De jazzspeler en andere verhalen

by Maurice Roelants

Unknown Binding

About the author

Mauritius (Maurice) Adolphus Roelants was een Vlaamse romanschrijver en dichter.

Maurice Roelants in de Nederlandstalige Wikipedia

Maurice Roelants in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Maurice Roelants bij "Schrijversgewijs"


Mauritius (Maurice) Adolphus Roelants was a Flemish novelist and poet.

Reviews

[Ronny De Schepper]

In “De Jazzspeler” doet de passage “Irène, en gij, Clara, en gij, Yvonne, en Anneke, gij, veelvuldige gezichten van mijn jeugd, ik ben hier weer. Aan u verjong ik mij altijd opnieuw. Aan u drink ik altijd opnieuw het water der bronnen. Aan u sterk ik mij altijd opnieuw om trouw te blijven aan de enige uitverkorene (…) Ge houdt allen van mij, ik heb u allen lief. Ik heb u allen in mijn vrouw uitverkoren. In de éne uitverkorene zijt gij allen.” (p.13) mij onweerstaanbaar denken aan het lied “Laisse mes mains sur tes hanches” van Salvatore Adamo: “Sois pas fâchée si je te chante
Les souvenirs de mes quinze ans
Ne boude pas si tu es absente
De mes rêveries d’adolescent

Ces amourettes insignifiantes
Ont préparé un grand amour
Et c’est pourquoi je te les chante
Et les présente tour à tour” En, eerlijk, ik vind dat Adamo het beter verwoordt.

“Een episode” (uit 1937) vind ik dan weer veel beter. Het gaat over een voorval op het college, waarin ik me meer kan herkennen dan in de verbitterde man die dankzij de jazzmuziek weer zin krijgt in het leven.

Van het volgende verhaal “De stille verbranding” snap ik geen knijt. Als het niet van 1916 was, zou ik zweren dat de auteur over zwaar spul beschikte. Alhoewel, waarom niet? In die tijd kenden ze daar ook wel al wat van, hoor!

Het volgende verhaal “Uit het dagelijks leven naar de heilige stal”, geschreven in 1937 voor en over de schilder Edgard Tytgat (1879-1957) en diens vrouw Maria, heb ik lange tijd als het mooiste beschouwd (prachtige zinnen!), maar het einde (“de heilige stal”) was voor een ongelovige keikop als ondergetekende wat te veel gevraagd…

“Het negerinnenbeeld” (uit 1942) is volgens mij een illustratie van “once you go black, you never go back”, al staat dat daar nergens met zoveel woorden in.

Het laatste verhaal, “Vriendschap, zoete vriendschap” gaat over de beeldhouwer Karel Melsert (niet terug te vinden op het internet, dus misschien is de naam verzonnen) die tijdens de oorlog (1945) onaangekondigd naar Amsterdam vertrekt om daar een paar vrienden op te zoeken. Maar dat bezoek valt door de omstandigheden op een koude steen en geeft aanleiding tot allerlei bespiegelingen over de vriendschap. Zelf zou ik een ander verhaal hebben gekozen om de bundel mee af te sluiten. “Het negerinnenbeeld” misschien?

[Vivian]

weet ik veel