What do you think?
Rate this book
Obermann
"Un magnifique livre, le pianto de l'incrédulité", disait Balzac, et Proust : "Senancour, c'est moi". Obermann fait en effet penser à un personnage de la Recherche qui n'aurait pas connu "le temps retrouvé" et il appartient à cette race de héros négatifs, d'athlètes du rien qui, de René à des Esseintes, Roquentin et Bardamu, poursuivent inlassablement leur voyage au bout de la nuit et de l'ennui : l'ennui que l'on appelait alors le mal du siècle et dont Senancour fut le prophète. Extraordinaire paysagiste, Senancour a fait aussi d'Obermann l'homme des hauteurs, l'homme du lac, du sapin et du glacier qui, dans la solitude des Alpes, voit les fleurs, "le barbeau des champs et la hâtive pâquerette comme l'expression d'une pensée dont le monde matériel voile le secret". "Ce serait assez de la jonquille et du jasmin pour me faire dire que, tels que nous sommes, nous pourrions séjourner dans un monde meilleur".
544 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1804
7 people are currently reading
412 people want to read
About the author
Étienne Pivert de Senancour
30 books11 followersÉtienne-Jean-Baptiste-Pierre-Ignace Pivert de Senancour est un essayiste et philosophe français. Il est le père de Virginie de Senancour.
Étienne-Jean-Baptiste-Pierre-Ignace Pivert de Senancour was a French essayist and philosopher. Senancour was tinged to some extent with the older philosophe form of free-thinking, and had no sympathy with the Catholic reaction. Having no resources but his pen, Senancour was driven to hack-work during the period which elapsed between his return to France (1803) and his death at Saint-Cloud; but some of the charm of Obermann is to be found in the Libres Méditations d'un solitaire inconnu. Thiers and Villemain successively obtained for Senancour from Louis Philippe pensions which enabled him to pass his last days in comfort. Senancour also authored the comedic drama Valombré (1807), and late in life wrote a second novel in letters entitled Isabelle (1833). He composed his own epitaph, "Eternité, sois mon asile".
Senancour is immortalized for English readers in two poems by Matthew Arnold entitled "Stanzas in Memory of the Author of Obermann" and "Obermann Once More."
Obermann has been translated into English three times: in its entirety by A. E. Waite (1903) and J. Anthony Barnes (1910), and in selections by Jessie Peabody Frothingham (1901).
He is the father of Virginie de Senancour.
Étienne-Jean-Baptiste-Pierre-Ignace Pivert de Senancour was a French essayist and philosopher. Senancour was tinged to some extent with the older philosophe form of free-thinking, and had no sympathy with the Catholic reaction. Having no resources but his pen, Senancour was driven to hack-work during the period which elapsed between his return to France (1803) and his death at Saint-Cloud; but some of the charm of Obermann is to be found in the Libres Méditations d'un solitaire inconnu. Thiers and Villemain successively obtained for Senancour from Louis Philippe pensions which enabled him to pass his last days in comfort. Senancour also authored the comedic drama Valombré (1807), and late in life wrote a second novel in letters entitled Isabelle (1833). He composed his own epitaph, "Eternité, sois mon asile".
Senancour is immortalized for English readers in two poems by Matthew Arnold entitled "Stanzas in Memory of the Author of Obermann" and "Obermann Once More."
Obermann has been translated into English three times: in its entirety by A. E. Waite (1903) and J. Anthony Barnes (1910), and in selections by Jessie Peabody Frothingham (1901).
He is the father of Virginie de Senancour.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
July 7, 2022
I don't know a single person that this book would interest. Ignore the bloated moralizing that fills up many pages and "Obermann" is something exceptional.
August 7, 2020
Follow Nabokov's recommendation. Beautifully written, probing, deeply original.
June 8, 2016
„Obermann” e „Un om sfârșit” al romantismului.
Zice-se roman epistolar, dar e vorba de scrisori doar dintr-o singură parte și pare mai degrabă un jurnal plin de introspecții, descrieri de peisaje, concepte filosofice și morale; toate acestea fără ordine și, uneori, cursivitate.Textul e pe alocuri greoi, dar poate fi și din cauza traducerii. Ceea ce contează este că te poți regăsi în trăirile și viziunile personajului; merită citită cartea (cu răbdare).
