What do you think?
Rate this book
Rue du Pardon
Rue du Pardon : c’est dans cette petite rue très modeste de Marrakech que grandit la narratrice de ce roman, Hayat (« la vie » en arabe). Le quartier est pauvre, seule la méchanceté prospère. Ainsi, Hayat qui est née blonde suscite les ricanements de tous et fiche la honte à sa mère. Une jungle sordide l’entoure, avec un père au visage satanique et des voisines qui persiflent comme des serpents.
Tant de difficultés auraient dû avoir la peau de cette enfant, mais on ne peut pas détruire « la vie ». Comme un oiseau qui sort de sa cage, Hayat s’échappe, et ressuscite grâce à Mamyta, la plus grande danseuse orientale du Royaume. Mamyta est une sorte de geisha – chanteuse, danseuse, entraîneuse, amante. Une femme libre dans un pays fondé sur l’interdit. Elle est de toutes les fêtes, mariages, circoncisions… mais elle danse aussi dans les cabarets populaires fréquentés par les hommes. Dénigrée et admirée à la fois, ses chants sont un mélange de grivois et de sacré. Avec ses danses toute mélancolie disparaît. Hayat découvre comment on fait tourner la tête aux hommes, comment la grâce se venge de l’hostilité, comment on se forge un destin.
En lisant Mahi Binebine, on croit voir ces femmes danser sous nos yeux. Cette histoire est un accomplissement, ce récit un enchantement.
Tant de difficultés auraient dû avoir la peau de cette enfant, mais on ne peut pas détruire « la vie ». Comme un oiseau qui sort de sa cage, Hayat s’échappe, et ressuscite grâce à Mamyta, la plus grande danseuse orientale du Royaume. Mamyta est une sorte de geisha – chanteuse, danseuse, entraîneuse, amante. Une femme libre dans un pays fondé sur l’interdit. Elle est de toutes les fêtes, mariages, circoncisions… mais elle danse aussi dans les cabarets populaires fréquentés par les hommes. Dénigrée et admirée à la fois, ses chants sont un mélange de grivois et de sacré. Avec ses danses toute mélancolie disparaît. Hayat découvre comment on fait tourner la tête aux hommes, comment la grâce se venge de l’hostilité, comment on se forge un destin.
En lisant Mahi Binebine, on croit voir ces femmes danser sous nos yeux. Cette histoire est un accomplissement, ce récit un enchantement.
132 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2023
1 person is currently reading
72 people want to read
About the author
Mahi Binebine
21 books91 followersMahi Binebine is a Moroccan painter and novelist born in Marrakech in 1959. Binebine has written six novels which have been translated into various languages.
Born in 1959 in Marrakech, Mahi Binebine moved in Paris in 1980 to continue his studies in mathematics, which he taught for eight years. He then devoted himself to writing and painting. He wrote several novels, which have been translated into a dozen languages. He emigrated to New York from 1994 to 1999. His paintings are part of the permanent collection at the Guggenheim Museum in New York. He returned to Marrakech in 2002 where he currently lives and works.
Born in 1959 in Marrakech, Mahi Binebine moved in Paris in 1980 to continue his studies in mathematics, which he taught for eight years. He then devoted himself to writing and painting. He wrote several novels, which have been translated into a dozen languages. He emigrated to New York from 1994 to 1999. His paintings are part of the permanent collection at the Guggenheim Museum in New York. He returned to Marrakech in 2002 where he currently lives and works.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
June 19, 2019
Histoire peu accrochante, malheureusement ... Ayant atteint le sixième chapitre, on a toujours l'impression qu'il s'agit d'une préface du livre ...
February 16, 2025
I read it in Arabic it was translated by Idris El Bouchari which I have to say was a disaster for me as the translation was very basic it's like reading a 10 years old's school essay .
And for the actual story it was very shy and shallow considering the topic we are having here I would say that it was platonic and far from reality .
I was very disappointed in this one
And for the actual story it was very shy and shallow considering the topic we are having here I would say that it was platonic and far from reality .
I was very disappointed in this one
April 14, 2021
3'5 ⭐
April 28, 2023
En la calle del Perdón, en plena medina de Marrakech, la protagonista consigue escapar de los malos tratos de su familia para ser informalmente adoptada por una bailarina famosa, entrando así en el mundo de las juergas hasta el amanecer y la vida artística en general.
