Załzawione okulary

by Gogi Gvakharia, Magdalena Nowakowska (Translator)

Ta książka wymyka się próbom klasyfikacji. Napisana w formie dziennika (obejmującego lata 1971-2004), jest jednocześnie opowieścią o Gruzji widzianej z perspektywy pokolenia, „które poszło do szkoły po końcu odwilży i usunięciu Chruszczowa od władzy, uczyło się w czasach Breżniewa, a zaczęło pracować w epoce pierestrojki”. To również wiwisekcja fenomenu gruzińskiej inteligencji – europejskiej, ale i zaściankowej , wzniosłej, a zarazem małostkowej. „Załzawione okulary” są wreszcie erudycyjnym esejem o gruzińskim i światowym kinie, o filmach , które ukształtowały pokolenie autora (będącego wybitnym krytykiem i wieloletnim wykładowcą akademickim). Piękną, mądrą i ważną książkę Gogiego Gwaharii brawurowo przełożyła Magdalena Nowakowska, która nie tylko biegle włada gruzińskim, ale świetnie wyczuwa i tłumaczy pojawiające się w tekście rusycyzmy.

Genres: Georgian, Nonfiction, Biography, Unfinished

525 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

გიორგი (გოგი) გვახარია დაიბადა 1957 წლის 7 მარტს. ქართველი ხელოვნებათმცოდნე, ჟურნალისტი, კრიტიკოსი. შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი, ჟურნალ ცხელი შოკოლადის დამატება „კინოს“ მთავარი რედაქტორი.

გოგი გვახარიას უკვე სამი წელია მიყავს გადაცემა „წითელი ზონა“, რადიო თავისუფლების და საზოგადოებრივი მაუწყებლის ერთობლივი პროგრამა. მისი პუბლიკაციები იბეჭდება რადიო თავისუფლების ქსელურ გვერდზე და ჟურნალ „ცხელ შოკოლადში“. გვახარიას ყოველწლიურად მიყავს რეპორტაჟი კანის კინოფესტივალიდან

Reviews

[Luka Fadiurashvili · Rating 5 out of 5]

მეტი კინო მინდოდა, მარა რაც იყო, მაგარი იყო. რაც კინო არ იყო, ცხოვრება იყო. ცხოვრება კი კინოა, საინტერესო კინო, საინტერესო ადამიანის შემთხვევაში. ყველა ადამიანი თავისებურად საინტერესო მგონია. გვახარია კიდე, ადამიანიცაა და საინტერესო ადამიანიც ჩემთვის. სამწუხაროა ფსიქოს ვერ მოვესწარი, მარა ის რის გამოც ტარკოვსკის აკრიტიკებენ, ფსიქოს ავტორსაც მიემართება. იყო თავები, რომლებიც განსაკუთრებით შემიყვარდა, მაგ. ფარაჯანოვის შესახებ იყო ფანტასტიურად კომიკური და გემრიელი. კიშლოვსკი არ მიყვარს დიდად, მაგრამ ახლა მუღამზე მოვედი, რომ ჩავუჯდე კვლავ მის ფილმოგრაფიას. მეტი წიგნი მინდა კინოზე, მეტი კინო არამხატვრულ ლიტერატურაში.

"ეს რა ხდება თქვენთან? სად გაგონილა, ოცდამეერთე საუკუნეში პრემიერ–მინისტრი გაზის გამათბობლით იგუდებოდეს?!"

[djkb djkb · Rating 5 out of 5]

თუ მკითხავენ რა მომწონს გოგო გვახარიის პიროვნებაში, მე ვიტყვი რომ მას აქვს სურვილი და თანდაყოლილი ნიჭი უსმინოს მოსაუბრეს, განიხილოს მასთან ერთად დასმული საკითხი, იმსჯელოს უბრალოდ ... ალბათ საოცარია რომ ეს თვისება, რომელც სხვა უკეთეს იქს სამყაროებში ნორმაა, დღეს შეიძლება ჩავთვალოთ ადამიანის პლუს თვისებად ... საკმარისია ტვ პირველის დებატების ნახვაც და მიხვდებით რა არის ერთმანეთის "არ მოსმენა" არცერთ მოდალობაში.