„ Cine sunt eu oare ? îmi spuneam. Ce trist amestec de dragoste universală și de nepăsare față de toate lucrurile din viața reală!
Aici ( la munte ) omul recapătă forma sa alterabilă, dar de nedescris : el respiră aerul locurilor pe deplin singuratice departe de emanațiile sociale; ființa-i este a sa, ca și a universului : trăiește o viață adevărată în unitatea sublimă.
Iată ceea ce voiam să simt, ceea ce căutam cel puțin. Doream să aflu pe scurt dacă viața mea este stingheră în ordinea omenească ori dacă ordinea socială din zilele noastre se depărtează de armonia eternă, ca un fel de neregularitate ori de întâmplătoare abatere de la regula generală în mersul lumii.
Cât de puțin îi trebuie omul care vrea doar să trăiască, și cât îi trebuie celui care vrea să trăiască mulțumit și să se folosească de zilele sale!
Misterioasa fire n-a statornicit în fiecare om scopul vieții sale. Golul și copleșitorul adevăr se împerechează în sufletul care se caută pe sine însuși : iluzia fermecătoare nu ți-o poate dărui decât cel pe care îl iubești.
Uneori îmi dau seama că mă acresc; mă indignez, simțămintele mele se chircesc; nerăbdarea îmi va încrâncena voința; și un soi de dispreț mă îndreaptă spre ținte înalte, dar aspre.
Nu știu ce să doresc; este necesar deci să doresc toate lucrurile, căci, în sfârșit, numi pot afla odihnă când sunt mistuit de nevoi, nu mă pot opri la nimic în golul din jur. Cât aș vrea să fiu fericit! Dar cine va avea dreptul să ceară stăruitor fericirea pe un sol unde aproape toți se istovesc pe de-a-ntregul numai ca să-și micșoreze nenorocirile?
Ca să înfăptuiești, trebuie să vrei; și să vrei, înseamnă să fii dependent.
Vederea nenorociților mă întristează, aceea a fericiților nu mă înșală cu nici un chip.
Totuși trebuie să vrei. Este o tristă necesitate, este o grijă de nesuferit să tot fii silit să ai o voință, când nu știi după ce s-o potrivești.
În această mare populație tot exteriorul este dichisit, este strălucitor ori nu-i tocmai rău; interiorul este înspăimântător. În aceste condiții am ajuns să sperăm. Dacă nu ne-am închipui că altora le merge mai bine, și că astfel s-ar punea să ne meargă mai bine nouă înșine, cine dintre noi ar târâ până la sfârșit zilele sale păcătoase?
Alegeam să-ți scriu răstimpul când îmi râdea sufletul... când râd de milă de mine însumi, de viața mea, de atâtea lucruri de care văd că oamenii suferă cumplit repetând că ele vor lua sfârșit. ”
Zice-se roman epistolar, dar e vorba de scrisori doar dintr-o singură parte și pare mai degrabă un jurnal plin de introspecții, descrieri de peisaje, concepte filosofice și morale; toate acestea fără ordine și, uneori, cursivitate.Textul e pe alocuri greoi, dar poate fi și din cauza traducerii. Ceea ce contează este că te poți regăsi în trăirile și viziunile personajului; merită citită cartea (cu răbdare).
„ Cine sunt eu oare ? îmi spuneam. Ce trist amestec de dragoste universală și de nepăsare față de toate lucrurile din viața reală!
Aici ( la munte ) omul recapătă forma sa alterabilă, dar de nedescris : el respiră aerul locurilor pe deplin singuratice departe de emanațiile sociale; ființa-i este a sa, ca și a universului : trăiește o viață adevărată în unitatea sublimă.
Iată ceea ce voiam să simt, ceea ce căutam cel puțin. Doream să aflu pe scurt dacă viața mea este stingheră în ordinea omenească ori dacă ordinea socială din zilele noastre se depărtează de armonia eternă, ca un fel de neregularitate ori de întâmplătoare abatere de la regula generală în mersul lumii.
Cât de puțin îi trebuie omul care vrea doar să trăiască, și cât îi trebuie celui care vrea să trăiască mulțumit și să se folosească de zilele sale!
Misterioasa fire n-a statornicit în fiecare om scopul vieții sale. Golul și copleșitorul adevăr se împerechează în sufletul care se caută pe sine însuși : iluzia fermecătoare nu ți-o poate dărui decât cel pe care îl iubești.
Uneori îmi dau seama că mă acresc; mă indignez, simțămintele mele se chircesc; nerăbdarea îmi va încrâncena voința; și un soi de dispreț mă îndreaptă spre ținte înalte, dar aspre.
Nu știu ce să doresc; este necesar deci să doresc toate lucrurile, căci, în sfârșit, numi pot afla odihnă când sunt mistuit de nevoi, nu mă pot opri la nimic în golul din jur. Cât aș vrea să fiu fericit! Dar cine va avea dreptul să ceară stăruitor fericirea pe un sol unde aproape toți se istovesc pe de-a-ntregul numai ca să-și micșoreze nenorocirile?
Ca să înfăptuiești, trebuie să vrei; și să vrei, înseamnă să fii dependent.
Vederea nenorociților mă întristează, aceea a fericiților nu mă înșală cu nici un chip.
Totuși trebuie să vrei. Este o tristă necesitate, este o grijă de nesuferit să tot fii silit să ai o voință, când nu știi după ce s-o potrivești.
În această mare populație tot exteriorul este dichisit, este strălucitor ori nu-i tocmai rău; interiorul este înspăimântător. În aceste condiții am ajuns să sperăm. Dacă nu ne-am închipui că altora le merge mai bine, și că astfel s-ar punea să ne meargă mai bine nouă înșine, cine dintre noi ar târâ până la sfârșit zilele sale păcătoase?
Alegeam să-ți scriu răstimpul când îmi râdea sufletul... când râd de milă de mine însumi, de viața mea, de atâtea lucruri de care văd că oamenii suferă cumplit repetând că ele vor lua sfârșit. ”
August 26, 2024
Yazar ve filozof Étienne Pivert de Senancour'un (1770-1846) en önemli eseri olarak kabul edilen Obermann, hem içinde bulunduğu çağın ruhunu yansıtan, hem de kendinden sonra gelen birçok yazar ve düşünceyi etkileyen değerli bir metin.
Roman olarak kabul gören Obermann, mektuplardan müteşekkil bir eser. Mektupların muhatabının dedikleriyle ilgili olarak sadece yazarın atıflarından çıkarım yapabiliyoruz. Muhatabı belki de kendisidir. Bu açıdan günlük gibi de okunabilecek "Obermann", bunların yanı sıra önemli bir gezi ve düşünce metni. Türler arası geçişleriyle çok yönlü okumaları mümkün kılan bu eser, romantik edebiyatın da kuruluş taşlarından biri.
Aydınlanmanın önemli temsilcilerinden Jean-Jacques Rousseau ve Montaigne'in izinden giden "Obermann"da, Epiküros'un fikirlerinin yoğn etkisi de hissedilmekte. Stoacılık ile nihilizm (mesela, obermann ve übermensch'in benzer anlamlara gelmesi) arasında bir köprüye benzettiğim eser, 220 yıl önce yaşayan insanın da varoluşsal yaklaşımlar ve duygular yönünden bizle ne kadar çok ortaklığı olduğunu görebilmek için güzel bir vesile.
Yayımlandığı vakit (1804) pek ilgi görmeyen "Oberman", eleştiri türünün kurucu babalarından Sainte-Beuve'ün övgüyle bahsetmesinin neticesinde, 30 yıl sonra yeniden keşfedilmiş. Sonrasında da gördüğü önem yitmeden sürmüş.
Proust ve Balzac gibi yazarları etkileyen eser, kendi değerlerimizden Tanpınar tarafından da "iç insanın modern keşfinin günlükleri" şeklinde tanımlanmış.
Batı aydınlanmasının, genel itibarıyla antik Yunan felsefesinin cilalanmış yeni bir sürümü olduğunu varsaysam da, "geç olsun, güç olmasın" diyerek düşünsel tekamülün bir şekilde devam etmesini olumlu buluyorum. Senancour'un eserinin de "nerede kalmıştık? şimdi neredeyiz?" tutumuyla güzel bir geçiş teşkil ettiğini düşünüyorum.
Okurken kendimizden birçok şey bulabileceğimiz bu proto-varoluşçu, yer yer pesimist kitabı, felsefi metinlerden hoşlanan, açık fikirli yetişkin okurlara öneririm.
Alıntılarım:
"Hiç değişmeyen gökyüzünde, ucu bucağı olmayan yıldızlar görmekle tabiatı anlayamıyoruz.
Şaşırtan bir süreklilik var onlarda, insana korku veriyor doğrusu bu sonsuzluk doğrusu. Her şey geçici, insan da gelip geçiyor, ama dünya gene o dünya. Yeryüzü değişir durur, gökyüzü hep o, hiç değişmez, fikir, düşünce ise bu ikisinin arasında, uçurumdadır işte."
"Ölümün saati dakikası belli değildir, zamanı bilinmediği için de felaket sayılmaz. Bir şeyin sonunu, zamanını bilmemek iyidir bence, zira sonunu bile bile bir işe başlayan pek azdır. Hayatın ne kadar süreceğini bilmemenin zararından çok faydası vardır. Hayattaki işlerin bilinmemesi, ölümün bilinmemesi cinsinden değildir; önceden kestiremediğiniz bir olay tasarınızı altüst edebilir, uzun boylu sıkıntılara sürükleyebilir. Ölüme gelince, o tasarınızı kökünden yok eder ama sizi rahatsız etmez, öldükten sonra siz, bildiğiniz şeyleri duyacak, öğrenecek, üzülecek değilsiniz ya. Geride kalanlar düşünsün bunları."
"Müspet şeylere bakınca içime bir kuşku giriyor, derin bir karanlığa gömülüyorum. Daha iyi bir dünya fikri bile sarmıyor artık beni. Bıtkın ve usanmış bir halde, beliriveren ihtiyaçlardan, kısır bir hayattan sızlanmaya başlıyorum. Neredeyim bilemiyorum. Her şeyin sonunu getirecek, ama hiçbir şeyi aydınlatmayacak günü bekliyorum."
"Dünyanın bütünlüğünden ayırtma kendini, hep kâinata bak, adaleti düşün. Böylece hayatını doldurmuş, insana gereken şeyi yapmış olacaksın."
"Önsezinin ancak belirli yapıda insanlarda bulunması, birçoklarının da bundan yoksun olması, olmayacak şey mi? Mesela insanların bir bitkinin çıkardığı kokuyla, duydukları mutluluk arasındaki bağı tasarlayamazsınız. Bundan ötürü de bu münasebetler duygusuna bir muhayyile yanlışı gibi mi bakmalıdır? Birçok kimse için bu derece aykırı olan bu iki seziş, bunları birleştirebilenler için de aynı mıdır?"
"Felç geçirmiş biri sakin görünür ıstırap yatağında. Gençlik çağını ihtiyarlar gibi hep dinlenerek geçir. Bir şey ummadan bekle. Huzursuzluk içinde, arzusuz yaşa. Hiçbir arzu duyma. Nesnesiz ama hep ajite ol. Amaçsız çalış çırpın, manasız saatler geçir, tün zamanı hiç et. Laf etmek için konuş ya da ağzını açma, sıkıntıdan ye. İç sıkıntısından kurulmak için, acilen bitmesini isteyeceğin tatsız kır gezintilerine çık. Samimi olmayan dostlarla görüş. Eğlenir gibi görün. Kendin gibi iç sıkıntısından esneyenleri güldür. İşte tatsız tuzsuz geçen iki koca sene! Beden hep külçe gibi, kafa işler halde. Gönül bahtsız, uykuda bile acılardan, güçlüklerden, kaygılı can sıkıntılarından kurtulamamak. Bütün bunlar ruhun ağır can çekişmesi değil de nedir? Yaşamak mı bu?"