La primera parte de la novela me encanta: se van construyendo algunos de los personajes, pero sobre todo la figura de Mamyta, la exuberante y muy generosa bailarina. Es un mundo aparte, no sólo por el exotismo geográfico, sino también por esa farándula en torno al baile tradicional marroquí que imagino, sin tener ni idea, como una mezcla entre juerga flamenca y danza del vientre.
Pero a eso de la mitad parece pinchar de mala manera, suceden cosas porque sí, tanto malas como buenas, y la narración sufre una especie de transformación que no acaba de gustarme. Se vuelve demasiado esquemática, parece como si hubiera prisa por terminar una novela que ya es bastante breve de por sí. Una pena, con esos comienzos prometía mucho más.
La primera parte de la novela me encanta: se van construyendo algunos de los personajes, pero sobre todo la figura de Mamyta, la exuberante y muy generosa bailarina. Es un mundo aparte, no sólo por el exotismo geográfico, sino también por esa farándula en torno al baile tradicional marroquí que imagino, sin tener ni idea, como una mezcla entre juerga flamenca y danza del vientre.
Pero a eso de la mitad parece pinchar de mala manera, suceden cosas porque sí, tanto malas como buenas, y la narración sufre una especie de transformación que no acaba de gustarme. Se vuelve demasiado esquemática, parece como si hubiera prisa por terminar una novela que ya es bastante breve de por sí. Una pena, con esos comienzos prometía mucho más.
April 16, 2021
Tras esta portada tan bonita y un título tan bucólico se esconde la novela que se hizo con el prestigioso Prix Méditerranée el año pasado.
“Calle del perdón” es la historia de Hayat una niña que nace en un barrio muy pobre de Marrakech que descubrirá el camino a su libertad gracias a su vecina, una bailarina que la trata como a un hija más.
Mahi Binebine recrea unos ambientes inolvidables, te sumerge en las miserias familiares, te sube al escenario, te convierte en miembro de la banda y te muestra lo que es la vida y la muerte.
A modo de fábula, el autor trata temas durísimos y ese contraste, entre la dureza del contenido y la belleza de su escritura, es el que eleva la novela a una obra imprescindible.
@mahibinebine #mahibinebine #calledelperdón #calledelperdon #alfaguara @alfaguaraes #libro #libros #book #books #bookstagram #bookstagramespaña #librosrecomendados
“Calle del perdón” es la historia de Hayat una niña que nace en un barrio muy pobre de Marrakech que descubrirá el camino a su libertad gracias a su vecina, una bailarina que la trata como a un hija más.
Mahi Binebine recrea unos ambientes inolvidables, te sumerge en las miserias familiares, te sube al escenario, te convierte en miembro de la banda y te muestra lo que es la vida y la muerte.
A modo de fábula, el autor trata temas durísimos y ese contraste, entre la dureza del contenido y la belleza de su escritura, es el que eleva la novela a una obra imprescindible.
@mahibinebine #mahibinebine #calledelperdón #calledelperdon #alfaguara @alfaguaraes #libro #libros #book #books #bookstagram #bookstagramespaña #librosrecomendados
June 2, 2019
Excellent roman de Mahi Binebine, personnages attachants histoire qui reprend les habitudes de vies des marocains et plus particulièrement à Marrakech.
Comme pour tous les romans de Binebine je reste sur ma faim j’aurai aimé en savoir plus.
Comme pour tous les romans de Binebine je reste sur ma faim j’aurai aimé en savoir plus.
March 6, 2021
No ha terminado de llegarme a pesar de que su historia y su prosa me tuvieron con el corazón en un puño en más de una ocasión. Aún así, me deja un buen sabor de boca.
"La poesía necesita sosiego, embotamiento, velas, embriaguez y rayos de luna fluyendo por los ojos de los amantes..."
"La poesía necesita sosiego, embotamiento, velas, embriaguez y rayos de luna fluyendo por los ojos de los amantes..."
April 9, 2024
Κομψό και ομορφοκαμωμένο, πλουμιστό και αεράτο στην έκφραση, ένα βιβλίο γραμμένο για το χορό που θυμίζει χορό το ίδιο. Δεν φαίνεται ωστόσο να έχει σκοπό να αφηγηθεί μια ολοκληρωμένη ιστορία, του αρκεί να φέρει μία εντυπωσιακή και ανάλαφρη γυροβολιά.