ბავშვობაში, ძალიან ცუდად მახსენდება გადაცემა ფსიქო, რადგან 18+ აუდიტორიაზე გათვლილი პროგრამა ხშირად ადვილად საყურებელი იყო მეორე, უფრო პატარა ტელევიზორში, რომელსაც ვერავინ ვერ გამიკონტროლებდა ... არა იქ სიბილწეების გამო არ მქონია პრობლემა, აქ კაგრად უნდა დაუკვირდეთ, წარმოიდგინეთ ფილმი, რომლის დინამიკაც არის მიმართული უტოპიისაკენ და სიმბოლიზმისაკენ, ღარიბები რომლებიც ფულს იხდიან მზის ჩასვლის სანახავად, უცნაური გარეგნობის მქონე ადამიანები, 12 წლის ბიჭუნები რომლებიც ერთმანეთს წყალში ახრჩობენ და ყავთ ტილები ... ეს ბავშვური, გამოუცდელი სამყაროსათვის რეალური დარტყმაა და აზრი არ აქვს იმის ძახილს რომ მშობელმა უნდა აკონტროლოს 10 საათზე ბავშვმა უნდა დაიძინოს თუ არა ? მეტიც, კონსერვატიული აღზრდის სტილი კიდევ უფრო აზიანებს ინდივიდუალური პიროვნების ზრდას.



დღეს ჩემთვის ფსიქო განიხილება როგორც ფროიდისეული კინომატოგრაფიის, იტალიუზრი რეალიზმის და სხვ. ალტერნატიული კინო ხელოვნების ძველ გადაცემად ... არც მიკვირს რომ წინა თაობაში გამოჩნდა ხალხი ვისაც ამის აკრძალვა სურდა ... ეს ის თაობაა, რომელიც გადაცემა ილუზიონს ელოდებოდა, ნახევარი ფილმის სანახავად, რომელიც საბჭოთა ნომენკლატურის მიერ "ცენზორის მაკრატლით" იჭრებოდა ... ვაი და გამოჩდნეს კაპიტალისტური ფილმში "ფილიფსის სავსე მაცივარი პროდუქციით", ეს ხომ დაშლიდა საბჭოთა მარაზმის დაუნდობელ იდეალიზმის გეგმიური წარმოების სოციალისტური დიეტის სისტემას და მაცივარ "ზისტებს" ? (ზავოდ იმენი სტალინა - ზისტი)

მოკლედ დღეს რომ აღსდგეს ფსიქო მას ახალი თაობა აღარ შეხედავს, ჩვენ ინტერნეტით ყველაფერი ვნახეთ რაც "ფსიქომ" უკანასკნელ სოციალისტებს გაუნდო კაპიტალისტური კინო ხელოვნების სახით. ალბათ ისევ ის უფროსი თაობა შეხედავს რომელიც ილუზიონს უყურებდა.

ამ წიგნში არის სამოცდაათიანები, ოთხმოციანები, მოკლედ ჩვენი წარსული, რომელიც ასე მტკინვეულია და ცრემლ ნარევი ...

