นางร้ายฝึกหัด เล่ม 7

炮灰女配 #7

by 潇潇夜雨, อิสรีย์ (Translator)

(ตอนที่ 228-275 + ตอนพิเศษ1-2)
เมื่อฉันโดนเหวี่ยงเข้าไปในหนังสือนิยายที่กำลังอ่าน เป็นใครไม่เป็น ดั๊นไปสวมร่างนางร้ายตัวประกอบที่กำลังจะได้รับบทโหด... โดนโบยจนตาย! ไอ้หยา... งานนี้ชีวิตไม่โสภาซะแล้ว หากอยากรอดคงต้องดับเครื่องชนนางเอกเท่านั้นแหละ!

340 pages, ebook

Published October 26, 2018

Reviews

[Ning · Rating 1 out of 5]

เป็น 2 เล่มสุดท้ายที่สุดโต่งมาก
ความซูคือที่สุด นางร้ายคือไร้ตรรกะสุด
ออกทะเลไปไกลสุด ดำเนินเรื่องไร้เหตุผลสุด
คนแต่ง แต่งได้แบบไม่แคร์สื่อมาก

3 เล่มแรกนี่คือโอเค อ่านได้ไม่ขัดใจมาก
4-5 นี่งงใจอดีตนางเอก แต่งอวยนางเอกน่ะแหล่ะ
6-7 นี่คือไปหมดละ นางร้ายไร้ค่ามาก ออกมาแค่ทำความน่ารำคาญ แต่ละวิธีนี่คือ ใช้อะไรคิด?? ทนอ่านให้จบๆไป


สรุปถ้าอยากลองความซู ให้มาอ่านเล่มนี้ ถ้าชอบ ทุกผู้มาหลงนางเอก ต้องเล่มนี้
พระเอกอึด หลงนางเอก ให้เล่มนี้ ถ้าต้องการอะไรมากกว่านี้แนะนำไปเรื่องอื่นดีกว่า

ปล ตอนแรกจะให้ 2 ดาว. หักค่าเสียเวลาไป 1 ดาวละกัน

[Nessy Bunny · Rating 5 out of 5]

เอาเป็นว่า “ถูกจริต” โดยรวมแล้วทำได้ดีมากในแง่การให้ความบันเทิงแก่ผู้อ่าน ไม่เครียดเกินไป และก็ไม่มีส่วนที่ขัดจนเกินไป มีความสะใจเล็ก
แม้จะขาดความสมเหตุสมผลในแง่ของความเป็นจริงไปบ้างเล็กน้อยอย่างสกิลความเก่งของนางเอกที่อัพเกรดขึ้นมา และเหล่าตัวร้ายที่เหนือนนางร้ายหลังข่าวไปบ้าง 😂😂😂 แต่สนุกมากนะ เป็นเรื่องที่อ่านจบเร็วมาก
รู้สึกพอใจ อบอุ่นหัวใจ และชอบผู้ชายแบบหลี่อ๋องมากกก
//ไม่บ่อยที่จะเจอพระเอกงานดีขนาดนี้ ดีค่ะ👏🏻👏🏻👏🏻 เป็นอีกเรื่องที่รู้สึกคุ้มค่ากับเงินที่เสียไป

[Por Bergkamp · Rating 1 out of 5]

พรีวิวเล่ม 7
สรุป เพ้อเจ้อ ออกทะเลอย่างไกล กลับฝั่งไม่ถูกอีกต่อไป เหนื่อยจะอ่าน อิหยังวะตลอดเล่มเช่นกัน