Στην αρχή του βιβλίου γοητεύτηκα από τη ροή και τις πλούσιες περιγραφές, όμως από το δεύτερο τρίτο και μετά είδα ότι δεν υπάρχει ένας σαφής άξονας στο βιβλίο και ότι του λείπει ιδιαίτερα η συνοχή.
Κάθε κεφάλαιο φαίνεται ξεκομμένο από τα άλλα, μοιάζει να εμφανίζει ένα ανεξάρτητο νέο εύρημα, ασύνδετο με τα υπόλοιπα. Μαθαίνουμε για παράδειγμα για την κακοποίηση που δέχεται μέσα στο σπίτι της η πρωταγωνίστρια. Με το που φεύγει όμως και πηγαίνει να ζήσει με τη Σεργκίνια, πρότυπο και χορευτική της μέντορα, δεν αναφέρεται ξανά η επίδραση της κακοποίησης αυτής. Απαλλαγμένη περιέργως από κάθε ψυχολογικό ίχνος των όσων πέρασε, σκορπάει ελεύθερα τη σαγήνη με το χορό της. Αυτό μέχρι που ξυπνάει ένα πρωί απέχοντας 10 χρόνια από την τελευταία της συνειδητή ανάμνηση καθότι τη φαρμάκωσαν με πολυσύνθετα και απεχθή ματζούνια (στοιχείο που μου φαίνεται αταίριαστα “παραμυθένιο” σε σχέση με την πολύ πραγματική και σοβαρή εμπειρία της κακοποίησης που έζησε στο σπίτι της, χάνει και σε θεματική συνοχή εδώ ο συγγραφέας θεωρώ). Μαθαίνουμε έπειτα ότι κατά τη διάρκεια των 10 ετών της αμνησίας της, η πρωταγωνίστρια εμφάνιζε παράλογη και ακραία συμπεριφορά, την οποία δεν βρίσκω και τόσο πειστικό να μην θυμάται καθόλου. Ούτε για επιληπτική κρίση πρόκειται (αυτές είναι σύντομες), ούτε σε κώμα ήταν μετά από κάποιο χτύπημα. Και όταν ξαναβρήκε, ας πούμε, τον εαυτό της και εν καιρώ ο χορός της χάρισε και πάλι την επιτυχία, πήγε στο πατρικό της σπίτι (που δεν είχε σκοπό να πάει αλλά βρέθηκε κοντά και δεν μπορούσε να αντισταθεί) και σαν να μην τρέχει τίποτα και πήρε μαζί της την αδερφή της (που τόσα χρόνια δεν μας λέει τίποτα για αυτή, μόνο κάπου στην αρχή αναφέρει ότι είχε η μητέρα της ένα μωρό), χωρίς κανείς να την εμποδίσει και χωρίς καμία αντίδραση από την ίδια. Ε, δεν μου βγάζουν νόημα όλα αυτά. Δεν κινούνται ούτε στο χώρο του πραγματικού ούτε στον χώρο του παραμυθένιου, του ασυνάρτητου μάλλον θα έλεγα.
Συμπερασματικά θεωρώ ότι ο συγγραφέας έχει προφανώς ένα χαρισμα γραφής, από εκεί όμως μέχρι την παραγωγή ενός ολοκληρωμένο έργου υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση την οποία δεν έχει διανύσει σε μεγάλο βαθμό.
Στην αρχή του βιβλίου γοητεύτηκα από τη ροή και τις πλούσιες περιγραφές, όμως από το δεύτερο τρίτο και μετά είδα ότι δεν υπάρχει ένας σαφής άξονας στο βιβλίο και ότι του λείπει ιδιαίτερα η συνοχή.