მე მინდა ვუთხრა წარსულ თაობას ჩემი აზრი მათზე, რადგან დრო გავიდა, დრომ კი იმუშავა ახალგაზრდობის გაჩენაზე (ეჰ, ოდესღაც შეიძლება მეც მეტკინოს ეს სიტყვები)

ერთხელ რადიოში დარეკა ქალმა, სოც. რეალიზმზე საუბრისას, და დიდი აღშფოთებით თქვა, რატომ აკრიტიკებთო მასო ? ქართული ხელოვნების "ოქროს ხანა იყოო" ... და ასე ფიქრობს ძალიან ბევრი როდესაც ახსენდებათ "არაჩვეულებრივი გამოფენა", "ნატვრის ხე" "დათა თუთაშხია" და კიდევ ბევრი ლამაზი ფილმები რომელიც მათ თვალწინ შეიქიმნა ... მე ვამბობ რომ ყველა ეს ფილმი არა ავთენტური იყო, აბსოლიტურად ამოვარდნილი ავთენტურობიდან ! აბსოლიტური "თრეში" ავთენტურობაში ! საწყალ რეჟისორებს უწევდათ "რეკურსირებულად" ხანდახან ეჩვენებინათ სსრკ - ს კრიტიკა საკუთარ ფილმებში, მაგალითად დათა თუთაშხიას ხშირად განიხილავენ, როგორც "პირველ თავისუფალ მოქალაქეს საბჭოეთისა" რომელიც ცხოვრობდა ისე, რისიც მას ჯეროდა ... და თურმე ეს არის ჩვენი შედევრი, "ოქროს ხანა" ... ავტორმა იპოვა "გასაძრომი" ცენზურისაგან და მოახერხა ნამიოკი გაეკეთებინა "თავისუფლებაზე" ... იცით ასეთ რაღაცეებს ბევრს მოისმენთ წარსულზე, რადგან დღევანდელი ხელოვანთმცოდნეობა ცდილობს საკუთარი წარსული ისე დახატოს თითქოს "თავისუფლებისთვის" მებრძოლი ხელოვნებას ვქმნიდით ... ალბათ ვქმნიდით, ოღონდ საკუჭნაოებში ვტოვებდით ...

რა იქნებოდა ავთენტური ფილმი ? აი მაგალითად ასეთი სცენარი :ორი ახალგაზრდა აკრიტიკებს ბრეჟნევს რადგან დაბალი ხელფასი აქვთ, უკეთეს ვერ შოულობენ, ამიტომ გადაწყვიტავენ მოსკოვში გადაფრენას, იმისათვის რომ ცენტრალური ბანკი გაძარცვონ და იქ მერე დაიწყებოდა ამბები ... დამიჯერეთ ასეთ სცენარს სანამ მიიტანდით 1972 წელს ქართული ფილმის სტუდიაში, შესაძლებელია უგზოუკვლოდ დაკარგულიყავით, ან ფსიქიატრიაში აღმოჩენილიყავით, ან დამსმენი გახდებოდით რადგან დგემუქრებოდნენ საგიჟეთით, ციმბირით და წითელი ბარათით !

არა ავთენტურობის სენმა ყველგან შეაღწია, მაგალითად "ვია ივერიას" პირველი ალბომი რომ ავიღოთ, იქ ყველაფერს მოისმენთ გარდა როკისა ... დიახ, იქ არის ურიან ჰიპის ქოვერებიც და სხვაც, თუმცა არაფერი როკ მუსიკის ... ელემენტალურად დასარტყამი და პიანინო ჯაზ პარტიებს უკრავენ რომ ვაი და როკი გამოუვიდეთ და ციხეში არ წაიყვანონ ... ეს ხომ "ოქროს ხანაა"

იგივე 70 იანებში ზოგი ქართული ფილმის ბიუჯეტი მილიონ მანეთსაც აჭარბებდა ... დიახ, ოღონდაც კი არ მოეთხოვა მოსახლეობას "თავისუფალი ავთენტური ხელოვნება" და სსრკ დიდ ფულებს გაჩუქებდა ...

