What do you think?
جستار روایی - نشر اطراف #1
هیچ چیز آنجا نیست
پنج جستار درباره‌ی صداهایی که از طبیعت نمی‌شنویم
جستارهای انی دیلارد ما را به مکث در برابر جهان شگفت‌انگیز دعوت می‌کنند. دیلارد پدیده‌های طبیعی را توصیف میکند، نه با توضیح جزئیات یا پیچیدگی‌های علمی، بلکه از راه مواجهه با تجربه‌ی درونی و حسی طبیعت، تجربه‌ی حیرت در برابر واقعیتی بیرونی که درون ما را هدف می‌گیرد؛ تجربه‌ی سکوتی که هیاهوی زندگی روزمره را در خود فرو می‌برد. درباره‌ی قطب جنوب یا کسوف یا فقط یک سنگ کوچک می‌نویسد اما آنچه اهمیت دارد خودِ این اتفاقات نیستند، رویارویی ما با تجربه‌ای عظیم، خضوع‌آور و یگانه است که انتظار نداریم در یک جستار نصیب‌مان شود. دیلارد به دلِ اقیانوسی بی‌انتها می‌زند و ماهی‌های لغزانی را به دست ما می‌دهد که از چنگ می‌گریزند و فقط ادبیات می‌تواند کاری کند که آن‌ها را لمس کنیم.
جستارهای انی دیلارد ما را به مکث در برابر جهان شگفت‌انگیز دعوت می‌کنند. دیلارد پدیده‌های طبیعی را توصیف میکند، نه با توضیح جزئیات یا پیچیدگی‌های علمی، بلکه از راه مواجهه با تجربه‌ی درونی و حسی طبیعت، تجربه‌ی حیرت در برابر واقعیتی بیرونی که درون ما را هدف می‌گیرد؛ تجربه‌ی سکوتی که هیاهوی زندگی روزمره را در خود فرو می‌برد. درباره‌ی قطب جنوب یا کسوف یا فقط یک سنگ کوچک می‌نویسد اما آنچه اهمیت دارد خودِ این اتفاقات نیستند، رویارویی ما با تجربه‌ای عظیم، خضوع‌آور و یگانه است که انتظار نداریم در یک جستار نصیب‌مان شود. دیلارد به دلِ اقیانوسی بی‌انتها می‌زند و ماهی‌های لغزانی را به دست ما می‌دهد که از چنگ می‌گریزند و فقط ادبیات می‌تواند کاری کند که آن‌ها را لمس کنیم.
128 pages, Paperback
First published March 15, 2016
About the author
Annie Dillard
68 books3,112 followersAnnie Dillard was an American author celebrated for her distinctive narrative voice in both fiction and nonfiction, as well as for her work in poetry, essays, literary criticism, novels, and memoir. She gained wide recognition with Pilgrim at Tinker Creek, a meditative exploration of nature and perception that received the Pulitzer Prize for General Nonfiction and established her as a major literary figure.
Raised in Pittsburgh, her formative years were marked by wide reading, close observation of the natural world, and a family environment that encouraged curiosity and wit, experiences later reflected in her memoir An American Childhood. She studied English, theology, and creative writing at Hollins College, where her academic engagement with writers such as Henry David Thoreau shaped her intellectual direction.
She taught for more than two decades in the English department at Wesleyan University, influencing generations of students before retiring as Professor Emerita. Her work has been translated widely, adapted into other art forms, and honored with numerous awards, including the National Humanities Medal, affirming her lasting impact on American letters.
Raised in Pittsburgh, her formative years were marked by wide reading, close observation of the natural world, and a family environment that encouraged curiosity and wit, experiences later reflected in her memoir An American Childhood. She studied English, theology, and creative writing at Hollins College, where her academic engagement with writers such as Henry David Thoreau shaped her intellectual direction.
She taught for more than two decades in the English department at Wesleyan University, influencing generations of students before retiring as Professor Emerita. Her work has been translated widely, adapted into other art forms, and honored with numerous awards, including the National Humanities Medal, affirming her lasting impact on American letters.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 436 reviews
February 6, 2021
این کتاب شامل پنج جستار درباره‌ی صداهایی که از طبیعت نمی‌شنویم و به کسانی که عاشق طبیعت هستند؛ پیشنهاد میکنم.
May 19, 2016
For readers who are reasonably familiar with Dillard’s work, the selection given here might be a little disappointing. Why reread 60 pages from Pilgrim at Tinker Creek, I thought, when I have a copy of it up on the shelf? Rather than reading long portions of For the Time Being and Teaching a Stone to Talk, why not go find whole copies to read (which might help with understanding them in context)? None of Dillard’s poetry or fiction has been included, and the most recent piece, “This Is the Life,” from Image magazine, is from 2002. I wish there could have been more fresh material as an enticement for existing fans. However, this will serve as a perfect introduction for readers who are new to Dillard’s work and want a taste of the different nonfiction genres she treats so eloquently and mysteriously.
See my full review at Shiny New Books.
See my full review at Shiny New Books.
May 19, 2019
انقدر در این دنیای ساختگی خودمان غرق شده ایم که صدایی جز هیاهوی خالی از سکوت ماشین ها را نمی شنویم. آنقدر خودمان را زیر نور چراغ ها بیدار نگاه داشته ایم که خورشید را از یاد برده ایم. انقدر شب هایمان با نور های مصنوعی روشن بوده که لذت تجربه شب تاریکِ تاریکی که تنها نور مهتاب آن را روشن می کند را از یاد برده ایم. اغلب یادمان می رود که در کنار درختی که در پیاده روی خیابان است، درست بالای سرمان، پرنده ای لانه ساخته.
دیگر صداهای طبیعت را نمی شنویم. صدای چیزها را. صدای پرنده ها، صدای حشرات، صدای باد وقتی که میان شاخه های درختان می پیچد و برگ ها را به هم می زند، صدای افتادن برگ از درخت... مدت زیادی گذشته از زمانی که دیگر موسیقی طبیعت را نمی شنویم. حتی سکوت را هم دیگر نمی شنویم.
"هیچ چیز آنجا نیست" ، 5 جستار است درباره همين ها. مجموعه ای راهکار و توصیه نیست، بلکه شاید دعوتی باشد برای سهراب وار نگاه کردن به زندگی.،برای بهتر دیدن و شنیدن...
دیگر صداهای طبیعت را نمی شنویم. صدای چیزها را. صدای پرنده ها، صدای حشرات، صدای باد وقتی که میان شاخه های درختان می پیچد و برگ ها را به هم می زند، صدای افتادن برگ از درخت... مدت زیادی گذشته از زمانی که دیگر موسیقی طبیعت را نمی شنویم. حتی سکوت را هم دیگر نمی شنویم.
"هیچ چیز آنجا نیست" ، 5 جستار است درباره همين ها. مجموعه ای راهکار و توصیه نیست، بلکه شاید دعوتی باشد برای سهراب وار نگاه کردن به زندگی.،برای بهتر دیدن و شنیدن...
April 15, 2020
بعداز سال‌ها نتوانستم کتابی را تمام کنم. دو جمله‌ی پشت سر هم را نمی‌توانستم دنبال کنم.
January 17, 2020
هنوز هم که هنوزه باور نمی‌کنم که چیزی این چنین ویژه خونده باشم؛ مقدار شگفتیم از جستارها و لمس سکوت متن‌ها، به اندازه‌ای بود که موقع خوندن دوتا از اون‌ها «سفر اکتشافی به قطب» و «کسوف کامل»، اشک می‌ریختم و حس می‌کردم که خودم به جای نویسنده در اون تجارب حضور داشته‌ام. این جور متن‌ها در درونم تکاپو و شور عجیبی به وجود میاره؛ من رو از جهان پرهیاهو جدا می‌کنه و راه چاره‌ی «مشاهده و سکوت» رو جلوی پام می‌ذاره؛ آخ که چه قدر زیبایی و لطافت درون کلمات این کتاب نهفته بود.
September 14, 2015
Annie Dillard's essay are my pause button, or my reset button. She makes me stop and think, look at what's around me, wonder at the everyday things in my life. I own all her books and whenever I get frustrated at the many things, because of my health, that I can no longer do, I read a few. Whether it is a solar eclipse, badgers, church music or the many things around us she has an interesting or amusing way of describing these things. I don't read more than a few in one sitting because they lose their sense of wonder that way. These are meant to savor, to read slowly, to stop and think, look and learn. She covers so many different subjects, notices so many different things, some are funny, such as the one where she visits Disneyland with a group of Chinese.
I just hope she keeps writing, so I can keep reading her amazing insights.
I just hope she keeps writing, so I can keep reading her amazing insights.
March 19, 2023
اگر بخوام خیلی مته و خشخاشی عمل کنم باید ۲.۵ بدم. نصف. چون به نظرم چیز بدی نبود ولی من خیلی متوجهش نمی‌شدم بعضی از جاها. بعضی جاها هم جبران می‌کرد و عالی بود. بنابراین به ریاضی متوصل میشم و میانگین می‌گیرم و وسط نمره میدم. (البته که در جهانِ پیچیده‌ی ما نمره‌ی اینجانب دوزار نمی‌ارزه)
این مجموعه برای من کمی الکن بود. انگار نویسنده می‌خواست چیزهایی رو بگه و کلا حرف‌هاش زیادی پراکنده بود و نضج نمی‌یافت، یا ترجمه نتونسته بود منظور نویسنده رو به من برسونه، یا با احتمال بیشتر من با تمرکز کافی نخونده بودم و نمی‌تونستم اجزای متن رو هم متصل کنم و اون هدف فراتر از هر متن رو متوجه بشم.
بخش اول جستاری مقدمه‌‌طور بود راجع به این که جهان این همه فرهنگِ متکثر و مختلف داره و زیاد سخت نگیریم که چی درسته و چی غلط و هر چیزی هرجایی یه معنایی داره و تهش پوچی خوشگلی با قابی براق منتظرمونه. بزرگی تاریخ و فرهنگ‌های انسانی و کوچکی افکار و دغدغه‌های ما.
در بخش دوم، دیدن، نویسنده به رود نزدیک خونه‌ش می‌رفت و محو تماشای طبیعت خوشگل و پرجزئیات اونجا میشد. طبیعت رو توصیف می‌کرد و در نهایت توضیح می‌داد که دوجور شیوه‌ی دیدن داریم. یکی که من اسمشو می‌ذارم شیوه‌ی غربی، شیوه‌ای جزئی‌نگر و آنالیزمحور که منجر می‌شه به شناخت علمی ما از محیط اطراف. دومی هم می‌تونه شیوه‌ی شرقی باشه و کلی‌نگره و سوبژکتیوه و به دریا بنگرم دریا تو بینومه و نسبتش با محیط اطراف از لنزِ روح و احساسات ما می‌گذره و به تجربه‌ی یکی شدن و وحدت منجر می‌شه. برای منِ شرقی این دیدن چیز جدیدی نبود ولی به نظر میومد به چشمِ نویسنده‌ی غربی این دیدن چیز جالبی بود. توصیفات این بخش برای من تصورناپذیر بود و مثل شعر میشد و حدس می‌زنم من توی فهم شعر هم بهترین آدم دنیا نباشم.
بخش سوم فرم روایی جالبی داشت، تدوینی موازی از مراسم مذهبی مسیحی و شرح سفرهای کاشفان قطب به قطب. نویسنده نشون می‌داد که افراد برای رسیدن به حسی از تعالی به قطب می‌رن و گاهی چیزهای نالازمی با خودشون به این مسیر می‌برن که باعث می‌شه اون تجربه به ظهور نرسه. از طرفی در مذهب هم هدف رسیدن به تعالیه ولی مناسکی که براش وجود داره انقدر زمینی و مصنوعی شده که نسبتشون با هدفی که براش وجود داره از بین رفته. انگار تناقضی در کارهایی که آدم‌ها می‌کنن و هدف‌های متعالی‌شون وجود داره، که وقتی از بیرون به تمام این مراسم نگاه میکنیم سخت می‌تونیم جلوی خنده‌مونو بگیریم.
شرح سفرهای قطبی بسیار منو به ذوق می‌اورد و اطلاعات سفرنامه‌ای خیلی جذابی داشت.
در جستار بعدی خاطره‌ی دیدن کسوف کاملشو تعریف می‌کنه و تجربشو می‌خواد مرتبط کنه به استفاده انسان‌ها از زبان و این که اون لحظه زبان فراموش می‌شه و ما صرفا دریافت میکنیم و بعد از اونه که برای بازتولید تجربه‌مون از زبان استفاده میکنیم و اینجاست که زبان آستینشو بالا می‌زنه. این همون فصلی بود که من خیلی متوجه نمی‌شدم دقیقا چی می‌خواد بگه راجع به زبان و برداشتم از حرف‌هاش همینایی بود که اینجا نوشتم، ولی ممکنه من درست متوجه نشده باشم. این فصل هم توصیفات جذابی داشت و تجربه‌ی باحالی رو روایت می‌کرد.
فصل اخر رو به کل متوجه نشدم. از سفری به جزایر گالاپاگوس می‌گفت و این که آدما اونجا شیرهای دریایی رو نگاه می‌کنن که چه زندگی رها و جالبی دارن و می‌خوان مثل اون ها باشن ولی نویسنده بعد از دوبار سفر به این منطقه تصمیم می‌گیره مثل درختان پائولوسانتو باشه و بشینه لب جوب و گذر عمر ببینه. این حرفی که می‌خواست بزنه رو می‌فهمیدم، این که می‌خواد بیشتر تماشاگر سکوت و لحظه‌ها و جریان زندگی باشه، ولی ربطش به جزیره‌ای که رفته بود در همین حده که درخت هم همینقدر ساکته. در نهایت این تشبیه اونقدر نبوغ‌آمیز نبود که بخوام بگم چیز خیلی جدیدی به من نشون داده. و نقطه قوتش به جای این که این ایده‌ها باشه، تجربیات متفاوتش بود و چشم تیزبینِ توصیف‌گرش.
در مجموع می‌خوام بگم که خوندنش برام لذت‌بخش بود نسبتا، چون چیزهای جالبی رو تعریف می‌کرد -مخصوصا ماجراهای قطب!- اما از لحاظ ایده‌های جالب، خیلی متفاوت و جدیدگو نبود.
این مجموعه برای من کمی الکن بود. انگار نویسنده می‌خواست چیزهایی رو بگه و کلا حرف‌هاش زیادی پراکنده بود و نضج نمی‌یافت، یا ترجمه نتونسته بود منظور نویسنده رو به من برسونه، یا با احتمال بیشتر من با تمرکز کافی نخونده بودم و نمی‌تونستم اجزای متن رو هم متصل کنم و اون هدف فراتر از هر متن رو متوجه بشم.
بخش اول جستاری مقدمه‌‌طور بود راجع به این که جهان این همه فرهنگِ متکثر و مختلف داره و زیاد سخت نگیریم که چی درسته و چی غلط و هر چیزی هرجایی یه معنایی داره و تهش پوچی خوشگلی با قابی براق منتظرمونه. بزرگی تاریخ و فرهنگ‌های انسانی و کوچکی افکار و دغدغه‌های ما.
در بخش دوم، دیدن، نویسنده به رود نزدیک خونه‌ش می‌رفت و محو تماشای طبیعت خوشگل و پرجزئیات اونجا میشد. طبیعت رو توصیف می‌کرد و در نهایت توضیح می‌داد که دوجور شیوه‌ی دیدن داریم. یکی که من اسمشو می‌ذارم شیوه‌ی غربی، شیوه‌ای جزئی‌نگر و آنالیزمحور که منجر می‌شه به شناخت علمی ما از محیط اطراف. دومی هم می‌تونه شیوه‌ی شرقی باشه و کلی‌نگره و سوبژکتیوه و به دریا بنگرم دریا تو بینومه و نسبتش با محیط اطراف از لنزِ روح و احساسات ما می‌گذره و به تجربه‌ی یکی شدن و وحدت منجر می‌شه. برای منِ شرقی این دیدن چیز جدیدی نبود ولی به نظر میومد به چشمِ نویسنده‌ی غربی این دیدن چیز جالبی بود. توصیفات این بخش برای من تصورناپذیر بود و مثل شعر میشد و حدس می‌زنم من توی فهم شعر هم بهترین آدم دنیا نباشم.
بخش سوم فرم روایی جالبی داشت، تدوینی موازی از مراسم مذهبی مسیحی و شرح سفرهای کاشفان قطب به قطب. نویسنده نشون می‌داد که افراد برای رسیدن به حسی از تعالی به قطب می‌رن و گاهی چیزهای نالازمی با خودشون به این مسیر می‌برن که باعث می‌شه اون تجربه به ظهور نرسه. از طرفی در مذهب هم هدف رسیدن به تعالیه ولی مناسکی که براش وجود داره انقدر زمینی و مصنوعی شده که نسبتشون با هدفی که براش وجود داره از بین رفته. انگار تناقضی در کارهایی که آدم‌ها می‌کنن و هدف‌های متعالی‌شون وجود داره، که وقتی از بیرون به تمام این مراسم نگاه میکنیم سخت می‌تونیم جلوی خنده‌مونو بگیریم.
شرح سفرهای قطبی بسیار منو به ذوق می‌اورد و اطلاعات سفرنامه‌ای خیلی جذابی داشت.
در جستار بعدی خاطره‌ی دیدن کسوف کاملشو تعریف می‌کنه و تجربشو می‌خواد مرتبط کنه به استفاده انسان‌ها از زبان و این که اون لحظه زبان فراموش می‌شه و ما صرفا دریافت میکنیم و بعد از اونه که برای بازتولید تجربه‌مون از زبان استفاده میکنیم و اینجاست که زبان آستینشو بالا می‌زنه. این همون فصلی بود که من خیلی متوجه نمی‌شدم دقیقا چی می‌خواد بگه راجع به زبان و برداشتم از حرف‌هاش همینایی بود که اینجا نوشتم، ولی ممکنه من درست متوجه نشده باشم. این فصل هم توصیفات جذابی داشت و تجربه‌ی باحالی رو روایت می‌کرد.
فصل اخر رو به کل متوجه نشدم. از سفری به جزایر گالاپاگوس می‌گفت و این که آدما اونجا شیرهای دریایی رو نگاه می‌کنن که چه زندگی رها و جالبی دارن و می‌خوان مثل اون ها باشن ولی نویسنده بعد از دوبار سفر به این منطقه تصمیم می‌گیره مثل درختان پائولوسانتو باشه و بشینه لب جوب و گذر عمر ببینه. این حرفی که می‌خواست بزنه رو می‌فهمیدم، این که می‌خواد بیشتر تماشاگر سکوت و لحظه‌ها و جریان زندگی باشه، ولی ربطش به جزیره‌ای که رفته بود در همین حده که درخت هم همینقدر ساکته. در نهایت این تشبیه اونقدر نبوغ‌آمیز نبود که بخوام بگم چیز خیلی جدیدی به من نشون داده. و نقطه قوتش به جای این که این ایده‌ها باشه، تجربیات متفاوتش بود و چشم تیزبینِ توصیف‌گرش.
در مجموع می‌خوام بگم که خوندنش برام لذت‌بخش بود نسبتا، چون چیزهای جالبی رو تعریف می‌کرد -مخصوصا ماجراهای قطب!- اما از لحاظ ایده‌های جالب، خیلی متفاوت و جدیدگو نبود.
December 24, 2022
جدیدا به جستار روایی علاقمند شدم و از خوندن‌ِ جستارها با موضوعاتِ مختلف، لذت می‌برم.
اما منی که عاشق و شیدای طبیعت و تک‌تکِ عناصرشم، توقعِ بیشتری از این کتاب داشتم. یه جاهایی نویسنده از جاده خارج میشد و آدم سر در گم میشد که "دقیقا داره راجع به چی می‌نویسه؟" ولی دوباره بر‌میگشت و نشونه‌هایی از مقصد می‌داد.
الان ساعت 19:05 سومین روزِ زمستونه و بعد از پیاده‌روی زیرِ بارونِ محشر، برگشتم خونه و زیرِ لحاف گرم و نرمم خزیدم و همچنان که به صدای بارون گوش میدم و از بوی نارنگی مست میشم، کتاب رو تموم کردم و از اینکه نمی‌تونم زمان رو تو همین لحظه متوقف کنم، غمگینم🥲
با اینکه بعضی جستارها حوصله‌سَربَر بود، ولی جستار "کسوف کامل" یه تنه ملال‌آور بودنِ جستارهای دیگه رو جبران کرد🥺😍
توصیفات اونقدر دقیق بود که حس کردم کسوف رو به چشم دیدم!
و اما قسمتِ موردعلاقه‌م از کتاب:😌
"ناگهان، روی زمین و آسمان، شبی شد تاریک. توی آسمان شب حلقه‌ی باریکی از نور بود. روزنه‌ای که خورشید آنجاست خیلی کوچک است. صرفا حلقه‌ی باریکی از نور جایش را معلوم میکند. هیچ صدایی نیست. چشم‌ها خشک شده‌اند و رگ‌ها خالی شده‌اند و شش‌ها ایستاده‌اند. آنجا جهان وجود نداشت. ما آدم‌های مرده‌ی دنیا بودیم که دور خودمان می‌چرخیدیم و می‌گشتیم. روی پوسته‌ی سیاره خشک شده بودیم، در حالی که زمین به قهقرا می‌رفت. ذهن‌مان چندین سال نوری دورتر بود. تقریبا همه‌چیز را از یاد برده بودیم. اراده باید دست به عملی خارق‌العاده می‌زد که گذشته‌مان را به یادمان آورد، خودِ زنده‌ی ما را در بستر مادی و زمانیِ زندگی‌مان. از قرار معلوم، سیاره‌مان را دوست می‌داشتیم و خودمان را، ولی دیگر نمی‌توانستیم به یادبیاوریم که راه رسیدن به آن‌ها کجاست. نور ناجور بود. آسمان چیزی بود که نباید. در آسمان سیاه حلقه‌ای از نور بود. تمام بود."🌚
اما منی که عاشق و شیدای طبیعت و تک‌تکِ عناصرشم، توقعِ بیشتری از این کتاب داشتم. یه جاهایی نویسنده از جاده خارج میشد و آدم سر در گم میشد که "دقیقا داره راجع به چی می‌نویسه؟" ولی دوباره بر‌میگشت و نشونه‌هایی از مقصد می‌داد.
الان ساعت 19:05 سومین روزِ زمستونه و بعد از پیاده‌روی زیرِ بارونِ محشر، برگشتم خونه و زیرِ لحاف گرم و نرمم خزیدم و همچنان که به صدای بارون گوش میدم و از بوی نارنگی مست میشم، کتاب رو تموم کردم و از اینکه نمی‌تونم زمان رو تو همین لحظه متوقف کنم، غمگینم🥲
با اینکه بعضی جستارها حوصله‌سَربَر بود، ولی جستار "کسوف کامل" یه تنه ملال‌آور بودنِ جستارهای دیگه رو جبران کرد🥺😍
توصیفات اونقدر دقیق بود که حس کردم کسوف رو به چشم دیدم!
و اما قسمتِ موردعلاقه‌م از کتاب:😌
"ناگهان، روی زمین و آسمان، شبی شد تاریک. توی آسمان شب حلقه‌ی باریکی از نور بود. روزنه‌ای که خورشید آنجاست خیلی کوچک است. صرفا حلقه‌ی باریکی از نور جایش را معلوم میکند. هیچ صدایی نیست. چشم‌ها خشک شده‌اند و رگ‌ها خالی شده‌اند و شش‌ها ایستاده‌اند. آنجا جهان وجود نداشت. ما آدم‌های مرده‌ی دنیا بودیم که دور خودمان می‌چرخیدیم و می‌گشتیم. روی پوسته‌ی سیاره خشک شده بودیم، در حالی که زمین به قهقرا می‌رفت. ذهن‌مان چندین سال نوری دورتر بود. تقریبا همه‌چیز را از یاد برده بودیم. اراده باید دست به عملی خارق‌العاده می‌زد که گذشته‌مان را به یادمان آورد، خودِ زنده‌ی ما را در بستر مادی و زمانیِ زندگی‌مان. از قرار معلوم، سیاره‌مان را دوست می‌داشتیم و خودمان را، ولی دیگر نمی‌توانستیم به یادبیاوریم که راه رسیدن به آن‌ها کجاست. نور ناجور بود. آسمان چیزی بود که نباید. در آسمان سیاه حلقه‌ای از نور بود. تمام بود."🌚
January 23, 2018
I didn't know the name Annie Dillard until right before I moved to Pittsburgh. Someone I worked with at the hospital in Missouri overheard me talking about my upcoming move and said he read a Pittsburgh author named Annie Dillard. The nerd that I am, I was like, "Do tell me more!" It was through him that her name was on my radar.
When I read her, I fell in love. When my brother and I moved here, we drove around the neighborhood she wrote about in An American Childhood and tried to guess which house might have been hers. Now I live literally within walking distance of those streets, and I think of her anytime I'm over there or in Frick Park.
It's not an exaggeration to say that discovering Annie Dillard helped put me on this path I am on currently, which is working on my MFA with a concentration in creative nonfiction. Yes, Dillard is one of the authors who made me realize that this is what I want to do with the same skill and craft.
I was excited when I saw the subtitle to this collection: "Narrative Essays Old and New." But I didn't realize that the essays included here are mostly taken from other sources and are, sadly, edited down to fulfill the purpose of this book. There are excerpts from An American Childhood, Pilgrim at Tinker Creek, and The Writing Life, and also excerpts from some of her lesser-known larger works.
I have difficulty with this sort of editing. You know how there are abridged versions of Moby Dick where they take out all that stuff about whale blubber that is really unnecessary? You'd think it would be great, right? Like, all the fun of Moby Dick without all the boring parts. Except I want to read the boring parts because that's what the author intended. Don't abridge shit for me, don't water it down.
I'm not saying this is quite the same thing. I think the purpose here is to reach readers who have not experienced Dillard before. This is certainly a good starting point. Like, if you've heard about Dillard, and you're not sure you want to read her, so you want a mini-essay to get a taste, then sure. This is the book for you. And you should get a taste of Dillard. She's great.
But what bothers me is that someone might pick this up for exactly that reason and then feel the essays are disjointed or seemingly incomplete, or a piece may not make complete sense as a self-contained essay, and they get completely turned off. That's a problem because Dillard's narrative essays are so rich with detail and description and that doesn't always come through in this collection with the way the essays have been trimmed.
On the other hand, for those of us who have read Dillard more completely, but it's been a while, this is an okay collection to recapture some of our possibly favorite scenes from her larger works. Her essay about running through Frick Park and her neighborhood being chased by a young businessman after throwing a snowball at his passing vehicle is one of the best damn things I've read and I refer to it in my mind so frequently. Would I care as much if I wasn't familiar with the neighborhood? That's hard to say, but I feel her description of it was so solid that it took me right to her childhood as though I was there.
In a way, Dillard is one of the best teachers I've ever had, though I've never met her. She came to me at the right time and, as I have already said, she put me on a course I didn't even realize until just recently, almost 15 years after moving here and being told about her by some guy I worked with at an old job in what feels like a completely different life at this point.
When I read her, I fell in love. When my brother and I moved here, we drove around the neighborhood she wrote about in An American Childhood and tried to guess which house might have been hers. Now I live literally within walking distance of those streets, and I think of her anytime I'm over there or in Frick Park.
It's not an exaggeration to say that discovering Annie Dillard helped put me on this path I am on currently, which is working on my MFA with a concentration in creative nonfiction. Yes, Dillard is one of the authors who made me realize that this is what I want to do with the same skill and craft.
I close my eyes and I see stars, deep stars giving way to deeper stars, deeper stars bowing to deepest stars at the crown of an infinite core.(p162, from Pilgrim at Tinker Creek)
I was excited when I saw the subtitle to this collection: "Narrative Essays Old and New." But I didn't realize that the essays included here are mostly taken from other sources and are, sadly, edited down to fulfill the purpose of this book. There are excerpts from An American Childhood, Pilgrim at Tinker Creek, and The Writing Life, and also excerpts from some of her lesser-known larger works.
I have difficulty with this sort of editing. You know how there are abridged versions of Moby Dick where they take out all that stuff about whale blubber that is really unnecessary? You'd think it would be great, right? Like, all the fun of Moby Dick without all the boring parts. Except I want to read the boring parts because that's what the author intended. Don't abridge shit for me, don't water it down.
I'm not saying this is quite the same thing. I think the purpose here is to reach readers who have not experienced Dillard before. This is certainly a good starting point. Like, if you've heard about Dillard, and you're not sure you want to read her, so you want a mini-essay to get a taste, then sure. This is the book for you. And you should get a taste of Dillard. She's great.
I am no scientist. I explore the neighborhood.(p148, from Pilgrim at Tinker Creek)
But what bothers me is that someone might pick this up for exactly that reason and then feel the essays are disjointed or seemingly incomplete, or a piece may not make complete sense as a self-contained essay, and they get completely turned off. That's a problem because Dillard's narrative essays are so rich with detail and description and that doesn't always come through in this collection with the way the essays have been trimmed.
On the other hand, for those of us who have read Dillard more completely, but it's been a while, this is an okay collection to recapture some of our possibly favorite scenes from her larger works. Her essay about running through Frick Park and her neighborhood being chased by a young businessman after throwing a snowball at his passing vehicle is one of the best damn things I've read and I refer to it in my mind so frequently. Would I care as much if I wasn't familiar with the neighborhood? That's hard to say, but I feel her description of it was so solid that it took me right to her childhood as though I was there.
In a way, Dillard is one of the best teachers I've ever had, though I've never met her. She came to me at the right time and, as I have already said, she put me on a course I didn't even realize until just recently, almost 15 years after moving here and being told about her by some guy I worked with at an old job in what feels like a completely different life at this point.
It was an immense discovery pounding into my hot head with every sliding, joyous step, that this ordinary adult evidently knew what I thought only children who trained at football knew: that you have to fling yourself at what you're doing, you have to point yourself, forget yourself, aim, dive.(p68-69, from An American Childhood)
July 17, 2018
Raccolta di saggi narrativi, prose d'occasione, scritti o come dir si voglia, di una scrittrice statunitense che non conoscevo e non era stata ancora tradotta in Italia, Annie Dillard, 73enne, nata a Pittsburgh, il titolo della racconta originale è "L'abbondanza" (2016), da noi tradotto per Bompiani da Andrea Asioli con il titolo "Ogni giorno è un Dio". Il titolo non rende esattamente l'idea, Annie Dillard appartiene a quel genere di scrittori americani dal guizzo tra meraviglia, natura, umorismo e folleggiamento, che vanno da Emerson ad Emily Dickinson, da Marianne Moore a Wallace Stevens fino a Lucia Berlin, ma il loro Dio è anzitutto l'immaginazione. Gli accostamenti lo so sono impegnativi, leggetela se vi va, poi saprete dirmi la vostra impressione, a mio avviso è una scrittrice strabiliante, ha vinto il Pulitzer già all'età di 30 anni, nel 1975. Ma non è questo il merito particolare. Il merito è il suo stupefacente occhio mobile, che passa dalla descrizione capolavoro di una Eclissi totale nel 1979 (il primo saggio del libro che da solo giustificherebbe la pubblicazione) a una descrizione della pelle flaccida dei suoi genitori, dalla morte di donnole e falene, all'avventura di un tale che la inseguì, da bambina, perché lo aveva preso a palle di neve, al senso delle barzellette complesse che raccontava suo padre, a un cervo catturato e alla reazione 'fredda' dell'autrice...
Vi copio due pagine interessanti:
"I nostri genitori e nonni, e tutti i loro amici, sembravano insensibili al loro difetto principale, la loro pelle flaccida. Noi bambini avevamo, per esempio, mani fatte come si deve; le nostre dita fluide, pieghevoli, erano attaccate alla loro pelle. Gli adulti avevano mani deformi, occhiute, dalla pelle allentata come ossa in una sacca; era sorprendente che riuscissero ad aprire barattoli. Avevano pelle allentata dovunque, tranne che ai polsi e alle caviglie, come conigli. Eravamo interi; eravamo gradevoli ai nostri occhi. I nostri occhi cristallini rilucevano dentro orbite salde. Gli adulti stavano cadendo a pezzi, ma non ci facevano caso, né se ne davano pena. La mia ripugnanza era sgarbata, quindi la nascondevo. Inoltre non avremmo mai potuto raggiungere l'assoluto splendore figurale che essi solo potevano di tanto in tanto conseguire. La nostra bellezza era mera assenza di decrepitudine; la loro bellezza, quando l'avevano, non era passiva ma guadagnata; era magnificenza. La nostra bellezza era, nel lungo termine, meramente elfica."
"Nostro padre ci insegnò la cultura in cui eravamo nate. La cultura americana era in primo luogo dixieland, dixieland puro e semplice, e dopo il dixieland, jazz.
La nostra cultura era il crollo della borsa - il più grandioso crollo che paese abbia mai avuto. Papà spiegava le dinamiche del crollo alla piccola Amy e a me, intorno al tavolo della sala da pranzo. Cercava di spiegare perché a Wall Street gli uomini si buttavano dal grattacielo quando la borsa crollò: "Hanno perso tutto!" - ma ovviamente io pensavo che avevano perso tutto solo saltando. La nostra cultura era le file per la distribuzione dei viveri della Depressione, e gli Okies in fuga dal Dust Bowl, e i fieri elemosinanti per le strade cittadine, e le famiglie che migravano in cerca di lavoro, - donne polverose, uomini dai cappelli neri tirati sugli occhi, bambini spiritati, affamati: che spettacolo sconcertante, questa miseria quasi universale, famiglie urbane che vivevano dentro le auto, famiglie contadine che mangiavano insetti - perché? Perché tutti gli uomini d'affari si accorsero all'improvviso, lo stesso mattino, che il denaro cartaceo era solo carta. Che sciocchi patentati. Cos'altro credevano che fosse?"
Vi copio due pagine interessanti:
"I nostri genitori e nonni, e tutti i loro amici, sembravano insensibili al loro difetto principale, la loro pelle flaccida. Noi bambini avevamo, per esempio, mani fatte come si deve; le nostre dita fluide, pieghevoli, erano attaccate alla loro pelle. Gli adulti avevano mani deformi, occhiute, dalla pelle allentata come ossa in una sacca; era sorprendente che riuscissero ad aprire barattoli. Avevano pelle allentata dovunque, tranne che ai polsi e alle caviglie, come conigli. Eravamo interi; eravamo gradevoli ai nostri occhi. I nostri occhi cristallini rilucevano dentro orbite salde. Gli adulti stavano cadendo a pezzi, ma non ci facevano caso, né se ne davano pena. La mia ripugnanza era sgarbata, quindi la nascondevo. Inoltre non avremmo mai potuto raggiungere l'assoluto splendore figurale che essi solo potevano di tanto in tanto conseguire. La nostra bellezza era mera assenza di decrepitudine; la loro bellezza, quando l'avevano, non era passiva ma guadagnata; era magnificenza. La nostra bellezza era, nel lungo termine, meramente elfica."
"Nostro padre ci insegnò la cultura in cui eravamo nate. La cultura americana era in primo luogo dixieland, dixieland puro e semplice, e dopo il dixieland, jazz.
La nostra cultura era il crollo della borsa - il più grandioso crollo che paese abbia mai avuto. Papà spiegava le dinamiche del crollo alla piccola Amy e a me, intorno al tavolo della sala da pranzo. Cercava di spiegare perché a Wall Street gli uomini si buttavano dal grattacielo quando la borsa crollò: "Hanno perso tutto!" - ma ovviamente io pensavo che avevano perso tutto solo saltando. La nostra cultura era le file per la distribuzione dei viveri della Depressione, e gli Okies in fuga dal Dust Bowl, e i fieri elemosinanti per le strade cittadine, e le famiglie che migravano in cerca di lavoro, - donne polverose, uomini dai cappelli neri tirati sugli occhi, bambini spiritati, affamati: che spettacolo sconcertante, questa miseria quasi universale, famiglie urbane che vivevano dentro le auto, famiglie contadine che mangiavano insetti - perché? Perché tutti gli uomini d'affari si accorsero all'improvviso, lo stesso mattino, che il denaro cartaceo era solo carta. Che sciocchi patentati. Cos'altro credevano che fosse?"
Read
March 15, 2016ALL HAIL THE QUEEN. I once had a friend insist I read an Annie Dillard book before I could stay with her when I visited NYC, and I am still thankful she made that demand because it changed my life! Dillard is a Pulitzer Prize-winning writer, and has been chronicling life, both the mundane and the fascinating aspects, for decades. She has an amazing ability to deconstruct everything she sees and beautifully describe it, whether it's her childhood, or poetry, or nature. If you've never read her, I would recommend you check her out immediately. She's nothing short of a genius.
Tune in to our weekly podcast dedicated to all things new books, All The Books: http://bookriot.com/category/all-the-...
Tune in to our weekly podcast dedicated to all things new books, All The Books: http://bookriot.com/category/all-the-...
April 8, 2022
خوانش: 1401.01.16
4 از 5
شوربختانه یا خوشبختانه من چنین نوشته‌هایی را همیشه با خود دارم در ذهنم. گاهی می‌نویسمشان و گاهی در نوشته‌های دیگران حس میکنم نوشته‌ی خودم را می‌خوانم. با خواندن انگاره‌های ذهنی‌ام در نوشته‌های دیگران به این می‌اندیشم که او به چه چیزی می‌نگریسته یا چه برایش رخ داده که توانسته همان انگاره‌های مرا به نگارش بکشد و این هم رازی ست برای خود. گمان میکنم اگر بدانم کسی مرا نمی‌بیند خیلی بیش از اندازه به جلوه‌های طبیعت خیره می‌شوم. از دیدن درختان برهنه‌ی اسفندماه که جوانه‌های سبز ریز روی تنه‌های هرس‌شده‌شان روییده تا دراز کشیدن زیر ستارگان در شبی سرد و کویری.
در میان نوشته‌های دیلارد سه جستار بیش از همه دوست‌داشتنی بود: «دیدن»، «سفر اکتشافی به قطب» و «کسوف کامل». در کسوف کامل خود را روی تپه حس می‌کردم با اینکه هرگز کسوف کاملی را خود به یاد ندارم! بهترین بخش این جستار جایی بود که خورشید ناپدید میشد و تاریکی به‌تندی به نویسنده نزدیک میشد. ولی یکی از نقدهایی که به نویسنده دارم این است که گونه‌ای روده‌درازی در دل نوشته‌ها بود که نیاز به هرس داشت تا به مانند درختان نیرویی برای کِشش دیدگان بینندگان (ذهن خوانندگان) دست‌وپا کند. با این همه آنچنان که برخی نوشته‌اند ملال‌انگیز نبود.
فهرست:
سخن مترجم
1. زندگی همین است: کسی همه‌ی داستان را نشنیده‌است
(بدک نبود)
2. دیدن: به احساساتم بازمی‌گردم.
(جستار جالبی بود البته اندکی روده‌درازانه هم بود! چنین تجربیاتی داشته‌ام... چنین وقت‌هایی گویی زمان هم می‌ایستد.)
3. سفر اکتشافی به قطب: بلندای فکر و پوچی واقعیت
(گاهی جالب و گاهی کسل‌کننده.)
4. کسوف کامل: نجات زندگی با دستور زبان و کلمه
(تجربه‌ی بسیار خوبی بود)
5. آموزش مکالمه به سنگ: جنب‌وجوشی در سکوت
(بد نبود)
4 از 5
شوربختانه یا خوشبختانه من چنین نوشته‌هایی را همیشه با خود دارم در ذهنم. گاهی می‌نویسمشان و گاهی در نوشته‌های دیگران حس میکنم نوشته‌ی خودم را می‌خوانم. با خواندن انگاره‌های ذهنی‌ام در نوشته‌های دیگران به این می‌اندیشم که او به چه چیزی می‌نگریسته یا چه برایش رخ داده که توانسته همان انگاره‌های مرا به نگارش بکشد و این هم رازی ست برای خود. گمان میکنم اگر بدانم کسی مرا نمی‌بیند خیلی بیش از اندازه به جلوه‌های طبیعت خیره می‌شوم. از دیدن درختان برهنه‌ی اسفندماه که جوانه‌های سبز ریز روی تنه‌های هرس‌شده‌شان روییده تا دراز کشیدن زیر ستارگان در شبی سرد و کویری.
در میان نوشته‌های دیلارد سه جستار بیش از همه دوست‌داشتنی بود: «دیدن»، «سفر اکتشافی به قطب» و «کسوف کامل». در کسوف کامل خود را روی تپه حس می‌کردم با اینکه هرگز کسوف کاملی را خود به یاد ندارم! بهترین بخش این جستار جایی بود که خورشید ناپدید میشد و تاریکی به‌تندی به نویسنده نزدیک میشد. ولی یکی از نقدهایی که به نویسنده دارم این است که گونه‌ای روده‌درازی در دل نوشته‌ها بود که نیاز به هرس داشت تا به مانند درختان نیرویی برای کِشش دیدگان بینندگان (ذهن خوانندگان) دست‌وپا کند. با این همه آنچنان که برخی نوشته‌اند ملال‌انگیز نبود.
فهرست:
سخن مترجم
1. زندگی همین است: کسی همه‌ی داستان را نشنیده‌است
(بدک نبود)
2. دیدن: به احساساتم بازمی‌گردم.
(جستار جالبی بود البته اندکی روده‌درازانه هم بود! چنین تجربیاتی داشته‌ام... چنین وقت‌هایی گویی زمان هم می‌ایستد.)
3. سفر اکتشافی به قطب: بلندای فکر و پوچی واقعیت
(گاهی جالب و گاهی کسل‌کننده.)
4. کسوف کامل: نجات زندگی با دستور زبان و کلمه
(تجربه‌ی بسیار خوبی بود)
5. آموزش مکالمه به سنگ: جنب‌وجوشی در سکوت
(بد نبود)
July 10, 2019
حس و حال این کتاب مثل ظهر یه روز تعطیل تابستونیه که مطلقن هیچ‌کاری برای انجام دادن ندارید، به سقف زل زدید و در حالتی خلسه‌گون بین خواب و بیداری در رفت و آمدید ولی نهایتن جز ملال و کسالت و خلسه چیزی گیرتون نمیاد
May 13, 2022
«عشق، برای خاطر خود، بدون آنکه معشوقی در کار باشد، آغاز می گردد.»
-سفر اکتشافی به قطب-
قشنگ بودی.
-سفر اکتشافی به قطب-
قشنگ بودی.
May 5, 2017
Anne Dillard is very different to most people. When they look at the world around them they only see a fraction of what is actually there, she relentlessly absorbs every detail of the place and experience. But her true skill lies in taking what she has seen and writing about it with tight, and sharp prose. In this new collection, Dillard writes about subjects as wide-ranging and diverse as solar eclipses, the family jokes, the bundle of energy that is the weasel, as well as essays on skin, tsunamis and about the Victorian expeditions to the North Pole.
Spend the afternoon. You can't take it with you.
Her sense of fascination and wonder at the things she sees permeates the book with all the subjects she talks about, making this a wonderful thing to read. My favourite essay was the one titled ‘For The Time Being’, about that material that most do not consider, sand. In her unique way, we find out how many grains of sand are created every moment, how it flows with water down to the sea before transforming back to rock over countless millennia. We learn that the sharpest items are not always metal and that they took hundreds of small blows to form these exquisite stone implements. This is the second book of Dillard’s that I have read now and I am finding that I am liking her writing more and more. Her penetrating gaze at the world around is brilliantly complemented by her precise prose. Whilst I realise that some of these have been published before, this is a fine introduction to her work who hasn’t read anything of her work before.
Spend the afternoon. You can't take it with you.
Her sense of fascination and wonder at the things she sees permeates the book with all the subjects she talks about, making this a wonderful thing to read. My favourite essay was the one titled ‘For The Time Being’, about that material that most do not consider, sand. In her unique way, we find out how many grains of sand are created every moment, how it flows with water down to the sea before transforming back to rock over countless millennia. We learn that the sharpest items are not always metal and that they took hundreds of small blows to form these exquisite stone implements. This is the second book of Dillard’s that I have read now and I am finding that I am liking her writing more and more. Her penetrating gaze at the world around is brilliantly complemented by her precise prose. Whilst I realise that some of these have been published before, this is a fine introduction to her work who hasn’t read anything of her work before.
July 5, 2022
کتاب رو دوست داشتم جستار هایی بود مه بیشتر درمون مایه اش درباره طبیعت بود حالا از طبیعت انسان که جستار اول بود گرفته تا طبیعت زمین سیاره ای که توش زندگی میکنیم خیلی شیرین و خوندنی بود و کوتاه که راحت خونده میشد.
January 15, 2020
هیچ چیز در این کتاب نیست
June 7, 2022
مجموع پنج جستار درباره طبیعت واحساسات است . من جستارکسوف را پسندیدم . شاید چون تجربه کسوف کامل همیشه در ذهنم ترسناک بوده واگر انسانی اولّیه بودم با ناآگاهی از دلیل کسوف شاید ازترس می مردم . در حد ترسم اززلزله ..
کسوف ناقص خیلی جالب است . تقریبا هیچ ربطی به کسوف کامل ندارد. مثل ربط بوسیدن یک نفرباازدواج کردن بااو یا ربط پرواز کردن با هواپیما با سقوط کردن ازآن . (ص 95 )
به حدس من ، لحن غنایی قوی جستارها کارترجمه رامشکل کرده است . خواندن متن ادبی چیزی است وترجمه آن دیگر .
جستارسفراکتشافی به قطب :
سالهای سال ، من درپی قطب دسترسی ناپذیری نسبی بودم . (؟ ص 78 )
بایدبگویم که مجبورم دوباره بارسفرببندم.روزها ومعناها معلق اند ....همه ی نظام های ناکافی یخ رابه هم می ریزند (؟ ص 81 )
جستارکسوف :
شاید خوانده باشید که ماه درکسوف یک کارهایی میکند .من تا حالا هیچ وقت ماه ندیده ام .(!؟ ص 96 )
نام اصلی کتاب را بیشترپسندیدم : for the time being
کسوف ناقص خیلی جالب است . تقریبا هیچ ربطی به کسوف کامل ندارد. مثل ربط بوسیدن یک نفرباازدواج کردن بااو یا ربط پرواز کردن با هواپیما با سقوط کردن ازآن . (ص 95 )
به حدس من ، لحن غنایی قوی جستارها کارترجمه رامشکل کرده است . خواندن متن ادبی چیزی است وترجمه آن دیگر .
جستارسفراکتشافی به قطب :
سالهای سال ، من درپی قطب دسترسی ناپذیری نسبی بودم . (؟ ص 78 )
بایدبگویم که مجبورم دوباره بارسفرببندم.روزها ومعناها معلق اند ....همه ی نظام های ناکافی یخ رابه هم می ریزند (؟ ص 81 )
جستارکسوف :
شاید خوانده باشید که ماه درکسوف یک کارهایی میکند .من تا حالا هیچ وقت ماه ندیده ام .(!؟ ص 96 )
نام اصلی کتاب را بیشترپسندیدم : for the time being
January 19, 2017
breath taking! no words do it justice really, just a book of wonder
August 13, 2021
نشر اطراف نشر فوق العاده خوبیه فضا سازی نویسنده فوق العاده است در این کتاب
June 19, 2020
فکر میکنم جستار چهارم یعنی کسوف کامل را از همه بیشتر پسندیدم، شگفتی و تمام حس‌هایش آدم را به دنبال خودش می‌کشید، و این همراهی تجربه‌ی عجیب و شیرینی بود.
April 12, 2022
کتاب هیچ چیز آنجا نیست.
مطلقا یک هیچ بزرگ.
گاهی گوش دادن به صدای سکوت- اهی کویین دراما شدن و ماجراهای سانتی مانتال نگاه کردن به کوه های یخی و نور آفتاب و... درکل هیچ لذتی نبردم و مثل این بود که یک فیلم یا عکس باکیفیت را تلاش کنی با کلمات ظریف و بادقت توضیح دهی. مدیوم که بسیار جذاب تر وجود دارد.
.
نویسنده کنار رودخانه ای کوچک پرسه می زده و یادداشت های هر روزه اش را می نوشته.
.
مراوده های بسیار ظریف با ملال طوری که احساس می کنید عصر یک روز تعطیل است و هیچ کاری ندارید جز گوش دادن به وزوز مگس ها،چشم دوختن به دیوار رو به رو و خیال ورزی
.
زندگی همین است. کسی همه ی داستان ها رانشینده است.
.
دیدن: به احساساتم بازمی گردم. ( فراموش کردن دیدن های واقعی) تماشای ظرافت هایی که زا یاد برده ایم در سرعت و تکنولوژی و زندگی شهری
.
اخیرا نویسنده ای به من توصی کرد ذهنم را آرام کنم و به ساقه های بریده شده ای که دسته دسته در علفزارها پیدا می شوند توجه کنم.
.
همیشه فکر می کردم اگر به اندازه ی کافی دقت کنم باد را خواهم دید: محو، سخت فهم، ته مانده ای زیبا از گریز هوا.
بعد از اختراع عمل آب مروارید که خیلی ها توانتسند بهتر بببنید: درختی را دیدم که در آن نور هست. روی علف هایی که در آن ها نور بودف ایستادم.
.
سفر اکتشافی به قطب همراه با یکی درمیان در خشکی و در کلیسا و تعبیر و تشبیه های مشابه.
.
مجبور نیستید بیرون از تاریکی بنشیند اما اگر به هرحال می خواهید ستاره ها را ببیند تاریکی ضروری ست.
.
در شمالگان چیزی به اسم فضای سه بعدی قابل تشخیص نبود. خورشید هیچ وقت غروب نمی کرد و هیچ چیز دیگری هم دیده نمی شد. فقط یخ. خط افق پیدا نبود. زمین و آب و انعکاس شان در هم فرورفته بودند.
خیال ورزی در عصر یک روز تعطیل
مطلقا یک هیچ بزرگ.
گاهی گوش دادن به صدای سکوت- اهی کویین دراما شدن و ماجراهای سانتی مانتال نگاه کردن به کوه های یخی و نور آفتاب و... درکل هیچ لذتی نبردم و مثل این بود که یک فیلم یا عکس باکیفیت را تلاش کنی با کلمات ظریف و بادقت توضیح دهی. مدیوم که بسیار جذاب تر وجود دارد.
.
نویسنده کنار رودخانه ای کوچک پرسه می زده و یادداشت های هر روزه اش را می نوشته.
.
مراوده های بسیار ظریف با ملال طوری که احساس می کنید عصر یک روز تعطیل است و هیچ کاری ندارید جز گوش دادن به وزوز مگس ها،چشم دوختن به دیوار رو به رو و خیال ورزی
.
زندگی همین است. کسی همه ی داستان ها رانشینده است.
.
دیدن: به احساساتم بازمی گردم. ( فراموش کردن دیدن های واقعی) تماشای ظرافت هایی که زا یاد برده ایم در سرعت و تکنولوژی و زندگی شهری
.
اخیرا نویسنده ای به من توصی کرد ذهنم را آرام کنم و به ساقه های بریده شده ای که دسته دسته در علفزارها پیدا می شوند توجه کنم.
.
همیشه فکر می کردم اگر به اندازه ی کافی دقت کنم باد را خواهم دید: محو، سخت فهم، ته مانده ای زیبا از گریز هوا.
بعد از اختراع عمل آب مروارید که خیلی ها توانتسند بهتر بببنید: درختی را دیدم که در آن نور هست. روی علف هایی که در آن ها نور بودف ایستادم.
.
سفر اکتشافی به قطب همراه با یکی درمیان در خشکی و در کلیسا و تعبیر و تشبیه های مشابه.
.
مجبور نیستید بیرون از تاریکی بنشیند اما اگر به هرحال می خواهید ستاره ها را ببیند تاریکی ضروری ست.
.
در شمالگان چیزی به اسم فضای سه بعدی قابل تشخیص نبود. خورشید هیچ وقت غروب نمی کرد و هیچ چیز دیگری هم دیده نمی شد. فقط یخ. خط افق پیدا نبود. زمین و آب و انعکاس شان در هم فرورفته بودند.
خیال ورزی در عصر یک روز تعطیل
February 25, 2016
Imagine you are a teenage girl in the early 2000s. You love books. You spend hours at the local thrift shop where you stand in the book aisle, exploring the shelves of books, even smelling them. You have no computer. You know nothing about the internet. Books are your only way to connect to the world.
One day, in your high school English class, you read Annie Dillard's "The Death of a Moth." You feel on fire, like the moth that is consumed by the candle flame in the essay. You feel astonished for days, weeks, you wish the feeling would last your whole life. Years later, after high school and college, you still think about the essay, about the electric experience of reading it for the first time. Maybe you read it again but you'd prefer that it live in your memory as a white-hot wound, a tear in your consciousness formed by words.
"The Death of a Moth" is not in Annie Dillard's latest collection of essays, The Abundance: Narrative Essays Old and New , but several of the book's pieces attain similar heights of poetry and revelation. Whether Dillard is writing about an eclipse or a dying deer, she has the masterful ability to communicate the sublimity and brutality of nature.
The collection's strongest essay is the first one, "Total Eclipse", taken from Teaching a Stone to Talk . It recounts Dillard's terrifying and exhilarating experience of seeing an eclipse in Washington state in 1979. In her signature sensory language, Dillard captures the eclipse with such evocative precision, relaying the moment when the world goes black and something we always thought was permanent--the sun--disappears:
Few writers rival Dillard when it comes to passages like this one. Few writers can grab a moment with their bare hands and inspect it and cradle it and give it back to us in language. Her description of the total eclipse reminded me of a scene in Virginia Woolf's A Writer's Diary . After witnessing an eclipse in 1927, Woolf wrote
Dillard's gift is in writing the "astonishing moment," in seeking it out and standing in it and giving her experience of it. While some people may be tempted to romanticize nature, Dillard always reminds us of the violence lurking in the depths of its beauty.
One particularly haunting essay is "The Deer at Providencia," also from Teaching a Stone To Talk . It traces Dillard's excursion into a jungle in Ecuador where she sees a deer tied up by local villagers. The deer dies a slow and painful death with a rope around its neck and three of its legs; this way of killing the deer releases a chemical that makes the meat very tender when its cooked. The villagers plan to eat the deer that night. Dillard is accompanied by several men who are shocked by the suffering of the deer. Dillard is not visibly upset and the men are surprised at her stoic reaction. Dillard writes that "These things are not issues. They are mysteries." Nature contains great pain and suffering and these things coexist with life, with beauty.
Another essay that stands out is "A Writer in the World" from The Writing Life . It contains stunning pieces of advice--almost like a modern version of Letters to a Young Poet --for anyone who wants to dedicate their life to the written word. Dillard writes that "There is something you find interesting, for a reason hard to explain because you have never read it on any page; there you begin. You were made and set here to give voice to this, your own astonishment." She also insists
Such passages speak to Dillard's own passion, her own intensity, her own burning in the world. She is consumed by the fire of language and she passes that fire to all of us.
As strong as the collection is, it does have its weak points. Material from the exacerbating and bewildering Holy the Firm lack the power of her other work. At times, certain essays don't fully cohere but, on the whole, this is an excellent collection filled with finely-crafted writing that will enchant, move, and electrify any reader, just like it did for me so many years ago. If you're new to Dillard, this is a perfect introduction. If you're an old fan, there is little that will disappoint.
One day, in your high school English class, you read Annie Dillard's "The Death of a Moth." You feel on fire, like the moth that is consumed by the candle flame in the essay. You feel astonished for days, weeks, you wish the feeling would last your whole life. Years later, after high school and college, you still think about the essay, about the electric experience of reading it for the first time. Maybe you read it again but you'd prefer that it live in your memory as a white-hot wound, a tear in your consciousness formed by words.
"The Death of a Moth" is not in Annie Dillard's latest collection of essays, The Abundance: Narrative Essays Old and New , but several of the book's pieces attain similar heights of poetry and revelation. Whether Dillard is writing about an eclipse or a dying deer, she has the masterful ability to communicate the sublimity and brutality of nature.
The collection's strongest essay is the first one, "Total Eclipse", taken from Teaching a Stone to Talk . It recounts Dillard's terrifying and exhilarating experience of seeing an eclipse in Washington state in 1979. In her signature sensory language, Dillard captures the eclipse with such evocative precision, relaying the moment when the world goes black and something we always thought was permanent--the sun--disappears:
Abruptly it was dark night, on the land and in the sky. In the night sky was a tiny ring of light. For the hole where the sun belongs is very small. Just a thin ring of light marked its place. There was no sound. The eyes dried, the arteries drained, the lungs hushed. There was no world. We were the world’s dead people rotating and orbiting around and around, embedded in the planet’s crust, while the earth tolled down. Our minds were light-years distant, forgetful of almost everything. Only an extraordinary act of will could recall to us our former, living selves and our contexts in matter and time. We had, it seems, loved the planet and loved our lives, but could no longer remember the way of them. The light was wrong. In the sky was something that should not be there. In the black sky was a ring of light. It was a thin ring, an old, thin silver wedding band, an old, worn ring. It was an old wedding band in the sky, or a morsel of bone. There were stars. It was over.
Few writers rival Dillard when it comes to passages like this one. Few writers can grab a moment with their bare hands and inspect it and cradle it and give it back to us in language. Her description of the total eclipse reminded me of a scene in Virginia Woolf's A Writer's Diary . After witnessing an eclipse in 1927, Woolf wrote
Then one looked back again at the blue; and rapidly, very very quickly, all the colours faded; it became darker and darker as at the beginning of a violent storm; the light sank and sank; we kept saying this is the shadow; and we thought now it is over--this is the shadow; when suddenly the light went out. We had fallen. It was extinct. There was no colour. The earth was dead. That was the astonishing moment; and the next when as if a ball had rebounded the cloud took colour on itself again, only a sparkly ethereal colour and so the light came back. I had very strongly the feeling as the light went out of some vast obeisance; something kneeling down and suddenly raised up when the colours came.
Dillard's gift is in writing the "astonishing moment," in seeking it out and standing in it and giving her experience of it. While some people may be tempted to romanticize nature, Dillard always reminds us of the violence lurking in the depths of its beauty.
One particularly haunting essay is "The Deer at Providencia," also from Teaching a Stone To Talk . It traces Dillard's excursion into a jungle in Ecuador where she sees a deer tied up by local villagers. The deer dies a slow and painful death with a rope around its neck and three of its legs; this way of killing the deer releases a chemical that makes the meat very tender when its cooked. The villagers plan to eat the deer that night. Dillard is accompanied by several men who are shocked by the suffering of the deer. Dillard is not visibly upset and the men are surprised at her stoic reaction. Dillard writes that "These things are not issues. They are mysteries." Nature contains great pain and suffering and these things coexist with life, with beauty.
Another essay that stands out is "A Writer in the World" from The Writing Life . It contains stunning pieces of advice--almost like a modern version of Letters to a Young Poet --for anyone who wants to dedicate their life to the written word. Dillard writes that "There is something you find interesting, for a reason hard to explain because you have never read it on any page; there you begin. You were made and set here to give voice to this, your own astonishment." She also insists
Write as if you were dying. At the same time, assume you write for an audience consisting solely of terminal patients. That is, after all, the case. What would you begin writing if you knew you would die soon? What could you say to a dying person that would not enrage by its triviality?
Such passages speak to Dillard's own passion, her own intensity, her own burning in the world. She is consumed by the fire of language and she passes that fire to all of us.
As strong as the collection is, it does have its weak points. Material from the exacerbating and bewildering Holy the Firm lack the power of her other work. At times, certain essays don't fully cohere but, on the whole, this is an excellent collection filled with finely-crafted writing that will enchant, move, and electrify any reader, just like it did for me so many years ago. If you're new to Dillard, this is a perfect introduction. If you're an old fan, there is little that will disappoint.
December 5, 2020
Collected works of a glorious writer, one who is a friend of silence, nature, and the lifelong exploration of what it means to be human in this world. Pulling from many of her longer works, this book provides the reader a taste of childhood memories like pelting cars with snowballs in Pittsburgh, a gateway into places from rural Virginia to Asia to the North Pole, and an introduction into her writing philosophy. That sentence alone should prove that Dillard can set her sights on many topics and write with passion about all of them.
In honor of 2020, in which I have embraced Goodreads and its Reading Challenge, I quote Dillard: “why are we reading, if not in hope of beauty laid bare, life heightened, and it’s deepest mystery probed?” It’s a glorious reminder.
And finally, as 2020 has prevented much adventures, I quote Dillard in top form: “Polar explorers-one gathers from their accounts-sought at the Poles something of the sublime...They found it the only way it can be found, here or there... For they were people-all of them, even the British-and despite the purity of their conceptions, they man-hauled their humanity to the poles along with them. ... [For all humans,] wherever we go, there seems to be only one business at hand-that of finding a workable compromise between the sublimity of our ideas and the absurdity of the fact of us.”
In honor of 2020, in which I have embraced Goodreads and its Reading Challenge, I quote Dillard: “why are we reading, if not in hope of beauty laid bare, life heightened, and it’s deepest mystery probed?” It’s a glorious reminder.
And finally, as 2020 has prevented much adventures, I quote Dillard in top form: “Polar explorers-one gathers from their accounts-sought at the Poles something of the sublime...They found it the only way it can be found, here or there... For they were people-all of them, even the British-and despite the purity of their conceptions, they man-hauled their humanity to the poles along with them. ... [For all humans,] wherever we go, there seems to be only one business at hand-that of finding a workable compromise between the sublimity of our ideas and the absurdity of the fact of us.”
October 16, 2019
حین خوندنش معلق بودم؛ می‌خوندم اما وصل نمی‌شدم به نوشته‌ها. شاید این کتاب من نبود، شاید وقت دیگه‌ای.
October 24, 2024
Once again Annie u have grabbed me by the balls squeezing as i wiggle with glee in your prose. Annie Dillard is the Mary Oliver of short stories. I will eat and savour anything she writes. Thank u
April 14, 2017
You need to know that The Abundance is a collection of essays which span at least twenty years of writing - and include selections from seven different books, but primarily from Teaching a Stone to Talk, An American Childhood, Pilgrim at Tinker Creek and For the Time Being. If you have most or all of those books, there isn't much point in buying this one (unless you are a mega-fan, of course); but if you have never read Annie Dillard, this collection is a brilliant place to start. You will get a great sense of her material, her voice, her concerns and her preoccupations.
Dillard is a poetic essayist who examines, primarily, the natural world - but one gets the sense that her intellectual curiosity and interests are broad. There is a lot of science, a lot of history, plenty of geography and astronomy and botany, and so many interesting observations of insect and animal life in Dillard's musings. There is also much religion and philosophy, because everything that Dillard writes about is philosophical to some extent. She is always exploring consciousness and wondering why we are here - and what's it all about; life, I mean. Her preoccupations are 'seeing' and being properly alive to the world around us. If you are not of a similar philosophical bent, I can imagine you might find her a bit barmy. Her essays tend to meander - beautifully so, to my mind - but she does like to connect not obviously 'like' things. In the introduction to this collection, Geoff Dyer says that Dillard "is a writer of exceptional clarity, even when we are struggling to grasp the meaning of what is being said so clearly, so brightly." I think this assessment is spot-on. I didn't understand everything, but like good poetry, I just liked the sound of the words. I read this book with a pencil in hand, and I cannot think of when I have underlined or starred so many passages and phrases in a book. You can read these essays over and over again, and probably always find new meaning in them.
Dillard is a poetic essayist who examines, primarily, the natural world - but one gets the sense that her intellectual curiosity and interests are broad. There is a lot of science, a lot of history, plenty of geography and astronomy and botany, and so many interesting observations of insect and animal life in Dillard's musings. There is also much religion and philosophy, because everything that Dillard writes about is philosophical to some extent. She is always exploring consciousness and wondering why we are here - and what's it all about; life, I mean. Her preoccupations are 'seeing' and being properly alive to the world around us. If you are not of a similar philosophical bent, I can imagine you might find her a bit barmy. Her essays tend to meander - beautifully so, to my mind - but she does like to connect not obviously 'like' things. In the introduction to this collection, Geoff Dyer says that Dillard "is a writer of exceptional clarity, even when we are struggling to grasp the meaning of what is being said so clearly, so brightly." I think this assessment is spot-on. I didn't understand everything, but like good poetry, I just liked the sound of the words. I read this book with a pencil in hand, and I cannot think of when I have underlined or starred so many passages and phrases in a book. You can read these essays over and over again, and probably always find new meaning in them.
March 20, 2017
I tried on this one, I really did, but after 100 pages I was done. Trying to read this book felt like reading the journal of the high school girl who thought she was artsy. Each essay dragged on and seemed to be fascinated both with its own language and over describing each aspect of the scene. The dead flies in the bathroom confirmed to me that I do not think I’d get along with Dillard in real life. I just don’t think I can see the same level of philosophy in her observations.
I don’t know what Dillard’s other writing is like and I’d probably give it a shot, but these essays just were not for me.
Who should read it? Only people who know they’re fans of Anne Dillard.
See all my reviews and more at www.ReadingtoDistraction.com or @Read2Distract
I don’t know what Dillard’s other writing is like and I’d probably give it a shot, but these essays just were not for me.
Who should read it? Only people who know they’re fans of Anne Dillard.
See all my reviews and more at www.ReadingtoDistraction.com or @Read2Distract
February 27, 2019
Scrivere di tutto quello che riesce a stare negli occhi. Quando le parole suonano meravigliosamente insomma.
May 26, 2019
تصویر و صداهایی از طبیعت که شاید هیچ وقت فرصت دیدن و شنیدنش رو نداشته باشیم.
Displaying 1 - 30 of 436 reviews