেচিত হয় আনকি সম্পৰ্কতো চেদ্‌ পৰিব পাৰে!
সন্দেহ নাই, উপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ “ৰাজীৱ” ঔপন্যাসিক আৰুণিৰে সৃষ্ট এটা কল্পিত চৰিত্ৰ৷ কিন্তু “ৰাজীৱ“ পৰিচালিত হৈছে ঔপন্যাসিক আৰুণিৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শন, সামাজিক চিন্তাধাৰা আৰু প্ৰেম তথা জীৱনৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টিভংগীৰে৷
উপন্যাসখনত উল্লেখিত কেইটামান দফাৰ উদাহৰণলৈ মন কৰক—
“তাই যেতিয়া ভাৰতীয়-ইংৰাজী সাহিত্যিকসকলৰ প্ৰতিখন কিতাপৰে বেটুপাতত শাৰী পিন্ধা নাৰী এগৰাকীৰ অৱয়ব,তাজমহলৰ ধূসৰ ছবি, মেহেন্দী সনা হাতৰ ছবি নহ’লে যেন সেইখন ভাৰতীয় উপন্যাসেই নহ’ব বুলি ঠাট্টা কৰি কৈছিল, তেতিয়া সি হাঁহিত ফাটি পৰিছিল, খাই থকা লেম’নেডত চৰচৰণি খাইছিল, আৰু তাইলৈ আঙুলি টোৱাই টোঁৱাই কৈছিল, “মাই গড, একদম ঠিক কথা কৈছা তুমি৷ আমেৰিকান পঢ়ুৱৈক তথাকথিত কিছুমান চিহ্ন চকুৰ সন্মুখত দাঙি নধৰিলে সিহঁতে যে কিতাপেই নিকিনিব, যেন বুজিয়েই নাপাব৷ কিন্তু চোৱা কিমান ক্ষতি কৰিছে আমাৰ সাহিত্যৰ, এই মানুহবোৰৰ এনে মনোবৃত্তিৰ বাবে৷ ভাৰত বুলি ক’লেই সিহঁতৰ চকুত ভাঁহি উঠে মেহেন্দী বোলোৱা হাত, ম’ৰা চৰাইৰ ছবি, সাধু-সন্যাসী আৰু বাঘ, সিংহ মন্দিৰ৷ জটিল ভাৰতীয় বাস্তৱৰ ছবি থকা ভাৰতীয় ভাষাতে লিখা উপন্যাস, সেয়া কেতিয়াও আমেৰিকা-ইংলেণ্ডত প্ৰকাশ নহয়৷ মহাশ্বেতা দেৱীৰ নাম শুনিছা? গায়ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তীৰ দৰে কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত কাম কৰা প্ৰফেছাৰে অনুবাদ কৰা সত্বেও আমেৰিকাৰ কেইজন ডাঙৰ প্ৰকাশকে প্ৰকাশ কৰিছে তেওঁৰ লেখা আৰু তাৰ ফলত কি হৈছে? কিছুমান অলগৰ্দ্ধ ভাৰতীয় লেখকৰ কিতাপ আমেৰিকা আৰু ইংলেণ্ডত ভাৰতীয় সাহিত্য বুলি বিক্ৰী কৰা হয়, পঢ়ুওৱা হয়৷ ঝুম্পা লাহিড়ী, অৰুন্ধতী ৰয়, ৰুশ্বডীৰ কথা মই ক’ব যোৱা নাই৷ অ’ জানানে, অৰুন্ধতী ৰয়ৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?”
(পৃঃ৩৩-৩৪)

“তাৰ ক’বৰ মন গৈছিল আমেৰিকালৈ অহাৰ আগে আগে তাৰ অসমীয়া পঢ়ুৱৈ এজনৰ লগত হোৱা এটা বিতৰ্কৰ কথা৷ তেওঁ বেয়া পাইছিল, সি তাৰ গৱেষণা গ্ৰন্থখনত কোনো বিখ্যাত আৰু জনপ্ৰিয় অসমীয়া সাহিত্যিকৰ বিষয়ে আলোচনা নকৰি এজন স্বল্পখ্যাত লেখকৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ লোৱাৰ কাৰণে ভাল পোৱা নাছিল, আৰু সি মানুহজনক বুজাব পৰা নাছিল যে বিখ্যাত, জনপ্ৰিয় নাইবা পুৰস্কৃত সাহিত্যিক হ’লেই যে ভাল সাহিত্যিক নহ’বও পাৰে৷” (পৃঃ৩৫)
“গাড়ীখন ষ্টাৰ্ট দি জুলীয়ে কৈছিল, “আমি এখন অদ্ভুত সমাজত বাস কৰো জানা ৰাজীৱ৷“
“কিয় ক’লা? কিয় ক’লা তেনেকৈ?“
“আজি মই তোমাক কথাখিনি কৈ কিমান সকাহ পাইছোঁ, তুমি কল্পনাও কৰিব নোৱাৰা৷ আমাৰ ইয়াত মানুহৰ মানুহৰ বাবে সময় নাই৷ আমি ইমান ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক৷ ইমান নিজক লৈ ব্যস্ত থাকোঁ৷ আমাৰ মন বেয়া লাগিলেই আমি মনোবিজ্ঞানীৰ ওচৰলৈ দৌৰো৷ তেওঁলোককহে ফীজ দি মনৰ কথা খুলি কওঁ৷ সেয়ে আমাৰ ইয়াত থেৰাপিষ্টবোৰে বছৰি নিযুতৰ পিছত নিযুত ডলাৰ আৰ্জে৷“ (পৃঃ৪৭-৪৮)

“সি আডায়’মীৰ ক্ষোভৰ কথা ভাবি ভাবি অসমৰ কথা ভাবিছিল৷ অসমতো চাগে কত আডায়’মী আছে! অসমীয়া মানুহৰ উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ ফলত সদায় কপাহী কাপোৰৰ দৰে গাৰ ছালৰ পৰা পানী শুহি লোৱাৰ দৰে নানানটা ভাষা-সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ নিজৰ মাজত শুহি লৈ লৈ আহি থকা জাতি এটা হঠাতে ক্ৰমান্বয়ে হৈ পৰিছে সংকুচিত৷ অসমৰ বড়ো মানুহৰ মাজত, অসমৰ মিচিং-নেপালী-কাৰ্বি - বিহাৰী- মৰাণ- মাৰোৱাৰীৰ মাজত নাই নে হেজাৰ হেজাৰ আডায়’মী? (পৃঃ১১২)
“একদম ঠিক কথা কৈছা৷“—এইবুলি উষা হাজৰিকা থিয় হ’ল৷ ব্যৱহৃত প্লেটৰ দমটোৰ ঠাইত নিজৰ প্লেটখন থৈ কয়—“ব’লা আৰু খানা লওঁগৈ৷ অ’ কি কৈ আছিলোঁ, একদম ঠিক কথা কৈছা তুমি৷ আজি জানো ভাৰতৰ কথা পেপাৰত পঢ়ি মোৰ খং নুঠে? কিন্তু মই কি কৰিব পাৰোঁ? তাৰ কাৰণেতো মই তোমাৰ ভিনিয়েৰাক কেটেৰা-জেঙেৰা মাৰি কথা ক’ব নোৱাৰোঁ? এজন শিক্ষক হিচাপে ভাৰতৰ ভিভিন্ন সমস্যাৰ বিষয়ে মই কথা পাতি, মানুহক কৈ বা কথা-বতৰাত অংশ লৈ সজাগতা আনিব পাৰোঁ৷ তুমি মানৱাধিকাৰ আৰু সাহিত্যৰ কথা চিন্তা কৰা৷ তাৰ বিষয়ে লিখালিখি কৰা, গৱেষণা কৰা৷ তোমাৰ কৰ্মৰ জৰিয়তে সজাগতা আনিবলৈ চেষ্টা কৰা, নহয় জানো? কাজিয়া কৰি থাকিলে জানো কিবা লাভ হ’ব? আপচেট হৈ থাকি নিজৰ মানুহৰ সৈতে কাজিয়া কৰিলে জানো হ’ব?” (পৃঃ১৬২)
“আমি দেশ ৰক্ষাৰ নামত জীৱন দিছিলোঁ এসময়ত, কিন্তু আমাৰ মানুহবোৰেইচোন দেশৰ মানুহৰ পৰাই, আমাৰ দেশৰ ৰাজনীতিবিদবোৰৰ পৰাই নিৰাপদ নহয়৷ ছিঃ ছিঃ! বেয়া নেপাবা, গান কন্ট্ৰ’ল যদি তুমি সমৰ্থন নকৰা, তেনেহ’লে তুমি আমেৰিকাত ঘটি যোৱা ইমানবোৰ অনৰ্থক গণহত্যাক সমৰ্থন কৰাৰ নিচিনা হয়৷ আমি এখন বন্দুকবিহীন সমাজ বিচাৰো৷ সকলোৰে হাতত যদি বন্দুক থাকে, শান্ত�� আৰু নিৰাপত্তা ক’ৰপৰা আহিব? কথাটো কিমান অবান্তৰ ভাবাচোন, নিজকে ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু শান্তি বৰ্তাই ৰাখিবলৈ মানুহবোৰে যদি বন্দুক বিচাৰে?” (পৃঃ১৭৯)
“আডায়’মী, আমি যিমানেই কথাটো তল পেলাবলৈ চেষ্টা নকৰো কিয়, সত্যতো এইটোৱেই যে আমি এতিয়াও ইটোৱে সিটোৱে দুৰ্বাৰ ভাল পাওঁ৷ সত্যটো এইটোৱেই যে আমি যদিও ইটোৱে সিটোক ভাল পাওঁ, আমি একেলগে থাকিব নিবিচাৰো, পতি-পত্নী হ’ব নোখোজো আৰু আজি আমি এই কথা আৰু এবাৰ নতুনকৈ উপলব্ধি কৰিছোঁ৷ মই কিন্তু কৰিছোঁ৷ তুমি কৰিছানে নাই বা?“
আডায়’মীয়ে ওঁঠ কামুৰি কিছুপৰ ৰৈ যায়৷ তাৰ পাছত কয়, ’তুমি ঠিকেই কৈছা৷ কিন্ত এইটো কেনেধৰণৰ সম্পৰ্ক ৰাজীৱ?“
’সকলোৰে সংজ্ঞা থকাটো জানো জৰুৰী? সকলোবোৰ গতানুগতিকভাৱে হোৱাটো জানো জৰুৰী?“
’নাজানোঁ৷“
’আডায়’মী, তুমি নাভাবানে যে relationships are more about companionships and conversations, about finding the best friend who you also have sex with.“ (পৃঃ১৯২-১৯৩)

আচৰিতভাৱে উপন্যাসখনৰ ১৫নং অধ্যায়লৈকে সাৱলীলভাৱে গৈ থকা গতি আকস্মিকভাৱি য’তি পৰে ১৬ নং তথা উপন্যাসখনৰ অন্তিম অধ্যায়টোত৷ অতি খৰকৈ আৰু আকস্মিকভাৱে দৃশ্যপটত পৰিৱৰ্তন আনি উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ থাপিথুপি সামৰণি পেলাব চেষ্টা কৰা যেন অনুভৱ হ’ল৷ অধ্যায় পোন্ধৰত ব্ৰেডলিৰ ৰহস্যজনক গুলীচালনাত আডায়’মীৰ মৃত্যু হ’ল৷ কিয় গুলী চলালে ব্ৰেডলিয়ে? ৰাজীৱে কেনেকৈ, কেতিয়া আৰু কিহৰ বাবে অসমলৈ ঘুৰি আহিল? কেট আৰু জুলীয়ে ৰাজীৱক বিচাৰি আহি ৰাজীৱহঁতৰ গাঁৱৰ ঘৰ ওলালহি৷ সেই সময়তো তেওঁলোকৰ মাজত ইমান নিস্পৃহ কথোপকথন??
কেতিয়াবা কেতিয়াবা বৰ্ণনাৰ বাহুল্যতা থকাৰ অনুভৱ হ’লেও “নৈখন এতিয়া দূৰৈত“ পঢ়ি পঢ়ুৱৈয়ে অকণো বিমুখ নহ’ব৷ দৰাচলতে এই উপন্যাসখনৰ যোগেদি আৰুণি কাশ্যপে এগৰাকী শক্তিশালী তথা প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাপূৰ্ণ ঔপন্যাসিক হিচাপেই আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ তেওঁ অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যত আমেৰিকাৰ সততে পোহৰলৈ নহা বৰ্ণবৈষম্যৰ ৰূপটোক সফলতাৰে ফুটাই তুলিবলৈ সক্ষমো হৈছে৷