აი ეს არის ჩემთვის 70 იანების ოქროს ხანა ... არაფერი რეალური ... მოგონებებიც კი არა ავთენტური ... სხვათაშორის პრემიერ-მინისტრმა თქვა რომ საქართველოშო დამთავრდაო პოსტ საბჭოთა ეპოქაო ... მე მაინტერესებს თვითონ სად დაიბადა ? დიახ დიახ, სსრკ ში და მე ? დამოუკიდებელ საქართველოში, ეს ჩემი თაობა იტყვის პოსტ საბჭოური სივრცის დასრულების შესახებ ინფორამციას, ამ ექსკლუზივს მაინც ნუ წაგვართმევენ ყოფილი საბჭოელები ... ჩემი თაობის პრობლემა დღეს დეპრესიაა და განათლება ... 70 იანების ხალხის კი არაავთენტური ცხოვრება ... რა საინტერესოა, შემდეგი თაობის პრობლემა რა იქნება ?

წიგნს ვაფასებ 5 ვარსკვლავით, გოგი გვახარიას როგორც 70 იანების ავთენტურობისადმი მიდრეკილ ადამიანს. სხვათაშორის დიდმა ლევან ბერძენიშვილმა ბრძანა რომ, ცრემლიანი სათვალე იკითხება 6 საათშიო, იმდენად ჩამთრევიაო ... მემუარები მეტი არც უნდა იკითხებოდეს ...

[ATWA · Rating 4 out of 5]

70-იანი და 80-იანი წლების პირველი ნახევარი იყო ყველაზე სასიამოვნოდ საკითხავი. 90-ინებს გზაში ვკითხულობდი (საჩხერიდან თბილისში ვბრუნდებოდი) და სხვა უკეთესი არც არაფერი მქონდა გასაკეთებელი. აი ორიათასიანებზე თვალები დამეღალა თუ მგზავრობამ დამღალა არ ვიცი, ბოლო ოთხი წელი ძალიან გამეწელა. ძლივს წავიკითხე. თავის დანებებასაც კი ვაპირებდი, მაგრამ ვერ ვიტან წიგნის დაუმთავრებლად დატოვებას. იქნებ ზუსტად იმ 10-20 გვერდში ეწეროს რაღაც ისეთი რომ გადაგრიოს და გადაგიყვანოს ჭკუიდან?! (მაგრამ, როგორც წესი არ წერია ხოლმე ;დ).
საერთო ჯამში, მაინც ძალიან გამიჭირდა ერთ, მთლიან ნაწარმოებად აღმექვა წიგნი (ალბათ, წიგნად რომ არ იყო დაწერილი იმიტომ). ნაწყვეტ-ნაწყვეტ საკითხავია.

[Kamila Kunda · Rating 5 out of 5]

“Załzawione okulary” (“Tear-Stained Spectacles”) by Gogi Gvakharia (or Gogi Gwaharia in Polish spelling), famous Georgian film critic, journalist and TV and radio personality, is a very unusual and utterly captivating memoir. Through personal anecdotes, references to films and his experiences related to cinema from all over the world, Gvakharia paints the portrait of his country and people from four decades - hence the subtitle “Four Decades of the History of Georgia in 34 Scenes”.

The first chapter begins: “In Tbilisi, on Agmashenebeli Avenue, there is a building called Apollo. No one knows what’s happening inside it these days. One can assume that absolutely nothing - nowadays it is an empty ruin, a symbol of our most recent history and current existence”. It used to be the cinema Apollo, later renamed October by communists. There is a picture of the cinema included in the book, showing the building at the height of its fame; I made an effort to see the former cinema myself and take a picture with Gvakharia’s memoir. Indeed, it is still empty inside. What a waste.

Learning about Georgia, its culture and the combination of a superiority complex and snobbery of some Georgians (e.g. the author’s maternal grandparents) was a fabulous experience. Gvakharia is a masterful storyteller and his anecdotes, memories, his opinionated judgments - on eccentricity and opportunism of Sergei Parajanov or the level of Georgian intellectual elites, for instance - gave me a fantastic insight into the nuances of Georgian culture and history I would have no chance getting otherwise. As a cinephile, I also loved his views on various films, from Buñuel to Visconti to von Trier; the Georgian perspective is a fascinating and a very refreshing one. “Tear-Stained Spectacles” was certainly one of the most enjoyable and eye-opening books I read this year and I wish it was translated to more languages (so far it is only available in Georgian, Polish and Bulgarian) so that I could recommend it to all my cinephile friends.