Κάθε κεφάλαιο φαίνεται ξεκομμένο από τα άλλα, μοιάζει να εμφανίζει ένα ανεξάρτητο νέο εύρημα, ασύνδετο με τα υπόλοιπα. Μαθαίνουμε για παράδειγμα για την κακοποίηση που δέχεται μέσα στο σπίτι της η πρωταγωνίστρια. Με το που φεύγει όμως και πηγαίνει να ζήσει με τη Σεργκίνια, πρότυπο και χορευτική της μέντορα, δεν αναφέρεται ξανά η επίδραση της κακοποίησης αυτής. Απαλλαγμένη περιέργως από κάθε ψυχολογικό ίχνος των όσων πέρασε, σκορπάει ελεύθερα τη σαγήνη με το χορό της. Αυτό μέχρι που ξυπνάει ένα πρωί απέχοντας 10 χρόνια από την τελευταία της συνειδητή ανάμνηση καθότι τη φαρμάκωσαν με πολυσύνθετα και απεχθή ματζούνια (στοιχείο που μου φαίνεται αταίριαστα “παραμυθένιο” σε σχέση με την πολύ πραγματική και σοβαρή εμπειρία της κακοποίησης που έζησε στο σπίτι της, χάνει και σε θεματική συνοχή εδώ ο συγγραφέας θεωρώ). Μαθαίνουμε έπειτα ότι κατά τη διάρκεια των 10 ετών της αμνησίας της, η πρωταγωνίστρια εμφάνιζε παράλογη και ακραία συμπεριφορά, την οποία δεν βρίσκω και τόσο πειστικό να μην θυμάται καθόλου. Ούτε για επιληπτική κρίση πρόκειται (αυτές είναι σύντομες), ούτε σε κώμα ήταν μετά από κάποιο χτύπημα. Και όταν ξαναβρήκε, ας πούμε, τον εαυτό της και εν καιρώ ο χορός της χάρισε και πάλι την επιτυχία, πήγε στο πατρικό της σπίτι (που δεν είχε σκοπό να πάει αλλά βρέθηκε κοντά και δεν μπορούσε να αντισταθεί) και σαν να μην τρέχει τίποτα και πήρε μαζί της την αδερφή της (που τόσα χρόνια δεν μας λέει τίποτα για αυτή, μόνο κάπου στην αρχή αναφέρει ότι είχε η μητέρα της ένα μωρό), χωρίς κανείς να την εμποδίσει και χωρίς καμία αντίδραση από την ίδια. Ε, δεν μου βγάζουν νόημα όλα αυτά. Δεν κινούνται ούτε στο χώρο του πραγματικού ούτε στον χώρο του παραμυθένιου, του ασυνάρτητου μάλλον θα έλεγα.
Συμπερασματικά θεωρώ ότι ο συγγραφέας έχει προφανώς ένα χαρισμα γραφής, από εκεί όμως μέχρι την παραγωγή ενός ολοκληρωμένο έργου υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση την οποία δεν έχει διανύσει σε μεγάλο βαθμό.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 26, 2022
He descubierto a un nuevo escritor, Mahi Binebine.Entra dentro del grupo de autores africanos contemporaneos muy vinvulados con Francia, donde me viene a la cabeza podría estar también Kaouther Adimi ( hice reseñas de "Piedras en el bolsillo" y "Una librería en Argel").
Mahi Binebine nació en Marrakech en 1959. Se trasladó a Francia para seguir sus estudios de matemáticas y trabajó de profesor. Después de unos años en Nueva York, vuelve a su país de origen, dedicándose exclusivamente a la escritura, pintura y escultura.
Ha escrito varias novelas (creo que 9), muchas de ellas autobiográficas.
"Calle del perdón" me ha parecido una lectura excelente.
Muy rica en olores, sabores, sensaciones. Cada escena te traslada a las calles donde transcurre la historia.
Una historia que me parece una verdadera oda a las mujeres.
Conocemos a Hayat, una niña nacida en un barrio marginal de Marrakech. Ninguneada, maltratada, malquerida, sólo se siente comprendida por su abuelo y "Mamita", una bailarina vecina suya, gracias a quien Hayat descubre su camino y su felicidad.
Bueno, felicidad es un decir. Mejor : se descubre libre, única, tenida en cuenta, estimada.
Es un libro duro, sí. El hecho de estar narrado en primera persona por la voz de una niña -o joven- le da un toque de triste ternura, y a la vez de optimismo que suaviza un poco la gravedad de los temas que se están narrando (en esto me ha recordado bastante a "El color púrpura").
He de decir que la segunda parte no me ha atrapado tanto como la primera, que sencillamente me maravilló.
Aún así es un libro y un autor para tenerlo en cuenta.
Después de este libro, tengo muchas ganas de leer "El sueño del esclavo" Y "Yo, bufon del rey", basados en acontecimientos de la vida de su hermano y padre. Los habéis leído?