/Spoiler Alert/
เล่มจบก็พยายามจะหาจุดจบให้กับตัวละคร นางเอกได้เลื่อนขั้นเป็นพระชายา แผนร้ายของนางร้ายเบอร์ 1 พังพินาศถูกนางเอกเปิดโปง (แผนก็ไม่ได้ฉลาด การเปิดโปงก็ไม่ได้ฉลาด อิหยังวะไปอีก) ถูกพระเอกแฉ ทำให้ตัวเองตกอับจบไป (แบบโหดร้าย)
มีฉากเปิดตัวบ้านเดิมนางเอกด้วยแม่ผู้หิวเงินและน้องสาวมักใหญ่ใฝ่สูง ซึ่งจบลงด้วยความพินาศของพวกนาง ความบ้งและอิหยังวะมีไม่มาอย่างไม่หยุดตลอดเล่ม โดยเฉพาะบทนางร้ายเบอร์ 2 ผู้เอาหมอมาผ่าตัดเปลี่ยนใบหน้า (จากตอนแรกเสียโฉม หมอโบราณนี่เปลี่ยนใบหน้าได้เฉย) ได้ขึ้นตำแหน่งกุ้ยเฟยไปอีก (ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า ก็ขึ้นมาก็กุ้ยเฟยเลอ) บวกกับมีหมอตายผิดปกติ (เพราะนางร้ายบังคับให้ทำหน้าให้ แล้วฆ่าทิ้ง) นางเอกสงสัยว่ากุ้ยเฟยที่จริงแล้วเป็นนางร้ายเบอร์ 2 และเป็นคนร้าย นางทำการพิสูจน์ต่างๆ ทั้งจับหน้า ทั้งล้มไปโดนหน้าอก (แต่ไม่โดนโทษอะไรนะ ชิลๆ แล้วก็ไม่ได้อะไรที่ชัดเจนหรอก เพื่ออออ)
ให้เมียหมอขวางทางพร้อมขอให้ใช้ทำยาพิเศษเช็ดหน้า โดยถ้าเป็นฆาตกรจะมีอักษรว่าฆาตกร (ชาวบ้านธรรมดากล่าวหากุ้ยเฟยกลางถนนจ้าาา นางร้ายนี่ก็เป็นกุ้ยเฟยเสียเปล่า) แน่นอนว่านางเอกต้องเสนอหน้ามาเกี่ยวข้อง สุดท้ายตัวร้ายเบอร์ 2 ก็ยอมเช็ด แล้วก็หน้าแหกไปตามระเบียบ (นี่เป็นกุ้ยเฟยจริงปะ อิหยังวะ) พอหน้าแหก เมียหมอก็เฉลยว่าจริงๆเป็นยาใช้ชันสูตรศพ ถ้ามีแผลเป็นจะโชว์ให้เห็น พร้อมชี้หน้าว่าอีนี่เป็นฆาตกร (ห๊ะ ยังไงนะ) นางร้ายกลับวังพร้อมหน้าแหก ฮ่องเต้รังเกียจ ก็ออกจากวังไปหาหมอรักษา (เอิ่ม) แถมหมอมีน้อยเพราะหนีไปหมดแล้ว นางต้องเข้าคิว เลยใช้เงินฟาดหัวเพื่อแซงคิว (เอิ่ม) หมอประจานว่าเป็นเพราะนังนี่ พวกชาวบ้านเลยต้องรอคิวยาวเบอร์นี้ จะเอาเงินอินี่จริงหรอ (เอิ่ม ) คนเลยโยนเงินทิ้งและแสดงท่าทีไล่รังเกียจ (เอ่อออ นี่ยังเป็นกุ้ยเฟยอยู่ปะนะ) กุ้ยเฟยก็พกความคั่งแค้นกลับวังไปทะเลาะกับฮ่องเต้ (เอิ่ม) พระเอกผู้ซึ่งวางแผนโค่นบัลลังก์นั้นก็แกล้งตาย เพื่อให้ฮ่องเต้ออกรบเอง (เอ่อ) ในขณะที่นางร้ายกุ้ยเฟยวางแผนหนีเพราะฮ่องเต้อยากกำจัด สุดท้ายนางเอกผู้ลอบฟังทุกสิ่งอย่างจากต้นกระบองเพชร เลยให้เหล่าผู้ไปจัดการส่งนางไปให้ครอบครัวหมอทำร้าย (เอิ่ม) ก่อนตายว่าขอคุยกับนางเอก สรุปคือนางคาใจว่าหล่อนเป็นใครมาขัดขวางแผนชั้นตลอด นางเอกเลยเฉลยว่าชั้นคือคนที่เธอเคยดูถูกยังไงล่ะ พร้อมกับสั่งสอนด้วยบทน้ำเน่าเดิมๆ (เอิ่ม) พอนางร้ายเริ่มบ้าก็ถูกฆ่าตาย ทันใดนั้นศพก็หายไปปรากฏในโลกปัจจุบัน (เอิ่ม เพื่อออ) นางร้ายทั้งเรื่องก็จบชีวิตลงอย่างอนาถเช่นนี้แล ส่วนฮ่องเต้ก็โดนฆ่าทิ้งง่ายๆ พระเอกก็เปิดตัวคืนชีพ เอาฮ่องเต้คนใหม่ขึ้นแต่สุดท้ายไปไม่รอด ฮ่องเต้คนนี้ยกบัลลังก์ให้พระเอก นางเอกขึ้นเป็นฮองเฮา แฮปปี้เอนดิ้งแบบอิหยังวะ


รีวิวรวมเล่ม 1-7
สำนวนภาษาการแปลไม่ผ่าน ไม่ถูกจริต
เล่มแรกๆยังพออ่านได้ จากการอยากรู้ว่าเรื่องจะเป็นยังไง เล่มหลังๆคือเรียกว่าทนอ่าน แบบอ่านแบบกวาดๆตาเพราะเสียดายเวลา แต่ก็อยากอ่านให้จบๆไป จริงๆทำให้จบได้ตั้งแต่เล่ม 4 แต่กลัวนางเอกไม่ปังหรืออะไร เล่มหลังๆคือเพ้อเจ้อและออกทะเลไปแบบไม่เห็นฝั่ง ยัดเยียดสถานการณ์ ยัดเยียดตัวละครจนมั่วซั่วไปหมด แถมยัดเรื่องในวังแต่เขียนมาแบบเละเทะสุด ตัวละครแบนไร้มิติตลอดศก แต่บทแต่ละคนคืออิหยังวะขึ้นเรื่อยๆ แถมนิสัยย้อนแย้งบ่อย โดยเฉพาะนางเอกที่เป็นตัวชูโรง character ไม่นิ่ง เดี๋ยวอ่อนแอ เดี๋ยวถึกทนอย่างกับวัว ตอนแรกก็ไม่ได้เก่งอะไร ไปๆมาๆก็แมรี่ซูเฉย กระบองเพชรนี่ก็วิเศษขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดรู้อนาคตได้ (แต่เอามาใช้ฉากเดียว) ท่องโลกปัจจุบันโฟกัสเฉพาะส่วนได้อีกตังหาก (เอามาใช้เพื่ออย่างเดียวเหมือนกัน) แถมมีต้นไม้วิเศษ ขออะไรก็ได้ไปอีก บ้งเยอะจนเหนื่อย
สรุปเล่มแรกให้ 2 ดาวแบบพออ่านได้ แล้วติดลบลงเรื่อยๆตามลำดับเล่ม

[Nanyae Yamane · Rating 2 out of 5]

นางเอกอึดยิ่งกว่าหมีน้ำซะอีก อีโวยิ่งกว่าโปเกม่อน
เราตัดความเป็นเหตุเป็นผลไปแล้ว เพื่อให้อ่านได้ง่ายขึ้น
เป้าหมายของตัวเอกในตอน 1-7 คือ แก้นิยายเรื่องเดิมที่เขียนให้นางเอกตายด้วยบทนางร้าย ให้อยู่รอดปลอดภัยดี
ซึ่งก็จบแบบแฮบปี้เอนดิ้ง (กว่าจะจบได้) ตัวละครใหม่เพียบ เพราะตัวละครเก่าชนะหมดแล้ว
แต่ไม่เป็นไร คนเขียนสามารถยัดตัวละครใหม่เข้ามาได้ตลอด

คาแร็คเตอร์นางเอกตั้งแต่เล่ม 1 -7 เหมือนนางเอกเรื่องเต้าหู้ไซซี
เปราะบาง อ่อนแอ ขี้กลัว เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวเป็นลม กลัวพระเอกยิ่งกว่าเด็กเจอบล็อคโคลี่
แต่โดนพระเอกทรีตคนละเรื่องกับเต้าหู้ไซซีเลย พระเอกเรื่องนี้ชูนางเอกไว้บนหิ้ง
พอเจอเรื่องดราม่า มันไม่ทำให้สงสารอะ เพราะนางเอกโดนเข้าข้างแน่อยู่แล้ว
เหตุการณ์ก็เป็นใจให้นางเอก มันถึงเคี่ยวอารมณ์ดราม่าไม่ค่อยได้
นางเอกน่ะ มีพร้อมตั้งแต่แรก

บางตอนนางเอกดูไร้สมอง บางตอนดูกล้าหาญ บางตอนเป็นร่างทอง
บทไ��่นิ่ง ไม่เข้าใจ คนเขียนเห็นภาพคาแร็คเตอร์ของตนเองไม่ชัดหรือยังไง
จะบอกว่าเป็นการเติบโตของตัวละครก็ไม่ใช่ เพราะมันไม่ใช่กราฟสูงขึ้น แต่ขึ้นๆ ลงๆ

ให้สองดาว เพราะเห็นความพยายามของคนเขียนที่พยายามทำให้เนื้อเรื่องซับซ้อน เขียนให้นางเอกเดินเกมอย่างฉลาด รู้เท่าทันตัวร้าย ซึ่งมันไม่ได้ซับซ้อนหรือคูลขึ้นเลยแก... กลับกัน นางเอกดูเยอะ และถ้าใจร้ายหน่อย นางเอกเริ่มน่ารำคาญ
อันที่จริง นิยายที่เส้นเรื่องไม่ประสานกันเลย มันมีอยู่นะ แบบไม่บอกที่มาที่ไปเลย ซึ่งมันทำให้เราเข้าใจทั้งหมดได้ทีหลังอะ แบบอ่านไปสักพัก พลิกแพลงความคิด ตีความสักหน่อย แต่เรื่องนี้ไม่ประสานกันแบบจริงจัง เหมือนเดินตลาดแล้วเจอคนไม่รู้จัก

เอาเป็นว่า ถ้าเราอ่านเล่มนี้เป็นเรื่องแรกๆ ของวงการนิยายจีน แบบไม่ได้ทำความรู้จักนิยายจีนมาก่อนเลย
รับรองว่ามันต้องสนุกมาก ภาษาง่าย ไม่ซับซ้อน ไม่คิดเยอะ บทพร่อง ไม่ผสาน ไม่มีหลักเหตุผลอะไร ตัวละครมีด้านเดียว
แต่ถ้าใครอ่านมานิยายจีนมากกว่า 10 เล่มจะเริ่มเฉยๆ เพราะเนื้อเรื่องมันเจอได้ทั่วไป คนเขียนหลายคนเขาใช้พล็อตคล้ายกันเขียนแบบมีเอกลักษณ์ของตนเอง ให้มันไม่น่าเบื่อได้ แต่ถ้าใครอ่านนิยายจีนมาเกิน 20 เล่มและมีเล่มดังๆ อย่างผลงานของเชียนซานฉาเค่อ ถังชีกงจื่อ หรือโม่เซียงถงซิ่วปะปนอยู่ด้วย ความน่าอ่านของเรื่องนี้จะลดลงฮวบๆ เลย

ใครที่กำลังจะอ่าน จงหนีไป
1-7 ไม่ได้ใช้เวลาน้อยๆ เลย