[Nina · Rating 3 out of 5]

რომელიღაც თავში უწერია, რაზეც ფიქრობ (თუ რაც გაინტერესებს), იმას ამოიკითხავ ხოლმე წიგნშიო.
ეგრე დამემართა ამ წიგნზეც.
ისეთ დროს ჩამივარდა ხელში, ვინმეს ლაპარაკის მოსმენა რომ მინდოდა: ცოტა კინოზე, ცოტა თავსგადამხდარ ამბებზე, ცოტაც - ყურმოკრულ ისტორიებზე.
თან ისე ლაპარაკობს, საჩემოდ.

ოღონდ, ეგ ყველაფერი თავიდან.

[Luka · Rating 4 out of 5]

მგონი, მარტო თავისი თავისთვის დაწერა

[Pante · Rating 4 out of 5]

თუ გავითვალისწინებთ მემუარების თემატიკას, შინაარსს და იმ პერიოდს, როდესაც ეს წიგნი გამოიცა, ცალსახად ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ნამუშევრად უნდა ჩაითვალოს თანამედროვე ქართული Non-fiction-ის ისტორიაში.
მეორე მხრივ, კინომცოდნე რომ იტყვის, ტარკოვსკის შემოქმედებაში ერთადერთი კადრი მომწონსო (და ისიც პროლოგშია და არამხატვრული სახისაა), მეც ვიტყვი, რომ ამ წიგნს ხუთ ვარსკვლავს ვერ დავუწერ.

[Nino Meladze · Rating 5 out of 5]

ise momcons menaneba chkara kitxva rom male ar damtavrdes es cigni. Saocaria! Didi madloba b-n Gogi Gvakharias.

[Gia Jgarkava · Rating 3 out of 5]

რისი თქმა შეიძლება? როცა ვკითხულობ მოგონებებს/მემუარებს სამი რამეა, რისთვისაც ამას ვაკეთებ: ამბები, ავტორის ხედვა და ავტორის გადმოცემის ფორმა. ხანდახან არის, რომ ამბები არაა თითქოს საინტერესო, მარა მათი ანალიზი ან ავტორისეული ენა ორიგინალურია, იუმორითაა ან რამე სხვა რამითაა საინტერესო. ხანდახან ხედვა ისეთი არაფერი, განსაკუთრებით თუ ავტორი პროფესიონალი მწერალი არაა, მაგრამ ისტორიებია საინტერესო, ახალი ან ახლებურად დანახული.

ამ წიგნში კი... ნუ, წინასწარ იყო ცნობილი, რომ ლიტერატურული ტექნიკის კუთხით გოგი გვახარია ახალს ვერაფერს შემოგვთავაზებდა, ესეც მოხდა. ხედვა - აქ იყო მოლოდინები, მაგრამ დიდი ვერა - მაინც საზოგადოებისთვის ასე დიდი ხნის მანძილზე ცნობილი ადამიანის ხედვა მთლიანობაში ნაცნობია, მაგრამ ამ ზოგადი ხედვის რეფლექცია კონკრეტულ მოვლენებზე მაინც საინტერესო იყო. მოლოდინები მხოლოდ ადგილ-ადგილ გამართლდა. თვითონ ამბები კი... ეჰმ... თავიდან არა უშავდა, მერე კი ნამეტანი კონკრეტული, ვიწრო წრისთვის ნაცნობი ამბებია, ისიც ცოტა და უფრო მეტია ანალიზი, მხოლოდ ერთი მხრიდან დანახული (რაც ლოგიკურია პრინციპში) და ზედაპირული. ეს უკანასკნელია ჩემი აზრით ამ წიგნის მინუსი - რაღაცნაირად ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს - წიგნი წიგნისთვის. ცოტა კი ვაზვიადებ, მაგრამ ძალიან არა :)

თუმცა, არავითარ შემთხვევაში არაა ისეთი წიგნი, რომლის წაკითხვაც არ ღირდა. პირიქითაც კი - ერთ-ერთი იმ წიგნთაგანია, რომლის კითხვისას მაგალითად მარშრუტკაში, გინდა რომ სადმე შორს მგზავრობდე და კაი ხანი არ ჩახვიდე. გმადლობთ ბატონო გოგი!