Mahi Binebine nació en Marrakech en 1959. Se trasladó a Francia para seguir sus estudios de matemáticas y trabajó de profesor. Después de unos años en Nueva York, vuelve a su país de origen, dedicándose exclusivamente a la escritura, pintura y escultura.
Ha escrito varias novelas (creo que 9), muchas de ellas autobiográficas.
"Calle del perdón" me ha parecido una lectura excelente.
Muy rica en olores, sabores, sensaciones. Cada escena te traslada a las calles donde transcurre la historia.
Una historia que me parece una verdadera oda a las mujeres.
Conocemos a Hayat, una niña nacida en un barrio marginal de Marrakech. Ninguneada, maltratada, malquerida, sólo se siente comprendida por su abuelo y "Mamita", una bailarina vecina suya, gracias a quien Hayat descubre su camino y su felicidad.
Bueno, felicidad es un decir. Mejor : se descubre libre, única, tenida en cuenta, estimada.
Es un libro duro, sí. El hecho de estar narrado en primera persona por la voz de una niña -o joven- le da un toque de triste ternura, y a la vez de optimismo que suaviza un poco la gravedad de los temas que se están narrando (en esto me ha recordado bastante a "El color púrpura").
He de decir que la segunda parte no me ha atrapado tanto como la primera, que sencillamente me maravilló.
Aún así es un libro y un autor para tenerlo en cuenta.
Después de este libro, tengo muchas ganas de leer "El sueño del esclavo" Y "Yo, bufon del rey", basados en acontecimientos de la vida de su hermano y padre. Los habéis leído?
January 4, 2025
I wasn't too impressed after the first chapter. I kept thinking of Tahar Ben Jalloun's L'enfant du Sable, which has a similar theme but much more interesting plot and setting. This isn't a bad book but it just didn't hold my interest the way Binebine's others did.
That's not so much because the story was predictable. The inner world of Hayat, the narrator, is brilliantly developed - but it is an introspective, hermetic world and she is locked in a permanent childhood.
That's not so much because the story was predictable. The inner world of Hayat, the narrator, is brilliantly developed - but it is an introspective, hermetic world and she is locked in a permanent childhood.
July 21, 2021
Una lectura rápida pero cargada de colores, aromas, sensualidad, humanidad, libertad, lucha y amor. También con su dosis de dureza, dolor, maltrato e injusticia. Es el primer libro que leo de Binebine y voy a repetir. De hecho vi la película "Los caballos de Dios" basada en una de sus novelas y me gustó mucho.
Read
October 16, 2023It was such an easy reading. Hayat introduces you into her world which is based on Calle del Perdón. Life is not easy for her and she needs to find her way out. She talks about the simplicity of details, about the beauty of relationships with your family. She shows us how family is not always based on blood but connections, feelings and safety.
February 8, 2022
Trop répétitif, trop prévisible, trop fantasmé, mais pas très mal pour une première œuvre
February 18, 2022
Una oda poética a las mujeres de la vida a sus recuerdos, a aquellas que te rescatan del infierno. Me pareció de una belleza superlativa
January 7, 2024
"Sin embargo, como tan bien se les da a los niños con sus padres, yo me había adaptado a los míos, a la indigencia de sus sentimientos y a su fealdad." p.10
September 22, 2021
**
El carrer del Perdó, un carrer amb vida pròpia.
"El meu nom és HAYAT, en àrab significa la vida".
Els personatges que envolten la protagonista tenen tanta força que podriem escriure'n una novel.la:
- la Marona i la seva trouppe
- l'Avi i el seu Palace ( hi ha un moment en que m'he saturat de l'Avi) .
La novel.la és víctima d'un gir de 180 graus que no m'ha convençut gens, de fet, em va costar de reprendre el fil.
El carrer del Perdó, un carrer amb vida pròpia.
"El meu nom és HAYAT, en àrab significa la vida".
Els personatges que envolten la protagonista tenen tanta força que podriem escriure'n una novel.la:
- la Marona i la seva trouppe
- l'Avi i el seu Palace ( hi ha un moment en que m'he saturat de l'Avi) .
La novel.la és víctima d'un gir de 180 graus que no m'ha convençut gens, de fet, em va costar de reprendre el fil.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews