What do you think?
Rate this book
Жизнь А.Г.
Вячеслав Ставецкий - прозаик, археолог, альпинист. Родился в 1986 году в Ростове-на-Дону, финалист премии "Дебют" (2015) и премии им. В.П.Астафьева (2018), публиковался в журнале "Знамя". Роман "Жизнь А.Г." номинирован на главные литературные премии.
Испанский генерал Аугусто Авельянеда - несчастнейший из диктаторов. Его союзникам по Второй мировой войне чертовски повезло: один пустил себе пулю в лоб, другого повесили на Пьяццале Лорето. Трагическая осечка подводит Авельянеду, и мятежники-республиканцы выносят ему чудовищный приговор - они сажают диктатора в клетку и возят по стране, предъявляя толпам разгневанных рабов. Вселенская справедливость торжествует, кровь бесчисленных жертв оплачена позором убийцы, но постепенно небывалый антропологический эксперимент перерастает в схватку между бывшим вождем и его народом…
Испанский генерал Аугусто Авельянеда - несчастнейший из диктаторов. Его союзникам по Второй мировой войне чертовски повезло: один пустил себе пулю в лоб, другого повесили на Пьяццале Лорето. Трагическая осечка подводит Авельянеду, и мятежники-республиканцы выносят ему чудовищный приговор - они сажают диктатора в клетку и возят по стране, предъявляя толпам разгневанных рабов. Вселенская справедливость торжествует, кровь бесчисленных жертв оплачена позором убийцы, но постепенно небывалый антропологический эксперимент перерастает в схватку между бывшим вождем и его народом…
320 pages, Unknown Binding
First published January 1, 2018
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 14, 2021
Книга дает мрачные предсказания, что люди будучи сейчас сердиты на своих диктаторов, по прошествии времени утратят остроту своей ненависти и только после новых подтверждений преступлений, их приверженность к наказанию преступника, возродится вновь. Человеческая память – короткая.
September 27, 2019
Вписалась в челлендж прочесть и отрецензировать всех финалистов "Большой книги 2019", чтобы освежить русский словарный запас. Что ж, словарный запас Ставецкого явно немаленький - но и не свежий.
(Чуть позже опубликую полный текст рецензии)
***
Роман «Жизнь А.Г.» о жизни и смерти вымышленного испанского диктатора Аугусто Авильянеды делится на три части: плохую, хорошую и нормальную.
Не каждая птица долетит до хорошей, второй части, рискуя или утонуть в скучном болоте неторопливого сюжета (бесстрашный Авильянеда командует революцией, упорный Авильянеда строит танки из говна и палок и мечтает о всемирном господстве, измученный испанский народ начинает что-то подозревать, планы всемирного господства разрушились, во многом из-за непрочного танкового материала), или застрять в непроходимом лесу прилагательных, которых автор знает (или специально выучил) в избытке.
Первая часть романа – кровавые слезы филолога. Начнем с того, что испанское слово guardia все-таки женского рода и никак не может быть negro, как настаивает автор. Основной пласт проблем, тем не менее, связан с русским языком:
– Вас ждут великие дела! – кричал он в серебряный микрофон, чувствуя, как его титанический глас разбегается по земной поверхности, проникает в каждую хижину, в каждый дом, унавоживает сердца ликованием и безудержной верой в завтрашний день.
Ни существительного без эпитета, ни предложения без обособления, ни строчки без лукавого завитка! Читать это довольно мучительно. Постоянные языковые клише: «денно и нощно», «и горько заплакал», «пархатый жид», я все ждала, когда же появится «до зубовного скрежета» и, аллилуйя, дождалась. Более того, автор – возможно, сознательно, если нет, это еще более грустно – смешивает языковые стили, что легко сходит с рук АСП, а в случае Ставецкого, как говорится, заставляет задуматься:
На небе не было ни облачка, ошалевший от жары толстозадый мопс, Муссолини учащенно дышал, свесив до полу подвижный, как студень, язык.
Текст постоянно балансирует на краю пошлейшей писательской пропасти, когда вроде бы и хочется быть Набоковым, да чутья не хватает. Воспоминания Авильянеды о строительстве великой Испании рассказаны от третьего лица, и вариации оценочной лексики наталкивают на мысль, что у несчастного генерала биполярное расстройство:
Денно и нощно неутомимые guardia negro проводили очистительные рейды, выволакивая из домов пархатых интеллигентишек с пачками лживых республиканских прокламаций, громя подпольные типографии <…>
Кларетту он любил коротко, по-военному, не снимая кавалерийских сапог, разделявших все скрипучие пароксизмы его поспешной диктаторской страсти, а когда прелестница засыпала, разметав по подушке влажные волосы, тихонько прокрадывался к заветной трубе и любовался <…>
В общем, когда читатель уже отчаялся, начинается вторая часть. Неожиданный талант жонглера у бывшего диктатора – это, наверное, и есть элемент магического в реализме Ставецкого, но история добровольного превращения сурового вояки в грустного мима – самая красивая в романе. К слову, если отбросить остальные красивости и выделить только пейзажные описания, будет действительно красиво:
«Когда за оконцем стало смеркаться, Авельянеда не выдержал, вышел из палатки и сел на скамеечку у входа. Сразу стало шумно, мокро, свежо, заграбастал в свои объятия хищный сентябрьский ливень. Кипели и хлюпали лужи, деревья хлестали кронами кудлатое, с проседью, небо». ("оконце" тут явно лишнее, да)
«Впереди, за темной массой хребта занимался рассвет, вползавший в долину исподволь, воровато, с контрабандой облака на плече, влекущего за собой на невидимой перевязи второе, поменьше».
«По стене собора полз пышный мавританский закат, ветви апельсиновых деревьев загорались бронзовым светом, и так хотелось куда-нибудь на край света, хоть в Антарктиду, хоть белому медведю в пасть, лишь бы подальше от этих постылых испанских красот».
Во второй части наконец появляются сколь-нибудь аккуратно прописанные персонажи, пусть и эпизодические – странствующий музыкант, охранник Пако, девочка на площади, - да и сам диктатор превращается из картонной куклы в человека, но, как только превращение завершилось, начинается часть третья, и снова революция, снова какие-то гвардейцы и коммунисты, и неизбежная расплата, и небо над Аустерлицем, в общем, ч.т.д.
Эта книга понравится людям, которые не мыслят великого и могучего без витиеватости; возможно, любителям Михаила Шишкина и поклонникам романа Елены Костюкович «Цвингер», а также всем, кому в любом испаноязычном генерале мерещится Аурелиано Буэндиа. Если вы больше по Толстому, то читайте своего Набокова и не выпендривайтесь.
(Чуть позже опубликую полный текст рецензии)
***
Роман «Жизнь А.Г.» о жизни и смерти вымышленного испанского диктатора Аугусто Авильянеды делится на три части: плохую, хорошую и нормальную.
Не каждая птица долетит до хорошей, второй части, рискуя или утонуть в скучном болоте неторопливого сюжета (бесстрашный Авильянеда командует революцией, упорный Авильянеда строит танки из говна и палок и мечтает о всемирном господстве, измученный испанский народ начинает что-то подозревать, планы всемирного господства разрушились, во многом из-за непрочного танкового материала), или застрять в непроходимом лесу прилагательных, которых автор знает (или специально выучил) в избытке.
Первая часть романа – кровавые слезы филолога. Начнем с того, что испанское слово guardia все-таки женского рода и никак не может быть negro, как настаивает автор. Основной пласт проблем, тем не менее, связан с русским языком:
– Вас ждут великие дела! – кричал он в серебряный микрофон, чувствуя, как его титанический глас разбегается по земной поверхности, проникает в каждую хижину, в каждый дом, унавоживает сердца ликованием и безудержной верой в завтрашний день.
Ни существительного без эпитета, ни предложения без обособления, ни строчки без лукавого завитка! Читать это довольно мучительно. Постоянные языковые клише: «денно и нощно», «и горько заплакал», «пархатый жид», я все ждала, когда же появится «до зубовного скрежета» и, аллилуйя, дождалась. Более того, автор – возможно, сознательно, если нет, это еще более грустно – смешивает языковые стили, что легко сходит с рук АСП, а в случае Ставецкого, как говорится, заставляет задуматься:
На небе не было ни облачка, ошалевший от жары толстозадый мопс, Муссолини учащенно дышал, свесив до полу подвижный, как студень, язык.
Текст постоянно балансирует на краю пошлейшей писательской пропасти, когда вроде бы и хочется быть Набоковым, да чутья не хватает. Воспоминания Авильянеды о строительстве великой Испании рассказаны от третьего лица, и вариации оценочной лексики наталкивают на мысль, что у несчастного генерала биполярное расстройство:
Денно и нощно неутомимые guardia negro проводили очистительные рейды, выволакивая из домов пархатых интеллигентишек с пачками лживых республиканских прокламаций, громя подпольные типографии <…>
Кларетту он любил коротко, по-военному, не снимая кавалерийских сапог, разделявших все скрипучие пароксизмы его поспешной диктаторской страсти, а когда прелестница засыпала, разметав по подушке влажные волосы, тихонько прокрадывался к заветной трубе и любовался <…>
В общем, когда читатель уже отчаялся, начинается вторая часть. Неожиданный талант жонглера у бывшего диктатора – это, наверное, и есть элемент магического в реализме Ставецкого, но история добровольного превращения сурового вояки в грустного мима – самая красивая в романе. К слову, если отбросить остальные красивости и выделить только пейзажные описания, будет действительно красиво:
«Когда за оконцем стало смеркаться, Авельянеда не выдержал, вышел из палатки и сел на скамеечку у входа. Сразу стало шумно, мокро, свежо, заграбастал в свои объятия хищный сентябрьский ливень. Кипели и хлюпали лужи, деревья хлестали кронами кудлатое, с проседью, небо». ("оконце" тут явно лишнее, да)
«Впереди, за темной массой хребта занимался рассвет, вползавший в долину исподволь, воровато, с контрабандой облака на плече, влекущего за собой на невидимой перевязи второе, поменьше».
«По стене собора полз пышный мавританский закат, ветви апельсиновых деревьев загорались бронзовым светом, и так хотелось куда-нибудь на край света, хоть в Антарктиду, хоть белому медведю в пасть, лишь бы подальше от этих постылых испанских красот».
Во второй части наконец появляются сколь-нибудь аккуратно прописанные персонажи, пусть и эпизодические – странствующий музыкант, охранник Пако, девочка на площади, - да и сам диктатор превращается из картонной куклы в человека, но, как только превращение завершилось, начинается часть третья, и снова революция, снова какие-то гвардейцы и коммунисты, и неизбежная расплата, и небо над Аустерлицем, в общем, ч.т.д.
Эта книга понравится людям, которые не мыслят великого и могучего без витиеватости; возможно, любителям Михаила Шишкина и поклонникам романа Елены Костюкович «Цвингер», а также всем, кому в любом испаноязычном генерале мерещится Аурелиано Буэндиа. Если вы больше по Толстому, то читайте своего Набокова и не выпендривайтесь.
January 19, 2022
- Vadalazkinin "Lavr"ından sonra müasir rus ədəbiyyatında axtarışlarım davam edirdi... Leanid Yuzifoviçin "Kazaroza"sı, Aleksandra Likonenkanın "Небесный почтальон Федя Булкин"ni yarıda kəsib... üçüncü mərhələdə Vyaçeslav Stavetskiy qabağıma çıxdı... romanı Lyudmila Liçinin məsləhəti ilə siyahıma almışdım, Liçi ilə zövqlərimiz çox vaxt üst-üstə düşməsə də, səviyyəli oxucu olduğuna inanıram...
- Düzü romandan çox şey gözləmirdim... əla hisdir, çox şey gözləmədiyin kitabların əla çıxması... "Patriarxın payızı"ndan yəqin çoxunuzun xəbəri var... Onu mən sırf Afaq Məsudun tərcüməsini oxuyub həzz almaq üçün oxumuşdum... tərcümə, dil möhtəşəm idi... amma əsərdəki diktaror iyrənc idi... Markez, mənə elə gəlir, mümkün qədər daha çox ona nifrət oyatmaq üçün dünyanın bütün neqativ xüsusiyyətlərini ona yükləmişdi...
- "Patriarxın payızı"ndan niyə danışdım, ona görə ki, bu kitabın baş qəhrəmanı da diktatordur... Hadisələr 20-ci əsrin əvvəllərdində İspaniyada baş verir... Çevrilişlə başa keçən Auqusto Avelyanedanın həyatı və ölümündən bəhs edir... Yazıçı bu diktorun prototipi Mussalini olduğunu deyir... bir müsahibəsi qulaq asdım... yazıçının dünyagörüşünü çox bəyəndim...
- Roman diktatorun intihar təşəbbüsündən başlayır... intihar eləmək istəsə də, respublikaçıların dövlət çevrilişindən sonra həbs edilir... cəzası, ən yaxşı qurtuluş olan, ölüm deyil, onu qəfəsə qoyub şəhər-şəhər gəzdirməklə məhküm edirlər...
- Adam fikirləşir bu boyda romanı yazıçı nə ilə dolduracaq... amma yox... roman bir sözlə mükəmməl idi... dil, üslüb, personaj təsvirləri, süjet... mən son dövrlər bu qədər samballı əsər oxumamışdım... Markezin diktarorundan çox fərqlənir Avelyaneda.. o hər nə qədər cani olsa da, inansan olduğunu hiss edirsən... roman boyunca diktatorun xarakteri, dünyası addım-addım dəyişir, deməzdim ki, təkamül edir, xeyir, amma personaj dəyişir... düşüncələri hər nəqər mürəkkəb olsa da, olduqca insani və bəşəridir...
- Bir müddətdən sonra diktator klounluğa başlayır... şəhər-şəhər gəzib tamaşalar verir.... yazıçı diktaror kloun arasında bir yaxınlıq bənzərlik qurur... romanda daha çoxlu mətləblər var... rus dilini bilənlər üçün tövsiyə edərdim... bəlkə dilimizə də çevrilər... inanıram o da olar...
- Düzü romandan çox şey gözləmirdim... əla hisdir, çox şey gözləmədiyin kitabların əla çıxması... "Patriarxın payızı"ndan yəqin çoxunuzun xəbəri var... Onu mən sırf Afaq Məsudun tərcüməsini oxuyub həzz almaq üçün oxumuşdum... tərcümə, dil möhtəşəm idi... amma əsərdəki diktaror iyrənc idi... Markez, mənə elə gəlir, mümkün qədər daha çox ona nifrət oyatmaq üçün dünyanın bütün neqativ xüsusiyyətlərini ona yükləmişdi...
- "Patriarxın payızı"ndan niyə danışdım, ona görə ki, bu kitabın baş qəhrəmanı da diktatordur... Hadisələr 20-ci əsrin əvvəllərdində İspaniyada baş verir... Çevrilişlə başa keçən Auqusto Avelyanedanın həyatı və ölümündən bəhs edir... Yazıçı bu diktorun prototipi Mussalini olduğunu deyir... bir müsahibəsi qulaq asdım... yazıçının dünyagörüşünü çox bəyəndim...
- Roman diktatorun intihar təşəbbüsündən başlayır... intihar eləmək istəsə də, respublikaçıların dövlət çevrilişindən sonra həbs edilir... cəzası, ən yaxşı qurtuluş olan, ölüm deyil, onu qəfəsə qoyub şəhər-şəhər gəzdirməklə məhküm edirlər...
- Adam fikirləşir bu boyda romanı yazıçı nə ilə dolduracaq... amma yox... roman bir sözlə mükəmməl idi... dil, üslüb, personaj təsvirləri, süjet... mən son dövrlər bu qədər samballı əsər oxumamışdım... Markezin diktarorundan çox fərqlənir Avelyaneda.. o hər nə qədər cani olsa da, inansan olduğunu hiss edirsən... roman boyunca diktatorun xarakteri, dünyası addım-addım dəyişir, deməzdim ki, təkamül edir, xeyir, amma personaj dəyişir... düşüncələri hər nəqər mürəkkəb olsa da, olduqca insani və bəşəridir...
- Bir müddətdən sonra diktator klounluğa başlayır... şəhər-şəhər gəzib tamaşalar verir.... yazıçı diktaror kloun arasında bir yaxınlıq bənzərlik qurur... romanda daha çoxlu mətləblər var... rus dilini bilənlər üçün tövsiyə edərdim... bəlkə dilimizə də çevrilər... inanıram o da olar...
December 20, 2023
Bu roman kimin haqqındadır? Auqusto Avelyaneda kimdir?
Həyatının ən praym dövrlərində belə gözlərinin önündəki qəflət pərdəsi çəkilmir. Bu pərdələr yaltaqlar, qorxaqlar, satqınlar tərəfindən möhkəm-möhkəm qorunur. Elə diktaturanın tüğyan elədiyi bütün sistemlərdə olduğu kimi...
Avelyanedanın siyasi uğurları təsadüfən filmə gəlib yüz minlər qazanan prodüsserlərin uğuru kimidir. Kiçicik bir silkələnmədə, ayılmada, aydınlanmada bu taxt-tac yerlə yeksan olmağa məhkumdur. Elə də olur. İnsanlar onu kürsüdən, çarpayıdan, rahatlıqdan, hətta tualetdən belə devirirlər. Bir zamanların azmanı indi sadəcə qəfəsdəki əcaib bir heyvan kimi küçə-küçə sərgilənir. Diktator səyyar muzey ekspanatıdır artıq. Sanki hadisələrin bu yerə gəlib çıxmasının tək səbəbkarı elə ilk cümlədəki "açılmayan silahdır" (onu da deyim ki, başlanğıc üçün möhtəşəm abzas idi). İntihar və ya edam məğlub olmuş diktator üçün ən böyük hədiyyələrdənmiş.
Bəs insanlar, xalq, kütlə, izdiham nə istəyir?! Bu generalı başlarına çıxaran da onlar idi, yerə çırpan da, ayaqlarından öpən də, üzünə tüpürən də. Elə həmin qadın dua edirdi onun canına, elə həmin kişi az qala canını da verərdi onun üçün, bu uşaq atasından da çox sevirdi onu, bu qızlar onunla yatmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxırdılar. Eyni adamlar indi qəfəsdəki məxluqa nifrətlə baxırlar.
Avelyaneda isə qəfəsini "barama" adlandırır. Barama varsa, metamorfoz da olacaq. Qanadları çıxacaq, gözəlləşəcək bu eybəcər tırtıl, hamı onu yenidən sevməyə başlayacaq. Siyasətçinin təlxəyə çevrilməsi əla ironiya idi. Hoqqabaz, janqlyor, təlxək, artist... Meymun... Lakin bir an gəlir ki, "o özünü qəfəsə salınmış heyvan kimi deyil, əksinə, zooparkda minlərlə cilovsuz meymundan polad barmaqlıqlarla qorunan tamaşaçı kimi hiss edir" (səh. 135).
İllər keçir. Nəsil dəyişir. İspaniya da bütün Klarettalar kimi onu unudur. Qəfəs və içindəki təlxək isə hələ də şəhər-şəhər gəzir. Səyyar muzey, səyyar teatrla əvəzlənib. Qəfəsdəki kimdir? Heç kim xatırlamır.
Yenə inqilab, yeni çevriliş olur. Ölkəsini sevən lider üçün ən böyük bədbəxtlik təzə inqilabçıların da, ən azı köhnələr qədər ondan zəhləsinin getməyidir.
Qəfəsə baxın hələ... Bu qəfəs kimi kimdən qoruyurdu? Barama yırtılır, dağılır, nəhayət və qanadları gözoxşayan kəpənək qəfəsdən çıxarılır. Kəpənəklərin nə qədər yaşadığınısa bilirik.
Müasir Rusiyada gənc bir yazıçının belə cəsarətli mövzu seçməyi, üstəlik bu qədər gözəl təqdim etməyi alqışalayiqdir. Amma alqışlamağıma baxmayın, sabah adamı assalar meydanda izləyənlərdən biri də elə mən olaram, bəlkə də.
"Strauss" nəşriyyatı yenə də tapıb çıxarıb. Əhsən. Növbəti romanlarınızı səbirsizliklə gözləyirik.
Həyatının ən praym dövrlərində belə gözlərinin önündəki qəflət pərdəsi çəkilmir. Bu pərdələr yaltaqlar, qorxaqlar, satqınlar tərəfindən möhkəm-möhkəm qorunur. Elə diktaturanın tüğyan elədiyi bütün sistemlərdə olduğu kimi...
Avelyanedanın siyasi uğurları təsadüfən filmə gəlib yüz minlər qazanan prodüsserlərin uğuru kimidir. Kiçicik bir silkələnmədə, ayılmada, aydınlanmada bu taxt-tac yerlə yeksan olmağa məhkumdur. Elə də olur. İnsanlar onu kürsüdən, çarpayıdan, rahatlıqdan, hətta tualetdən belə devirirlər. Bir zamanların azmanı indi sadəcə qəfəsdəki əcaib bir heyvan kimi küçə-küçə sərgilənir. Diktator səyyar muzey ekspanatıdır artıq. Sanki hadisələrin bu yerə gəlib çıxmasının tək səbəbkarı elə ilk cümlədəki "açılmayan silahdır" (onu da deyim ki, başlanğıc üçün möhtəşəm abzas idi). İntihar və ya edam məğlub olmuş diktator üçün ən böyük hədiyyələrdənmiş.
Bəs insanlar, xalq, kütlə, izdiham nə istəyir?! Bu generalı başlarına çıxaran da onlar idi, yerə çırpan da, ayaqlarından öpən də, üzünə tüpürən də. Elə həmin qadın dua edirdi onun canına, elə həmin kişi az qala canını da verərdi onun üçün, bu uşaq atasından da çox sevirdi onu, bu qızlar onunla yatmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxırdılar. Eyni adamlar indi qəfəsdəki məxluqa nifrətlə baxırlar.
Avelyaneda isə qəfəsini "barama" adlandırır. Barama varsa, metamorfoz da olacaq. Qanadları çıxacaq, gözəlləşəcək bu eybəcər tırtıl, hamı onu yenidən sevməyə başlayacaq. Siyasətçinin təlxəyə çevrilməsi əla ironiya idi. Hoqqabaz, janqlyor, təlxək, artist... Meymun... Lakin bir an gəlir ki, "o özünü qəfəsə salınmış heyvan kimi deyil, əksinə, zooparkda minlərlə cilovsuz meymundan polad barmaqlıqlarla qorunan tamaşaçı kimi hiss edir" (səh. 135).
İllər keçir. Nəsil dəyişir. İspaniya da bütün Klarettalar kimi onu unudur. Qəfəs və içindəki təlxək isə hələ də şəhər-şəhər gəzir. Səyyar muzey, səyyar teatrla əvəzlənib. Qəfəsdəki kimdir? Heç kim xatırlamır.
Yenə inqilab, yeni çevriliş olur. Ölkəsini sevən lider üçün ən böyük bədbəxtlik təzə inqilabçıların da, ən azı köhnələr qədər ondan zəhləsinin getməyidir.
Qəfəsə baxın hələ... Bu qəfəs kimi kimdən qoruyurdu? Barama yırtılır, dağılır, nəhayət və qanadları gözoxşayan kəpənək qəfəsdən çıxarılır. Kəpənəklərin nə qədər yaşadığınısa bilirik.
Müasir Rusiyada gənc bir yazıçının belə cəsarətli mövzu seçməyi, üstəlik bu qədər gözəl təqdim etməyi alqışalayiqdir. Amma alqışlamağıma baxmayın, sabah adamı assalar meydanda izləyənlərdən biri də elə mən olaram, bəlkə də.
"Strauss" nəşriyyatı yenə də tapıb çıxarıb. Əhsən. Növbəti romanlarınızı səbirsizliklə gözləyirik.
May 28, 2021
В романе "Жизнь А.Г." на фоне рассказа о жизни экс-диктатора автор поднимает много важных тем: от комплекса проблем гордыня - смирение - принятие до некоего исследования поведения социума в различных условиях. И, по моему мнению, такой широкий диапазон вопросов требует сложного, барочного изложения, и Вячеслав Ставецкий блестяще справляется с тем, чтобы форма соответствовала содержанию.
Сейчас, когда диктатура - не просто абстрактное понятие, о котором мы можем спокойно рассуждать за чашкой чая, эту книгу читать особенно трудно. Особенно сложно сделать шаг и позволить себе начать сочувствовать бывшему диктатору. Однако, без эмпатии и добра, наверное, победить тоталитаризм невозможно, на смену одному тирану придет кто-то новый, еще более изощренный и жестокий.
Повествование умело стилизовано под испанскую или португальскую прозу, автор вступает в диалог с известными авторами, исследовавшими тему переживания тоталитаризма, в ХХ веке. При этом, роман, на мой взгляд, получился абсолютно самостоятельный, не эпигонский, а гармоничный и умный.
Сейчас, когда диктатура - не просто абстрактное понятие, о котором мы можем спокойно рассуждать за чашкой чая, эту книгу читать особенно трудно. Особенно сложно сделать шаг и позволить себе начать сочувствовать бывшему диктатору. Однако, без эмпатии и добра, наверное, победить тоталитаризм невозможно, на смену одному тирану придет кто-то новый, еще более изощренный и жестокий.
Повествование умело стилизовано под испанскую или португальскую прозу, автор вступает в диалог с известными авторами, исследовавшими тему переживания тоталитаризма, в ХХ веке. При этом, роман, на мой взгляд, получился абсолютно самостоятельный, не эпигонский, а гармоничный и умный.
January 24, 2024
Xalq diktatorsuz, diktator da xalqsız yaşaya bilməz!
Kitabı bitirəndən sonra gəldiyim nəticə bax bu idi. Və kitaba aşıq olmuşam. Hadisələrin detallarının, təfərrüatların mükəmməl işlənməsi kitabın qiymətini səhifəbəsəhifə artırırdı. Kitabda magik realizmdən nəsə var idi və bu mənə biraz angolalı müəllif Aqualuzanı xatırladırdı.Müəllifinin bütün sosial prosesləri və problemləri beynəlxalq hadisələr kimi göstərə bilməsi çox xoşuma gəldi. Ruslarda belə bir ifadə var “ beyin üçün qida” ( пища для мозга ) Bu kitab mənə məhz belə təsir etdi. Kitabın möhtəşəm dili var. Və bu ahəng dilimizə tərcümə olunarkən heç bir dəyişikliyə uğramayıb. Strauss nəşriyyatı xaliqələr yaradır.
Diqqət spoyler! Mən təsəvvür etmirdim ki, edam səhnəsini belə poetik şəkildə ifadə etmək olar.
Kitabı bitirəndən sonra gəldiyim nəticə bax bu idi. Və kitaba aşıq olmuşam. Hadisələrin detallarının, təfərrüatların mükəmməl işlənməsi kitabın qiymətini səhifəbəsəhifə artırırdı. Kitabda magik realizmdən nəsə var idi və bu mənə biraz angolalı müəllif Aqualuzanı xatırladırdı.Müəllifinin bütün sosial prosesləri və problemləri beynəlxalq hadisələr kimi göstərə bilməsi çox xoşuma gəldi. Ruslarda belə bir ifadə var “ beyin üçün qida” ( пища для мозга ) Bu kitab mənə məhz belə təsir etdi. Kitabın möhtəşəm dili var. Və bu ahəng dilimizə tərcümə olunarkən heç bir dəyişikliyə uğramayıb. Strauss nəşriyyatı xaliqələr yaradır.
Diqqət spoyler! Mən təsəvvür etmirdim ki, edam səhnəsini belə poetik şəkildə ifadə etmək olar.
June 11, 2025
Çoxdandır müasir ədəbiyyatdan belə dadlı əsər oxumamışdım. Yazı üslübunu, yazıçının qələmini çox bəyəndim. Bir xətt üzərində gedən süjet xəttini sevməməyimə baxmayaraq yazı məni özünə valeh etdi. Oxuduqca müəllifin yüksək intellekti nəzərimdən qaçmadı. Amma yazıda bunu qabardaraq oxuculara əzələ nümayişi etmir. İstənilən cəmiyyətdə aktual olan sosial məsələlər ustalıqla qələmə alınıb. Mənə görə zamanla bağlı müəyyən boşluqları var idi, amma bu xırda nüansları keçmək olar.
Bədiilik güclü, təsvirlər yerində və əla idi. Dili axıcı idi. Etiraf edirəm ki, tərcümə də çox gözəl alınıb. Bir sözlə, kitab tam zövqümü oxşadı.
Straus nəşriyyatına təşəkkür edirəm və ürəklə, 1-0 sizin xeyrinizə deyirəm.
Давно не читала такое вкусное произведение из современной литературы. Мне очень понравилось стиль автора. Несмотря на то, что я не люблю сюжет идущий по одной линии, эта история меня очаровала. По мере чтения было невозможно не заметить высокий интеллект автора. Но при этом он не демонстрирует своё превосходство, не выставляет это напоказ перед читателем.
Актуальные социальные вопросы, волнующие любое общество, мастерски отражены в произведении. На мой взгляд, были некоторые недостатки, связанные со временем, но эти мелкие нюансы можно простить.
Художественность сильная, описания уместное и превосходное.Признаю, что перевод тоже получился очень удачным. Одним словом, книга полностью мне по вкусу.
Спасибо большое писателю для такой хороший роман.
Благодарю издательство "Straus" и сердечно говорю: 1–0 в вашу пользу.
Bədiilik güclü, təsvirlər yerində və əla idi. Dili axıcı idi. Etiraf edirəm ki, tərcümə də çox gözəl alınıb. Bir sözlə, kitab tam zövqümü oxşadı.
Straus nəşriyyatına təşəkkür edirəm və ürəklə, 1-0 sizin xeyrinizə deyirəm.
Давно не читала такое вкусное произведение из современной литературы. Мне очень понравилось стиль автора. Несмотря на то, что я не люблю сюжет идущий по одной линии, эта история меня очаровала. По мере чтения было невозможно не заметить высокий интеллект автора. Но при этом он не демонстрирует своё превосходство, не выставляет это напоказ перед читателем.
Актуальные социальные вопросы, волнующие любое общество, мастерски отражены в произведении. На мой взгляд, были некоторые недостатки, связанные со временем, но эти мелкие нюансы можно простить.
Художественность сильная, описания уместное и превосходное.Признаю, что перевод тоже получился очень удачным. Одним словом, книга полностью мне по вкусу.
Спасибо большое писателю для такой хороший роман.
Благодарю издательство "Straus" и сердечно говорю: 1–0 в вашу пользу.
August 29, 2020
очень неплохо
надеюсь, уже лежит на столе у одного усатого диктатора, как раз успеет заглянуть в будущее
надеюсь, уже лежит на столе у одного усатого диктатора, как раз успеет заглянуть в будущее
Displaying 1 - 8 of 8 reviews