[Ketevan Kanchashvili · Rating 4 out of 5]

ღრმად სუბიექტური წიგნია. ბოლომდე არ ვენდობი ადამიანების და მოვლენების აღწერაში, თუმცა მისი მსჯელობა ძალიან მიყვარს. ისევე ლამაზად წერს, როგორც ლაპარაკობს.

[Niniko Jakeli · Rating 5 out of 5]

პირადი საიდუმლობები მაკავშირებს ამ წიგნთან და ყოველთვის გამორჩეულ ადგილს დაიკავებს ჩემს გულში, გონებაში და თაროზე.

მადლობა.

[Giorgi Kentchiashvili · Rating 4 out of 5]

So yeah,this book,well it's mainly about the author and the gay stuff he does e.g. a grownup man:drinking coffee,smoking cigarettes,being a leftie,actually having gaysex lol (EVERYONE SKIP YEAR 1995,THIS IS NOT A JOKE).It's a cool book,you can even read it in a day even tho it's 400 pages.It would be better if he wrote more about soviet times and 90's than he's tv-show and artsy-fartsy movies no-one watches now.

[Teona · Rating 2 out of 5]

ძალიან გამაღიზიანე��ელია ავტორის ორმაგი სტანდარტები და დამოკიდებულება, თუნდაც ე.წ. "სნობების" მიმართ, რომლის თვალსაჩინო წარმომადგენელიც თვითონ არის.

[Tebro Pkhikidze · Rating 5 out of 5]

ამ წიგნის კითხვა დავიწყე საქართველოში, გავაგრძელე შავი ზღვის თავზე და დავამთავრე ევროპაში (სადაც მივემგზავრებოდი იმხანად). იყო მოწონებაც, არმოწონებაც, სინანულიც, გაუგებრობაც და სიცილიც კი, თან ცრემლებამდე (თუმცა, იმხანად ჯერ კიდევ არ ვატარებდი სათვალეს).
ეს არის წიგნი 70-80-90-იანი წლების საქართველოზე, უახლესი ისტორია გარდატეხილი კინომანის სათვალის ლინზაში. დაწერილია ძალიან ცოცხალი, მიმზიდველი ენით, არის სარკაზმიც, იუმორიც, ზოგან ვერ დაეთანხმები, ზოგან-ზედაპირულია, უაღრესად სუბიექტურია, ან-გაუგებარი, რადგან ყველას არ აქვს ის ფილმები ნანახი...მაგრამ ამის მიუხედავად, მაინც ძალიან კარგი წიგნია. იკითხება დიდი აზარტით.. სამწუხარო მხოლოდ ის არის, რომ ყველაზე საინტერესო ეპოქაში წყდება. არადა, მას შემდეგ ხომ უკვე ლამის 20 წელია გასული. ჩემი აზრით, მემუარული ლიტერატურის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია. კინოს მოყვარულებისათვის ხომ, პირდაპირ მისწრებაა.. ყველას ვურჩევდი წაკითხვას.

[Salome Aptsiauri · Rating 4 out of 5]

პირველ რიგში, ახალგაზრდა თაობისთვის დაწერილი წიგნია. ჩვენთვის, ვისაც საბჭოთა ეპოქაში არ გვიცხოვრია და ბევრიც არაფერი ვიცით შიდა მაქინაციების, შავი ბაზრებისა და მაშინდელი პირადი ურთიერთობების შესახებ. განსაკუთრებით დიდი ინტერესით ვკითხულობდი აფხაზეთის ამბებს, რომლებიც დიდი სითბოთია დაწერილი. ბიჭვინთის პლაჟები, ნაყინი, იქაური ფილმის ჩვენებები, ყველაფერი ისეა აღწერილი რომ რაღაც ნაწილით იქაურობის ნაწილადაც ვიგრძენი თავი. შემიყვარდა ავტორის ბებია.
კომიკური იყო ამბავი, უნგრეთიდან დაბრუნების თავგადასავალზე. მწარედ მეღიმებოდა თვითმფრინავის ამბავზე.
ინფორმაციულიცაა. არაფერი ვიცოდი საბჭოთა "ტიტანიკ" ნახიმოვსა და 86 წლის ტრაგედიაზე. ბუნდოვანი წარმოდგენა მქონდა 90იანი წლების პოლიტიკურ პროცესებზეც.

ამასთან, კარგი საშუალებაა საინტერესო ფილმებისა და რეჟისორების გასაცნობადაც.

[Nadia · Rating 5 out of 5]

This was such a pleasure to read. Thank you Gogi Gvakharia for such a wonderful book!

[Archil · Rating 4 out of 5]

კინოსავით ნაწერია. კარგია

[Brani Spolsky · Rating 2 out of 5]

To raczej coś dla miłośników kina, rozdziały bardzo podobne do siebie. Gruzja tylko w tle.

[Keti Soloshvili · Rating 2 out of 5]

წიგნი, რომლის დახურვის შემდეგაც ბედნიერი ხარ რომ დასრულდა და დაზუსტად იცი რომ მისი თავიდან ბოლომდე წაკითხვა მეორედ აღარ მოგინდება!
რამდენიმე თავის გამორჩევა შეიძლება, რომელსაც დიდი სიამოვნებით კითხულობ. დანარჩენების კითხვისას კი სურვილი გიჩნდება წიგნი მოისროლო ან წინადადებებს გადაახტე. უფრო მეტად კინოსა და ხელოვნებათმცოდნეებს დააინტერესებს. ერთადერთი რის გამოც მეტად არ გავაკრიტიკებ ამ წიგნს არის ის, რომ საინტერესო იყო იმ მოვლენების სხვისი თვალით დანახვა, რომლებიც საქართველოში მიმდინარეობდა.ასევე, რამდენიმე საკითხი ავტორს ნამდვილად კარგად აქვს გააზრებული და გადმოცემული.

[Anketa · Rating 2 out of 5]

კარგი გასართობი წიგნია მათვის ვისაც აინტერესებს რას ფიქრობდნენ თბილისში კინოზე.მეორედ ნამდვილად არ წავიკითხავდი მითუმეტეს იმის ფონზე რა აზრები და შეხედულებებიც ბოლო დროს ავტორს აქვს სამყაროზე და კინოზე.

[Gvantsa Chaduneli · Rating 5 out of 5]

მგონი (ქართული) მემუარების მოტრფიალე გამხადა ^^ დავეთანხმები სხვებს და 70იანი წლების მოგონებები ნამდვილად საუკეთესოა.

[Salomé Chincharauli · Rating 5 out of 5]

Shesanishnavia! Ase sasiamovnod sakitxavi memoirebi ishviatia. Dzalian kargi namushevaria, girebuli. Madloba avtors. Mkitxvels ki vurchev waikitxos.

[Tato Changelia · Rating 5 out of 5]

ჩემი სამაგიდო წიგნია <3

[la Maga De Rayuela · Rating 5 out of 5]

ბოლოში უკვე გაუსაძლისი გახდა მისი დამოკიდებულება ჟულიეტ ბინოშისადმი.
რომ არა მსგავსი აკვიატებები , კარგი ადამიანის კარგი მემუარებია.