คุณหมีปาฏิหาริย์

by Prapt, ปราปต์

เรื่องรักอาจนับเป็นความป่วยไข้ที่ไม่ปาฏิหาริย์...

‘เต้าหู้’ ตุ๊กตาหมีสีขาวนวลตัวใหญ่ เป็นที่พักพิงใจให้ ‘ณัฐ’ มาหลายสิบปี เจ้าหมีสามารถสื่อสารกับสิ่งของต่างๆ ในบ้าน

ยามพ้นจากสายตาผู้เป็นเจ้าของ แล้วจู่ๆ ปาฏิหาริย์ก็ส่งให้เต้าหู้กลายร่างเป็นหนุ่มน้อย แต่ร่างใหม่กลับไร้ซึ่งความทรงจำ

เขาจึงต้องสืบเสาะค้นหาความเป็นมาของตัวเอง เรื่องราวยิ่งซับซ้อนเมื่อเขาพบว่าที่มาของตนเกี่ยวข้องกับอดีตอันมืดมนและความลับของครอบครัวผู้เป็นเจ้าของ อีกทั้งเวลาในร่างมนุษย์ที่จะได้ใกล้ชิดกับผู้เป็นที่รัก ก็เหลืออยู่น้อยเต็มที เต้าหู้จะค้นหาคำตอบให้แก่ตัวเองแล้วเปิดเผยความลับทั้งหมดได้หรือไม่ และปาฏิหาริย์อื่นใดหนอที่จะช่วยให้เขาสมปรารถนา

#คุณหมีปาฏิหาริย์

ปาฏิหาริย์ที่เรากำลังจะพูดถึงนี้ เริ่มต้นด้วยคำว่า กาลครั้งหนึ่งนานแสนนานมาแล้ว

มันเป็นวันขมุกขมัวที่ลมหนาวเริ่มโชยชาย เด็กรุ่นใหม่ๆ จะต้องสงสัยเมื่อพบว่าคนในรูปถ่ายสมัยนั้นสวมเสื้อกันหนาวก้าวออกจากบ้านกันขวักไขว่ ลมหนาวทำให้เรานึกถึงเรื่องราวรักหวาน ขณะเดียวกันมันก็เป็นต้นเหตุของความป่วยไข้ จนเราไม่แน่ใจว่า แท้ที่จริง เรื่องรักอาจนับเป็นความป่วยไข้ที่ไม่ปาฏิหาริย์อีกชนิดหนึ่ง

576 pages, Paperback

First published May 1, 2019

About the author

Associated Names:
* Prapt (English)
* ปราปต์ (Thai)

https://www.facebook.com/prapt.writer

Reviews

[Phuwong · Rating 5 out of 5]

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่งเมื่อ เต้าหู้ ตุ๊กตาหมีในห้องนอนของ พีรณัฐ นักเขียนบทหนุ่มกลายร่างเป็นคนขึ้นมา ด้วยความคลางแคลงใจต่อการปรากฎตัวขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไปของเด็กหนุ่มทำให้พีรณัฐไม่สามารถรู้สึกดีกับเต้าหู้ได้อย่างสนิทใจ มีเพียงแต่ มทนา แม่ของพีรณัฐผู้มีอาการทางจิตที่ยินดีให้เต้าหู้อยู่ร่วมบ้าน และบรรดาข้าวของเครื่องใช้ในบ้านที่มีชีวิตและคอยเอาใจช่วยเต้าหู้ให้สมหวังกับพีรณัฐ แต่เมื่อยิ่งค้นหาที่มาของตัวเอง เหตุการณ์กลับยิ่งพาเต้าหู้ไปพบกับความจริง ความรัก ความหลัง ของพีรณัฐและครอบครัวซึ่งสาวใยมาถึงการมีตัวตนของเขาอย่างคาดไม่ถึง

ไม่รู้จะพูดถึงนวนิยายเรื่องนี้อย่างไรดี อ่านจบแล้วก็ยังอึน ๆ แบบมูฟออนไม่ได้ ถ้าจะพูดแบบกว้าง ๆ มันคือนวนิยายรักแหละ แต่ด้วยความที่เป็น ปราปต์ เขียนทำให้มันไม่ใช่นวนิยายรักหรือนวนิยายวายธรรมดา หากแต่แฝงด้วยการกัดแซะสภาพสังคม การเมือง ชนชั้น อาชีพ ครอบครัว ความรัก ฆาตกรรม ฯลฯ เป็นนิยายวายที่พาคนอ่านไปไกลมากกว่านิยายวายมากกกกกกก มาก ๆ ๆ ๆ ๆ เหมือนได้อ่านไลท์โนเวลของญี่ปุ่น + นิทาน + หนังรักแห่งสยาม ที่ถูกคลุมด้วยโทนสีพาสเทลหม่น ๆ และด้วยความที่งานของปราปต์ทุกเรื่องเป็นงานที่ต้องอ่านอย่างใช้สมาธิ ทำให้เกือบ 600 หน้าของนวนิยายเรื่องนี้ทำเราหยิบ ๆ อ่าน ๆ ไม่จบอยู่หลายรอบ จนได้ฤกษ์ดีช่วงหยุดยาวสงกรานต์นี่แหละถึงตั้งต้นอ่านใหม่รวดเดียว แล้วก็พบว่าชอบเรื่องนี้มาก ชอบในความเรียล ความไม่โลกสวย (อย่างที่ถูกโปรโมต) และการวางพล็อตที่โยงใยกันตั้งแต่รุ่นพ่อแม่จนทำให้เกิดเหตุการณ์ทั้งหมดในเรื่องนี่แหละ (คนเขียนเก่งจัง)

โชคดีที่วัยของเราอยู่ในช่วงเดียวกับตัวละครอย่าง พีรณัฐ คุณหนึ่ง ตาธาร (คิดว่านะ) เราจึงมองเห็นภาพสังคมที่เด็กหนุ่มเหล่านี้เติบโตมาและมองเห็นตัวตนที่ถูกกดทับของพี่ณัฐอย่างถ่องแท้เลยละ ถึงแม้ตัวละครอย่าง พี่ณัฐ จะทำเราปวดหัวกับความผีเข้าผีออก ความสามวันดีสี่วันอิหยังวะ ความใจร้ายของฮีต่อคุณป้ามทนาผู้เป็นแม่ก็ตาม แต่เราก็เข้าใจในความเก็บกด ความเป็นคนช่างคิด (มาก) ของพี่ณัฐ และดีใจที่ท่ามกลางความหม่นหมองของชีวิต พี่ณัฐล้วนได้รับความรักที่แท้จริงเป็นสิ่งทดแทน เป็นความรักอย่างไม่มีเงื่อนไข รักอย่างจริงใจ ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ซึ่งนี่คือคุณค่าที่นวนิยายเรื่องนี้ได้มอบให้กับเรา พลังของความรักมันมีอานุภาพยิ่งใหญ่ที่ทำให้เกิดปาฏิหาริย์กับทุกชีวิตได้จริง ๆ อิ่มเอมหัวใจมากกับตอนจบ แนะนำให้อ่านก่อนดูละครนะครับ เชื่อว่าจะได้รับมุมมองที่แตกต่างออกไปอย่างแน่นอน

[Mori · Rating 4 out of 5]

‪จุดที่ชอบ
มันนคือเรื่องรักของคน 2 คนที่มากพอจนทำให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น แต่ด้วยความที่ตัวเอกทั้งคู่เป็นผู้ชายมันเลยมาอยู่ในหมวดหมู่นิยายวาย แต่เพราะด้วยความเป็นวายเลยทำให้องค์ประกอบของเรื่องพาไปสู่จุดพีคที่ขยี้เราได้หนักมาก ร้องให้ตามพี่ณัฐหนักมาก😭 วางโครงเรื่องความรู้สึกดีมาก 😭😭😭

สำหรับเรามันเป็นเรื่องวายที่ดี และอยากให้ทุกคนลองอ่าน

‪ในส่วนของนัยยะแฝงของเรื่องตามสไตล์ ลายเซ็นต์คนเขียน ทั้งเรื่องวาย การเมือง สภาพสังคม ครอบครัว ชอบนะ มันมาในจังหวะ และปริมาณที่กำลังพอดี มาเท่าที่จำเป็นพอสำหรับเป็นส่วนผสม และอิทธิพลของการทำให้เกิดเรื่อง‬ ไม่ได้มามากไปจนรู้สึกโดนยัดเยียด หรือโดนบังคับให้ยัดข้อมูลนั้นเข้าหัว
ซึ่งอันนี้ชอบมาก


‪จุดเอ๊ะ
ของเรายังเป็นจุดเดิมเป๊ะเหมือนตอนอ่านดวงแบบนี้ฯ คือความเสียดายขนาดความยาวของเรื่อง ในขณะที่กราฟอารมณ์ของเรื่องพีคจนแตะสูงสุดไปแล้ว เรื่องไม่สามารถตกตะกอนและขมวดให้จบได้ ทำให้กราฟอารมณ์ของเรื่องมีตกลงกลับมานิ่งแล้วพีคกลับไปใหม่นิดๆ(คือไม่สามารถกลับไปพีคได้เท่าเดิม)แล้วค่อยจบ‬ เหมือนพะวงกับการวางจุดเฉลยเรื่องมากไปจนลืมแกนหลักอารมณ์ของเรื่อง
‪เสียดาย อีกนิดเดียว >_<‬ เพราะปกติเราเป็นอ่านนิยายแล้วถ้าอินตามจะพาดิ่งไปได้เยอะมาก

กับคาแรคเตอร์ของคุณมทนากับสามีของเธอ ที่มันมีจุดขัดแย้งสำหรับเรานิดหน่อย

[Patrawan Dear]

#คุณหมีปาฏิหาริย์ / ปราปต์

เพราะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอ่านท่ามกลางกระแสเชียร์และกระแสละคร จึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากมาย นอกจากเชื่อมั่นในตัวผู้เขียน แต่ผลที่ได้ทำให้ต้องทึ่ง เพราะผู้เขียนดึงดูดใจเราไว้ได้ตั้งแต่บทแรก ด้วยสำนวนการเล่าเรื่องที่คล้ายการเล่านิทาน และด้วยคาแร็กเตอร์ของคุณมทนา ตัวละครสำคัญในเรื่อง ที่คลิกโดนใจเราพอดิบพอดี

ผู้เขียนเล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ จะว่าน่ารักก็น่ารัก จะว่าไม่ใช่น่ารัก ก็ไม่ใช่น่ารัก เพราะบทสนทนาในหลายช่วงตอนที่นำพาให้หัวใจขบถของคนแก่ได้โลดแล่น ยิ่งมาประกอบกับชื่อบทอันชวนให้คิด ก็ยิ่งอดคิด อดตีความไม่ได้

ที่ชอบมากคือ การดีไซน์การเล่าเรื่อง ที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้ลอกกินขนมชั้นทีละชั้น ได้สัมผัสกับสิ่งที่นำเสนอแบบค่อย ๆ เจาะลึกลงไป และที่ชอบมากกว่าคือแต่ละชั้นนั่น มีรสชาติกลมกล่อมพอดี มีหลากรสด้วย ทั้งวาย แฟนตาซี สืบสวน เสียดสี ดราม่า ปัญหาครอบครัว ปัญหาสังคม มาครบ

อีกอย่างที่ไม่รู้ว่าผู้เขียนตั้งใจหรือไม่ แต่เราอ่านแล้วรู้สึกได้ชัดเจนถึงฟีลความดิ้นรนจากความถูกกดทับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรสนิยมทางเพศ ที่ไม่ว่าใครก็ไม่น่าจะไปเดือดร้อนกับเขา หรือเรื่องที่ดูเหมือนไกลแต่ก็ใกล้ตัวกว่าที่คิด ที่เราควรเดือดร้อน และควรตื่นขึ้นมาเสียที

แม้มันจะมีอะไรให้คิดเยอะ แต่เรื่องราวน่ารักนะคะ อ่านได้ไม่เครียดเลย เรียกว่าใครสมัครใจจะอ่านแล้วหยุดอยู่แค่ชั้นไหนของขนมชั้น นั่นก็ตามแต่ใจของคุณเลย

เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจแบบไม่น่าเชื่อค่ะ...คุณหมีได้จุดประกายความปาฏิหาริย์เอาไว้แล้ว :)

[Nam.Reading · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้คุณปราปต์ใช้ภาษาเขียนอ่านง่ายกว่ากาหลมหรทึก แต่หนาเกือบ 600 หน้า ตอนแรกท้อมากค่ะ อ่านๆ พักๆ แต่พอถึงจุด point of no return ก็หยุดไม่ได้แล้วและไม่ผิดหวังเลยค่ะ

เนื้อเรื่องไปไกลเกินกว่าที่เราคาดมาก หากคุณคิดว่าเป็นแค่เรื่องราวรักโรแมนติก ใสๆ แฟนตาซีของผู้ชายสองคนแล้ว คุณคิดผิดค่ะ มันเรียลและเต็มไปด้วยความดราม่าครอบครัว สืบสวน แซะวงการนักเขียน เสียดสีสังคม ชนชั้น ประวัติศาสตร์ การเมือง การกดทับ การเหยียดเพศ อำนาจปิตาธิปไตย แต่บรรยายแทรกเข้ามาอย่างแนบเนียน ลื่นไหล ไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดเลย ชื่อบทแต่ละตอนที่เป็นเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ก็เท่มากๆ มันชวนให้เราขบคิดอยู่ตลอดว่า “ถ้าสิ่งที่เราเชื่อ คิดว่าใช่ แต่สุดท้ายมันไม่ใช่แบบนั้นล่ะ”

การบรรยายในช่วงปูเรื่องมีความเรียบเรื่อยไปนิด แต่ขอให้ทุกคนอดทน พอถึงจุดที่เริ่มปูปริศนาชวนให้อยากรู้และค่อยๆสืบสาวเจาะลึกไปถึงความหลังครอบครัวจะหยุดอ่านไม่ได้เลยค่ะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความน่าเคลือบแคลง โทนหม่นๆ ตัวละครมีปมฝังใจร้าวลึก มีความหลังน่าสนใจทุกตัว ดีเทลที่ละเอียดและปมที่ซับซ้อนทำให้เสียน้ำตาหลายฉาก

อ่านจบแล้วก็ยังมูฟออนไม่ได้ เราอินกับเรื่องครอบครัวมากๆ ในความหม่นหมองของครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบก็ยังชื่นใจที่มีตัวละครน่ารัก อ่อนโยน จริงใจอย่างเต้าหู้มาคอยช่วยเหลือ เยียวยาหัวใจทุกคน

คุณปราปต์ทำการบ้านมาดีมากๆ รู้สึกได้ถึงความรัก ความใส่ใจในการวางพลอต การบรรยายเนื้อเรื่องและความรู้สึกของตัวละคร การกำหนดชื่อตอน การออกแบบตัวละครทุกตัว ชื่นชมเลยค่ะ

อยากให้ทุกคนลองเปิดใจอ่าน ไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ
ไม่ใช่แค่นิยายวายดาดๆตามสมัยนิยม แต่เป็นมากกว่านั้น

[น้อนเว่ย · Rating 4 out of 5]

DramaticY ที่เปิดเรื่องด้วยปริศนาแต่ละตัวละครที่ชวนให้ใคร่รู้และติดตามเป็น point of no return แรก ดังชช่วงต้นเรื่องที่จะเห็นถึงการนำเสนอว่า แต่ละคนมีปมบางอย่างที่น่าสนใจ ผู้เขียนแสดงผลที่เกิดเพื่อให้เราอยากรู้เหตุที่สร้าง และชื่อตอนแต่ละตอนเป็นจิ๊กซอว์ปริศนาอีกตัวหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวละครหรือเนื้อหาแฝงในตอนนั้นๆ ถือได้ว่าเป็น potent point of no return ที่ค่อนข้างดีเลยทีเดียว ทั้งยังมีความเป๋น branding ของผู้เขียน คือ มีเนื้อหาเสียดสีทางด้านการเมือง สังคม และประวัติศาสตร์ ความเข้มข้นของเนื้อเรื่องแปรผันกับการเสียดสีเช่นกัน ในตอนท้าย หัวข้อและเนื้อเรื่องสัมพันธ์กันมากจนสามารถตีความกลับมาตั้งคำถามถึงเรื่องความจริงในอดีตให้ทั้งตระหนักและตระหนกขึ้นได้ ว่า ‘ถ้าสิ่งที่รู้ไม่ใช่อย่างที่รู้และเข้าใจล่ะ?…
ประมาณปลายช่วงที่ 2 ถึงช่วงที่ 3 เป็นช่วงที่ค่อนข้างน่าเบื่อ(มาก) เป็นช่วงที่ผู้เขียนปูทางเนื้อเรื่องและสอดแทรกเรื่องการเมืองลงไป รวมทั้งตั้งใจใส่รายละเอียดด้านภูมิประเทศมากไปหน่อย ถ้าอดทนอ่านช่วงนี้ไปได้จะพบ point of no return จุดที่ 2 ซึ่งจะไม่ใช่จุดที่น่ารักอีกต่อไป และแน่นอน เป็น dramatic point นั่นแหละ แต่เป็น point ที่สนุกทั้งด้าเนื้อหาที่แทรกเข้ามาและเนื้อหาหลักที่ซาบซึ้งกินใจ

‘…ซาบซึ้ง…’. ที่ไม่ใช่ ‘…ทราบซึ้ง…’

ท้ายที่สุด เราจะหวนนึกถึงตัวดำเนินเรื่องหลักจากตอนต้นเรื่อง อยากให้สังเกตคำลงท้ายให้ดี จากนั้นให้ย้อนขึ้นไปดูคำเปิดเรือง บางทีอาจจะทำให้คุณได้รู้สึกถึงความน่ารัก น่าคิดถึง ของใครบางคน :)

[Tabby Y · Rating 5 out of 5]

เราชอบน้ำเสียงในการเล่าเรื่องนี้ มีจังหวะการเปิดปม และคลายปมที่ดี มีปริศนาชวนให้ติดตาม ได้อารมณ์นิยายสืบสวน ดราม่า มากกว่าที่จะเป็นนิยายวายขายฟิน เหมือนโทนสีหม่นที่ไม่ได้สดใสเหมือนหน้าปก ด้วยความที่เราไม่ได้อ่านนิยายวายเป็นหลักจึงโฟกัสไปที่การไขปริศนาในเรื่องนี้ ตอนอ่านไปได้ครึ่งเล่มเรายังจำชื่อเรื่องนี้ไม่ได้
มีบ้างที่อ่านแล้วสับสน เมื่อจู่ๆ ก็โผล่ สรรพนาม 'ผม' ขึ้นมาในการเล่า แบบไม่แนบเนียนเท่าไหร่ ทำให้สะดุดไปบ้าง อ่านข้ามๆ ช่วงบรรยายอารมณ์ ความรู้สึก ปรัชญาชีวิต เนื้อเพลง แต่ก็ยังทำความเข้าใจกับเนื้อเรื่องและสนุกกับมันได้
จุดพีคสร้างความสั่นสะเทือนมาก และบทสรุปก็พลิกผันไปจากที่เราคาด ทิ้งตะกอนให้ค้างคาในอารมณ์ ต่อเมื่อดูชื่อเรื่องบนหน้าปกอีกครั้งก็กระจ่าง

[orangejasmine · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวเริ่มจากน้องหมีเต้าหู้ที่เป็นหมีอยู่ดีๆ สายๆ ของวันหนึ่งจู่ๆ ก็กลายเป็นคนขึ้นมา จากนั้นก็ได้ใช้ชีวิตกับพี่ณัฐที่แม้ตอนเริ่มต้นจะขรุขระนิดหน่อย แต่ต่อมาก็เริ่มชินและความรู้สึกไม่อยากแยกจากก็ถือกำเนิดเมื่อเริ่มเห็นข้าวของในบ้านที่เคยพูดคุยกับตัวเองได้กลับเริ่มนอนหลับไม่ตื่นกันขึ้นมา คราวนี้เต้าหู้เลยต้องเริ่มสืบหาแล้วว่าทำไมตัวเองถึงกลายเป็นคนขึ้นมา แล้วจะมีวิธีป้องกันยังไงให้ตัวเองไม่อยู่ๆ ก็หลับไปแบบข้าวของอื่นๆ ในบ้าน แต่สืบไปสืบมาไม่ได้รู้แค่เรื่องที่อยากรู้ แต่กลับเป็นการเผยเรื่องราวที่เรียกว่าเข้าขั้นเลวร้ายในอดีตเลยก็ว่าได้

ชมก่อนเลยว่าคุณผุ้เขียนเล่าเรื่องดีมาก สำนวนก็ดี มีคำหรือวลีแปลกๆ ที่เราไม่เคยเห็นและเพิ่งรู้ว่ามันใช้แบบนี้ก็ได้เยอะเลย ถือเป็นการเพิ่มคลังศัพท์ไปในตัว วิธีการคือเริ่มเล่าเรื่องจากผลแล้วย้อนไปหาเหตุ แม้ช่วงแรกอาจจะยืดๆ หน่อย แต่ถ้าผ่านร้อยหน้าแรกไปได้ คราวนี้หยุดไม่ได้เลย เพราะผู้เขียนจะค่อยๆ เฉลยเรื่องราวไปทีละนิด ขณะเดียวกันก็เล่าพัฒนาการการเป็นคนของหมีเต้าหู้ให้เรารู้สึกได้ว่าเขาค่อยๆ มีความเป็นมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วจนสุดท้ายเราอินมากจนแบบ โอ๊ย สงสารเต้าหู้ว้อย ตอนดูละครก็ว่าเต้าหู้น่าสงสารมากๆ แล้ว อ่านนิยายได้อ่านความคิดความรู้สึกเต้าหู้อย่างละเอียดแล้วเรายิ่งสงสารเข้าไปใหญ่ ถึงจะเข้าใจและยอมรับการตัดสินใจของเต้าหู้ แต่ก็ยังอดสงสารไม่ได้อยู่ดี

อีกอย่างที่ชอบคือ การเล่าเรื่องราวในบ้านของบ้านพี่ณัฐ มันแบบทุกอย่างที่เราสงสัยมาแต่ต้นทำไมพี่ณัฐเป็นแบบนี้ ทำไมคุณป้านาเป็นแบบนี้ ทุกอย่างมันมีคำตอบหมดเลยในตอนท้าย สอดแทรกเรื่อง domestic violence กับเรื่องปิตาในบ้านได้โคตรดี จริงๆ ส่วนตัวคิดว่าพี่ณัฐเป็นอีกคนที่ควรพบจิตแพทย์อะ ไม่ใช่แค่คุณป้านา ตัวเองก็เจออะไรมาไม่น้อยเลย

นอกจากการเล่าเรื่องที่น่าติดตาม เรื่องนี้เหมือนเป็นจดหมายเหตุอยู่นะ แทรกการแซะเสียดสีเรื่องราวที่เกิดในบ้านเราช่วงนั้นไว้เป็นระยะ เอามาผูกเข้ากับเนื้อเรื่องของตัวเองก็ได้ด้วย ตัวเลข คำพูดมีนัยะเต็มไปหมด แต่อันหนึ่งที่เราแอบไม่เข้าใจจริงๆ คือเรื่องชื่อตอน ไม่เกี่ยวกับผู้เขียน แต่เป็นทางนี้ไม่เก่งประวัติศาสตร์เอง รู้แบบงูๆ ปลาๆ มากๆ เลยไม่มั่นใจว่าเอ๊ะ มันเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในตอนนั้นมั้ยนะ กับการเล่าเรื่องเหมือนผ่านบุรุษที่หนึ่ง แต่สุดท้ายบุรุษที่หนึ่งคนนั้นจำเต้าหู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ งงๆ นิดหน่อยค่ะ

[Pookkie Patkum · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายวายที่ให้ความรู้สึกหลากหลายระหว่างอ่าน ท��่สะดุดใจคือชื่อตอนแต่ละตอนทำให้ต้องไปหาข้อมูลต่อว่าเชื่อมโยงยังไงกับเนื้อเรื่อง

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

นิยายวายดราม่าระหว่างตุ๊กตาหมี ที่อยู่ดีๆก็มีปาฏิหาริย์ให้กลายเป็นหนุ่มหล่อ กับเจ้านายหนุ่มที่ขี้หงุดหงิดและต้องเผชิญกับความกดดันจากครอบครัวและสังคมจนไม่กล้าเปิดเผยความเป็นตัวเอง

เริ่มต้นดูจะเล่าเรื่องเอื่อยเฉื่อยไปซักหน่อย ทำให้อ่านแบบจับวางๆอยู่หลายรอบ แต่พอเจอปมที่ค่อยๆเผยให้เห็นทีละจุด ทั้งการค่อยๆพาให้เราได้รู้จักตัวตนของพี่ณัฐและครอบครัว ความน่าสงสัยในปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับเต้าหู้ การขุดค้นหาความทรงจำต่างๆ ผ่านวิธีการเล่าจากความจำและความทรงจำของตัวละครต่างๆ ก็ทำให้ความน่าสนใจเพิ่มขึ้น

รายละเอียดยิบย่อยและปมที่ซับซ้อนช่วยทำให้การอ่านในช่วงหลังๆติดหนึ่บขึ้น ยังแถมความช่างแซะของนักเขียน ที่จัดมาทั้งบริบททางสังคม การเมือง และแม้กระทั่งแซะความเป็นนักเขียนของตัวเอง ก็ทำให้อ่านแล้วรู้สึกคันๆในอารมณ์ได้ไม่น้อย และยังชื่อตอนของเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในตอนเลย แต่มีแอบให้คนอ่านไปตีความต่อได้อีก (อันนี้เดาเอาเองว่าน่าจะเป็นการแซะในเรื่องข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์)

เป็นนิยายวายแบบที่เจ้าตัวเขาแซะตัวเองไว้ ว่าไม่ใช่วายตามฉบับนิยม แต่กลับมีมุมมองและการเปรียบเทียบที่เอาไปตีความต่อได้อีกไม่น้อยค่ะ