Roman olarak kabul gören Obermann, mektuplardan müteşekkil bir eser. Mektupların muhatabının dedikleriyle ilgili olarak sadece yazarın atıflarından çıkarım yapabiliyoruz. Muhatabı belki de kendisidir. Bu açıdan günlük gibi de okunabilecek "Obermann", bunların yanı sıra önemli bir gezi ve düşünce metni. Türler arası geçişleriyle çok yönlü okumaları mümkün kılan bu eser, romantik edebiyatın da kuruluş taşlarından biri.
Aydınlanmanın önemli temsilcilerinden Jean-Jacques Rousseau ve Montaigne'in izinden giden "Obermann"da, Epiküros'un fikirlerinin yoğn etkisi de hissedilmekte. Stoacılık ile nihilizm (mesela, obermann ve übermensch'in benzer anlamlara gelmesi) arasında bir köprüye benzettiğim eser, 220 yıl önce yaşayan insanın da varoluşsal yaklaşımlar ve duygular yönünden bizle ne kadar çok ortaklığı olduğunu görebilmek için güzel bir vesile.
Yayımlandığı vakit (1804) pek ilgi görmeyen "Oberman", eleştiri türünün kurucu babalarından Sainte-Beuve'ün övgüyle bahsetmesinin neticesinde, 30 yıl sonra yeniden keşfedilmiş. Sonrasında da gördüğü önem yitmeden sürmüş.
Proust ve Balzac gibi yazarları etkileyen eser, kendi değerlerimizden Tanpınar tarafından da "iç insanın modern keşfinin günlükleri" şeklinde tanımlanmış.
Batı aydınlanmasının, genel itibarıyla antik Yunan felsefesinin cilalanmış yeni bir sürümü olduğunu varsaysam da, "geç olsun, güç olmasın" diyerek düşünsel tekamülün bir şekilde devam etmesini olumlu buluyorum. Senancour'un eserinin de "nerede kalmıştık? şimdi neredeyiz?" tutumuyla güzel bir geçiş teşkil ettiğini düşünüyorum.
Okurken kendimizden birçok şey bulabileceğimiz bu proto-varoluşçu, yer yer pesimist kitabı, felsefi metinlerden hoşlanan, açık fikirli yetişkin okurlara öneririm.
Alıntılarım:
"Hiç değişmeyen gökyüzünde, ucu bucağı olmayan yıldızlar görmekle tabiatı anlayamıyoruz.
Şaşırtan bir süreklilik var onlarda, insana korku veriyor doğrusu bu sonsuzluk doğrusu. Her şey geçici, insan da gelip geçiyor, ama dünya gene o dünya. Yeryüzü değişir durur, gökyüzü hep o, hiç değişmez, fikir, düşünce ise bu ikisinin arasında, uçurumdadır işte."
"Ölümün saati dakikası belli değildir, zamanı bilinmediği için de felaket sayılmaz. Bir şeyin sonunu, zamanını bilmemek iyidir bence, zira sonunu bile bile bir işe başlayan pek azdır. Hayatın ne kadar süreceğini bilmemenin zararından çok faydası vardır. Hayattaki işlerin bilinmemesi, ölümün bilinmemesi cinsinden değildir; önceden kestiremediğiniz bir olay tasarınızı altüst edebilir, uzun boylu sıkıntılara sürükleyebilir. Ölüme gelince, o tasarınızı kökünden yok eder ama sizi rahatsız etmez, öldükten sonra siz, bildiğiniz şeyleri duyacak, öğrenecek, üzülecek değilsiniz ya. Geride kalanlar düşünsün bunları."
"Müspet şeylere bakınca içime bir kuşku giriyor, derin bir karanlığa gömülüyorum. Daha iyi bir dünya fikri bile sarmıyor artık beni. Bıtkın ve usanmış bir halde, beliriveren ihtiyaçlardan, kısır bir hayattan sızlanmaya başlıyorum. Neredeyim bilemiyorum. Her şeyin sonunu getirecek, ama hiçbir şeyi aydınlatmayacak günü bekliyorum."
"Dünyanın bütünlüğünden ayırtma kendini, hep kâinata bak, adaleti düşün. Böylece hayatını doldurmuş, insana gereken şeyi yapmış olacaksın."
"Önsezinin ancak belirli yapıda insanlarda bulunması, birçoklarının da bundan yoksun olması, olmayacak şey mi? Mesela insanların bir bitkinin çıkardığı kokuyla, duydukları mutluluk arasındaki bağı tasarlayamazsınız. Bundan ötürü de bu münasebetler duygusuna bir muhayyile yanlışı gibi mi bakmalıdır? Birçok kimse için bu derece aykırı olan bu iki seziş, bunları birleştirebilenler için de aynı mıdır?"
"Felç geçirmiş biri sakin görünür ıstırap yatağında. Gençlik çağını ihtiyarlar gibi hep dinlenerek geçir. Bir şey ummadan bekle. Huzursuzluk içinde, arzusuz yaşa. Hiçbir arzu duyma. Nesnesiz ama hep ajite ol. Amaçsız çalış çırpın, manasız saatler geçir, tün zamanı hiç et. Laf etmek için konuş ya da ağzını açma, sıkıntıdan ye. İç sıkıntısından kurulmak için, acilen bitmesini isteyeceğin tatsız kır gezintilerine çık. Samimi olmayan dostlarla görüş. Eğlenir gibi görün. Kendin gibi iç sıkıntısından esneyenleri güldür. İşte tatsız tuzsuz geçen iki koca sene! Beden hep külçe gibi, kafa işler halde. Gönül bahtsız, uykuda bile acılardan, güçlüklerden, kaygılı can sıkıntılarından kurtulamamak. Bütün bunlar ruhun ağır can çekişmesi değil de nedir? Yaşamak mı bu?"
November 6, 2023
Telemak Kitap'a saygılar, çok güzel bir edisyon hazırlamışlar Obermann için.
Bazen kendi hâlimi paylaşan metinleri tesadüfen bulduğumu düşünüyorum, bir anda çeviriyorum sayfaları ve yaklaşık 200 yıl önce başka bir coğrafyada, başka bir tarihsel yapının çemberinde yazıya geçirilmiş duygularla ıskalanmamış bir bağ kuruyorum.
Elbette burada tarih-dışı kılınmış bir İnsan anlatısını savunur değilim; Obermann'ın sosyolojisini, ekonomi-politiğini yapacak olursak işimiz görece kolay olurdu, mesele o değil. Sözün özü, insanın yaşam ve ölüm hakkındaki aşkın duyguları, yaşam içre şekillenen bütün doğal düzen ve alt-üst yapı durumundan bağımsız olabilir. İnsan, sadece dış etkenlerce biçimlendirilen bir nesne olmayıp aynı zamanda canlı, konumlandırıcı, istikamet tayin edici bir zihin olduğuna göre...
Bazen kendi hâlimi paylaşan metinleri tesadüfen bulduğumu düşünüyorum, bir anda çeviriyorum sayfaları ve yaklaşık 200 yıl önce başka bir coğrafyada, başka bir tarihsel yapının çemberinde yazıya geçirilmiş duygularla ıskalanmamış bir bağ kuruyorum.
Elbette burada tarih-dışı kılınmış bir İnsan anlatısını savunur değilim; Obermann'ın sosyolojisini, ekonomi-politiğini yapacak olursak işimiz görece kolay olurdu, mesele o değil. Sözün özü, insanın yaşam ve ölüm hakkındaki aşkın duyguları, yaşam içre şekillenen bütün doğal düzen ve alt-üst yapı durumundan bağımsız olabilir. İnsan, sadece dış etkenlerce biçimlendirilen bir nesne olmayıp aynı zamanda canlı, konumlandırıcı, istikamet tayin edici bir zihin olduğuna göre...
August 28, 2024
Obermann est pour l'existentialisme littéraire ce que Lascaux est pour l'art moderne. C'est où tout a commencé -- la "maladie à la mort" de Kierkegaard, le "désespoir" de Cioran.
"Je me demande ce que je fais; pourquoi je ne me mets pas à vivre; quelle force m’enchaîne, quand je suis libre; quelle faiblesse me retient, quand je sens une énergie dont l’effort réprimé me consume; ce que j’attends, quand je n’espère rien; ce que je cherche ici, quand je n’y aime rien, n’y désire rien; quelle fatalité me force à faire ce que je ne veux point, sans que je voie comment elle me le fait faire?"
"Je me demande ce que je fais; pourquoi je ne me mets pas à vivre; quelle force m’enchaîne, quand je suis libre; quelle faiblesse me retient, quand je sens une énergie dont l’effort réprimé me consume; ce que j’attends, quand je n’espère rien; ce que je cherche ici, quand je n’y aime rien, n’y désire rien; quelle fatalité me force à faire ce que je ne veux point, sans que je voie comment elle me le fait faire?"
November 14, 2020
Está escrito de una manera muy vivida, hermosa y tiene pasajes simplemente conmovedores. Valió cada página, así de simple.
April 7, 2024
Solo he tardado un mes
April 25, 2024
J’aurais aimé mieux respecter ce classique méconnu, mais impossible tant la lecture de cet énorme volume a été longue et laborieuse. Peut-être apprécierai-je mieux le livre en seconde lecture, du moins pour ce qui est des longues réflexions élaborées et développées par le narrateur; car pour ce qui est des descriptions de la nature ou de certaines anecdotes narratives, j’y ai trouvé tout de même beaucoup de plaisir et de beauté.
July 30, 2022
Étienne Pivert De Senancour, inacreditável como este grande escritor foi relegado ao esquecimento, mesmo contando com ilustres admiradores: Proust, Balzac, Baudelaire, Nabokov, George Sand, Nerval, até mesmo Liszt compôs em homenagens à sua obra mais famosa: Obermann.
Obermann se trata de um romance epistolar, que arrisco dizer: é quase experimental, uma vez que subverte a estrutura básica do gênero, ao suspender os interlocutores dos quais o narrador Obermann se corresponde. É encantadoramente enigmático e original. Permite que o leitor preencha as lacunas das possíveis consequências que aquelas missivas tiveram.
Mas o enredo é o que menos importa aqui, Senancour é um artesão puro das letras, me recorda Proust, de fato. Em urdir sequências hipnóticas de metáforas dentro de outras metáforas, divagações sobre o que ele considera belo e essencial no mundo. As raízes de Obermann( ou o Homem das alturas) estão em Rousseau, a eloquência sobre um homem solitário são rousseaunianas, e há também influências do romantismo de Goethe e Constant.
A fortuna crítica de Senancour é exígua, por ele ser tão injustamente esquecido. Na edição que tenho digital só conta com o prefácio de George Sand de edições anteriores. Pra quem estiver interessado, é de domínio público. Pode se encontrar versões no original em francês, em inglês e espanhol na biblioteca gutenberg.
Obermann se trata de um romance epistolar, que arrisco dizer: é quase experimental, uma vez que subverte a estrutura básica do gênero, ao suspender os interlocutores dos quais o narrador Obermann se corresponde. É encantadoramente enigmático e original. Permite que o leitor preencha as lacunas das possíveis consequências que aquelas missivas tiveram.
Mas o enredo é o que menos importa aqui, Senancour é um artesão puro das letras, me recorda Proust, de fato. Em urdir sequências hipnóticas de metáforas dentro de outras metáforas, divagações sobre o que ele considera belo e essencial no mundo. As raízes de Obermann( ou o Homem das alturas) estão em Rousseau, a eloquência sobre um homem solitário são rousseaunianas, e há também influências do romantismo de Goethe e Constant.
A fortuna crítica de Senancour é exígua, por ele ser tão injustamente esquecido. Na edição que tenho digital só conta com o prefácio de George Sand de edições anteriores. Pra quem estiver interessado, é de domínio público. Pode se encontrar versões no original em francês, em inglês e espanhol na biblioteca gutenberg.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews